Brenda“Tiya Agnes, kumusta po ang, Tiya Alona?” iyon agad ang tanong ko pagpasok ko sa silid ng ospital na kinaroroonan nila.Dito ako tumuloy hindi pa ako umuuwi ng bahay. Pagbaba ko ng Borongan airport. Dito ako nagpahatid sa aking na hire na van. Blessing din hindi kinuha ni Mattheus ang pera, kasi saktong nagamit ko sa pamasahe pauwi mayroon pang naiwan ngunit kaunti na lang. Mahal kasi ang singil ng special na biyahe, dahil malayo nga naman masyado simula sa Borongan hanggang dito sa Arteche.Halos dalawang oras pa ang tulog ko simula kagabi himala nga hindi ako inaantok. Naiidlip lang ako, ngunit kalaunan gigising ako at hindi na ulit makakukuha ng tulog. Dahil din ito sa labis kong pag-aalala sa Tiya Alona. Biglaan kasi nababahala ako rito.May phobia na kasi ako kapag hospital ang pinag-uusapan. Ayaw na ayaw kong makarinig ng balita na dinala sa ganitong hospital. Dahil nanariwa sa aking alaala noong buhay pa ang Nanay Nelia ko. Sa hospital din binawian ng buhay ang Nanay ko,
Brenda “Brenda, damn! Umuwi ka sa inyo ng hindi pa effective ang leave mo?!” bulyaw nito sa kabilang linya. “T-teka lang naman po, Sir Mattheus. Hindi ho ako basta-basta umuwi lang! ‘wag naman gan'yan. Emergency po ang pag-uwi ko, Sir Matthues. Hindi lang po ako namasyal dito dahil alam ko naman kailangan kong antayin ang araw ng leave ko. Kaya lang maiisip ko pa po ba iyon? Kung pamilya ko ang pinag-uusapan dito,” nataranta kong tugon sa kaniya. Buset umagang-umaga highblood ito. Simula ng tanggihan siya ni Neng-neng palaging mainit ulo. Naku naman kung hindi ko lang kailangan ng trabaho hindi ko pagtitiyagaan ang kasungitan nito ngayon. “Bakit ka nga umuwi?! Pinayagan ba kitang umuwi ha, Ms. Polido? Alas-singko pa akong nandito sa labas ng boarding house mo—” “Ha, bakit naman po? Sa pagkakaalam ko alas-otso ang pasok ko sa office. Aba nag-upgrade na po pala ngayon Sir, Martinez, madaling araw na po ba?” “I have a business trip tomorrow in El Nido, and I'll take you with m
Brenda“Nandito na ako,”Napamulagat ako sa nabasang text galing kay Mattheus. Aba'y sino bang hindi matataranta kung ganitong message ang bumungad pagbukas ng phone ko.Anong nandito na siya? Saan dito ba sa Samar? Sa El Nido? Sa boarding house ko? Kasi kung dito sa Samar…baka sinapian si Mattheus. O baka naman nagbibiro lang sa ‘kin kasi kahapon lang kausap ko ito marami raw siyang ginagawa. Kaya nga sabi nito kahapon, noong kausap ko siya sa pagpayag ng kagustuhan nito. Magkita na lamang daw kami sa Manila next week sa iskedyul ng surgery ng Tiya Alona.Agree din si Mattheus ng sabihin ko sa St. Luke's Doctors. Gagawin ang bypass surgery ng Tiya Alona. Si Dr. Tan din pala ang gagawa dahil doctor din pala ito ng St. Luke's. Sabi ni Mattheus. Mainam naman na roon ang surgery maasikaso ng maayos ang Tiya Alona.Pumayag din ito sa pamimilit kong ibalik nito akong sekretarya niya. Noong una nahirapan akong kumbinsihin si Mattheus. Hirap kausap o sadyang gusto lang ako nitong parusahan
