MULI SIYA nitong sinulyapan. “May mga bagay akong alam tungkol sa kaniya, lalong-lalo na kung gaano kalaki ang galit mo sa kaniya.” makahulugang sabi nito at sinulyapan din ang katabi niya.Dahil sa sinabi nito ay hindi niya tuloy maiwasang hindi mapatanong sa kanyang isip kung sino ang lalaking ito? Bakit alam nito ang tungkol sa mga bagay na iyon. Kahit na ganun kagalit sa kaniya si Lawrence ay alam niya kung sino ang mga taong malalapit dito dahil palagi siya nitong isinasama sa mga lugar kung saan ito madalas magpunta at ang lalaking ito? Hindi niya pa ito nakikita ngayon pa lang kahit na pamilyar ang mukha nito kaya paano nito nalaman ang mga bagay na iyon? Hindi kaya may espiya ito na malapit sa kanila para malaman nito ang mga bagay na iyon?Tumaas ang sulok ng labi nito nang hindi sumagot si Lawrence sa tanong nito. “Sa totoo lang ay nagtataka talaga ako kung bakit mo sinama ang babaeng kinaiinisan mo sa buong buhay mo.” makahulugang sabi nito habang nakangiti at nakatingin ka
TUMITIG LANG ito sa kaniya. “Dahil ayaw ko.” simpleng sagot nito sa kaniya.“Yun lang ang dahilan mo?” tanong niya habang nakataas ang kanyang kilay.Agad na kumunot ang noo nito habang nakatingin sa kaniya. “Bakit? Sa tingin mo ba kaya ko pilit na kinukuha iyon sayo ay dahil sa nagseselos ako?” balik nitong tanong sa kaniya.Bigla namang napaawang kanyang mga labi dahil sa sinabi nito at agad na nag-iwas ng tingin. Sa totoo lang ay iyon din ang nasa isip niya. Paano ba naman na hindi niya iisipin iyon e ganun ang reaksyon nito. “Hindi mo pa rin ba ipinapasok sa isip mo na napaka-imposible kong maramdaman iyon dahil wala naman akong balak na magkaroon ng kahit na anumang pakiramdam pagdating sayo.” sabi nito sa kaniya at bawat pagbigkas nito ng mga salita ay maririin. Nilingon niya ito at napalunok. “Alam ko. Pwes kung ganun din naman pala ay mas maganda na itago na lang ang business card na ito.” seryosong sabi niya. Kung wala lang naman pala rito iyon ay papayagan siya nitong itag
NANG IBABA niya ang kanyang cellphone ay malalim siyang napabuntong-hininga. Bigla siyang napaisip bigla, ngayong kasi ay nagdadalawang isip siya sa sinabi niya kay Don Lucio. Kung kailan tapos na silang mag-usap ay tyaka pa pumapasok sa isip niya iyon. Napapikit na lang siya ng mariin.Ilang sandali pa ay muli siyang napamulat ng kanyang mga mata nang bigla na lang may tumunog sa kanyang cellphone. Tiningnan niya kung ano iyon at nakita nga niyang may text si LAwrence sa kaniya. Hindi niya na lang maiwasang muling mapabuntong-hininga. “Dalhan mo ako ng pagkain dito sa kwarto.” sabi nito sa text nito.Binasa niya lang iyon at hindi na nag-reply pa. Isa pa ay alam niya namang wala siyang magagawa. Kailangan niyang sundin ang utos nito dahil isa naman talaga siyang utusan sa bahay na iyon. Wala siyang pagpipilian.Ilang sandali pa nga ay bumangon na siya mula sa kama at dumiretso sa kusina upang maghanda ng pagkaing dadalhin niya sa silid nito. Nang matapos niyang ihanda ang lahat ay n
