PAULINE
"Hubarin mo na ang suot mong damit," seryosong sabi ni Miguel na ex-boyfriend ko sa akin pagkapasok namin sa loob ng kuwarto niya. Tumango naman nga kaagad ako pagkasabi niya na hubarin ko na ang aking damit. Unti-unti ko na ngang hinubad ang damit na suot ko sa harapan niya. Hindi naman na ako nahihiya pa sa kanya na maghubad sa harapan niya sapagkat sanay naman na ako. Sanay naman na kaming dalawa dahil maraming beses naman na namin nakita ang katawan ng isa't isa. He looked at my whole body after I took my clothes off. Hubo't hubad na nga ako. Sa mga mata palang niya ay kita ko na naman ang namumuhay na pagnanasa niya sa akin sa gagawin namin. We're going to have sex in change of the money I want from him. Sumunod naman na naghubad siya ng kanyang suot na damit sa harapan ko. Pinagmasdan ko lang siya hanggang sa tuluyan na ngang mahubad niya ang kanyang suot na damit sa katawan. Lumapit pa nga siya sa akin at mabilis na hinalikan ako sa aking mga labi na mabilis ko naman ngang tinugunan. Habang naghahalikan kaming dalawa ay hindi ko namalayan na nakahiga na ako sa kanyang kama at nasa ibabaw ko siya. Patuloy lang kami sa ginagawa naming 'yon hanggang sa maging isa ang katawan naming dalawa ni Miguel na ex-boyfriend ko. Nang matapos kami sa pagniig namin ay nagmadali na akong nagbihis ng damit ko na hinubad ko kanina habang siya ay nakahiga pa rin sa kanyang malaking kama na hubo't hubad. Pinagmamasdan lang niya ako na nagbibihis. Mayamaya ay bumangon na siya mula sa pagkakahiga. Nakabihis na ako. Nakaharap na muli ako sa kanya at nginitian ko nga siya. He smiled silently at me. Pinulot niya ang kanyang shorts sa sahig at mabilis na sinuot 'yon. Iyon lang ang sinuot niya. Hindi na niya sinuot ang shirt niya na suot kanina kaya naka-topless lang siya ngayon. Maganda ang katawan ni Miguel at kahit sinong babae ay maaakit sa kanya. Nagwo-work out siya kaya maganda ang katawan niya. Hindi ko lang talaga alam kung may girlfriend siya ngayon. Wala naman kasi siya sinasabi sa akin na may girlfriend siya. Ayaw ko naman siyang tanungin dahil baka hindi naman niya sagutin ang tanong kong 'yon at saka ay hindi ko naman kailangan na malaman pa 'yon. It's not necessary anymore to know if he has a girlfriend or not. Kinuha niya ang kanyang wallet at kumuha ng pera doon. Pagkakuha niya ay ibinigay niya kaagad 'yon sa akin. Binilang ko ang perang 'yon na binigay niya sa akin ngunit nagtaka ako kung bakit hindi limang libo lang 'yon na sabi ko sa kanya na ibibigay niya. Ang binigay niya sa akin ay sampung libo. "Ano 'to? Bakit sampung libo ang binigay mo sa akin? Limang libo lang naman ang sinabi ko sa 'yo, 'di ba?" nagtatakang tanong ko sa kanya. He took a deep breath first before he speaks to me. "Pauline, bigay ko na 'yon sa 'yo, okay? Limang libo ang sabi mo ngunit naisip ko na dagdagan ng limang libo pa kaya sampung libo na ang binibigay ko sa 'yo. Ayaw mo pa ba, huh?" sabi niya sa akin. Nakaramdam tuloy ako ng hiya sa ginawa niyang 'yon sa akin na sampung libo ang binigay na imbis limang libo lang ay 'yon ang binigay niya. "Nakakahiya sa totoo lang, Miguel," mahinang sabi ko sa kanya. "Limang libo lang ang sinabi ko sa 'yo na kailangan ko ngunit higit pa doon ang binigay mo sa akin." "Pauline, naaawa naman ako sa 'yo kaya dinagdagan ko ang ibibigay ko sa 'yo na pera. Bigay ko na 'yon sa 'yo. Pupunta ka sa Maynila, 'di ba? Mag-aaral ka doon ng kolehiyo. Baka ito na nga ang huli natin na pagkikita kaya ibibigay ko na sa 'yo ang nararapat na ibigay. Tulong ko na rin 'yon sa 'yo, Pauline. Kung magkita man nga tayo n'yan kung sakali sa darating na panahon ay baka may kasama ka nang iba at maganda na ang buhay mo. Kung ano man ang nais mong tahakin sa buhay mo ay wala akong ibang gusto na sabihin sa 'yo kundi ang sana ay magtagumpay ka. Good luck, Pauline. Sa 'yo na ang perang 'yan ba binibigay ko. Kunin mo na 'yan, okay? 