LOGIN“Pasensya na. Ang mga Allegre ang nagdala sa inyo rito. Kanina lang, tumawag ang mga Allegre at inutusan na kayo ng iyong ina ay pag-ingatan nang mabuti—kahit sa paraang mabagsik.”Humalinghing si Jenina at niyakap ang kanyang ulo. “Hindi… Hindi puwede… Hindi magiging ganito ang Tiyo sa akin. Lagi siyang mabait sa akin. Hindi niya gagawin ito—”Hindi lang siya nakikipagusap sa sarili. Agad siyang lumingon sa mga pulis at nagmakaawa:“P-please… Maaari niyo ba siyang tawagan? Mahal na mahal niya ako. Mula pagkabata niya pa ako minahal. Hindi siya basta mananahimik na titingin lang habang nangyayari ito sa akin…”Napapansin na ng pulis ang desperasyon niya at bahagyang naiinis.“Pinag-alagaan ka ni Don Pablo na parang sariling anak sa lahat ng mga taon na iyon, at ngayon ay ginawa mo ang lahat para patagilid ang kanyang pangalan at saktan ang kanyang sariling laman at dugo?”“Hindi ko pa nakitang ganito ka-nakakainis at walang utang na loob na tao sa buong buhay ko! Sinaktan mo ang kanya
Tahimik na nanatili si Alexander.Pito na taon nang patay si Amalia. Sa pitong taon na iyon, hindi niya kailanman binisita ang puntod nito. Una, dahil malinaw na ipinagbawal sa kanya ni Alec ang pumunta. Pangalawa, dahil kung bibisita siya sa puntod ni Amalia, hindi ito ikatutuwa ni Wendy.Nagkaroon lamang ng isang pagkakataon—sa ikasandaan araw mula nang ilibing si Amalia—nang maingat na imungkahi ni Alexander na bisitahin siya.Agad na humagulgol si Wendy. “Patay na siya, at iniisip mo pa rin siya? Talaga bang nagmahal ka sa kanya?”“Patay man si Amalia, tinalo niya ako! Ang imperyong pinagpaguran nating buuin ay napunta sa anak niya! At kami naman? Patay na ang lahat ng aming anak! Ngayon, isa na lang akong nag-iisang matandang babae. Iiwan mo ba ang buhay para magluksa sa patay?”“Alexander, alam mo ba kung gaano karami ang isinakripisyo ko para sa iyo?! Noong mga araw sa isla, pinayagan kitang gamitan ng iyong alindog kay Amalia para mailigtas ang sarili mo! Alam mo ba kung gaano
Nang makita ang taong nakatayo sa labas, si Anri ang unang nakapag-react. Bigla niyang binitiwan ang tabi ng kanyang ina at tumakbo pasulong, umiiyak habang sumisigaw,“Uncle! Uncle—! Uncle, Uncle!”Diretso siyang sumugod sa mga bisig ni Zeus, umaapaw ang luha sa kanyang mga mata.“Uncle, sobra kitang namiss! Uncle, saan ka nagpunta? Ang tagal-tagal mong hindi dumalaw sa akin!”Isang taon pa lamang ang lumipas. Ngunit para sa isang bata, ang isang taon ay parang isang buong buhay. Lumuhod si Zeus sa harap niya at tiningnan siya nang may lambing.“Tingnan mo akong mabuti,” mahinang sabi niya. “Ano ang napansin mong kakaiba kay Uncle ngayon?”Kumurap si Anri—at saka biglang may naalala.“Uncle… nasaan na ang wheelchair mo?”“Hindia na kailangan ni Uncle ang wheelchair,” sagot ni Zeus na may ngiti.Doon lamang tuluyang napansin ni Anri na nakatayo ang kanyang tiyuhin. Lumaki ang kanyang mga mata sa tuwa. Tumalon siya sa excitement at lumingon pabalik kay Irina.“Mommy, tingnan mo! Kaya n