BrendaPagdating ng ala-una ng hapon dumating ang Tiya Agnes na gulat na gulat ng makita si Sir Mattheus. Napangiti ako kasi hindi ito kumukurap titigan ang amo ko.“Natatandaan ko siya,” anang Tiya Agnes. Kapagkuwan parang nag-iisip ito kung saan nga nakita si Sir Mattheus.“Oo nga alam ko na. Ikaw iyong dating newscaster tapos model at naging artista rin. Gusto ko iyon dati mong palabas sa TV. Naku inaabangan ko iyan kapag alas-siyete na ng gabi. Kailangan walang gagambala sa akin. Katunayan itong pamangkin ko kasama ko rin.”“Tiyang, opo siya nga iyon si Mattheus Martinez,” sabi ko. Hindi naman kasi ito gumamit ng screen name unlike sa ibang nasa showbiz.“Nanood din itong pamangkin ko. Sobrang crush na crush ka niyan,” sabi ni Tiyang na kinatitig ni Sir Mattheus sa akin.Nasamid ako. Ang Tiya Agnes, kay talas ng memorya aba. Eighteen pa ako noon may teleserye ginawa si Sir Mattheus. Parang twenty five or twenty six na ito noon. Kasi late nga pumasok sa showbiz.Two years lang nama
Brenda Nakabibinging katahimikan ang namayani sa pagitan namin ni Sir Mattheus, nang binabagtas na namin pauwi sa bahay. Natukso akong silipin ang katabing si Mattheus. Seryoso diresto ang tingin nito sa unahan lang at wala naman akong reklamo naririnig. Para yata napansin nito lihim ko siyang pinagmamasdan. Pumaling ito ng tingin sa ‘kin at saktong nakatingin ako sa kanya huli ako sa akto. Tinaasan nito ako ng kilay. Agad din akong umiwas ng tingin kahit alam kong nakatitig pa rin ito sa ‘kin. Naulinigan ko ang malalim nitong bumuntonghininga kaya tumingin ulit ako sa kaniya. “Hindi ka ba komportable sa tricycle? Nahihirapan ka ba? Pasensya na ha? Tricycle at single na motor lang kasi ang transportation na mayroon dito.” “Do I look like I'm complaining?” pabalang nito tugon sa ‘kin. “Eh, naiinip ka?” tanong ko ulit kahit wala itong kwenta kung sumagot sa ‘kin. “How about you? Pinasadahan ako ng tingin. “Ayos ka lang ba? Nangalumata ka na, Brenda,” balik tanong ni Matthues. “Ker
Brenda Umangat ang tingin ni Matthues sa ‘kin tila inaantok. Ngumiti ako sa kaniya at ipinagpatuloy ko ang pagsuklay sa buhok niya lalo tuloy pumungay ang mata nito dahil sa aking ginagawa. “Gusto mo na ba matulog?” tanong ko pa ngunit hindi pa rin ako nag-Oo sa request nitong gustong tumabi matulog sa 'kin. Maaari ko naman siya patulugin sa kwarto ko kasi wala naman ang dalawa kong Tiyahin. Kung nandito malabo ang hinihiling ni Mattheus. Alam ng dalawa kong Tiyahin. Boss ko lang siya at wala kaming relasyon na dalawa, baka kung gawin ko iyon makurot ako sa singit ng Tiya Alona. Pero may nangyari na sa ‘min. Baka rin maulit lalo na’t pag-aari ako ni Mattheus, may kasunduan kami kung gusto nito hindi ako makahihindi sa bawat hilingin nito. “Tara na kung inaantok ka na,” wika ko ng pumikit ito. Baba na sana ako sa pagkakandong sa kaniya subalit hindi ako pinayagan. “Inaantok na rin ako—” sabi ko hindi ko rin natapos dahil sinapo ni Mattheus ang magkabila kong pisngi at sinak
Brenda Kinabukasan, paggising ko magaan ang pakiramdam ko masayang nakangiti. Nakapikit pa akong sumubsob ako sa unan ko at hindi pa pumapasok sa aking alaala ang nangyari kagabi nakayakap si Mattheus sa ‘kin at natulog kaming magkatabi sa higaan ko. Madalas ko itong gawin kapag masaya ako at satisfied ako sa tulog ko. Bago bumangon pagulong-gulong muna sa higaan ko sa ganda ng aking gising. Luh! Oo nga si Mattheus na bipolar pala ay kasama ko. Dumilat ako narealize ko nasa Samar nga pala ako. Natigilan ako pagkapa sa tabi ng higaan ko wala na si Mattheus. Nasa bahay nga pala ako ng dalawa kong Tiyahin. Ang akala ko nasa boarding house ako walang pasok kaya tinanghali ako ng gising. Natulog kami kagabi ni Mattheus, habang mahigpit nito akong yakap sa aking likuran hanggang hilahin ako ng aking mahimbing na tulog. Ngunit ngayon parang may kulang. Kasi hindi na ito nakayakap sa ‘kin. Tumingin ako sa tabi ko kahit alam kong wala ito, hindi ko pa rin maiwasang nanlumo ako dah