'Wag ka nang mahiya pa, Pauline. Hindi naman kailangan na mahiya ka pa at saka wala naman makakaalam, eh. Hindi naman ako nagsasabi kahit kanino tungkol sa atin. Kung ano man ang ginagawa natin ay sa atin lang 'yon. Walang puwedeng makaalam. Hanggang sa makaalis ka ay hindi ko ipagsasabi kahit kanino ang tungkol sa atin. Pinapangako ko 'yan sa 'yo," sabi ni Miguel sa akin. Nginitian ko muli siya pagkasabi niya na hindi niya ipagsasabi kahit kanino ang tungkol sa aming dalawa lalo na sa ginagawa namin na 'yon. "Salamat kung ganoon, Miguel. Hindi ko rin ipagsasabi kahit kanino ang tungkol sa atin lalo na kung hindi naman talaga kailangan pa, eh," sabi ko sa kanya. "Salamat talaga sa 'yo." "Walang anuman 'yon, Pauline. Basta sa 'yo na ang perang binibigay ko, okay? Tanggapin mo na 'yan bilang tulong ko. Kung may sobra pa nga ay puwede mo na idadagdag sa tuition f*e mo. Good luck to you," sabi ni Miguel sa akin at pagkatapos ay nginitian niya rin ako. I gave him a quick nod and said, "Sige. Kukunin ko na lang 'to na binibigay mong dagdag. Malaking halaga na 'to, Miguel. At isa pa ay malaking tulong na rin ito sa akin. Maraming salamat talaga." "Walang anuman 'yon talaga, Pauline. Kung kailangan mo pa ng pera ay puwede mo akong tawagan, okay? Kahit malayo ka sa akin ay padadalhan kita ng pera na kailangan mo kahit ilan pa 'yan. Willing ako na tulungan ka dahil alam ko naman ang sitwasyon mo, eh," sabi pa niya sa akin. "Huwag na, Miguel. Nakakahiya naman na 'yon, eh. Maghahanap naman ako ng trabaho doon sa Maynila pero salamat pa rin sa sinabi mong 'yon. You're such a good person," sabi ko sa kanya na nakangiti. "Good luck din sa 'yo. Baka magselos pa n'yan ang girlfriend mo kapag nalaman na may komunikasiyon tayong dalawa kapag nag-uusap pa rin tayo, eh. Kaya huwag na, hindi ko 'yon gagawin." Tumawa siya pagkasabi ko. "Ano ba ang pinagsasabi mo, Pauline? Wala akong girlfriend, okay? I'm still single. Sa tingin mo ba kung may girlfriend ako ay papayag ako sa ginagawa natin ngayon, huh? Of course not. Hindi ako papayag at saka respeto na rin sa girlfriend ko kung meron nga ako," tugon niya sa akin at kinunutan ko siya ng noo. "Talaga ba? Sigurado ka? Wala kang girlfriend?" tanong ko pa sa kanya bilang paninigurado. Tumango naman nga siya. "Oo. Sigurado ako. Wala akong girlfriend. Ikaw ang last girlfriend ko sa ngayon. I have no time for that," sagot niya sa akin. Naniniwala naman nga ako sa sinasabi niyang 'yon sa akin na wala siyang girlfriend sa ngayon. Kilala ko naman siya at alam ko kung nagsisinungaling siya o hindi sa akin. Kaya ko lang siya tinanong para makasigurado talaga ako. I nodded immediately. "A, okay. Kung wala ka ngang girlfriend ay 'yon ang totoo. I have to believe that. Iyon ang sinasabi mo at isa pa ay kilala naman kita. Alam ko kung nagsasabi ka sa akin ng totoo o hindi, eh." Nginitian niya muli ako pagkasabi ko sa kanya. "Kung gusto mo nga n'yan ay maging tayo pa muli, eh. Walang problema sa akin 'yon, Pauline. I'm still single. Single ka rin naman, 'di ba?" sabi niya sa akin. Umawang ang mga labi ko sa sinabi niyang 'yon. "Miguel, wala