Tumingin si Alec kay Anri muli.“Anri, kanina ka lang ba tumatawag kay Greg, hinahanap siya para dakpin ang mga tao?”Tumalikod si Anri ng matigas ang ulo.“Hindi ko gustong kausapin ang salbaheng iyan!”Hindi nagalit si Alec. Kinuha lang niya ang kanyang telepono at tumawag sa isang numero. Halos agad na sumagot ang kabilang linya.Malinaw na dumating ang boses ni Greg.“Pang-apat na Ginoo.”“Pumasok ka,” mahinahong wika ni Alec. “Dalhin ang lahat ng dokumento.”“Opo, Pang-apat na Ginoo.”Hindi nagtagal, dumating si Greg. Halos kaagad na pumasok sa loob ng restawran. Nang makita ang eksena—ang iba ay napatitig, ang iba’y kalmado, may ilan na determinado, at ang iba nama’y parang mga talunang preso—walang kinis na sorpresa si Greg. Parang alam na niya kung paano aabutin ng pangyayari ang ganitong kinalabasan.Diretso siyang lumapit kay Alec at iniabot ang isang briefcase.“Pang-apat na Ginoo, nandito na lahat.”“Mm.”Binuksan ni Alec ang briefcase at maingat na sinuri ang laman nito.
Napatigil si Alexander.“Irene…?”Napabuntong-hininga si Irene, may halong pangungutya sa sarili.“Hindi ko siya kilala. Hindi ko siya kilala noon, at wala kaming anumang koneksyon.”Agad na namula ang mukha ni Alexander sa pagkabigla.“Kung talagang gusto mong pag-usapan ang relasyon,” patuloy ni Irene nang kalmado, “ito lang—ang anak ko ang nag-asawa sa anak mo. Ngunit ngayon, naghihiwalay na sila. At hindi ba iyon ang dahilan kung bakit ka narito ngayon, Mr. Beaufort?”“Kung maghiwalay ang anak ko sa anak mo, mas lalong lumalayo ang ating relasyon. Kaya, Mr. Beaufort, pakiusap, huwag mo na akong tawaging ganyan muli. Hindi ko tinatanggap iyon.”Natahimik si Alexander. Namula muli ang kanyang mukha, at unti-unting nanlamig ang kulay nito.Patuloy si Irene, ang tinig niya’y kalmado ngunit matalim: “Isa lang ang nais kong sabihin sa iyo. Sa dalawang lalaking binanggit mo kanina—ang isa ay na-frame ng anak ng kapatid mong si Jenina laban sa anak ko. Samantala, tungkol sa isa pang lala
Tumingin si Don Pablo sa sarili niyang anak, ang mga mata’y nababalutan ng luha.“Irene…”“Pakiusap, huwag mo akong tawagin niyan,” malamig na sabi ni Irene. “Nakakadiri pakinggan.”“Limampung taong gulang na ako ngayong taon. At alam mo ba kung kailan ako unang tinawag na Irene? Habang hinahabol ako na parang pulubi—at mas masahol pa, sinipa palabas ng bahay ng sarili mong tauhan.”“Hinding-hindi ko na kailangan ang palayaw noong bata pa ako,” patuloy niya, walang emosyon. “Sa ngayon, nasusuka lang ako kapag naririnig ko ’yan.”“Tita…” maingat na tawag ni Marco. “Lolo…”“Marco,” marahang putol ni Irene sa kanya.Nanatiling kalmado ang kanyang mukha.“Hindi ko kailanman itinanggi na pamangkin kita,” sabi niya. “Iyon ay dahil hindi mo ako kailanman sinaktan—at dahil tunay tayong magkadugo. Pero iba ang lolo mo. Alam ko kung ano ang gusto mong sabihin,” dugtong niya.“Na pumunta siya rito ngayon para sa akin at kay Irina.”“Pero naisip mo na ba ito?” deretsong tumingin si Irene kay Marc






![Chasing Mr. Billionaire [SSPG]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