NAPAATRAS si Asha nang makita niyang palapit na ng palapit si Lawrence sa kaniya kaya lang at sumagad na pala siya sa kama at wala na siyang maatrasan pa. Ilang sandali pa ay bigla siyang napalingon sa pinto para tumakbo sana kaya lang ay isang pigura ang mabilis na ini-lock iyon, marahil ay nabasa nito ang iniisip niya. Humarap ito sa kaniya. “Kung hindi mo gagawin ang sinasabi ko sayo ay hinding-hindi kita papayagang lumabas ng silid ko.” malupit na sabi nito sa kaniya. Muli siyang napalunok ng wala sa oras. Sinalubong niya ang mga mata nito. Kahit na malamig ang mga mata nitong nakatitig sa kaniya ay hindi siya ganun katakot dito. Noong panahong galit na galit pa ito sa kaniya at wala pang nangyayari sa kanilang dalawa ay natatakot siya kapag sumisigaw ito ngunit ngayon ay nag-iba na. Hindi na siya ganun katakot dito masyado.“Kung gusto mo talagang makalabas dito sa silid na ito ay umpisahan mo ng gawin ang iniuutos ko.” sabi nito sa kaniya at pagkatapos ay isang nakakatindig ba
PINILI NIYA na lang na hindi sumagot at sinunod na lamang ang utos sa kaniya ni Lawrence dahil na rin siguro gusto na niyang makalabas at makaalis doon. Sa punto namang iyon ay bigla na lang hinubad ni Lawrence ang pantalon nito hanggang sa may tuhod nito at maging ang brief nito ay tinanggal din nito kaya tumambad sa kanyang mga mata ang alaga nito. Sinulyapan siya nito pagkatapos ay muli na namang nagbigay ng utos sa kaniya. “Tanggalin mo yang damit mo.” utos nito sa kaniya.Agad naman na napakunot ang kanyang noo at napatingala rito. “Bakit ko kailangang tanggalin ang damit ko?” nagtatakang tanong niya rito ngunit tiningnan lang siya nito ng malamig.“Wala kang karapatang magtanong.” walang emosyon na sabi nito. “Sumunod ka na lang sa utos ko.” muling sabi nito sa kaniya.Bago pa man siya makapagsalita ay bigla na itong yumuko at hinawakan ang laylayan ng kanyang damit at hinubad iyon. Isinunod nitong tinanggal ang kanyang bra. Bigla tuloy siyang naawa sa sarili niya ng wala sa or
TUMITIG LANG din ito sa kanyang mga mata bago nagsalita. “Gusto ko lang malaman.” simpleng sagot nito sa kaniya.“Bakit?” muli niyang tanong dito. Hindi siya naniniwala na basta-basta na lang papasok si LAwrence sa kanyang kwarto para lang itanong ang bagay na iyon. Isa pa, malayo sa interes nito para alamin pa nito kung kailan siya aalis. Tiyak na mas may malalim itong dahilan kung bakit ito pumasok sa silid niya. Dahil ba mawawalan na ito ng parausan?“Bakit?” balik nitong tanong sa kaniya. “Wala ba akong karapatang malaman? Anong klaseng tao ba ang pag-aakala mo sa akin?” dagdag pa nitong tanong sa kaniya.Tumitig siya sa mga mata nito at hindi nag-iwas ng tingin. “Isang masamang tao.” matapang niyang sagot dito.Tumaas ang sulok ng labi nito at puno ng pagmamayabang na nakatingin sa kaniya. “Kahit na gaano pa ako kasama ay alam kong mahal na mahal mo pa rin ako.” sabi nito sa kaniya. Hindi na lang siya nagsalita dahil ano pa sana ang sasabihin niya sa sinabi nito?Nagulat na lang
ILANG SANDALI pa nga ay narinig niya ang malamig na tinig nito. “Ganyan ka ba talaga ka-desididong makalayo sa akin?” medyo hindi nasisiyahan ang tono nitong tanong sa kaniya. Hindi niya maiwasang hindi magtaka ng mga oras na iyon dahil dito. Hindi ba at siya ang nag-utos mismo sa kaniya na gawin niya iyon? Bakit parang hindi pa ito masaya sa kabila ng lahat?Napakagat-labi siya. “Ayoko sanang umalis pero pinipilit mo akong umalis dahil sa mga ginagawa mo.” kaagad na sagot niya rito.Nang mga oras na iyon ay halos wala na siyang natitirang saplot sa kanyang katawan dahil tuluyan na niyang nahubad lahat. Nakita niyang sinuyod nito ng tingin ang buo niyang katawan na tumagal din ng ilang minuto. Nakatitig lang din siya rito dahil sa kawalang magawa niya. “Ano? Tatayo ka na lang ba riyan?” nakataas ang kilay nitong tanong sa kaniya pagkalipas ng ilang sandali.Napakagat-labi na lang siya nang marinig niya ang mga sinabi nito bago dahan-dahang naglakad patungo rito habang nanginginig ang
