Isang update lang muna. Kapag kaya ko pang ihabol mamayang madaling araw, mag-update ako ng isa pa. Unsure dahil sobrang pagod again tonight.
Dumating ang ambulance, sumama si Aeverie at si Blue sa ospital para masigurado na magiging maayos ang kalagayan ng kanilang empleyado. Pagkatapos na madala sa emergency room ang babae, lumabas ang isang nurse. Nagpasalamat ito kay Aeverie dahil sa maayos nitong pag-first aid sa janitress. Nailigtas din sa wakas ang babae at stable na ang lagay. Mabuti na lamang at maagap niya itong natulungan nang atakehin ng epelipsy. “Salamat. If there’s any medical expenses, please let us know.” Bilin niya sa nurse saka pagod na ngumiti. Tumango ang babae at muling bumalik sa loob ng emergency room. “Are you okay?” Tanong ni Blue nang makita ang bakas ng pagod sa maganda niyang mukha. Tiningnan niya ang lalaki at saka marahan na tumango. “I’m fine.” Pagod niyang sagot, kahit ang totoo, nag-alala siya ng sobra sa kalagayan ng babae. Nang makabalik sila sa hotel, tahimik lamang siya at medyo malalim ang iniisip. Samantalang inayos na ng lobby manager ang lahat ng kalat sa lobby. Bum
Dahil din sa pressure sa pulsuhan, dumudugo na ang sugat nito. Dahan-dahan niyang niluwagan ang hawak, ngunit hindi rin sapat para mabawi nito ang kamay. Kumunot ang kaniyang noo. Bakit… ang hirap pakawalan si Aeverie? “I'll take you to the infirmary to bandage your wound now.” Mababa ang kaniyang boses nang sabihin iyon. “I don’t need your help. Let me go.” Mariin nitong tugon. Hinila ni Aeverie ang kamay, pilit binabawi, ngunit ayaw ibigay ni Silvestre. “Avi…” “Get lost!” Umalingawngaw sa corridor ang frustrated na sigaw ni Aeverie. Kagaya ng kaniyang kamay, sugatan na rin ang kaniyang puso. Akala niya pa naman maghihilom na iyon, pero panibagong sugat na naman ang binubuksan ni Silvestre. Sa tatlong taon nilang pagsasama ni Silver hindi siya kailanman hinawakan ng lalaki. Dahilan para bumaba ang kyumpansa niya sa sarili. Am I not that beautiful? Am I not that tempting? Palagi niyang tanong noon. Hindi sa gusto niyang tuksuhin si Silver, hindi niya lang mapigilan ang saril
Sa huli, si Aeverie pa rin ang nag-kompromiso. Nang alagaan niya si Lucio Galwynn sa isang private sanatorium, ang kaniyang motibo ay talagang dalisay. Nang mga panahong iyon, hindi alam ni Aeverie ang relasyon ni Lucio kay Silvestre. Kaya ang pinakita niyang ugali sa matanda, talagang tunay, at hindi para makuha lang ang loob nito. Hindi niya kailanman naisip na dahil kay Lucio maipapakasal siya kay Silvestre. Madalas silang magkausap ni Abuelo noon, dahil halos ito ang palagi niyang nakikita sa sanatorium bago pa ang ilang matatandang naroon. Minsan pa ay binabantayan siya ni Abuelo kung kailan ang kaniyang duty dahil isa siya sa paborito nitong health worker. Gustong-gusto niya si Lucio dahil napakabait nito, hindi mahirap na alagaan. Sa sanatorium niya rin nakita at napagtanto na kahit matanda na si Lucio Galwynn, napakagaling pa rin nito sa maraming bagay. Natutuwa siya kapag nagkakausap sila dahil marami siyang natutunan, sa buhay at karanasan. Ni-minsan, hindi niya naisip
