"Tito Rene, please, pakinggan n’yo muna ako—"Pero bago pa makapagsalita si Lance, sumabat ang kanyang sariling ama, si Stephan Alcantara, na sing-init ng ulo ni Rene."Wala nang dapat pag-usapan pa!" singhal ni Stephan. "Anak, dapat panagutan mo ito. Pakasalan mo si Monica sa ayaw at sa gusto mo!"Nag-angat ng tingin si Lance sa kanyang ama, pilit pinapanatili ang kanyang kontrol sa sarili. "Papa, hindi ganun kadali ‘yon. Hindi ko puwedeng ipakasal ang sarili ko sa babaeng hindi ko mahal—""Hindi mo mahal?!" galit na ulit ni Rene. "Eh paano ang anak mo, ha?! Paano ang apo ko?! Hindi ako papayag na lumaki ang apo ko na walang ama!""Ako ang tatay ng bata, Tito Rene, at pananagutan ko siya!" madiing sagot ni Lance. "Pero hindi sa paraan na gusto niyo! Hindi sa pamamagitan ng isang kasal na puno ng kasinungalingan!"Lumapit si Erica sa tabi ni Stephan, bakas ang pag-aalala sa kanyang mukha. "Anak… baka naman puwede mo itong pag-isipan. Hindi ba mas mabuti para sa bata kung buo ang pamil
Lumapit si Lance kay Monica at hinawakan ang kamay niya. "Monica, gusto ko lang malaman mo na kahit ano mang mangyari, hindi kita pababayaan."Napasapo sa mukha si Monica at napahagulgol. "Lance… sobrang sakit…"Hinawakan ni Rene ang balikat niya, lumambot na ang kanyang ekspresyon. "Anak… ito ba talaga ang gusto mo?"Tumango si Monica, nangangatog pa rin. "Hindi Pa,gusto ko pakasalan ako ni Lance." Napalunok si Lance, hindi makapaniwala sa narinig mula kay Monica. Kanina lang ay akala niyang tapos na ang usapan, na naintindihan na nilang dalawa na ang kasal ay hindi ang tamang solusyon. Pero ngayon, ibang Monica ang kaharap niya—isang babaeng puno ng pangungulila at desperasyon.Nagkatinginan si Apple at Lance, parehong hindi makapagsalita."Monica…" mahinang sabi ni Lance. "Akala ko ba—""Hindi, Lance!" naputol na sagot ni Monica, lumakas ang kanyang boses. "Gusto kitang pakasalan. Ayaw kong palakihin ang anak natin na walang ama! Hindi ko kayang makita kang kasama ang iba habang
Isang linggo bago ang kasal, tahimik ang buong hapag-kainan sa loob ng Martin-Alcantara Mansion. Nasa magkabilang dulo ng mesa sina Stephan at Rene Lenon, parehong matigas ang ekspresyon. Si Monica ay tahimik na nakaupo, bahagyang nakayuko habang hinihimas ang kanyang tiyan.Si Lance naman ay nakatitig lang sa kawalan. Para bang nilulunod siya ng realidad na pilit niyang tinatakasan."Sa susunod na linggo, magiging asawa mo na si Monica," diretsong sabi ni Rene, basag ang katahimikan. "Siguraduhin mong hindi mo siya mapapahiya."Napakuyom ng kamao si Lance ngunit nanatiling tahimik."Anak, ito ang tamang gawin," dagdag ni Stephan. "Hindi lang para sa inyo kundi para rin sa magiging anak ninyo. Wala nang atrasan."Humigpit ang hawak ni Lance sa kubyertos. Tumigil siya sa pagkain at napabuntong-hininga. Hindi na siya nagdalawang-isip na ipahayag ang nararamdaman niya."Bakit kailangang pilitin ang isang bagay na hindi ko gusto?" malamig niyang tanong.Muling nagpalitan ng tingin sina Re
