สนามบิน.. เราสี่คนเดินมารอที่จุดรอรับ อีกสิบนาทีก็จะสี่โมง ฉันแคลงใจเรื่องของบุ๊คกับเพื่อนพี่เตอร์อีกคน รู้สึกว่าจะชื่อ อัลฟ่า เพราะตั้งแต่พี่เขาขึ้นรถมาด้วย บุ๊คเองก็แทบจะเกาะติดฉันตลอดเวลา และพยายามอยู่ห่างๆจากพี่อัลฟ่าด้วย“..โอเคไหมเนี่ยบุ๊ค”“..อื้ม” ไม่โอเคสุดๆเลยต่างหากแบบนี้ แต่เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน ไม่ใช่สถานการณ์ที่จะมาไล่ถามเรื่องราวพวกเราสองคนนั่งรอ ส่วนอีกสองคนก็ยืนรอ และเมื่อมีปริมาณคนที่เดินออกมากจาก GATE พี่เตอร์ก็เดินออกมาแบบเราไม่ต้องพยายามชะโงกหา ความสูงเทียบชาวต่างชาติ มองตรงไหนก็เห็นชัดมาแต่ไกลจังหวะนึงที่เขามองมาที่ฉันค้างไว้ ก่อนจะเข้าไปคุยกับเพื่อนๆของตัวเอง แล้วก็เดินมาหาฉันในที่สุด“โทษทีไม่ได้รับสาย พอดียุ่งๆ”“..ที่หนูโทรไปเพราะอยากรู้ว่าตรอมใจตายไปแล้วหรือยัง”“มีเธออยู่ ไม่ตรอมใจหรอก”“….”“แล้วกินอะไรมากันหรือยัง ไปด้วยกันสิ พวกฉันจะไปต่อ”“ธิชาแกไปเถอะ ฉันไม่ไปนะ”“อ้าวแล้วจะกลับยังไง”“เดี๋ยวให้คนรถมารับอะ ขอตัวนะ” เนี่ยไม่ปกติสุดๆเลย บุ๊ครีบเดินออกไปดื้อๆ“เห้! บุ๊ค!”“ปล่อยไปเถอะน่า”“ปล่อยได้ไง บุ๊คมากับหนูนะ” แล้วอยู่ๆพี่อัลฟ่าก็เดินตามไปนิ่งๆ ในข
•CARTERกว่าธิชาจะหลับไป ผมต้องแกล้งหลับไปไม่รู้กี่ชั่วโมง.. เพราะผมนอนจริงๆไม่ได้ ธิชาเล่นปั่นป่วนผมตั้งแต่ตอนถอดรองเท้า ของเธอนุ่มนิ่ม หอมเหมือนเด็ก และยัง… ทำผมตื่นตัวจนถึงตอนนี้..คาร์เตอร์นั่งที่ขอบเตียง หันหลังให้กับธิชา ปลายเท้าสั่นกระดิกราวกับกำลังอดทนฝืนกลั้นกับความรู้สึกภายใน คิดถูกหรือคิดผิดวะเนี่ยที่ลากเธอมาที่นี่แบบนี้..เขาก็แค่ผู้ชายคนนึงที่แทบจะลืมสัมผัสของความอบอุ่นไปนานแล้วว่ามันรู้สึกยังไง จนเมื่อกี้..เหมือนความรู้สึกดังกล่าวจะทำให้คาร์เตอร์รู้สึกไม่สบายตัวและหงุดหงิดขั้นสุด เขาเลือกที่จะลุกขึ้นและต้องการหาทางออกให้กับความรู้สึกที่ว่า.. ไรฟันขบกัดริมฝีปากของตน ความสูงเกือบร้อยเก้าสิบทำให้เขามองเห็นร่างบางทุกองศาจากมุมที่สูงกว่า และมันก็ช่าง.. น่ารัก นุ่มนิ่ม..“ไอ้เตอร์!” เขาเรียกสติตัวเองด้วยการเรียกชื่อตัวเองดังๆ ก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินไปที่โซฟาเพราะความเงียบที่อยู่รอบตัว ทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์ในความทรงจำของเขากับธิชา.. ใบหน้าจองเด็กน้อยที่นั่งร้องไห้แต่พยายามฝืนกลั้น ภาพนั้นยังคงติดตาเขาไม่หาย เด็กผู้หญิงที่ริขโมยของเพื่อเอาไปประทังชีวิตของพ่อตัวเอง… ตอนนี้กำ
