PAULINE Bigla kong naisip na tanungin siya kung may alam ba siyang puwedeng mapagtrabauhan ko tutal kaharap ko naman siya. Baka sakaling matulungan niya ako kahit papaano. Sigurado ako na marami siyang mga kakilala. Alam ko na mayaman siya. I cleared my throat first and slowly opened my mouth and then asked, "May kakilala ka po ba na naghahanap ng puwedeng magtrabaho sa kanila? Kakapalan ko na po ang mukha ko sa harapan mo po tutal magkaharap naman po tayo. Magbabakasakali po ako na baka may kakilala ka na nangangailangan ng magtatrabaho sa tindahan nila o sa kahit ano pa. Kahit hindi siguro part-time job ay papayag na po ako basta may trabaho po ako."Kumunot muli ang noo niya sa sinabi kong 'yon sa kanya. "Paano ang pag-aaral mo n'yan?" tanong nga niya sa akin. Napanguso ako."Bahala na po. Magagawan ko na lang po 'yan ng paraan. Ang importante po ay may trabaho ako. Kung wala naman po akong pera n'yan ay hindi naman ako makakapag-aral n'yan, eh. Wala naman po sa aking iba na tutu
PAULINE "Hindi ko po alam," tanging sagot ko sa kanya matapos na tanungin niya ako kung pumapayag ako na maging sugar daddy siya. Wala akong maisip kung ano ang isasagot ko sa kanya kaya 'yon ang tanging naisagot ko. "Bakit hindi mo alam, Pauline? Ayaw mo ba na maging sugar daddy ako? Wala namang masama sa pagiging sugar daddy, eh. At least natulungan kita. Wala rin naman akong karelasyon na babae. I'm single. Wala rin akong pamilya na kailangan na suportahan. Malaya ako na gawin ang gusto kong gawin kaya wala talagang problema. Uulitin ko muli sa 'yo na sabihin na kapag pumayag ka ay hindi mo na kailangan na maghanap pa ng trabaho lang para may panggastos ka araw-araw lalo na sa pag-aaral mo sa kolehiyo mo. I can give you a lot of money you want. I'll pay for your tuition fee until you finish your studies. Sagot ko lahat at kahit ano ang hingiin mo ay kaya kong ibigay sa 'yo. Totoo ang lahat ng sinasabi ko sa 'yo. Walang halong biro 'yon kaya maniwala ka sa sinasabi ko sa 'yo, Paul
PAULINE Naghanap pa rin ako ng puwedeng mapagtrabauhan ko kinabukasan ngunit ganoon pa rin ang nangyari. Walang tumatanggap sa akin na gusto ko rin ang magiging trabaho ko. May tumatanggap naman nga kaso nga lang ay hindi ko gusto dahil kapag pumayag ako ay hindi ako nito makakapag-aral. Mawawalan ako ng oras para mag-attend sa klase ko. Ayaw naman pakinggan ang sinasabi ko dahil kung ano raw ang sinasabi nila ay 'yon ang nararapat na mapangyari. Hindi raw sila ang maga-adjust para sa akin kundi ako raw. Kung iisipin ay tama naman sila sa sinasabi nila sa akin. Hindi sila ang maga-adjust kundi ako raw. They're right. Ang ginawa ko ay umalis na lang ako. Hindi ko na pinagsiksikan pa ang sarili ko sa kanila kung ayaw nila. Ang dami kong realizations sa buhay habang naghahanap ako ng trabaho. Mahirap pala ang maghanap ng trabaho lalo na kung hindi ka college graduate. Maraming aayaw sa 'yo kumpara sa mga nakapagtapos ng pag-aaral na kahit saan nila naisin na magtrabaho ay madali silang