Pagod na pagod si Apple nang makarating sa kanilang bahay. Halos wala na siyang lakas, ngunit pilit niyang ikinakalma ang sarili. Nakayakap siya nang mahigpit kay Amara, tila doon humuhugot ng lakas.Pagkabukas niya ng pinto, bumungad agad si Mia na halatang nag-aalala."Apple! Ano na naman ang nangyari? Bakit ganyan ang itsura mo?" tanong nito, agad na lumapit at inalalayan siya.Umupo si Apple sa sofa at inilagay si Amara sa kanyang kandungan. Mahimbing na natutulog ang bata, walang kamalay-malay sa bigat ng mundo ng mga nakapaligid sa kanya."Natapos na ang lahat, Mia," mahina niyang sabi, pero dama sa tinig niya ang bigat ng kanyang loob.Napakunot ang noo ni Mia. "Anong ibig mong sabihin?"Huminga nang malalim si Apple bago sumagot."Pinilit si Lance na pakasalan si Monica. Nagkasundo na ang pamilya nila, at wala na siyang kawala."Nanlaki ang mga mata ni Mia. "Ano?! At pumayag siya?"Umiling si Apple. "Hindi… pero wala na siyang magagawa. Parang sinakal na siya ng pamilya niya,
Tahimik ang buong kwarto habang pinagmamasdan ni Apple ang kanyang anak na si Amara, na mahimbing na natutulog sa kanyang bisig. Sa loob ng maraming taon, si Lance ang naging bahagi ng kanyang mundo—ang taong akala niya ay makakasama niya habang buhay. Pero ngayong gabi, tuluyan na niyang tinanggap ang katotohanang hindi kailanman siya magiging una sa puso nito.Pumasok si Mia sa kwarto, may dalang isang tasa ng mainit na gatas. Ibinigay niya iyon kay Apple, na tahimik lang na kinuha ang baso at tinitigan ito."Ang tahimik mo," basag ni Mia sa katahimikan. "Naiintindihan ko kung bakit. Masakit ‘to, Apple. Pero sigurado ka na ba?"Isang mapait na ngiti ang gumuhit sa labi ni Apple. "Kailan ba ako hindi sigurado, Mia? Matagal ko nang alam ang sagot, pero ngayon lang ako nagkaroon ng lakas ng loob na tanggapin ito.""Baka naman may paraan pa—""Mia, tapos na." Mahina ngunit matigas ang boses ni Apple. "Hindi ko na ipipilit ang sarili ko sa isang laban na alam kong hindi ako kailanman man
Napangiti si Mia. "Dahil hindi ka na nakakulong sa nakaraan. Pinili mong bumitaw. At sa totoo lang, Apple, matagal mo na dapat ginawa ‘yan."Natawa nang bahagya si Apple. "Alam ko. Pero ngayon ko lang talaga naramdaman na kaya ko nang gawin."Napatingin siya kay Amara na mahimbing pa ring natutulog. "Siya lang ang mahalaga sa akin ngayon, Mia. Siya lang ang gusto kong ipaglaban.""At alam kong magiging mabuting ina ka sa kanya," sagot ni Mia. "Wala kang kailangang patunayan kaninuman."Habang inihahanda ni Apple ang gatas ni Amara, biglang tumunog ang cellphone niya. Saglit siyang natigilan nang makita ang hindi pamilyar na numero. Nag-aalangan man, sinagot niya ito."Hello?""Ikaw ba si Apple Mendoza?"Napakunot-noo siya. Ang tinig ng babae sa kabilang linya ay malamig pero may halong pakiusap."Sino po sila?" tanong ni Apple."Hindi mo ako kilala," sagot ng babae. "Pero ako si Erica Martin… ang ina ni Lance."Muntik nang mabitawan ni Apple ang hawak na bote ng gatas. Napatitig siya
Pagkauwi ni Apple sa bahay, tahimik niyang isinara ang pinto at dumiretso sa kwarto kung saan natutulog si Amara. Mahimbing ang tulog ng kanyang anak, walang kamalay-malay sa gulong unti-unti niyang pinuputol sa kanyang buhay.Maya-maya, lumabas siya at nakita si Mia na nakaupo sa sofa, nakahalukipkip at nakatingin sa kanya na parang may hinihintay."Anong nangyari?" diretsong tanong ni Mia nang hindi na nagpaliguy-ligoy pa.Napabuntong-hininga si Apple at umupo sa tabi nito. Ramdam pa rin niya ang bigat ng emosyon sa dibdib niya."Nagkita kami ni Erica," panimula niya. "Tinawagan niya ako at hiniling na makipagkita sa kanya."Napakunot-noo si Mia. "Paanong nakuha niya ang number mo?""Nag-hire siya ng private investigator." Napailing si Apple. "Hindi ko alam kung matatakot ako o matutuwa sa effort niya.""Teka, teka," pinigilan siya ni Mia. "Ano ang sinabi niya? Pinilit ka bang ipagpilitan ulit si Lance sa’yo?"Umiling si Apple. "Hindi. Sa totoo lang, hindi iyon ang inasahan kong mar