โรงพยาบาลสกิลการขับรถของฉันยังอยู่ในเลเวลปกติ ยังไม่ถูกลดทอนออกไปหลังจากที่เกิดเหตุการณ์ในลิฟต์ ทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว ฉันเนี่ยนะ.. จะไปกอดพี่เขาจิตใจล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่ร่างกายก็ยังพลันทำทุกอย่างอย่างที่ควรจะเป็น“..ฉันหัวโน ไม่ได้ขาขาดเอาวิลแชร์มาทำไม?”“อ๊ะ! อ๋อ! นะ นั่นสิเนอะ” ไม่ใช่แค่คาร์เตอร์ที่งง บุรุษพยาบาลที่เดินตามมาด้วยก็งงไม่ต่าง ครั้นธิชากำลังจะหมุนตัวกลับอีกครั้ง ก็ถูกคาร์เตอร์ ต้นตอความเอ๋อของเธอรั้งแขนเอาไว้“..เธอไหวไหมเนี่ย?”“ไหวสิ หนูแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย.. เอ่อ.. ขอโทษนะคะพอดีว่าคุณเขาหัวฟาดพื้นมาค่ะ แล้วหัวโนมาก ต้องไปแผนกไหนเหรอคะ” ธิชาถามบุรุษพยาบาล ก่อนจะพยักหน้ารับเมื่อทราบว่าจุดหมายปลายทางของเธอควรไปที่ไหน เธอก็เดินนำคาร์เตอร์ไปเพราะเป็นร่างสูงที่ขอให้บุรุษพยายาลไม่ต้องติดตามพวกเขาไป“..พี่นั่งตรงนี้ก่อนนะ”“เพราะเรื่องที่ฉันพูดใช่ไหม ถึงเป็นแบบนี้”“….”“เธอกอดฉันก่อนจริงๆ ฉันก็เลยกอดเธอกลับเพราะเธอเอาแต่ร้องเรียกหาพ่อ”“….”“เลิกทำตัวไม่ถูกได้แล้ว ฉันแค่ยอมรับบทเป็นพ่อเธอก็แค่นั้น” แล้วก็เดินนำหน้าธิชาไปนั่งที่ตำแหน่งรอเรียกเพื่อพบหมอ เอาจริ
มหาวิทยาลัย เอแบค“คิดดีแล้วนะว่าจะปฎิเสธกัน” คาร์เตอร์เอ่ยถาม วันนี้เขาให้ธิชานั่งติดรถมาจนถึงมหาลัย สายไปสักหน่อยแต่ธิชากลับสบายใจที่ไม่มีคนอยู่บริเวณลานจอดรถ“..ค่ะ”“อื้ม.. งั้นเตรียมรับมือฉันไว้เลย”“…..”“ฉันอยากได้เธอจริงๆ” ดวงตาคู่สวยจ้องมองมาที่ฉัน กรอบเเว่นบางๆเพิ่มความละมุนอ่อนโยนให้กับเจ้าตัว ฉันไม่ได้ตอบอะไร จิตใจในตอนนี้ไม่สามารถสลัดจูบเมื่อสองวันก่อนไปได้เลย รสจูบมันยังตราตรึงราวกับคนเมาค้าง.. แต่ก็ไม่มีเวลาให้รีรอในรถนานเท่าไหร่นัก ธิชาลงจากรถคันหรู ปิดประตูก่อนจะยกมือไหว้คาร์เตอร์ก่อนจะรีบเดินหนีไป ร่างสูงที่ยืนเคียงรถได้แต่ถอนหายใจ ธิชาดื้อด้านกว่าที่เขาคิด เขาไม่เคยต้องหว่านเสน่ห์กับผู้หญิงคนไหนนานขนาดนี้ ธิชาได้ทั้งจูบ ได้ทั้งนอนกอดเขา แต่ก็ดูเหมือนว่าธิชาเองจะไม่ยอมรับต่อความรู้สึกของตัวเองง่ายๆ ความรู้สึกที่เริ่มหวั่นไหวกับความอบอุ่นที่คาร์เตอร์มี เธอคิดแค่ว่า… เธอไม่คู่ควรกึก กึก กึก… เสียงรองเท้าส้นสูงย้ำพื้นหนักๆเพราะต้องการรีบเดินให้ไวที่สุด ตอนนี้เลยเวลาเข้าเรียนมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว“..ขออนุญาตค่ะ” และทันทีที่มาถึงคลาส ทุกคนก็มองฉันเป็นตาเดียว จะมีก็แต