BrendaMainit ang pisngi nakasunod ako sa likuran ni Mattheus. Nakita ko kaagad si Kuya Cezar, nakaupo tila inaantay nito lumabas ang amo n'yang si Mattheus. Dahil pagkakita nito kay sir Matthues. Agad tumayo nilapitan ang binata naming amo.Naririnig ko naman ang pag-uusap nila ni Mattheus, dahil nasa likuran lang ako nito. Palagay ko nga sadyang hindi binilisan ni Mattheus ang lakad para magkasabay kami.“Boss, ayos na ang lamesa,” wika nito't natigilan ako. Sweet naman pala ni Mattheus kahit madalas lang masungit sa ‘kin.Tumingin sa ‘kin si Kuya Cezar, nginitian ako. Nahihiya ako kasi ang tingin nito may ibig sabihin. Tumigil lang sa panunudyo ng tingin ni Kuya Cezar, sa ‘kin. Nang makatikim ito ng mahinang suntok sa balikat galing sa binatang amo. Pabiro kasi nito sinuntok ni Mattheus sa balikat niya ngunit parehong nakatawa.Si Kuya Cezar kasi alam nito na kasama ko si Matthues noong naglasing sa BGC. At alam din nito sa condo ako natulog dahil nga tinawagan ko upang kunin nito
Andrea “Ah, ‘yan pala si Jhen?” tanong ko sa ate Lucy ng hindi na nag-reply si Maxine sa 'kin. Bumalik ulit sa telebisyon ang atensyon ko. Nakangiting pinanood ko ito. Tumango ito. “Diba senyorita kasing ganda mo siya? Siguro ka height mo rin siya at magkasing katawan,” puno ng paghanga na wika ng ate Lucy para sa idol niyang artista. “Parang malabo po ang mata mo ate Lucy. Ang ganda-ganda po niya. Lalo na siguro sa personal lalo ‘yan maganda. Parang bata pa po ate Lucy, 'no? Para siyang eighteen lang," saad ko sa kaniya. “Twenty three na raw ‘yan sabi noong dating interview sa kanilang dalawa siya mismo ang nagsabi. Baby face lang talaga,” “Updated ate ah,” biro ko pa. Muli na lang akong nanood. Kaya lang napapangiwi ako sa walang katapusan na palakpak ni ate Lucy, kaya bigla akong bumungisngis at pabirong pinagsabihan ‘to. “Ate Lucy, nabibingi na po ako sa ginagawa mo. Parang gusto ko na lang bumalik sa k'warto,” “Ahehe sorry senyorita. Babawasan ko na lang ang boses
Andrea Alas-dos na ng hapon. Wala pa rin si Atlas. Naiinip naman akong mag-antay sa k'warto namin muli akong bumangon at ni off ang bukas na TV. Lumabas ulit ako't bumalik sa sala. Naabutan ko pa si ate Lucy roon sa sala ang lakas ng hagalpak ng tawa ni ate Lucy sa pinanonood niyang noontime show. Hindi pa pala tapos sa ganitong oras? O baka patapos na rin. Ang alam ko kasi hanggang 2:30 pm lang ang haba ng oras ng pinanonood ni ate Lucy na noontime show sa RMTV. Certified talagang artista fanatic si ate Lucy. Pero nakatutuwa rin naman sa kabila ng edad ni ate Lucy, kung kiligin sa mga genZ love team abot hanggang talampakan. Ang dami nitong kilalang artista ng RMTV. Mapa bagets at mga batikang artista halos kilala ni Ate Lucy. Tumikhim ako upang kunin ang atensyon niya. Hindi niya pa ako napapansin sa labis n'yang katuwaan sa pinanonood niya. May paghampas pa nga sa sofa kapag tatawa ito ng malakas. “Ate Lucy overacting ka po,” pang-aasar ko pa sa kaniya. Bumungisngis lang