na tayo, okay? I'm single pero hindi na 'yon ang priority ko muna sa ngayon. I have to do what's best for me para sa future ko. Ayaw ko na maging ganito ang buhay ko kaya kailangan ko na may gawin talaga at naiintindihan mo naman siguro ako sa sinasabi kong 'yon sa 'yo. Tama ba ako?" seryosong sagot ko sa kanya. He nodded his head. "Yeah, I know. Nagbibiro lang naman ako, Pauline. Ano ka ba? It's just a joke," saad niya sa akin. I winced after he said that to me. "Basta good luck sa 'yo. Wala akong ibang nais para sa 'yo kundi ang 'yong ninanais na tagumpay sa buhay."PAULINE Dalawang araw bago ako umalis sa probinsiya namin ay nakipagkita muna ako sa dalawang mga kaibigan ko na sina Leslie at Jasmin. Magpapaalam na rin muna ako sa kanila pansamantala dahil aalis na nga ako patungong Maynila para doon mag-aral ng kolehiyo. Matagal-tagal bago kami muling magkita ngunit hindi 'yon ang huli na pagkikita namin. Namasyal kami sa iilang mga pasyalan dito sa amin sa probinsiya na hindi namin kailangan na gumastos. Bonding time na rin naman namin 'yon bago kami maghiwa-hiwalay. Nagpaalam na rin ako sa kanila. Kaming tatlo ay nalulungkot na maghihiwa-hiwalay muna kami ngunit kailangan namin na tanggapin 'yon. Magkikita naman kami ngunit hindi namin alam kung kailan."Walang limutan tayong tatlo kahit ano ang mangyari sa atin, maliwanag ba 'yon sa inyo?" ani Jasmin sa aming dalawa ni Leslie. Nagkatinginan kaming dalawa bago nagawa namin na tumango sa isa't isa.Naunang nagsalita si Leslie bago ako. Naunahan niya akong magsalita. Wala namang problema 'yon
PAULINE Mahigit sampung oras ang naging biyahe ko mula sa probinsiya namin patungo dito sa Maynila kung saan ako mag-aaral ng kolehiyo. Napagod ako sa buong biyahe. Pagkababa ko sa bus na nasakyan ko ay tinanong ko kaagad ang sarili ko kung saan na ako pupunta nito. Tumigil muna ako sa paglalakad. Binitawan ko muna 'yong dala-dala kong bag at inilapag sa may pahabang upuan na walang umuupo. May umuupo naman na tao ngunit doon sa kabilang banda. Dali-dali kong kinuha ang cell phone ko sa loob ng maliit kong bag para tawagan ang mga magulang ko at sabihin sa kanila na nandito na ako sa Maynila. Ako'y nakarating nang maayos at walang aberya sa aming biyahe. Pinangakuan ko pa naman sila na kapag nakarating na ako dito sa Maynila ay tatawagan ko kaagad sila. No'ng una ay hindi kaagad nila sinasagot ang tawag ko ngunit hindi ako tumigil hangga't sagutin na nila 'yon. Si mama ang may hawak ng cell phone kaya siya ang sumagot sa tawag ko. Nakahinga ako nang maluwag.Tinanong kaagad ako ni
PAULINE "Congratulations sa 'yo, miss," pangco-congratulate sa akin ng security guard matapos kong sagutin lahat ng mga katanungan niya sa akin. I corrected him, too. Nginitian ko siya. "Maraming salamat po. Hindi po talaga ako makapaniwala na sa pamantasan na 'yan po ako mag-aaral ng kolehiyo. Kaya hindi ko po talaga maipaliwanag ang tuwang nararamdaman ko ngayon na nandito na po ako sa Maynila at kaharap ko ang pamantasan na magbibigay daan sa akin upang matupad ko ang mga pangarap ko sa buhay," sagot ko nga sa kanya na nagpapasalamat. Nginitian niya rin ako pagkasabi ko. Tumango siya. "Walang anuman 'yon, miss. Naiintindihan naman na kita kaya kung bakit ganoon ang nakita namin sa 'yo kanina. Sorry kung napagkamalan ka namin ng kung anu-ano lalo na 'yung akala namin ay hindi ka nakapasa. Nagkamali kami pero ngayon ay alam ko na ang totoo. Kabaliktaran pala. Congratulations ulit sa 'yo," sabi niya sa akin. "Okay lang po 'yon, huwag mo na pong isipin pa 'yon. Hindi n'yo naman