ครึ่งชั่วโมงเป็นอะไรที่ยาวนานมาก… ธิชาที่นั่งอยู่ข้างซ้ายของโซฟาคอยเหลือบมองคาร์เตอร์ที่นั่งอยู่ข้างขวาของโซฟา ระยะทางไม่ได้ห่างกันมากนัก แต่เหลือที่ตรงกลางมากพอสมควร คาร์เตอร์นั่งไขว้ห้าง ฉันเห็นเขานั่งนิ่งๆ มือคีบบุหรี่ที่ไม่ได้ถูกจุดคาอยู่ที่มือ จังหวะที่ธิชาแอบมองคาร์เตอร์ เจ้าตัวก็หันกลับมามองเธอ ธิชาแทบสะดุ้งแต่ก็รีบหันหน้าหนีทันที เธอแค่ทำตัวไม่ถูกกับเรื่องที่เกิดขึ้น“..เลิกเป็นแบบนี้สักที”“….”“..ไม่เคยผ่านเรื่องแบบนี้จริงดิ?”“มันตลกหรือไงละ”“ไม่ได้บอกว่าตลก แต่ไม่คิดว่าเธอจะกลัวขนาดนี้”“..ก็คนมันไม่เคย มันผิดมากนักหรือไง” ธิชาก้มหน้าและพูดด้วยเสียงอ่อย “..ขอโทษ ฉันเครียดไปหน่อย”“….”“ฉันแค่อยากเป็นตัวของตัวเอง เป็นตัวเองที่ไม่ต้องสนใจว่าใครจะมองยังไง จะพูดแบบไหน.. ฉันไม่ชอบ การถูกบังคับ และต้องเป็นในสิ่งที่ทุกคนคาดหวัง ฉันไม่ได้แสนดีขนาดนั้น”“….”“ฉันก็แค่เป็นฉัน.. แต่ดูเหมือนแม่จะไม่เข้าใจเท่าไหร่”“มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนหรือเปล่า.. หนูก็พอเข้าใจในมุมของแม่พี่นะ”“….”“ลองมีลูกที่เพรียบพร้อมไปซะทุกอย่าง คนที่เข้าหาลูกจะเข้ามาด้วยความจริงใจ หรือเพราะสิ่งของที่ลูกม
รสชาติเค็มๆจากเลือดที่ซิบที่ปาก ไม่ได้ทำให้ฉันหยุดสตั้นอยู่กับที่ การกลายเป็นจุดสนใจต่างหากที่ทำให้ธิชาต้องนิ่งอยู่กับที่เกือบหนึ่งนาที เพราะบรรดาคนที่มาเห็นเหตุการณ์ส่วนใหญ่ ก็ใช้มือถือบันทึกเหตุการณ์นี้ไว้ฉันคงไม่ได้ดังเพราะตบตีกันเพราะเรื่องผู้ชาย แต่ฉันคงจะดังเพราะฉันกล้าเอาตัวไปมีเรื่องกับพิชชี่แบบนั้นธิชาฝ่าฝูงชนที่กำลังให้ความสนใจกับเหตุการณ์ที่เห็น บ้างก็ซะใจที่พิชชี่โดนสั่งสอนซะบ้าง บ้างก็ตกใจกับการที่ผู้หญิงตัวเล็กๆจะยันและถีบผู้หญิงด้วยกันเองจนกระแทกประตู“..ตื่นเต้นอะไรกันนักหนา” ธิชาพาตัวเองไปที่ห้องพยาบาล ก่อนจะล็อคประตูเพราะต้องการที่จะตั้งสติอยู่ในห้องนั่นเพียงลำพัง•CARTERอะไรกัน?.. ส่วนด้านคาร์เตอร์ที่ออกมาจากห้องทำงาน เขาเดินเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้นก็เห็นบรรดาพวกนักศึกษาวิ่งกรูไปรวมตัวกับบริเวณห้องน้ำหญิง..เกิดอะไรขึ้น? “เตรียมใจไว้ได้เลย” ชิริวที่เดินเข้ามาสบทบ ยืนเคียงข้างคาร์เตอร์ในท่าล้วงกนะเป๋ากางเกง ร่างสูงหันกลับไปมองเพื่อนตัวเองก่อนจะเลิ่กคิ้ว“…อะไรวะ?”“เด็กมึงอะ”“…ธิชา?”“ถีบพิชชี่ซะลุกเองไม่เป็น”“ธิชาเนี่ยนะ?” คาร์เตอร์ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิ
ไม่ใช่แค่ฉันสิ.. เขาเองก็…ธิชาก้มลงเหลือบมองที่อกด้านซ้าย นิ้วเรียวของคาร์เตอร์กำลังครอบครองเนินอกที่เธอไม่เคยมั่นใจในขนาดไซส์ของตัวเอง แต่ครั้นจะยกมือห้าม.. หัวจิตหัวใจก็คล้อยตามเขาไปอย่างง่ายดาย.. สัมผัสแบบนี้ที่ไม่เคยเจอ ทำเอาสาวน้อยตัวเล็ก ดูไม่ต่างจากเหยื่ออันโอชะของสิงโตเจ้าป่า ฝ่ามือหนาเปรียบดั่งขยุ้มเท้าเสือที่กำลังนวดเค้นเนินส่วนที่นุ่มนิ่มที่สุด เสียงถอนหายใจราวกับเสียงคำราม แม้ทุกอย่างไม่ได้เกิดขึ้นในโหมดที่ใช้ความรุนแรง แต่ไอ้ความเนิบนาบอย่างอ่อนโยนนี่.. ไม่ต่างจากการเริ่มขย้ำเหยื่ออย่างช้าๆ“หยะ หยุดนะ~”“..