Atlas Paul Trinidad? Bunsong anak ni Senator Alan Trinidad. Anim na taon ng hiwalay sa asawa nitong dating beauty international title holder. Thirty four years old. Car dealer ang business nito. Parang damit lang kung magpalit ng babae. Kapag nagsawa ay parang basahan na ididispatsa ang babae at ipapalit ang latest nagustuhan nito. Sa nakalap ni Balthazar na impormasyon. Binubugbog daw ang asawa kaya iniwan si Paul Trinidad. Nakulong daw ito dahil denemanda ng asawa. Ngunit wala pang dalawang buwan na abswelto si Paul at ang asawa nito ay sa province piniling manirahan. Last year lang may nagreklamong model dito kay Paul sa kasong pang-aabuso na katulad din sa kaso ng asawa nito. Ngunit binasura lang ang kaso dahil wala raw sapat nakuhang ebidensya ang nagsampa ng kaso. Bali-balita rin nasuhulan ang pamilya ng biktima upang manahimik. Dahil hindi lang isang beses itong nagkaroon ng kaso na ganito itong si Paul Trinidad. Pangatlong kaso ng pala same ang isinampa. Pang-aabuso ng
Atlas Napangiti ako ng tulyan akong makalabas ng condo. Kung hindi pa niya ako itinaboy. I had no intention of leaving yet. Kung p'wde ko lang siyang isama araw-araw kapag aalis ng bahay. I truly enjoy doing it. Subalit ito mismo ang unang tutol dahil nag-aaral pa at ayaw ng asawa ko na istorbohin ako sa trabaho ko. Nag-ring ang phone ko hinugot ko sa pants ko. Nang makita ko na si Balthazar ang tumatawag. Napakamot ako sa kilay ko. Naiinip na siguro dahil sabi ko within fifteen minutes nasa condo na niya ako. Kanina ko pa siya na text. Thirty minutes na ang nakalipas kaya tinawagan na ako. “Hello, patungo na ako riyan,” anang ko pigil ang tawa. “Ulol! Huhulaan ko, paalis ka pa lang Martinez. Dammit! Naiintindihan kong inlove ka masyado at hindi maiwan iwanan ang asawa mo. But I have an important matter to attend to at this moment, so please hurry up, Atlas Martinez.” “Antayin mo ako paalis na ako.” “What the heck. Totoo ngang paalis ka pa lang tarantado ka, Martinez. Kahi
Andrea Katatapos lang ng klase ko. Two hours lang ako ngayon kaya eleven ng umaga tapos na kami ng professor ko. Lumipas ulit ang isang araw naka survive naman ulit ako sa homeschooling kahit nasa time pa ako ng adjustment. “Bye po ma'am Sigrid. Ingat po sa biyahe,” “Salamat Mrs. Martinez, see you on monday,” tugon nito't kumaway din sa akin. Lunes hanggang huwebes lang kasi ang turo nito. Hindi kagaya sa normal class. Monday to Friday. Kapag homeschooling sa Immaculate University. Hanggang Thursday lang. Nang tuluyang makalabas ang professor ko. Bumalik ako sa sala upang iligpit ko ang laptop at iba ko pang gamit nakakalat sa ibabaw ng center table. Pinagsama sama ko lang ang notebook ko at pinasok muli sa backpack ko kasama ng laptop ko. Hindi ko muna inalis sa ibabaw ng center table. Mamaya pa kasi akong papasok sa k'warto dinadala ko iyon pagkatapos ng aking klase. Pero ngayon gusto ko munang tumambay rito sa sala. Kapag sa kwarto hilahin na naman ako ng tulog kapag na
Andrea Sa pangatlong araw ko tambay sa condo. Magaan ang pakiramdam tuwing gumigising ako kinabukasan. Wala na si Atlas sa tabi ko kun'di ang amoy nito ang naiwan sa unan, kaya niyakap ko at inamoy amoy ko na lang iyon habang nakayakap sa unan na gamit ni Atlas. Gustong-gusto ito ng baby ko hindi ako nahihilo kapag inaamoy ko si Atlas. Hindi talaga ako pinayagan ni Atlas na pumasok sa Immaculate University. Mabilis nitong inayos kinabukasan ng walang kahirap-hirap na inilipat niya ako sa homeschooling program. Dahil din ayaw ko naman na mag-away pa kami kagaya noon na tatlong araw na walang kibuuan. Sinunod ko na lang si Atlas. Sabi ni daddy. Pakinggan ko ang asawa ko kasi alam ni Atlas ang ginagawa nito kaya magtiwala lang daw ako rito. Para din sa kapakanan ko ang iniisip ni Atlas. Ano pa edi oo na lang kaya ang ate Lucy. Tuwang-tuwa kasi araw-araw na raw siya may ka chismisan dahil kasama na niya ako. Hmp ang aga naman gumising ng asawa ko hindi ko lang namalayan umalis sa