PAULINE Inalis naman kaagad ng lalaki ang malaking katawan niya na nakadagan sa likuran ko kung saan siya napasubsob rin kagaya ko. Kung ako ay sa may poste, siya naman ay sa may likuran ko. Ang bigat-bigat niya kaya napapamura ako kanina. Dahan-dahan akong tumayo. Hinakawan niya ang kaliwang kamay ko para alalayan siguro ako na tumayo. Hinayaan ko lang siya. Habang hawak-hawak niya ang isa kong kamay ay pakiramdam ko ay may dumadaloy na kuryente sa katawan ko mula sa kanya dahilan upang lingunin ko siya kaagad. Nakita ko ang mukha niya. Guwapo siya. Matangkad. Matangos ang ilong at higit sa lahat ay malaki ang katawan.He's standing in front of him. Tindig pa nga lang niya ay kitang-kita na ang kanyang kakisigan. My heart started beating so fast when I saw him. Hindi ko maintindihan kung bakit. Dumako ang tingin ko sa mapupula niyang mga labi na unti-unti na bumubuka para magsalita sa aking harapan."Are you okay, miss?" malumanay na tanong niya sa akin. Boses pa nga lang niya ay a
PAULINE "Kakain ako sa loob ng restaurant na 'yan kaya ako papasok. It's already twelve noon, right? Haven't you noticed it? Or else you've done eating your lunch," seryosong sagot niya sa akin. Pagkarinig ko sa sinabi niyang 'yon sa akin ay bahagyang nanlaki ang dalawang mga mata ko, hindi dahil sa kakain siya sa loob ng restaurant na 'yon kaya siya papasok kundi sa oras na sinabi niya. Pasado alas dose na pala ng tanghali. Napamura ako sa aking isipan. Kaya pala kanina ko pa nararamdaman ang pagkalam ng aking tiyan ay dahil sa alas dose na ng tanghali at hindi pa ako kumakain ng lunch. Nawala sa isipan ko ang pagkain ng lunch sapagkat walang ibang laman ang isipan ko kundi ang makahanap ng trabaho na mapapasukan ko habang nag-aaral ako ng kolehiyo dito sa Maynila. Hindi ko talaga napansin sa kalalakad ko na twelve noon na pala. Naiinis tuloy ako sa sarili ko. "How about you? Did you eat your lunch?" tanong niya sa akin. I was about to speak, but he asked me with that questi
PAULINE "Ang pangalan ko po ay Pauline Alonzo," pakilala ko sa kanya. "Galing po ako ng probinsiya para mag-aral dito sa Maynila ng kolehiyo."Natuwa siya pagkasabi ko sa kanya ng aking pangalan at kahit hindi niya ako tinatanong kung taga-saan ako ay sinabi ko na sa kanya para hindi na siya magtanong pa. Nakakasigurado ako na magtatanong siya kaya mas mabuti na unahan ko na siya. "O, talaga ba? You're from the province. Hindi ka pala taga-rito. Anyway, I'm so happy to meet you, Pauline. Now we know our names. Nakalimutan ko rin kasi na tanungin ang pangalan mo. But it's okay. Ang importante rin ay nalaman na natin kung ano ang pangalan natin. Am I right?" I smiled at him."Opo. Masaya rin po akong makilala ka," sabi ko nga sa kanya na nakangiti. Pangalan pa lang niya ay masasabi mo na hot at guwapo na. Bagay naman sa kanya ang pangalan niya. Never nagkamali ang mga magulang niya na 'yon ang ipangalan sa kanya. "You're an incoming freshman, right?" paninigurado pa niya sa akin na