ฉันว่าเธอไม่ได้รู้สึกแบบนั้น”พูดจบ คาร์เตอร์ก็ทิ้งตัวคร่อมร่างสวย ร่างขาวๆสะอาดตาแม้เห็นเนื้อหนังร่างกายเพียงส่วนไหล่ ร่างกายของธิชานุ่มนิ่มผิดกับนิสัยที่ไม่ได้อ่อนโอนตามแม้จะตกอยู่ในสภาพจำยอมด้วยมวนอารมณ์ ธิชาก็ไม่ได้สร้างแรงต้านไปมากกว่าเดิม อาจมีขัดขืนซึ่งคาร์เตอร์เองก็เข้าใจ.. ความรู้สึกของคนที่ไม่เคยผ่านมือชายใดของธิชา มันเป็นของจริง.. แล้วมันยิ่งทำให้เขา..อยากที่จะครอบครอง…กระดุมเม็ดที่เหลือถูกปลดออกในเวลาต่อมา ธิชาจำยอมกับความรู้สึกและสัมผัสที่ได้รับ แต่เธ
คาร์เตอร์นั่งมองธิชาที่เหมือนจะไม่ยอมหลับในตอนแรก แต่หลับสนิทในตอนนี้.. เธอนอนอยู่ใต้ผ้าห่มที่เขาจัดแจงห่มให้เธอเมื่อเธอหลับสนิท จะบอกว่าธิชาไร้เดียงสาสำหรับเขาก็ไม่ใช่ แต่จะ.. ก๋ากั๋นจนไม่กลัวใครมันก็ไม่เชิง นิยามเดียวที่คาร์เตอร์ยกให้ธิชา คงไม่พ้นคำว่า เธอสู้คนเมื่อถึงเวลา แล้วก็รักในศักดิ์ศรีของตัวเองพอสมควร เขาก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือ ผ่านมาครึ่งชั่วโมงได้ที่เขานั่งมองธิชาหลับอยู่แบบนี้ ก็ไม่มีอะไรมาก แค่ดูสถานการณ์ว่าพิชชีทจะตามมาทำร้ายเธออีกหรือเปล่า แต่ก็ไม่เห็นแม้กระทั่งเงา ก่อนจะกดโทรหาชิริวที่คิดว่ายังคงอยู่แถวนั้น เพราะถ้าเป็นเรื่องการใช้กำลังห้ามปรามหรือกรูเข้าใส่.. ชิริวเหมาะสมที่สุด เพราะความป่าเถื่อนของเขา“..เออ เป็นไงบ้าง”[เคลียร์] ปลายสายตอบกลับมาสั้น เป็นอันเข้าใจตรงกันว่าเหตุการณ์ทุกอย่าง สงบลงแล้ว..[แล้วมึงอยู่ไหน]“กูอยู่ห้องพยาบาล ธิชาอยู่นี่ เดี๋ยวกูก็ไปแล้ว”[เออ รอ]คาร์เตอร์วางสายก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปที่เตียง เลือดซิบที่ริมฝีปากเริ่มจางไป เหลือแต่ความช้ำที่น่าจะเล่นงานเธอในเวลาต่อมา มือหนาวางสัมผัสที่หน้าผากสวย ตัวไม่ร้อน.. ไม่มีอะไรน่าหวงและหลังจากนั้นเข
พี่เตอร์บอกให้ฉันรออยู่บนรถใช่ไหมละ แล้วทุกคนคิดว่าฉันทำตามหรือเปล่า? ถ้าคิดว่าฉันจะรั้นละก็อยากจะบอกว่าคิดผิด! ฉันยังนั่งอยู่บนรถ แต่ไม่ได้นั่งรอให้เวลาเสียเปล่านะ ฉันให้บุ๊ควิดิโอคอลหาฉันและดูการอภิปรายอะไรสักอย่างที่เป็นคำตอบได้ว่า พี่เตอร์กลับมาด้วยสาเหตุอะไรสาเหตุแรกเลยคือประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับวิทยาลัยที่ได้ทำการเปิดที่อเมริกาเป็นที่เรียบร้อย สร้างความฮือฮาไม่น้อยเลยกับนักศึกษาทุกช่วงชั้นปีที่ได้รับรู้ ก็นะ.. มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คนที่ไม่มีสัญชาติของบ้านเมืองเขาจะดำเนินการเปิดมหาวิทยาลัยที่นั่น ต่อให้เป็นเอกชนก็ตาม แต่พี่เตอร์และคุณแม่พี่เขาทำได้ นอกจากจะมีเงินแล้ว พรรคพวก หรือเส้นใหญ่ต้องใหญ่เอาเรื่องเลยถึงทำทุกอย่างจนถึงขั้นที่สำเร็จได้ขนาดนี้ธิชามองมือถือ ตั้งใจฟังเสียงที่คาร์เตอร์พูดออกมา การเดินไปมาไม่อยู่กับที่ของพี่เขาทำให้นักศึกษารู้สึกไม่อึดอัดกับสิ่งที่ต้องตั้งใจฟัง.. แต่แล้ว..