MABILIS NA lumipas ang dalawang araw at iyon na ang araw na aalis na siya. Nitong mga nakalipas na araw, kahit papano ay medyo gumaan ang pakiramdam niya lalo pa at sa dalawang araw na iyon ay hindi niya nakita si Lawrence. Paglabas niya sa kusina habang dala ang kanyang maleta ay nakita niya si Manang Selya. “Hay, ngayon pa lang hija ay nalulungkot na ako.” sabi sa kaniya nito habang nakasunod nito sa kaniya na naglalakad.Tumigil naman siya at nilingon ito. “Tatlong buwan lang naman po akong mawawala.” sabi niya rito.Malungkot na ngumiti ito sa kaniya. “Matagal din ang tatlong buwan, ano ka ba hija.” sabi nito sa kaniya sa malungkot na tinig at para bang iiyak na ito.“Huwag po kayong mag-alala dahil palagi ko po kayong tatawagan.” sabi niya at pagkatapos ay lumapit dito upang yakapin ito. Niyakap din naman siya nito pabalik.Nang bitawan siya nito ay hinawakan nito ang kanyang kamay at nagsalita. “Nandiyan si sir Lawrence at mukhang ihahatid ka yata niya.” sabi nito sa kaniya.Aw
DAHIL SA NAGING sagot niya ay bigla na lang itong tumayo mula sa kinauupuan nito at naglakad palapit sa kaniya. Huminto ito sa harapan niya at tinitigan siya gamit ang malalamig nitong mga mata. “Baka nakakalimutan mo na, naging masaya ka noong mga panahong iyon at higit sa lahat ay nagustuhan mo rin ang mga nangyari sa pagitan natin.” sabi nito sa kaniya.Agad na napakuyom ang kanyang mga palad dahil sa sinabi nito. “Kung ang tinutukoy mo ay ang mapipilit mo sa akin at dahil sa ginawa mo akong parausan ay hindi ako masaya at hinding-hindi ako naging masaya. Hindi mo naaalala yung mga sinabi ko sayo? Sa tingin mo ba ay matutuwa ako sa bagay na nayuyurakan ang pagkatao ko?” tuloy-tuloy na tanong niya rito.Hindi ito nagsalita at nanatiling nakatitig lang sa kaniya. Para bang nag-iisip ito o kung natamaan man lang ba ito sa mga sinabi niya, ngunit syempre ay napaka-imposibleng mangyari ng bagay na iyon dahil ang mga taong katulad ni Lawrence ay masyadong walang puso at hinding-hindi maa
HINDI NA NIYA mahintay pa ang araw na aalis si Lawrence at pupunta ng Taiwan. Kapag umalis ito ay paniguradong magiging malaya na siya at magiging tahimik na ang buhay niya. Ilang sandali pa ay napalingon siya sa kanyang likod kung saan ay nakita niya na paalis na ang kotse ni Lawrence dahilan para mapabuntong-hininga na lang siya.Tahimik siyang naglakad papasok ng campus at pagkatapos ay dali-daling hinubad ang coat na ipinasuot sa kanya ni Lawrence. Sa tingin ba talaga nito ay susundin niya ang utos nito sa kaniya? Nagbago na siya. Hindi na siya yung dating ASha na kilala nito.“Uyy…” napahawak siya sa kanyang dibdib sa matinding gulat nang bigla na lang sumulpot si Lester sa kung saan.“Aatakihin naman ako sa puso sayo.” sabi niya at naghahabol ng paghinga.Napakamot naman ito kaagad sa ulo nito at bahagyang ngumiti sa kaniya. “Sorry, hindi ko sinasadyang gulatin ka.” sabi nito sa kaniya.Tiningnan niya ito. “Wala ka bang klase?” tanong niya rito. Hindi niya kasi ito kaklase sa iba