Hindi kailanman narinig ni Silvestre na nagmumura ang dati niyang asawa kaya natigilan siya.Sobrang laki talaga ng pinagbago ng babae. Hindi na niya mahanap ang Avi na maamo. Malayong-malayo ito sa isang Aeverie Cuesta.Itinulak ni Silvestre ang pinto, halos padabog pa iyong isinira. Mabilis siyang umikot patungo sa driver's seat. Nang makapasok siya, agad niyang binuhay ang makina ng sasakyan.Samantalang tahimik naman si Aeverie nang magsimula silang bumyahe. Nakapako ang tingin nito sa bintana, ayaw na masulyapan man lang siya.Her whole body showed an evident rejection of him.Hindi kayang tagalan ni Silvestre ang matinding katahimikan na namamayani kaya sinulyapan niya si Aeverie. Gusto niyang magtanong, ngunit nauuwi pa rin ang kaniyang pagsubok sa pagkakatikom ng bibig.Kaya hanggang sa makarating sila sa private villa ni Lucio Galwynn ay wala silang imikan.Nang makapag-park ang kaniyang sasakyan, hindi na siya hinintay ni Aeverie na pagbuksan niya pa ito, madaling itinulak n
“Pero tingin ko Abuelo, hindi ito ang orihinal na painting ni Li Cheng. It's just a copy of a later generations, but obviously the brushwork is indeed very Li Cheng’s style.”Syempre, maging ang bagay na iyon ay alam niya, dahil may ganitong painting sa tahanan ni Felistia. Ang original na painting ay nasa koleksyon na ng mga Cuesta.Kaya ang painting na nakuha ni Abuelo ay isang kopya na lamang ng orihinal na painting.“R-really?” Medyo dismayado si Lucio nang marinig ang kaniyang sinabi.“I've made a mistake again this time!” Nagbuntong-hininga ang matanda.Napailing si Silvestre. Tingnan mo nga naman, kaysa humarap ng professional na magsusuri ng painting, si Avi ang kaniyang pinagkatiwalaan sa bagay na ito.Kung ano ang sabihin ng babae ay siyang pinapaniwalaan ni Abuelo.Sobrang laki ng tiwala ni Abuelo kay Aeverie na maging sa kaniyang koleksyon ay may karapatan si Aeverie na humusga.Biglang nagring ang cellphone ni Silvestre, dahilan para matuon ang atensyon sa kaniya ni Abuel
Masuyong ngumiti sa kaniya si Lucio. “Kahapon, pinaayos ko ang mga alahas ng iyong Abuela. May nakita kaming mga magagandang alahas. Ito nga, at naisip kong ibigay sa iyo—” “Abuelo naman.” Putol niya sa matanda. Nakakahiya. Hindi niya kayang tanggapin. Ang mga alahas na iyon ay isang bagay na dapat ipinapamana o ibinibigay sa pamilya ng matanda. Hindi sa kagaya niyang… hindi parte ng pamilya. “Avi, please. Take them with you when you leave later, and keep them for future use. Grandpa is old, and I couldn't maintain my wife’s treasure.” Marahan siyang umiling, ayaw pa rin tanggapin. Malungkot na ngumiti sa kaniya si Lucio, saka hinawakan ang kaniyang kamay. “I used to think Silver could take care of you for the rest of your life, but now it seems that the boy is not a reliable person. He is as greedy as his unprogressive father. Ipinapanalangin ko palagi na sana, sa hinaharap, maging maayos at maganda ang buhay mo. Ngunit kung sakaling humarap ka man sa mga pagsubok,” ibinigay ni
Sa kabilang linya ng telepono, umiiyak din si Arsen. “Alam niyang hindi ako gusto ni Abuelo, ginagamit niya si Abuelo para mas lalo akong masaktan. H-how could she use Abuelo against me? How could you l-let h-her use Abuelo?” Ngunit hindi iyon marinig ng malinaw ni Silvestre dahil nakatutok ang kaniyang atensyon kay Aeverie. Kitang-kita niya ang pagluhod ng babae at ang pag-iyak nito sa harap ng kaniyang Abuelo. Ramdam niya ang kakaibang sakit na tumusok sa kaniyang puso, lalo pa’t nakikita niyang nasasaktan ng husto si Avi. “Apo? Ano ba ang problema? Magsalita ka, Avi. Kinakabahan ako sa’yo.” Nakita na ni Lucio Galwynn ang iba’t ibang klase ng bagyo, ngunit nalilito pa rin siya kung bakit ganito na lamang umiyak si Avi sa kaniyang harap. Dahil sa mga iyak nito'y parang binabaha ang isip ni Lucio. Humikbi si Avi, nakatungo pa rin ang babae. “Abuelo… I'm really sorry. I’m sorry.” Paulit-ulit niyang sinabi. “I broke the bracelet.” Amin niya. “I tried every way to repair the bra