นี่ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม! ตอนที่เดินมาทางนี้ พี่เตอร์ก้มมองกล้องด้วย! มองเหมือนสายตาเราได้ประสานกันและหยุดอยู่ตรงหน้ากล้องที่บุ๊คยังคงวิดิโอคอลกับฉัน‘และอีกเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กัน.. ฉันไม่
“ขอบคุณนะพี่ ป่านนี้ใครต่อใครเม้าท์กันแล้วมั้งว่าพี่เป็นผัวน้อยหนู^^”“คงงั้น”“ไว้เดี๋ยวหนูทำคุ้กกี้แล้วกัน ค่าตอบแทน”“ไม่ต้องอะ ไอ้เตอร์ให้ค่าเสียเวลาฉันคุ้มอยู่ ไม่งั้นฉันไม่เสียเวลามารับส่งเธอหรอก เมียก็ไม่ใช่”“จ้าาา ไปได้แล้ว” ฉันโบกมือบ๊ายบายแทนคำลา พี่ริวเหมือนตัวแทนพี่ชายที่ชีวิตนี้ไม่คิดว่าจะมี เขาจัดการให้ฉันแทบทุกอย่าง แม้บางครั้งจะเหมือนทำส่งๆไปงั้น แต่ก็ทำให้ ก็ถือว่าดีเหลือแสนแล้วกับคนอย่างพี่ริว เพราะถ้าไม่ได้สนิทกันจริงละก็ ไม่มีทางที่คนอย่างพี่ริวจะเสียเวลาทำอะไรเด็ดขาดพอกลับมาถึงบ้าน ความเงียบมันก็แอบทำให้รู้สึกเหงา อยากจะไปนั่งดื่มชิวๆที่ร้านเหล้าก็กลัวคิดถึงพี่เตอร์จนใจแตก ลากผู้ติดมือกลับมาหนะสิ ช่วงหลังไม่มีอะไรตกถึงท้องมานานแล้วด้วยโดยเฉพาะพี่เตอร์…หิวชะมัด เมื่อไหร่จะกลับมาไม่ว่าเปล่าธิชา ส่งข้อความหาคาร์เตอร์ดั่งความรู้สึกหิวชะมัด เมื่อไหร่จะกลับมา จะซื้อกินอยู่แล้วนะ!ส่งไปแบบไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายกดอ่านมัน อีกไม่นานฉันก็จะจบการศึกษาแล้วด้วย.. ไม่รู้ว่าจะกลับมาหากันได้ไหม เลยไม่อยากคาดหวังฉันกลายเป็นธิชาที่ใครต่อใครรู้จักในฐานะแฟนของพี่เตอร์ ไม่ว่าจะรุ่น
1ปีผ่านไปมหาวิทยาลัย เอแบค“พี่โกง!”“โกงบ้าอะไร แพ้แล้วอย่าพาลดิวะ!”“ถ้าไม่โกงจะกินรอบวงทุกรอบแบบนี้ไงวะ! ถอดเสื้อออกมาเลยนะ!”“ถอดทำห่าไร!”“ก็พี่ต้องซ่อนไพ่ไว้แน่ๆ! คนกะล่อนอย่างพี่ไม่มีทางชนะใสๆหรอกน่า!! ถอดเสื้อเดี๋ยวนี้เลย!”ณ อาคารตึกคณะของอัลฟ่า ชิริว เรียว อัลฟ่า บุ๊คและธิชานั่งเล่นไพ่กันอย่างเสียงดังโวกเวยโวยวาย คนตัวน้อยโบ้ยว่าชิริวคนหน้าตายสันดานเสียกำลังโกงเธอจนแทบจะหมดตัว“แพ้ก็แค่จ่ายนี่หว่า! ตาละห้าบาทเหมือนกูหลอกเอาบ้านมึงอะ!”“ห้าสิบบาทก็เงิน! หมดตัวแล้วรู้ไหม! รู้ไหมว่าต้องยืนหลังขดหลังแข็งทำงานนานขนาดไหนกว่าจะได้มา! สารภาพมาซะดีๆ! ไม่งั้นหนูประจานแน่!”“เป็นถึงเมียไอ้เมียไอ้เตอร์ ไหงมันปล่อยให้เมียมันมีเงินห้าสิบบาทติดตัววะ!”“ตาละห้าบาทก็ให้พี่เขาไปเถอะน่าา แค่นี่เอง^^*” บุ๊คร้องเตือน“ตาละห้าบาท แต่กินฉันเป็นสิบรอบ! ฉันเสียไปแล้วห้าสิบบาท!”“ถ้าหวงเงินห้าสิบบาทขนาดนั้น ไม่เก็บตังค์ไว้หยอดกระปุกละวะ!! มาชวนชาวบ้านเขาเล่นไพ่ทำไม!” ชิริวสวนกลับ ก่อนจะเริ่มวิ่งหนีธิชาที่ไม่ยอมแพ้“รับจ๊อบพิเศษเว้ย!”“กูละปวดหัวกับพวกมัน” เป็นเรียวที่พูดขึ้นมา เขานั่งเกลี่ยไพ่ในมือแ