Paulit-ulit na naririnig ni Apple ang mga salitang iyon sa kanyang isipan habang nakaupo siya sa loob ng kanyang kwarto, yakap si Amara na mahimbing na natutulog. Isang linggo na ang lumipas mula nang huli silang mag-usap ni Lance. Isang linggo ng katahimikan, pero ramdam niya ang bigat sa kanyang dibdib—hindi dahil sa pagkawala ni Lance, kundi dahil sa nalalapit nitong kasal kay Monica.Isang kasal na hindi niya kailanman naisip na masasaksihan niya sa ganitong paraan.Makalipas ng ilang buwan ginanap na ang kasalan sa simbahan.Nakasalansan ang mga mamahaling puting rosas sa altar ng isang marangyang simbahan. Nagkalat ang media, mga panauhin, at ang dalawang pamilyang Martin at Lenon, na parehong mayayaman at makapangyarihan. Ang buong lugar ay punung-puno ng mga kilalang personalidad sa lipunan. Para itong isang fairy tale wedding—pero para kay Lance, ito ang simula ng kanyang bangungot.Nakatayo siya sa harap ng altar, suot ang itim at puting tuxedo, habang nananatili ang walang
Maagang nagising si Apple kinabukasan. Ito na ang huling araw nila sa Singapore. Habang yakap ang kanyang anak na si Amara, malalim ang iniisip niya—ang desisyong magbabago sa takbo ng kanyang buhay at ng negosyo nila ni Mia."Apple, nakapagdesisyon ka na ba?" tanong ni Mia habang inaayos ang mga bagahe nila.Tumayo si Apple at lumapit sa bintana, tinitingnan ang tanawin ng Singapore sa labas. "Oo, Mia. Kailangan kong gawin ‘to."Napangiti si Mia at tumango. "I knew it. At hindi kita pipigilan. Big break natin ‘to, Apple. Hindi lang sa negosyo, kundi para sa'yo rin.""Pero Mia, sigurado ka bang okay lang sa'yo ‘to? Ayokong iwan ka sa lahat ng trabahong ito."Nilapitan siya ni Mia at hinawakan ang kamay niya. "Apple, huwag mo akong alalahanin. This is our dream. Kung saan ka mas magiging matagumpay, doon din ako. At isa pa, hindi mo naman ako iniiwan. Magkakasama pa rin tayo sa negosyong ‘to. Hindi ka nag-iisa."Damang-dama ni Apple ang suporta ni Mia. Hindi niya alam kung paano siya s
Sa ilalim ng tahimik na langit, tanging ang mahihinang huni ng mga kuliglig ang bumabasag sa katahimikan. Nasa beranda sina Lance at Monica, nakaupo sa isang mahabang upuan, ngunit may pagitan sa kanilang dalawa—isang pagitan hindi lang sa espasyo, kundi pati na rin sa puso.Pinagmamasdan ni Lance ang madilim na kalangitan, tila hinahanap ang sagot sa isang tanong na pilit niyang iniiwasan. Samantala, si Monica ay tahimik na nakatitig sa kanya, kita ang lungkot sa kanyang mga mata."Lance," mahina ngunit matigas ang boses ni Monica. "Kaya mo ba talagang bitawan siya?"Dahan-dahang napalingon si Lance sa kanya. Isang saglit silang nagkatitigan, ngunit hindi agad siya nakapagsalita."At kaya mo bang makita na may ibang lalaki si Apple?"Napalunok si Lance. Parang hinigpitan ang kanyang dibdib."Kaya mo bang makitang may ibang nagmamahal sa kanya… habang ikaw, nanonood lang mula sa malayo?"Ramdam ni Lance ang bigat ng tanong. Naramdaman din niya ang matinding takot—hindi dahil sa ideya