PAULINE Bigla kong naisip na tanungin siya kung may alam ba siyang puwedeng mapagtrabauhan ko tutal kaharap ko naman siya. Baka sakaling matulungan niya ako kahit papaano. Sigurado ako na marami siyang mga kakilala. Alam ko na mayaman siya. I cleared my throat first and slowly opened my mouth and then asked, "May kakilala ka po ba na naghahanap ng puwedeng magtrabaho sa kanila? Kakapalan ko na po ang mukha ko sa harapan mo po tutal magkaharap naman po tayo. Magbabakasakali po ako na baka may kakilala ka na nangangailangan ng magtatrabaho sa tindahan nila o sa kahit ano pa. Kahit hindi siguro part-time job ay papayag na po ako basta may trabaho po ako."Kumunot muli ang noo niya sa sinabi kong 'yon sa kanya. "Paano ang pag-aaral mo n'yan?" tanong nga niya sa akin. Napanguso ako."Bahala na po. Magagawan ko na lang po 'yan ng paraan. Ang importante po ay may trabaho ako. Kung wala naman po akong pera n'yan ay hindi naman ako makakapag-aral n'yan, eh. Wala naman po sa aking iba na tutu
PAULINE "Hindi ko po alam," tanging sagot ko sa kanya matapos na tanungin niya ako kung pumapayag ako na maging sugar daddy siya. Wala akong maisip kung ano ang isasagot ko sa kanya kaya 'yon ang tanging naisagot ko. "Bakit hindi mo alam, Pauline? Ayaw mo ba na maging sugar daddy ako? Wala namang masama sa pagiging sugar daddy, eh. At least natulungan kita. Wala rin naman akong karelasyon na babae. I'm single. Wala rin akong pamilya na kailangan na suportahan. Malaya ako na gawin ang gusto kong gawin kaya wala talagang problema. Uulitin ko muli sa 'yo na sabihin na kapag pumayag ka ay hindi mo na kailangan na maghanap pa ng trabaho lang para may panggastos ka araw-araw lalo na sa pag-aaral mo sa kolehiyo mo. I can give you a lot of money you want. I'll pay for your tuition fee until you finish your studies. Sagot ko lahat at kahit ano ang hingiin mo ay kaya kong ibigay sa 'yo. Totoo ang lahat ng sinasabi ko sa 'yo. Walang halong biro 'yon kaya maniwala ka sa sinasabi ko sa 'yo, Paul
MATTHEW Nagpapansinan na kaming dalawa ni Pauline dahil siya ang naunang nakipag-usap sa akin. Galit ako sa kanya dahil sa pagrereklamo niyang 'yon sa akin. She doesn't want to do what I want. Well, kung iisipin ay may punto naman nga siya ngunit dahil sa may gusto akong mapangyari ay nagawa kong magalit at mainis sa kanya. Nagpasya na rin akong hindi pumunta sa birthday party ng girlfriend ng isa sa mga kaibigan ko na si Edward James dahil sa kanya. Ayaw ko naman na mag-isa lang ako na pumunta doon. Gusto ko siyang kasama ngunit ayaw naman na niya dahil sa kadahilanan ngang 'yon. Ayaw na raw kasi niya na magpanggap kami. Niloloko lang raw namin ang aming sarili hindi naman ang ibang tao na kung iisipin ay tama naman talaga siya.Tinawagan ko si Edward James dalawang araw bago sumapit ang araw ng Sabado para sabihin sa kanya na hindi ako makakapunta. Nag-imbento na lang ako sa kanya ng dahilan na hindi ako makakapunta na pinaniwalaan naman nga niya. Okay lang raw kung hindi ako maka
PAULINE "You're right, Pauline. Sinabi ko nga 'yon sa 'yo na pupunta ako. Nakapag-promise ako sa kaibigan ko na si Edward James pero nagdesisyon ako na huwag na lang pumunta," sabi niya sa akin. "Bakit nga?" napapakamot sa ulo na tanong ko sa kanya. He let out a deep sigh."Pauline, 'yon na ang desisyon ko, okay? Kung ano man ang dahilan kung bakit hindi na ako pupunta sa birthday party na 'yon ay sa akin na lang 'yon. Hindi mo na kailangan pa na malaman. Manahimik ka na lang please. At saka nagsabi naman na ako sa kaibigan ko na si Edward James na hindi na ako pupunta. Nag-imbento ako ng dahilan para mapaniwala siya na hindi na ako nakakapunta dahil may urgent akong kailangan na gawin sa negosyo ko. Mabilis naman niya akong naintindihan kaya hindi na siya nagtanong pa ng kung anu-ano. Okay lang raw sa kanya kung hindi ako makakapunta. Naiintindihan naman raw niya ako. Wala naman raw problema at ang sabi pa niya sa akin ay magkita na lang raw kami sa susunod kapag may oras siya. So