MATTHEW I woke up early in the morning the next day. I'm so excited to see the woman who is the reason why I'm like this. Tumawag kagabi si Pauline sa akin at sinabi niya na hindi pa raw siya nakakahanap ng trabaho para matustusan ang pag-aaral niya ng kolehiyo dito sa Maynila. Sinabi niya rin sa akin na hindi na raw siya maghahanap pa. Pagod na raw siya. Wala namang nangyayari sa pagpapakapagod niyang ginagawa. Mabuti naman nga na na-realize niya na huwag na magpatuloy sa paghahanap ng trabaho na baka wala namang mangyari.Natutuwa ako na marinig 'yon mula sa kanya ngunit nandoon rin ang lungkot dahil naawa ako para sa sitwasyon niya. Ramdam ko naman kung gaano siya kapursige sa buhay at ka-determinado na matupad ang mga pangarap niya. She really wants to help her family. Kung pumayag kaagad siya sa akin na maging sugar daddy niya ako ay hindi na niya kailangan na mapagod pa. Nangyari na, wala na akong magagawa pa. Gusto niya na magkita kaming dalawa sa restaurant kung saan kami na
PAULINE Natigil muna kaming dalawa sa pag-uusap nang dumating ang order niya na pagkain namin. Habang kaming dalawa ay kumakain ay tahimik lang kami. Ni magkomento sa kinakain namin ay hindi ko ginagawa. Tahimik lang talaga kami hanggang sa matapos kami ay saka lang kami nagpatuloy sa pag-uusap. Siya ang naunang nagsalita sa akin."Asahan mo na maraming pagbabago ang mangyayari sa buhay mo ngayon na pumayag ka na maging sugar daddy ako, Pauline. Your life will never be like before. I'll change forever, I'm sure of that. You have nothing to think anymore. Saan ka pala umuuwi ngayon?" sabi niya sa akin. Tinatanong niya ako kung saan ako umuuwi. Uminom muna ako ng tubig kahit kakainom ko pa lang bago sinagot ang katanungan niyang 'yon sa akin kung saan ako umuuwi ngayon dito sa Maynila. Sinabi ko na kasi sa kanya no'ng una kaming nagkita na galing ako ng probinsiya at mag-isa lang talaga ako na lumuwas dito sa Maynila para mag-aral ng kolehiyo. Alam rin niya na mahirap lang naman kami.
PAULINE "Ilang taon ka na ba, Pauline?" tanong niya sa edad ko. Natatawa na lang ako dahil pangalawang pagkikita na namin itong dalawa ngunit hindi pa rin namin alam ang edad ng isa't isa. Halata naman sa kanya na mas matanda siya kaysa sa akin kahit hindi ko siya tanungin. We're still at the restaurant."Twenty years old po," nahihiyang sagot ko sa kanya ng aking edad. "Ikaw po? Ilang taon ka na po?" Umihip siya ng hangin bago nagsalita sa akin. "I'm twenty-eight years old, Pauline. Matanda nga ako sa 'yo. Hindi mo ba nahalata 'yon?" Tama talaga ako sa inaakala ko na mas matanda nga siya sa akin. Hindi ako nagkamali. "Nahalata naman po, eh. Matanda ka nga po talaga sa akin.""I know. Dapat pala ay nasa kolehiyo ka na sa edad mong 'yan, 'di ba? What happened? Ba't ngayon ka lang nakapagtapos ng senior high? Dahil ba sa hirap ng buhay, Pauline? Tama ba ako sa sinasabi ko?" tanong niya sa akin na nahihiya ko ngang tinanguan."Opo. Tama ka po sa sinasabi mo. Huminto po ako ng ilang t
PAULINE "Bahay mo po ba talaga ito?" tanong ko pa sa kanya na namamangha sa mga nakikita ko sa loob. He laughed at me."Oo, Pauline. Bahay ko 'to. Hind ka ba makapaniwala? You should be. You have to accept that this is my house and this will be your house, too. Dito ka titira sa akin hanggang sa makapagtapos ka ng 'yong pag-aaral. Nakakalimutan mo na ba? Well, I understand you. Sige lang. This is my house. And you're free to do anything you want here."Ilang segundo ang lumipas bago ako nagsalita sa kanya. "Ikaw lang po ba talaga ang nandito sa bahay na 'to?" tanong ko sa kanya."Oo. Ako lang naman, eh. Mag-isa lang ako dito.""Mabuti nakakaya mo po na mag-isa sa bahay na 'to na mag-isa lang," sabi ko pa sa kanya."Sanay naman ako, eh. Kapag umuuwi ang mga kapatid ko dito sa Pinas ay dito sila pansamantalang umuuwi pero mabilis lang naman. Madalas mag-isa lang ako dito. Anim ang kuwarto dito, Pauline. Iyong isa ay syempre ay sa akin," paliwanag niya sa akin. "Wala ka po bang kasamba