Lumapit si Silvestre kay Aeverie at blangko ang ekspresyon ng mukha nang magbaba ng tingin sa nakaluhod na babae. Pinupunasan na ng babae ang kaniyang mga luha. Nagbaba rin ng tingin si Aeverie sa sahig, takot na makita ni Silvestre ang kaniyang basang mukha. Geez. Hindi ako umiyak nang maghiwalay kami ni Silvestre, pero umiyak naman ako sa harap ni Abuelo dahil sa nasirang pulseras. Nakakahiya. Ramdam niya ang matinding kahihiyan, lalo pa’t hindi siya sanay na nagpapakita ng kahinaan. Ngayon pang ramdam niyang siya si Aeverie, at hindi si Avi. “Apologize to your wife.” Maawtoridad na saad ni Lucio. Nagulat siya sa kaniyang narinig, dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin at nakita ang seryosong mukha ni Abuelo. “Why me? She didn't cry because of me.” May kakaibang pait sa tono ng boses ni Silvestre. Magkasalubong ang makapal na kilay ng lalaki at tila may namumuong galit sa mga mata. Namula ang mukha ni Lucio dahil sa galit nang sagutin siya nito. “Avi is your woman! If your
“Aeverie.” Sinundan siya ni Maredith nang pumasok siya sa bahay. Malakas ang tibok ng kaniyang puso at hindi maitago ang matinding pagkayamot sa ekspresyon ng kaniyang mukha. Sumunod si David sa kanilang mag-ina. “Hindi namin napag-usapan ang tungkol sa arrange marriage kagaya ng iniisip mo, Aeverie.” Matigas na saad ni David. “I just want you to know CK Huo better. As a future president of the AMC Group, you have to learn how to expand your knowledge, influence and power in this field. You need great alliance with powerful and influential people.” Tumigil sila sa salas. Hinarap niya muli ang kaniyang ama at sarkastikong nginitian ito. “We were able to stand on our own for the past decades! AMC Group and Hou Group are two different group of company. Magkaiba sila, malakas pareho pero malaki ang pagkakaiba sa larangan ng tinatahak na negosyo! You cannot f**l me now, why don't you just tell me directly that you’re trying to merge the two companies by setting us up with each other!”
“CK,” mabilis siyang lumakad nang dumiretso ang lalaki malapit sa swimming pool.“What the h*ck is going on right now? Is there something you need to tell me?”Nang sapat na ang kanilang distansya sa kanilang mga magulang, tumigil si CK at humarap sa kaniya. Sanay siya na palaging may pang-aasar sa ekspresyon ng mukha nito. Ngunit seryoso masyado ang mukha ngayon ng binata.Bahagya siyang natigilan at mas lalo pang kinabahan.“I think, it's you who has to tell me something.” Malamig nitong sabi.“Alam ba ni Silver na isa kang Cuesta?”Saglit siyang nawalan ng sasabihin nang mabanggit nito si Silvestre. She straightened her back.“Alam na niya, but I think Silvestre has nothing to do with us now. What’s really going on?” Nakakunot noo niyang tanong.Huminga ng malalim si CK at nag-iwas ng tingin. Tila bigo ito.“You lied about your identity. You weren't Avi Mendoza. Your parents weren't dead. You’re hardly a poor woman. Avi’s personality and identity were far from your real one.” Bigo