NAPATIGIL SIYA SA PAGSASANDOK nang marinig niya ang mga yabag na tumigil hindi kalayuan sa kanya. Nang lingunin niya ito ay nakita niya si Lawrence na nakatayo hindi kalayuan sa kaniya habang salubong na salubong ang mga kilay. “Ano yan? Papasok ka ba talaga sa paaralan o mang-aakit lang ng mga lalaki?” puno ng panunuyang tanong nito sa kaniya.Tumaas naman ang sulok ng labi niya. Sa halip na maapektuhan sa sinabi nito ay tinaasan niya ito ng kanyang kila. “E ano naman kung may balak akong mang-akit sa paaralan? Masama ba?” walang pake na tanong niya rito.Naging matalim ang mga mata nitong nakatingin sa kaniya. “Balak mo ba talaga na i-provoke ako?” malamig na tanong nito sa kanya.“Hindi naman. Ano ba kasing pakialam mo sa pananamit ko?” kaswal na tanong niya rito. Nakataas pa rin ang kilay niyang tanong nito. Sa halip ay mas lalo pang gumuhit ang galit sa mukha nito.Napakuyom ang mga kamay nito. “Wala akong pakialam! Magpalit ka ng damit mo!” biglang sigaw nito sa kaniya na umalin
NAGLAKAD SIYA PAPALAYO roon nang hindi lumilingon. Ang katulad nitong adik na adik sa s3x ay dapat lang na mangyari iyon sa kaniya. Mas mainam pa nga kung mabugbog ang partying iyon ng katawan niya upang tuluyan niya nang hindi magamit pa. Naglakad siya pabalik patungo sa dalawa. Umupo siya sa tabi ni Adam na para bang walang nangyari bago niya inilibot ang kanyang paningin at nagtanong. “Saan nagpunta si Lawrence?” tanong niya na para bang hindi niya alam kung nasaan ito para lang mapagkatakpan na sumunod ito sa kaniya.Nagkibit-balikat lang naman si Adam at maging si Luke. “ewan, bigla na lang siyang umalis e. Hindi namin alam kung saan siya nagpunta.” parehong sagot ng mga ito.Iginala niya ang paningin sa kanyang paligid nang mapansin niya na wala an ang mga babae kanina. Kumunot ang noo niya nang magtanong. “Nasaan na ang mga babaeng iyon kanina?”“Pinuwi ko na.” sagot ni Luke at biglang tumingin ito sa kaniya. Ang mga titig nito ay para bang may kakaiba dahilan para mag-iwas siy
NAGULAT SIYA NANG bigla na lang may humawak sa kanyang braso at itinulak siya papasok ng banyo bago pa man siya makapasok sa loob. Nang makita niya ito ay agad na napakunot ang kanyang noo. “Ba-bakit ka pumasok dito?” gulat na tanong niya rito. Hindi niya akalain na susundan siya nito.“Bakit mo sinabi ang mga iyon ha? Ano bang gusto mong patunayan?” galit na tanong nito sa kaniya.“Hindi mo ba narinig ang sinabi ni Adam kanina?” tanong nito sa kaniya.“Ano naman ngayon? Anong pakialam ko ngayon doon?” walang emosyon na tanong niya rito. Sinalubong niya ang mga mata nito ng walang katakot-takot.“Talaga bang sinusubukan mo ako ha? Ayaw mo bang patunayan o subukan man lang kung totoo nga yung sinabi niya kanina?” nanghahamong tanong nito sa kaniya.“Hindi ako interesado. Lumabas ka na rito.” malamig na sabi niya rito pero nakatayo pa rin doon si Lawrence at walang kagalaw-galaw. Nakatingin lang ito sa kaniya.Nagulat siya nang bigla na lang nitong ipinulupot ang kamay nito sa beywang n
BAHAGYA itong natawa dahil sa sinabi niya at tumitig sa kaniya. “Alam mo ba kung gaano ako katagal naghintay na bumalik ka? Sa tingin mo ba talaga ay ganun-ganun lang iyon?” may nakakatakot na ngiti sa mga labi nito.“Ano bang ginawa ko sayo para gawin mo sa akin ito ha? Kahit na anong gawin mo, hinding-hindi na ako ulit magpapauto sayo!” inis na bulalas niya.Mas lalo pa naman itong ngumiti sa kaniya at pagkatapos ay inilapit ang mukha sa kaniya bago nagsalita sa mahinang boses. “Huwag ka ng magmatigas pa kung ako sayo. Nakikipag-usap ako sayo ng matiwasay kaya huwag mo sana akong galitin. Ilang beses ko na bang sinabi sayo na kahit pa anong gawin mo ay hinding-hindi kita bibitawan, hindi mo pa rin ba iyon naiintindihan?” tanong nito sa kaniya.Hindi na lang siya sumagot. Kaysa makipagtalo pa siya rito ay pinili na lang niyang tumalikod at naglakad palayo mula dito. Pero habang naglalakad siya ay ramdam na ramdam niyang nakasunod ito ng tingin sa kaniya. Kung ganito at ganito ang ga