PAULINE He's smiling at me as he walks slowly towards me without saying anything. My heart started beating so fast. Napamura na naman tuloy ako sa isip ko. Oh, my goodness! Ano ang gagawin niya? "Did you wear underwear?" bulong niya sa kanang tainga ko. Yumuko pa talaga siya sa akin para ibulong 'yon na tanong niya. Amoy na amoy ko ang mabangong body wash na ginamit niya. Bumilis pa lalo ang tibok ng puso ko sa tanong niyang 'yon sa akin."W-Why po?" nauutal na tanong ko rin sa kanya. Umihip siya ng hangin at saka nagawang magsalita sa tanong ko."Gusto ko lang naman malaman, Pauline," bulong pa niya sa akin. I grimaced. "Ano po ba ang gagawin natin?" nanginginig ang boses na tanong ko sa kanya. Gusto ko na kasi malaman kung ano ang gagawin namin lalo na sa sitwasyon naming dalawa na kami lang ang nasa loob ng kuwarto niya. "Alam mo hindi ka na dapat nagbihis pa kanina pagkatapos mong maligo. Kahit hindi na ay wala namang problema sa akin, eh," sabi pa nga niya.Nagsitayuan ang la
MATTHEW Nagpapansinan na kaming dalawa ni Pauline dahil siya ang naunang nakipag-usap sa akin. Galit ako sa kanya dahil sa pagrereklamo niyang 'yon sa akin. She doesn't want to do what I want. Well, kung iisipin ay may punto naman nga siya ngunit dahil sa may gusto akong mapangyari ay nagawa kong magalit at mainis sa kanya. Nagpasya na rin akong hindi pumunta sa birthday party ng girlfriend ng isa sa mga kaibigan ko na si Edward James dahil sa kanya. Ayaw ko naman na mag-isa lang ako na pumunta doon. Gusto ko siyang kasama ngunit ayaw naman na niya dahil sa kadahilanan ngang 'yon. Ayaw na raw kasi niya na magpanggap kami. Niloloko lang raw namin ang aming sarili hindi naman ang ibang tao na kung iisipin ay tama naman talaga siya.Tinawagan ko si Edward James dalawang araw bago sumapit ang araw ng Sabado para sabihin sa kanya na hindi ako makakapunta. Nag-imbento na lang ako sa kanya ng dahilan na hindi ako makakapunta na pinaniwalaan naman nga niya. Okay lang raw kung hindi ako maka
PAULINE "You're right, Pauline. Sinabi ko nga 'yon sa 'yo na pupunta ako. Nakapag-promise ako sa kaibigan ko na si Edward James pero nagdesisyon ako na huwag na lang pumunta," sabi niya sa akin. "Bakit nga?" napapakamot sa ulo na tanong ko sa kanya. He let out a deep sigh."Pauline, 'yon na ang desisyon ko, okay? Kung ano man ang dahilan kung bakit hindi na ako pupunta sa birthday party na 'yon ay sa akin na lang 'yon. Hindi mo na kailangan pa na malaman. Manahimik ka na lang please. At saka nagsabi naman na ako sa kaibigan ko na si Edward James na hindi na ako pupunta. Nag-imbento ako ng dahilan para mapaniwala siya na hindi na ako nakakapunta dahil may urgent akong kailangan na gawin sa negosyo ko. Mabilis naman niya akong naintindihan kaya hindi na siya nagtanong pa ng kung anu-ano. Okay lang raw sa kanya kung hindi ako makakapunta. Naiintindihan naman raw niya ako. Wala naman raw problema at ang sabi pa niya sa akin ay magkita na lang raw kami sa susunod kapag may oras siya. So