Andrea “Nightmare?” He gave me a serious look, and I could see the fear in his eyes. “Kanina pa kita ginigising,” umiigting ang kaniyang panga habang nakatingin siya sa akin. Pinunasan nito ang pisngi ko basa pala talaga? Seryoso talaga nga umiyak ako pero panaginip lang iyon ang iyak ko ay totoo. Mariin akong napapikit. Akala ko totoo ang nangyari kanina. Parang totoo kasi katunayan masakit ngayon ang dibdib ko. Hinaplos ko iyon. Doon napunta ang mata ni Atlas at salubong ang kilay. “May masakit sa iyo, mmm?” puno ng pag-aalala ang boses nito. “Baby, maybe you need to rest; I'm worried about you.” Dali-dali akong lumingon sa paligid kung nasaan ako. Pagkatapos ay kinapa ko pa ang dibdib ko para i-check kong wala ba talaga akong tama ng bala. Nang wala akong makapa animo nabunutan ako ng tinik sa dibdib. Umiiyak na pala ako ng tahimik dahil sa labis na galak kasi kasama ko pa si Atlas. Makikita ko pa ang daddy ko at higit sa lahat. Masisilayan ko pa ang mga anak namin ni Atlas
Andrea "H'wag mong ituloy ang balak mo please! Hindi pa huli ang lahat. May mga anak ka. Kahit mapatay mo ako ngayon. Hindi ka rin makaliligtas dahil hahabulin ka ng batas," puno ng pakiusap na wika ko sa kaniya. "Wala na akong pakialam kung saan ako pupulutin pagkatapos nito. Ang tanging mahalaga sa 'kin. Ang mabura ka sa mundo!" nanlilisik ang mata na sabi nito sa 'kin. Sandali akong pumikit namalisbis ang luha sa aking pisngi. Tatanggapin ko na lang ba na hanggang dito na lang ako? Ngunit hindi ako papayag. Magkakaanak na kami ni Atlas. Makababalik ako kay Atlas. Magkakaroon pa kami ng maraming anak. Humakbang ng isa si Olivia papalit sa 'kin ngunit hinayaan ko kasi hindi ako makakilos. Dammit! Kung aatras ako, sa bangin ang bagsak ko. Maari akong tumakbo ngunit anong laban ko sa baril na hawak ni Olivia. Susubukan ko pa rin siyang kausapin baka makinig. Dahil naniniwala ako kapag isang ina. Makaaalala sa anak nila. Baka ito ang magligtas sa 'kin. Hahayaan niya akong makauw
Andrea (Warning! Read at your own risk) “Okay na ba, besh?” mabilis akong nilapitan ni Vianca ng matapos kaming mag-usap ni Kier. "Woi!" Check pa nito ang kamay ko, braso ko, pisngi ko kung mayroon daw akong pasa dahil ipapupulis niya ulit si Kier. "Sigurado ka hindi ka ginawan ng masama ng supot na iyon?" nasamid ako sa sinabi nito. "Magsabi ka besh! Alam ko ikaw hangga't kaya mo itago pagtatakpan mo," sabi pa nito nag-aala. “Hoy," halakhak ko kinurot ko pa sa tagiliran niya kasi makulit talaga 'to. "Paano siya maka porma kung nakabantay si kuya Neil. Nakamasid sa 'min. Ikaw rin naka pamaywang pa at seryosong nakatingin sa 'min. Salamat bff palagi mo akong pinagtanggol kapag mayroon nang-aapi sa 'kin." “Aba mahirap na magkaroon ulit ng pasa ang palapulsuhan mo kun'di pakukulam ko na iyon!” gigil niyang sabi. “Pasaway ka. Wala, kasi mabait na siya at sana tuloy-tuloy na ganun si Kier. Para naman tanggapin na siya ni San Pedro,” pabiro kong saad sa bestfriend ko. “Halleluja