PAULINE Inubos na lang namin ang kinakain, hindi na kami naglakad-lakad o pumunta pa sa kung saan na dalawa. Wala kaming imikan ni Matthew hanggang sa sumakay kami sa kotse niya. Hindi ko man siya tanungin ay batid ko na galit o naiinis siya sa akin dahil sa sinabi kong 'yon sa kanya. Expected ko naman 'yon sa kanya lalo na 'yon ang nasabi ko. Hindi naman siguro siya matutuwa, depende pa rin 'yon sa kanya kung ano ang pang-iintindi niya.Nakakabingi ang katahimikan sa loob ng kotse niya. Hanggang sa makarating kami sa bahay niya ay wala pa rin kaming dalawa na imikan. Hindi ko naman siya iniintindi. Kukunin ko na sana 'yong mga pinamili namin na gamit ko sa pag-aaral sa kolehiyo ngunit bigla niya akong inunahan na kunin 'yon. Walang sabi-sabi na kinuha niya 'yon pagkatapos ay naglakad siya papasok sa loob ng bahay niya. Huli akong pumasok sa loob ng bahay niya. Dumiretso kaagad siya sa taas para ilagay doon ang mga gamit ko na binili namin. He'll go into his room for sure. Doon na
PAULINE "Mababait ba sila?" dahan-dahan na tanong ko kay Matthew. He quickly nods his head and replied, "Oo, Pauline. Kung sa mabait ay mababait naman sila. Hindi sila mga judgemental na tao. Palabiro lang sila pero mababait na tao sila. Wala kang puwedeng ikatakot o ano pa sa kanila. They're good people with good hearts. Kaya sasama ka sa akin sa Sabado."I slowly nods my head and didn't speak for a few seconds."May gusto lang pala akong i-klaro sa 'yo, Matthew," sabi ko sa kanya after a few seconds."Ano 'yon, Pauline? Ano'ng gusto mong i-klaro sa akin? Is it about the birthday party we're going to attend on Saturday?" tanong niya na dahan-dahan ko naman ngang tinanguan."Oo. Iyon nga, Matthew." He gasped for air."Then tell it to me, Pauline. You ask me about it so that I should know and I'll answer it," sabi niya sa akin.Muli ko siyang tinanguan at nagsalita nang dahan-dahan sa harap mismo niya. "Syempre isasama mo ako sa birthday party na 'yon, 'di ba? Hindi ako puwedeng bale
PAULINE May kausap na isang lalaki si Matthew na guwapo rin. Akala ko pa naman ay kung sino ang kikitain niya ngunit 'yon lang pala na lalaki. Kinabahan pa nga ako ngunit 'yon lang naman pala. Ang inaasahan ko kasi na puwedeng makita ko ay babae ngunit hindi 'yon ang nakita ko. Lalaki lang naman pala. Akala ko ay kung ano, eh. Nakahinga ako nang maluwag matapos kong makita kung sino ang kausap ni Matthew na dahilan kung bakit niya iniwan muna ako saglit sa loob. Mukhang seryoso ang pinag-uusapan nilang dalawa ng lalaking 'yon na kausap niya na hindi naman nagkakalayo ang edad sa kanya. Sa tingin ko nga ay ka-edad niya lang ang lalaking 'yon. Naisip ko na baka isa sa mga kaibigan niya ang kausap niya. Posible ngang ganoon. I took a deep breath again and after that I decided to go back inside the bookstore. Iniwan ko na siya doon kausap ang lalaking 'yon. Hindi naman niya ako nakita dahil sinigurado ko na hindi niya ako makikita. Nagpatuloy ako sa pamimili pagkapasok ko muli sa loob n