“เฮ้ออ~” ธิชาถอนหายใจหลังจากนั่งแท็กซี่กลับถึงบ้านของคาร์เตอร์ บ้านหลังโตที่เขาอยู่คนเดียว บ้านหลังโตที่เป็นคนละหลังกับบ้านที่คุณแม่ของพี่เขาคอยเทียวไปเทียวมา..ฉันนั่งกินขนมหวานๆหวังเบาเทาอาการหงุดหงิดที่ใจ ไม่รู้จะปากหนักไปเพื่ออะไร แค่บอกว่าไม่ให้ไปมันก็จบใช่ไหมละ ปากหนักไม่รู้เวล่ำเวลาเลยจริง!ฉึ่บ ฉึ่บ ก่อนจะมีเสียงเท้าเดินเบาๆดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อกี้คุณแม่บ้านบอกว่าจะไปรดน้ำต้นไม้นี่นา รดเร็วหรือเปล่านะ ยังไม่ถึงสิบนาทีเลย“คุณแม่บ้านคะ รดน้ำเสร็จแล้วเหรอ มีอะไรให้หนูช่วยไหม หนูกำลังหัวร้อนพี่เตอร์แบบสุดๆไปเลยดะ.. คะ คุณแม่” แต่กลับกลายเป็นคุณแม่พี่เตอร์ซะงั้น ธิชารีบยืนขึ้นแล้วยกมือไหว้ทันทีและอยู่ในท่าสำรวม“..ลูกฉันไปสร้างเรื่องอะไรอีกละ” ท่าทีสง่างามจนน่าเกรงขามนี่บางทีก็อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คนเป็นแม่เดินไปที่โต๊ะทานอาหาร วางกระเป๋าแบรนด์ดังอย่างเบามือ“..มะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เรื่องเล็กน้อย”“เรื่องเล็กน้อย? ถึงขั้นต้องพึ่งขนมเท่าภูเขาแบบนั้น?”“….”“เล่ามาเถอะ อย่างน้องฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนเธอ.. ลูกชายฉันสุภาพก็จริงแต่มันซื่อบื้อกับเรื่องแบบนี้ที่สุด”ฉันควรทำยังไงละ เ
•PICCHYย้อนกลับไป…วันเกิดเหตุ…ชิริวนั่งหักนิ้วตัวเองเงียบๆอยู่ที่มุมห้อง เขาไม่ได้สนใจอะไรนอกจากข้อนิ้วของตัวเอง และค่อยเงยหน้าเมื่อคนเป็นเพื่อน.. ทักถาม“มึงจะเอาไง ไอ้เตอร์ไม่รับสาย” อัลฟ่าเก็บมือถือใส่กระเป๋า เขายืนมองพิชชี่ที่นั่งตัวสั่นราวกับลูกหมาตกน้ำอยู่บนเตียง สายตาของชิริวจ้องมองเธอแน่นิ่งและน่ากลัว“..เอาไง จัดการดิ”“อย่านะ! ฉะ ฉันจะไม่ทำอีก! ฉันจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ”“..ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอพูดแบบนี้”“ครั้งนี้จริงๆ! จริงๆนะ!”