Maybe the guilt was too strong. Naisip ni Aeverie ang kaniyang mga kasalanan na maaaring naging dahilan kung bakit pinapatawag siya bigla ni David at gustong makipaghapunan ng eksklusibo sa kanilang mag-ina. Sinalubong siya ni Pablo, ang sekretaryo ni David Cuesta, na naging malapit din sa kaniya noong kabataan niya. Sa parking lot ay natanaw niya si Pablo na matuwid na nakatayo at tila naghihintay sa kaniyang pagdating. “Good evening, Young Lady.” Bati nito nang bumaba siya sa sasakyan. “Good evening, Pablo.” Bati niya pabalik. Malaki ang villa na ito. Noong hindi pa sila dinadala ni David Cuesta sa mansyon, dito sila nakatira ng kaniyang inang si Maredith ng ilang taon. Dito siya tumira noong bata pa siya, habang itinatago silang mag-ina ni David Cuesta kay Felistia. Ang villa na ito, na dating isang masayang tahanan, ay naging malungkot na alaala na lamang para kay Aeverie. Para sa kaniya, sa tahanan na ito nagsimula ang lahat ng kasinungalingan ng kaniyang pamilya na akala niy
Hapon nang makatanggap ng tawag si Aeverie galing sa matandang sekretaryo ni David Cuesta.“Young Lady,” pormal na bati ni Pablo sa kabilang linya nang tanggapin niya ang tawag.“I want to inform you that Mr. Cuesta wants to see you tonight at Madam Maredith’s villa. He wants to have dinner with you and your mother.” Imporma nito.Maredith's villa. May kakaibang lamig sa kaniyang sikmura. Of course, that's my Mom’s property. Nakapangalan nga pala sa kaniyang ina ang villa na iyon dahil regalo ito ni David Cuesta.She was hesitant at first.“Young Lady, do I have to pick you up from the hotel?” Tanong ni Pablo.Umayos siya ng upo.“Hindi na, Pablo. I will come to the villa. Pagkatapos ko sa hotel, didiretso ako sa villa.” Sagot niya.“Your father is expecting you, Young Lady.” Bilin nito.Saka nito ibinaba ang tawag.Nang maibaba niya ang cellphone sa mesa, natulala siya saglit. May kakaibang kabog ang kaniyang dibdib na hindi niya kayang ipaliwanag. Saktong pumasok si Blue at natanaw
Maayos na ang kondisyon ni Silvestre, ngunit madalas pa rin siyang matulala habang nagtratrabaho. Ngayon ang araw na plano niyang puntahan si Aeverie sa hotel nito, ngunit may kumukontra sa likod ng kaniyang utak. Hindi siya ang humihingi ng oras at atensyon sa mga tao. Ang mga tao ang pumupunta sa kaniya para hingin ang kaniyang oras at atensyon. What’s so special with her that I considered this st*p*d idea? Sarkastiko niyang tanong sa sarili. Si Aeverie ang dapat na pumunta sa kaniya dahil ito ang may kasalanan, at hindi siya. Kagabi pa niya iniisip si Aeverie at ang planong puntahan ito sa hotel para makausap ito.Ngunit palaging nagtatalo ang kaniyang isipan at ego. Pupuntahan niya ang babae para isuko nito ang totoong may kasalanan, pero sa tuwing naiisip niya na mag-aaksaya siya ng lakas at panahon para makausap lamang ito, parang natatapakan ang kaniyang pagkalalaki. Biglang nagambala ang tahimik na opisina nang mag-ring ang kaniyang cellphone. Sinulyapan niya iyon ng ti
“Have you heard about the word ‘Paradoxial Intention’?” Bigla’y tanong ni Blue. Kumunot ang kaniyang noo. “Huh?” Never heard of it. Hindi niya pa narinig ang ganoong salita kaya naging kuryuso siya sa tanong nito. “Paradoxial Intention or Law of Reverse Effort. I have a friend, major in Psychology siya. He once tried to explain it to me. Sabi niya sa akin, the more na hinahabol mo, pinapangarap mo, o ginugusto mo ang isang bagay, the more na hindi mo ‘yon makukuha o makakamit. You became so obsessed with it, to the point that you’re exerting too much effort just to get or achieve it. But in the end… hindi mo pa rin makuha. Kaya sumuko ka.” Ngumiti si Blue, kumuha ito ng tissue at inilapag malapit sa kaniya nang makitang may dumi sa kaniyang labi. “Then, you suddenly lose interest over that thing or person. You started to attract it afterwards. Kung kailan hindi mo na siya hinahabol o ipinipilit, saka mo naman siya nakuha. That’s Paradoxial Intention.” Pinunasan ni Aeverie ang ka