PAULINE Inabot na kami ng gabi sa pag-uwi namin sa bahay niya. May iba pa kasi kaming dalawa ni Matthew pinuntahan kaya inabot na kami ng gabi. Dala-dala ko pa rin ang bouquet of flowers na bigay niya sa akin at 'yong binigay niyang regalo na hindi ko alam kung ano ang laman sa loob. Excited na akong malaman kung ano man nga 'yon.Dahil excited na akong malaman kung ano man nga ang laman ng paper bag na bigay niya sa akin ay binuksan ko kaagad 'yon pagkapasok sa loob ng room niya. Hindi pa nga ako nagpapalit ng damit ay binuksan ko na 'yon. Pinagmamasdan lang niya ako na binubuksan ang regalo niyang 'yon sa akin.Isang kumikinang na bracelet ang bigay niya sa akin na ang ganda-ganda na may diamante sa gitna. Napa-wow ako pagkakita ko sa bigay niyang 'yon sa akin. Halata sa hitsura ng diamante na bigay niya sa akin na mahal 'yon. 'Di ko man siya tanungin kung magkano 'yon ngunit sigurado ako na mahal 'yon. "Did you like it, Pauline?" tanong niya sa akin na nakangiti.I quickly nods m
PAULINE Ang puso ko tumatalon sa tuwa nang matanggap ko ang certificate of enrollment sa pamantasan kung saan ako mag-aaral ng kolehiyo. Hindi ako makapaniwala sa nangyayari sa akin ngayon. Hindi maalis ang ngiti sa mga labi ko nang lumalabas ako sa registrar. Shit! Ito na talaga 'yon. Makakapag-aral na talaga ako sa kolehiyo. Actually, mag-aaral na talaga dahil enrolled na ako dahil itong hawak ko na certificate of enrollment ay ang patunay na enrolled na ako. Kulang na lang talaga ay tumalon ako sa sobrang tuwa. Nahihiya naman ako na gawin 'yon kaya pinigilan ko ang aking sarili na gawin. Baka kung ano pa ang isipin ng mga makakakita sa akin. Gusto kong hanapin 'yong guard na nakilala ko dito sa pamantasan na 'to. Naisip ko na sa susunod ko na lang siya hahanapin kapag may oras ako. Naghihintay na kasi sa akin si Matthew sa loob ng kotse niya. Baka pagalitan pa niya ako kung saan pa ako pumunta nito na ayaw ko naman ngang mangyari. Doon lang siya sa loob ng kotse niya naghintay s
PAULINE Nag-swimming muli kaming dalawa ni Matthew hindi na sa pool kundi sa dagat na. Lakas-loob kong sinuot 'yong bikini na binili niya sa akin. Naisip ko kasi na sayang lang naman kung hindi ko susuotin 'yon. Kinakabahan ako na lumabas dahil makikita 'yon ng mga tao na naka-bikini ako. Hindi pa naman ako sanay na nakasuot ng bikini lalo na sa labas kung saan may mga taong makakakita sa akin. Natuwa siya nang magpasya nga akong suotin ang bikini. May mga taong nakatingin sa akin nang lumabas kami ngunit hinayaan ko na lang 'yon sapagkat hindi ko naman sila puwedeng sabihan na hindi nila ako puwedeng tingnan. I didn't look at them. Nag-focus na lang ako kung ano ang nararapat kong gawin at 'yon nga ang magswimming sa dagat kasama siya. Tinuturuan pa rin niya ako ng mga hindi ko alam na natutunan ko naman kahit papaano. Ayaw ko pa rin na pumunta sa malalim na parte. Doon lang ako sa mababaw kung saan naabot pa ng mga paa ko. Natatakot kasi ako na tumungo sa malalim dahil baka hindi
PAULINE Sinuot na naming dalawa ni Matthew ang suot naming damit makalipas ang ilang minuto na pagpapahinga namin. Natatawa na lang talaga kaming dalawa habang nagbibihis. "We have to make sure that there'll be no traces of what we did this morning," sabi niya sa akin na nakangiti. Tiningnan ko ang hinigaan namin at nakita ko na wala namang maiiwan kaming bakas doon ng aming ginawa ni Matthew. I cleared my throat and said, "Wala naman tayong maiiwan na bakas ng ginawa natin kanina. Malinis naman at walang kalat, 'di ba? Saksi lang ang kubong 'to sa ginawa natin pero wala tayong iiwan na bakas na makikita ng mga ibang tao na kapag pumunta dito. Ang nangyaring 'yon sa atin lang na dalawa."He smiled again."I know but we need to make sure, Pauline," sabi niya sa akin. Tumango ako sa kanya kaysa makipag-argue pa ako o ano. "Okay," matipid na sabi ko sa kanya. Sinigurado nga niya na walang maiiwan na bakas sa kubong 'yon bago kami umalis. Wala naman talaga kahit kalat. Iyong hinubad