Nakatayo si Apple sa isang glass window ng marangyang opisina sa Sentosa, Singapore, tinitingnan ang tanawin ng syudad. Sa likod niya, naroon si Mia, abala sa pagbabasa ng kanilang schedule."Sis, may lunch meeting tayo mamaya with the European investors. Then may exclusive gala tayo sa gabi para sa mga premium designers," ani Mia habang sinusuri ang planner niya. "This is it, Apple. Isa ka na sa mga bigatin sa industry."Hindi agad sumagot si Apple. Nakatitig lang siya sa malawak na kalangitan, pilit pinapakalma ang sarili sa dami ng nangyayari sa buhay niya."Apple?" tawag ni Mia, nang mapansing tahimik siya.Huminga nang malalim si Apple bago bumaling sa kaibigan. "Alam mo ba yung pakiramdam na nasa harapan mo na ang matagal mo nang pangarap, pero may bahagi pa rin sa’yo na parang may kulang?"Napakunot-noo si Mia. "Sis, please lang. Huwag mong sabihing iniisip mo pa rin si Lance."Napayuko si Apple at napabuntong-hininga. "Hindi siya, Mia. Hindi lang siya. Kundi ang lahat ng iniwa
Napahagulgol si Monica. "Lance… kung hindi mo kaya, sabihin mo. Kung si Apple pa rin ang pipiliin mo, sabihin mo."Tiningnan siya ni Lance—isang titig na puno ng pagsisisi, panghihinayang, at pagkalito. "Monica… ikaw ang kasama ko ngayon. Ikaw ang pinili ko. Pero hindi ko kayang itanggi na isang parte ng puso ko… hindi pa rin kayang bitiwan si Apple."At sa mga salitang iyon, tuluyang bumagsak ang luha ni Monica. Alam niyang ito na ang sagot na pinaka-ayaw niyang marinig.Patuloy parin ang pag-uusap nila nathan tungkol sa posibleng collaboration abroad, lalo na sa Europe, at ngayon ay tila lumalalim ang kanilang negosasyon.“So, Apple,” seryosong sabi ni Nathan habang nakatitig sa kanya, “we’ve talked about expanding your business beyond Asia. You have talent, creativity, and vision. This is the perfect opportunity to take your brand to the next level.”Nag-isip si Apple. Totoo naman. Mula nang itayo nila ni Mia ang kanilang event planning business, mabilis itong sumikat sa Pilipinas.
"You make it sound so easy," sagot niya, bahagyang pinisil ang tulay ng ilong dahil sa pagod. "Pero hindi gano’n kasimple, Nathan."Uminom si Nathan ng kape, hindi inaalis ang tingin sa kanya. "Nothing worth having ever comes easy, Apple."Napabuntong-hininga siya. Alam niyang tama ito, pero hindi niya maiwasang magduda."Kung natatakot ka dahil sa mga responsibilidad mo sa Pilipinas, Apple, tandaan mo—hindi kita hinihikayat na iwanan ang lahat. Gusto ko lang malaman mo na may mas malaki pang mundo sa labas ng nakasanayan mo. A world where you can grow, where you can thrive.""At ano sa tingin mo ang ginagawa ko ngayon?" masungit niyang tugon.Napangiti si Nathan. "You're surviving. But I want to see you thriving."Napatitig si Apple sa kanya. Alam niyang may saysay ang sinasabi nito, pero may isang bahagi sa kanya ang natatakot. Natatakot siyang lumayo, natatakot sa ideyang baka may isang araw na magising siya at marealize na hindi niya na kayang bumalik.Bago pa siya muling makapags
SINGAPORE – World Summit for Wedding EntourageSa loob ng napakalaking convention hall, nagkikislapan ang mga chandelier, at bumabaha ng engrandeng dekorasyon mula sa iba’t ibang bahagi ng mundo. Lahat ng naroon ay may isang layunin—ang ipakita ang ganda ng kasal sa pinakamataas na antas.Nakatayo si Apple sa gilid ng main stage, suot ang isang eleganteng cream-colored dress na bumagay sa kanyang pagiging accomplished entrepreneur. Katabi niya si Mia, hawak si Amara, na nakasuot ng pink na dress.“Ito na ‘yun, Apple. Hindi lang tayo basta dumalo—isa tayo sa mga speakers.” bulong ni Mia habang pinapanood ang current presenter.Napangiti si Apple. “Dati, nangangarap lang tayo ng ganito.”“Ngayon, tinutupad na natin.” sagot ni Mia, may bahid ng pagmamalaki sa boses.“Apple, ito na ‘yung moment natin.” bulong ni Mia habang tinitingnan ang stage kung saan magsasalita si Apple bilang isa sa mga guest speakers.Ngumiti si Apple, pero alam niyang hindi lang excitement ang nararamdaman niya. M