“ก่อนหน้านี้เธอทำให้เด็กปีหนึ่งลาออกไป คราวนั้นเธอก็พูดกับฉันแบบนี้”เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับธิชาไม่ใช่ครั้งแรกที่พิชชี่เป็นคนที่อยู่เบื้องหลัง หลายครั้งหลายคราที่เธอมักจะแสดงออกถึงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของคาร์เตอร์ และใช้สิทธิ์ของคนเป็นพ่อที่มีอำนาจข่มเหงรังแกผู้ที่ด้อยกว่าครั้งแล้วครั้งเล่า และครั้งนี้คนที่อยู่ตรงหน้าเธอก็คือชิริว ไม่ต่างจากครั้งก่อน.. พิชชี่ถึงได้ตัวสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำแบบนี้เพราะดูเหมือนว่าชิริว.. ไม่มีความเชื่อหลงเหลืออยู่บนหน้าเขาเลยชิริวนั่งบนเตียงที่จับพิชชี่มัดตรึงเอาไว้ แล้วใช้ปลายนิ้วกดดันความรู้สึกอีกฝ่ายด้วยการ.. คีบชายเสื้อ
คอหอยของเธอคนนั้นยังอยู่ดีหรือเปล่านะ?… อยากจะเปลี่ยนชื่อเรื่องหนังให้ซะเดี๋ยวนี้ หลังจากหนังจบ ธิชาก็เดินก้มหน้าก้มตาออกจากโรงด้วยความอาย ผิดกับคาร์เตอร์ที่เดินล้วงกระเป๋าของเสื้อคลุมเท่านั้น เดท เดทแรกอย่างเป็นทางการอิชั้นชวนผู้มาดูหนังโป๊!!! ฉันสรุปกับตัวเองสั้นๆแบบนี้เลย แม้หนังที่ดูมันจะไม่ใช่เชิงหนังโป๊ มันเป็นหนังเรทR ที่แค่มีฉากอย่างว่าเด็ดดวงแทบจะเห็นทุกซอกทุกมุม! ยอมใจนักแสดงมาก ฉันคงไม่โลกสวยจินตนาการว่านางเอกในเรื่องกำลังกินกล้วยที่ถูกตัดต่อเป็น.. ไอ้นั่น นึกออกไหม ==^หมับ! แต่แล้วธิชาก็ถูกรั้งแขนเอาไว้ ไม่ใช่ฝีมือใครนอกจากคาร์เตอร์“ไม่ต้องเขินแล้ว”“..ไม่อะ! มันเขิน”“แล้วต้องทำยังไงถึงจะหาย?” คาร์เตอร์พยายามตะล่อมเธอให้ใจเย็นลง ธิชายืนนิ่งอยู่นานก็จะส่ายหัวอย่างไม่มีแบบแผนพร้อมกับใบหน้ายู่ยี่“ไปนั่งเล่นที่มอ?”“…ได้ด้วยเหรอ?”“ทำไมจะไม่ได้ อยู่กับเพื่อนน่าจะดีขึ้น”“อื้ม เอาแบบนั้นเลย” ให้ตายสิ ถึงฉันจะไม่กลัวอะไรในโลกนี้ก็ตามแต่ฉันก็ไม่ใช่หญิงใจกล้ากับเรื่องแบบนี้นี่หว่า ให้เวลาฉันหน่อย ขนาดกับพี่เตอร์เองทุกวันนี้ยังไม่ค่อยจะชินเลย หลังจากดูหนังจบ ก็ยังอยู่ในเวลา
ฉันพาพี่เตอร์มาที่วัด เพราะอัฐิของพ่อฉันแบ่งไว้ทั้งหมดสองส่วน จะพูดว่าสองส่วนก็คงจะไม่ถูก ฉันเก็บกระดูกของพ่อไว้ที่บ้านส่วนนึงแต่มันไม่เยอะเลย เป็นเศษที่เหลือให้ได้จับต้องมากที่สุดเพียงไม่กี่ชิ้น ส่วนที่เหลือฉันก็เอาไว้ที่วัด แค่ตอนนั้นมีความเชื่อว่าถ้าให้พ่ออยู่ที่นี่ พ่อคงจะได้ฟังเสียงพระสวดมนต์ แต่ที่ฉันเก็บส่วนนึงไว้ที่บ้าน เพราะตอนนั้นฉันยังรู้สึกว่า แม้เป็นเพียงเถ้าฝุ่น แต่ฉันยังรู้สึกสบายใจ ยังรู้สึกว่าพ่อยังคงอยู่ใกล้ๆกับฉัน ฉันไม่รู้หรอกนะว่าฉันคิดผิดหรือถูก แต่ยอมรับเลยว่าในนาทีที่รู้ว่าเสียคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป เราแค่ต้องการที่พักพิงทางใจ เพราะเรารู้สึกว่าเราไม่สามารถใช้ชีวิตได้โดยไม่มีเขาโกฐของพ่อธิชายังคงใหม่และสะอาดอยู่เสมอ คาร์เตอร์มองเห็นตรงนี้แต่ตนก็ไม่ได้พูดอะไร ธิชาคงจะหาเวลามาทำความสะอาดสถานที่ของพ่อบ้างไม่มากก็น้อยดอกไม้ถูกวางในแจกันหน้ารูป มีหลายจังหวะที่ร่างสูงเหลือบมองธิชา เธอมีรอยยิ้มและแววตาที่สดใสเวลามองผ่านรูปของคนเป็นพ่อ คาร์เตอร์ยิ้มบางๆ เขาวางดอกไม้ใส่เเจกันอีกข้าง และมองรูปภาพตรงหน้า จดจำใบหน้าของคนที่เขาได้ยื้อชีวิตได้เป็นสิบปีจากการช่วยเหลือเพี