Totoo ang sinabi ni Sage na inalis lahat ng wine at champagne sa cellar. Maging ang mga inumin sa maliit na bar counter ng mansyon ay wala nang naka-display.Aeverie still couldn't remember what happened last night. Kung totoo na nakatulog siya sa bathtub at nakalubog ang kaniyang mukha, baka nalunod na lamang siya dahil sa sariling kapabayaan.Mabuti at naabutan pa siya ni Sage at maagang naiahon bago pa siya mawalan ng pulso.Her near death experience feels like a dream. Hindi niya alam at hindi niya maalala.Sage's still mad. Si Uriel ay hindi rin makausap. Mas lalo na si Rafael na pumasok pa rin sa trabaho kahit na masama ang mood ngayong araw para lang hindi sila magkausap dahil galit din ito sa kaniya.“Ano ang gusto mong kainin, Aeve?” Tanong ni Blue.Hindi pumayag si Sage at si Uriel na magtrabaho siya ngayong araw, kaya magkasama sila ni Blue sa mansyon. Naatasan itong bantayan siya’t samahan maghapon, hanggang sa makabalik ang tatlo.“I don’t know. Maybe a cucumber salad.”U
Nagising siya kinabukasan na masakit ang ulo. Parang may mga langgam sa loob ng kaniyang utak na kinakagat siya’t tinutusok. Dahan-dahan siyang bumangon sa kama, naghahanap ng tubig na maiinom, ngunit ang bumungad sa kaniya ay si Sage na madilim ang ekspresyon ng mukha. “S-sage.” Utal niyang tawag sa kapatid nang makita ito sa paanan ng kama. Mas lalong dumilim ang ekspresyon ng mukha nito. Tumayo si Sage at inalalayan siyang makaupo ng maayos. Sinapo naman niya ang kaniyang ulo nang maramdaman na parang nanunuyo ang dugo nito sa loob. “Why are you here? Anong oras na ba?” Tanong niya. Bumukas ang pinto, pumasok si Uriel. Nang makita siya nito ay dumilim din ang ekspresyon ng mukha. “How is she? Do we still have to send her to the hospital?” Tanong ni Uriel kay Sage. Kumunot ang kaniyang noo, hindi maintindihan ang nangyayari. “Hospital? Why would you send me to the hospital? I’m fine.” Aniya. “You almost drown last night, Aeve. And I think you don't know it yet.” Malamig na s
Mabigat ang loob ni Aeverie nang umuwi siya sa mansyon. Nauna silang umalis ni Sage, dahil may biglaan itong meeting ngayong dis oras ng gabi. Hindi na siya halos nakapagpaalam dahil gusto na lamang niyang makapagpahinga.The family dinner wasn’t that great. Bulong ng kaniyang isip nang lumubog siya sa bathtub.Si Achilles lamang at ang asawa nito ang pumunta pagkatapos ng halos dalawang oras na paghihintay sa iba pang anak ni David Cuesta. Pagkatapos na salubungin si Achilles, ay hindi na siya nagsalita pa sa hapag.Hinintay na lamang niyang matapos silang kumain at nang makauwi na siya.Her phone rings suddenly.Hindi pa nag-iisang oras simula nang makauwi siya ay sunod-sunod na tawag na ang kaniyang natatanggap. Nasa gilid lamang ng maliit na mesa ang kaniyang cellphone kaya madali lamang abutin.Sumimsim siya sa baso ng champagne bago sagutin ang tawag. Panglimang baso na niya iyon at ramdam na niya ang kaunting epekto nito sa kaniyang sistema.“Where are you?” Bumati agad sa kani