Dahan-dahang kumalas si Amara sa kanyang yakap at tumakbo pabalik kay Apple. Agad siyang binuhat ng ina nito at hinagkan sa pisngi. Sa sandaling iyon, hindi maiwasan ni Lance na mapansin ang kakaibang liwanag sa mukha ni Apple—isang liwanag na dati’y siya ang dahilan.Pero ngayon, iba na.Si Apple ang babaeng minsang minahal niya nang lubusan, pero siya rin ang babaeng iniwan niya sa gitna ng kawalan.Nagtagpo ang kanilang mga mata. Wala nang galit sa mukha ni Apple, pero ramdam pa rin ni Lance ang distansiya sa pagitan nila."Salamat sa pagpunta, Lance," mahinang sabi ni Apple.Bahagyang nagulat si Lance. Hindi niya inasahan ang pasasalamat mula rito. "Dapat lang. Birthday ng anak natin."Tumango si Apple, saka hinaplos ang buhok ni Amara. "Alam kong gusto niyang makasama ka. At bilang ina, hindi ko kayang ipagkait sa kanya ang karapatang makilala ang ama niya."Napalunok si Lance. "Apple…"Umiling si Apple. "Hindi ko hinihingi na bumalik ka sa buhay ko, Lance. Hindi ko rin hinihingi
Nakita ni Apple ang eksenang iyon at hindi niya napigilan ang pagtulo ng luha. Hindi niya alam kung dahil ba sa lungkot, sa saya, o sa halo-halong emosyon na bumabalot sa kanya. Mahal ni Lance ang anak nila—hindi niya iyon maipagkakaila. Pero sapat na ba ang pagmamahal na iyon para bumawi sa lahat ng pagkukulang?"Ang drama n’yo," bulong ni Mia, pero ramdam sa tono nito ang pagpipigil sa sariling emosyon.Napangiti nang bahagya si Apple. "Ganyan talaga kapag may batang naiipit sa sitwasyon."Unti-unting kumalas si Amara mula sa yakap ng kanyang ama at tiningnan ang mukha nito. "Daddy, kakain ka ng cake?"Napangiti si Lance. "Oo naman, baby. Anong flavor ng cake mo?""Chocolate! Favorite ko!" sagot ng bata, sabay tawa."Talaga? Aba, favorite ko rin ‘yon!" ngumiti si Lance, sabay tingin kay Apple. "Pwede ba akong sumali sa birthday party ni Amara?"Nagtagpo ang kanilang mga mata.Sa loob ng ilang segundo, walang nagsalita. Naghintay lang.At sa bandang huli, si Apple ang bumasag ng kata
Pero ngayon, hindi na siya pwedeng umatras."Kakayanin ko." Mahina ngunit buo ang boses ni Lance. "Kahit anong sabihin ni Apple, hindi na ako lalayo ulit."Sa pag-alis ni Lance mula sa kanilang bahay, ramdam ni Monica ang kaba sa kanyang dibdib. Hindi niya alam kung dapat ba niyang pigilan ito o hayaan na lang. Apat na buwan nang hindi nagpapakita si Lance kay Amara, at ngayong kaarawan ng bata, bigla itong gustong bumawi.Napaawang ang kanyang labi, ngunit wala siyang masabi. Dahil kahit anong gawin niya, hindi niya kayang alisin ang katotohanang si Amara ay anak ni Lance.Samantala, si Lance naman ay mahigpit na nakahawak sa manibela ng kanyang sasakyan. Ang kahon ng regalong para kay Amara ay nakalagay sa passenger seat. Pinigil niya ang buntong-hininga na gustong kumawala sa kanyang bibig. Handa na ba siyang harapin si Apple?Nang dumating siya sa bahay nina Apple, saglit siyang nanatili sa loob ng sasakyan, pinagmamasdan ang simpleng tahanan kung saan lumalaki si Amara. Sa loob n