รู้สึกตัวอีกที.. ก็เหมือนจะเช้าแล้วสินะ ธิชาดันตัวเองลุกขึ้นนั่งกับเตียง ร่างกายเปลือยเปล่ามีเพียงผ้านวมพื้นใหญ่ที่หอบกายสร้างความอบอุ่น ข้างกายไร้คาร์เตอร์เฉกเช่นเมื่อคืน เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายถูกพับอย่างเป็นระเบียบ และเสื้อยืดตัวโคร่งก็วางเตรียมไว้ให้ที่ปลายเตียงฉันสวมเสื้อที่ว่าแล้วลองเปิดผ้าม่านดู ไม่มีใครเลย ไม่มีคนงานสักคน.. ก่อนจะมีกลิ่นอาหารหอมๆลอยเตะจมูก เลยตัดสินใจลงเดินลงมาที่ชั้นสอง.. แม้จะสวมเสื้อตัวใหญ่ และโนบราก็ตาม ก่อนจะสบายใจเพราะแม้แต่ในตัวบ้านก็ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากคนตัวสูงหัวยุ่งเหยิงในครัว“รับบทพ่อบ้านเหรอ?”“ได้หรือเปล่าละ?” หน้าสด ผมยุ่ง.. คือมันดีมากกก~ ธิชานั่งเท้าคางกับเค้าน์เตอร์ สายตาจ้องมองที่คาร์เตอร์ราวกับจะจับฉีกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะหยิบผักสดที่ถูกเตรียมไว้เหมือนเป็นเครื่องเขียงของอาหารเช้า ธิชายัดมะเขือเทศราชินี มะเขือเทศลูกเล็กเข้าปาก ขบเคียวด้วยท่าทียั่วเย้าแม้แต่คาร์เตอร์กับจับสังเกตได้“ถ้าจะลงมาตามเพื่อไปต่ออีกละก็ รอแป๊บ ยังทำอาหารไม่เสร็จ”“แล้วถ้าไม่ต้องรอจนทำอาหารเสร็จละ?”กึก.. มือที่จับตะหลิวไม้ชะงัก ร่างสูงวางมือจากการผัดข้าวผัดอเมริกัน แล้
กลับกลายเป็นฉันที่เปียกปอนขนาดนี้ พี่เตอร์รับบทผู้ปกครองหัวใจที่แสนอบอุ่น ไม่มีการพูดแทรกแม้แต่น้อย มีเพียงการสวมกอดเพียงเท่านั้น แต่ถึงจะอย่างนั้น ไออุ่นที่ได้รับมันก็เกินใจจะต้านจริงๆ ฉันไม่อาจหยุดรักผู้ชายคนนี้ได้อีกแล้ว หยุดไม่ได้แล้วจริงๆ..ครั้นนาทีสวมกอด ธิชาคำนึงนึกถึงเรื่องราวในอดีต ภาพของพ่อยังชัดเจน แม้จะเป็นเพียงการนอนติดเตียงก็ตาม ยังคงชัดเจนไม่มีเสื่อมสลาย ตั้งแต่ตอนที่ต้องแอบขโมยยาเพื่อมารักษาพ่อ วิ่งหนีจนได้รับบาดแผล อาหารแต่ละมื้อที่ต้องแบ่งกันกิน แม้แต่มาม่าซองเล็กๆ เรายังต้องแบ่งกันกินคนละครึ่งภาพจำพวกนั้นชัดเจนเสมอ เธอเคยเกือบยอมแพ้และโทษโชคชะตา ชีวิตที่อดทุกข์ได้ยากในตอนนั้นไม่มีแสงสว่างให้มองเห็นสักนิด จนกระทั่งเด็กชายคนที่ว่า.. เด็กชายในชุดสะอาดสะอ้าน ที่ให้โอกาสเธอในตอนนั้นเหมือนแสงสว่างเพียงเเสงเดียวที่ส่องทาง เพื่อที่จะมีชีวิตที่ดีเพื่อพ่อ.. และกลับไปเจอเด็กชายคนนั่นอีกครั้งธิชาสะอื้นก่อนจะเงียบในเวลาต่อมา เธอปาดน้ำตาที่เปื้อนไปทั้งหน้า อาจเป็นพี่เตอร์.. ที่ทำให้เธอกล้าแสดงความอ่อนแอออกมาขนาดนี้ ไม่ต่างจากตอนนั้น จากตอนที่เด็กสาวนอนร้องไห้อยู่กลางถนนมือหนา