PAULINE Inubos na lang namin ang kinakain, hindi na kami naglakad-lakad o pumunta pa sa kung saan na dalawa. Wala kaming imikan ni Matthew hanggang sa sumakay kami sa kotse niya. Hindi ko man siya tanungin ay batid ko na galit o naiinis siya sa akin dahil sa sinabi kong 'yon sa kanya. Expected ko naman 'yon sa kanya lalo na 'yon ang nasabi ko. Hindi naman siguro siya matutuwa, depende pa rin 'yon sa kanya kung ano ang pang-iintindi niya.Nakakabingi ang katahimikan sa loob ng kotse niya. Hanggang sa makarating kami sa bahay niya ay wala pa rin kaming dalawa na imikan. Hindi ko naman siya iniintindi. Kukunin ko na sana 'yong mga pinamili namin na gamit ko sa pag-aaral sa kolehiyo ngunit bigla niya akong inunahan na kunin 'yon. Walang sabi-sabi na kinuha niya 'yon pagkatapos ay naglakad siya papasok sa loob ng bahay niya. Huli akong pumasok sa loob ng bahay niya. Dumiretso kaagad siya sa taas para ilagay doon ang mga gamit ko na binili namin. He'll go into his room for sure. Doon na
PAULINE "Mababait ba sila?" dahan-dahan na tanong ko kay Matthew. He quickly nods his head and replied, "Oo, Pauline. Kung sa mabait ay mababait naman sila. Hindi sila mga judgemental na tao. Palabiro lang sila pero mababait na tao sila. Wala kang puwedeng ikatakot o ano pa sa kanila. They're good people with good hearts. Kaya sasama ka sa akin sa Sabado."I slowly nods my head and didn't speak for a few seconds."May gusto lang pala akong i-klaro sa 'yo, Matthew," sabi ko sa kanya after a few seconds."Ano 'yon, Pauline? Ano'ng gusto mong i-klaro sa akin? Is it about the birthday party we're going to attend on Saturday?" tanong niya na dahan-dahan ko naman ngang tinanguan."Oo. Iyon nga, Matthew." He gasped for air."Then tell it to me, Pauline. You ask me about it so that I should know and I'll answer it," sabi niya sa akin.Muli ko siyang tinanguan at nagsalita nang dahan-dahan sa harap mismo niya. "Syempre isasama mo ako sa birthday party na 'yon, 'di ba? Hindi ako puwedeng bale
PAULINE May kausap na isang lalaki si Matthew na guwapo rin. Akala ko pa naman ay kung sino ang kikitain niya ngunit 'yon lang pala na lalaki. Kinabahan pa nga ako ngunit 'yon lang naman pala. Ang inaasahan ko kasi na puwedeng makita ko ay babae ngunit hindi 'yon ang nakita ko. Lalaki lang naman pala. Akala ko ay kung ano, eh. Nakahinga ako nang maluwag matapos kong makita kung sino ang kausap ni Matthew na dahilan kung bakit niya iniwan muna ako saglit sa loob. Mukhang seryoso ang pinag-uusapan nilang dalawa ng lalaking 'yon na kausap niya na hindi naman nagkakalayo ang edad sa kanya. Sa tingin ko nga ay ka-edad niya lang ang lalaking 'yon. Naisip ko na baka isa sa mga kaibigan niya ang kausap niya. Posible ngang ganoon. I took a deep breath again and after that I decided to go back inside the bookstore. Iniwan ko na siya doon kausap ang lalaking 'yon. Hindi naman niya ako nakita dahil sinigurado ko na hindi niya ako makikita. Nagpatuloy ako sa pamimili pagkapasok ko muli sa loob n
PAULINE Inabot na kami ng gabi sa pag-uwi namin sa bahay niya. May iba pa kasi kaming dalawa ni Matthew pinuntahan kaya inabot na kami ng gabi. Dala-dala ko pa rin ang bouquet of flowers na bigay niya sa akin at 'yong binigay niyang regalo na hindi ko alam kung ano ang laman sa loob. Excited na akong malaman kung ano man nga 'yon.Dahil excited na akong malaman kung ano man nga ang laman ng paper bag na bigay niya sa akin ay binuksan ko kaagad 'yon pagkapasok sa loob ng room niya. Hindi pa nga ako nagpapalit ng damit ay binuksan ko na 'yon. Pinagmamasdan lang niya ako na binubuksan ang regalo niyang 'yon sa akin.Isang kumikinang na bracelet ang bigay niya sa akin na ang ganda-ganda na may diamante sa gitna. Napa-wow ako pagkakita ko sa bigay niyang 'yon sa akin. Halata sa hitsura ng diamante na bigay niya sa akin na mahal 'yon. 'Di ko man siya tanungin kung magkano 'yon ngunit sigurado ako na mahal 'yon. "Did you like it, Pauline?" tanong niya sa akin na nakangiti.I quickly nods m