NGUMITI ITO SA kaniya pagkalipas ng ilang sandali. “Kahit na ano pa ang gusto mong isuot ay hindi kita pipigilan hija lalo pa at kung iyon naman ang ikakasaya mo.” sabi nito at ngumiti ng matamis sa kaniya. “Masaya ako na nakabalik ka na rito.” dagdag pa nito.Ngumiti lang din naman siya rito at pagkatapos ay para bang bigla itong may naalala. “Ay siya nga pala, naghanda si sir Lawrence ng isang welcome party para sayo kanina pang umaga. Halika tingnan mo.” excited na sabi nito sa kaniya.Agad na napakunot ang kanyang noo. “Si Lawrence po?” hindi makapaniwala niyang tanong.Nilingon siya nito at mas lumawak pa ang pagkakangiti. “Oo naku, nung nalaman niya na uuwi ka ay naghanda na siya kaagad ng welcome party para sayo. Nakakatuwa nga e.” masayang sabi nito sa kaniya.Napaawang na lang ang labi ni Asha nang marinig niya ang sinabi ni Manang Selya. Marahil ay hindi iniisip ni Manang Selya na walang kakaiba kay Lawrence kaya ginawa nito iyon ngunit siya sa sarili niya alam niya na may b
MATULIN NA LUMIPAS ang araw at dumating na nga ang takdang oras ng pagbalik niya sa bansa. Inihanda na niya ang kanyang mga gamit at pagkatapos ay malungkot na iginala ang kanyang tingin sa loob ng silid. Nalulungkot siyang umalis dahil ayaw niya pa sana talagang umalis ngunit kailangan na. Nagulat na lang siya nang bigla na lang may nagsalita mula sa pinto. “Tapos ka na bang mag-ayos? Baka mahuli ka sa flight mo.”Nang lumingon siya sa pinto ay nakita niya si Don Lucio na nakatayo doon. Nag-presinta ito na ihatid siya sa airport kaya lang ay tumanggi siya dahil alam niya na kailangan nitong magpahinga. Sinabi na lang niya na sabay sila ni Lester na babalik kaya hindi na siya nito dapat pang ihatid pa.Ngumiti siya rito. “Tapos na po.” may halong lungkot na sabi niya. Hindi pa man siya nakakaalis ay nalulungkot na siya. Paano na lang kung nandoon na siya? Hindi kaya siya manibago?“Ah, tungkol nga pala sa pakiusap mo. ipagbibilin ko sa mga tauhan ko na hanapan ka ng maayos na condo.”
PAG-UWI NI Asha ay tinitigan niya ang mga maleta niyang nakahanda na sa gilid ng kama. Napaupo na lang siya ng wala sa oras at nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga. Malapit na naman siyang bumalik ng bansa at kung siya lang ang masusunod ay ayaw niya sanang umuwi muna. Kaso ay hindi pwede.Yung nandito na nga siya sa malayo ay nagagawa pa rin ni Lawrence na gumawa ng paraan para lang mapahirapan siya at talagang hindi siya nito tinigilan sa mga banta nito sa kaniya at kung babalik siya ng bansa, ano na lang ang naghihintay sa kaniya kung sakali lalo na at naroon pa rin ito? Ayaw niya sana itong makita o ni makasalamuha na ngunit kapag iniwasan niya naman ito ay baka sabihin nito na natatakot siya. Napakuyom ang kanyang mga kamay, hindi na siya papayag pa na yurakan pa nitong muli ang pagkatao niya.~~~~MAKALIPAS ANG isang linggo, umupo si Asha sa may kama at isa-isa nang isinisilid sa kanyang maleta ang mga damit niya. Mabigat ang loob niya habang inaayos ang damit niya da