PAULINE Ang puso ko tumatalon sa tuwa nang matanggap ko ang certificate of enrollment sa pamantasan kung saan ako mag-aaral ng kolehiyo. Hindi ako makapaniwala sa nangyayari sa akin ngayon. Hindi maalis ang ngiti sa mga labi ko nang lumalabas ako sa registrar. Shit! Ito na talaga 'yon. Makakapag-aral na talaga ako sa kolehiyo. Actually, mag-aaral na talaga dahil enrolled na ako dahil itong hawak ko na certificate of enrollment ay ang patunay na enrolled na ako. Kulang na lang talaga ay tumalon ako sa sobrang tuwa. Nahihiya naman ako na gawin 'yon kaya pinigilan ko ang aking sarili na gawin. Baka kung ano pa ang isipin ng mga makakakita sa akin. Gusto kong hanapin 'yong guard na nakilala ko dito sa pamantasan na 'to. Naisip ko na sa susunod ko na lang siya hahanapin kapag may oras ako. Naghihintay na kasi sa akin si Matthew sa loob ng kotse niya. Baka pagalitan pa niya ako kung saan pa ako pumunta nito na ayaw ko naman ngang mangyari. Doon lang siya sa loob ng kotse niya naghintay s
PAULINE Nag-swimming muli kaming dalawa ni Matthew hindi na sa pool kundi sa dagat na. Lakas-loob kong sinuot 'yong bikini na binili niya sa akin. Naisip ko kasi na sayang lang naman kung hindi ko susuotin 'yon. Kinakabahan ako na lumabas dahil makikita 'yon ng mga tao na naka-bikini ako. Hindi pa naman ako sanay na nakasuot ng bikini lalo na sa labas kung saan may mga taong makakakita sa akin. Natuwa siya nang magpasya nga akong suotin ang bikini. May mga taong nakatingin sa akin nang lumabas kami ngunit hinayaan ko na lang 'yon sapagkat hindi ko naman sila puwedeng sabihan na hindi nila ako puwedeng tingnan. I didn't look at them. Nag-focus na lang ako kung ano ang nararapat kong gawin at 'yon nga ang magswimming sa dagat kasama siya. Tinuturuan pa rin niya ako ng mga hindi ko alam na natutunan ko naman kahit papaano. Ayaw ko pa rin na pumunta sa malalim na parte. Doon lang ako sa mababaw kung saan naabot pa ng mga paa ko. Natatakot kasi ako na tumungo sa malalim dahil baka hindi
PAULINE Sinuot na naming dalawa ni Matthew ang suot naming damit makalipas ang ilang minuto na pagpapahinga namin. Natatawa na lang talaga kaming dalawa habang nagbibihis. "We have to make sure that there'll be no traces of what we did this morning," sabi niya sa akin na nakangiti. Tiningnan ko ang hinigaan namin at nakita ko na wala namang maiiwan kaming bakas doon ng aming ginawa ni Matthew. I cleared my throat and said, "Wala naman tayong maiiwan na bakas ng ginawa natin kanina. Malinis naman at walang kalat, 'di ba? Saksi lang ang kubong 'to sa ginawa natin pero wala tayong iiwan na bakas na makikita ng mga ibang tao na kapag pumunta dito. Ang nangyaring 'yon sa atin lang na dalawa."He smiled again."I know but we need to make sure, Pauline," sabi niya sa akin. Tumango ako sa kanya kaysa makipag-argue pa ako o ano. "Okay," matipid na sabi ko sa kanya. Sinigurado nga niya na walang maiiwan na bakas sa kubong 'yon bago kami umalis. Wala naman talaga kahit kalat. Iyong hinubad