Nang magmulat ng mga mata si Lucas ay agad niyang nakita si TRisha na nakadukdok sa tabi niya. Sa totoo lang ay medyo nahihirapan pa siyang igalaw ang katawan niya. Nang mga oras na iyon ay sobrang galak ang naramdaman niya dahil buhay pa siya at ang unang pumasok sa isip niya ay makakasama niya pas i Annie. Inabot niya si Trisha na naging dahilan ng pagkagising nito. Naalimpungatan ito at pagkatapos ay kinusot-kusot ang matang tumingin sa kaniya at nang makita siya nitong nakamulat ay bigla itong umiyak, marahil sa sobrang tuwa. “Gising ka na ba talaga? Hindi ba ako namamalikmata lang?” tanong nito sa kaniya. “Hindi ka nagkakamali. Gising na talaga ako.” sagot niya rito at nang mga oras na iyon ay biglang bumalik sa kanyang alaala ang nangyari sa kaniya at masasabi niya na napaka-swerte niya dahil nabuhay pa siya sa kabila ng lahat ng tinamo niyang sugat. Ibig lamang sabihin ay hindi pa siya hinayaan ng Diyos na mamatay dahil hindi pa niya natutupad ang pangako niya kay Annie. I
Nang makitang tuloy-tuloy sa paglabas si Lucas ay mabilis na pinagulong ni TRisha ang gulong ng kanyang wheelchair at sinundan ito.Samantala, sa kabilang banda at halos mabaliw na si Annie sa sobrang pag-aalala niya. Tinawagan niyang muli ng limang beses si Lucas ngunit ni isa sa mga iyon ay hindi nito sinagot. Ibinaba niya ang kanyang cellphone at punong-puno ng pagkadismaya at punong-puno ng pag-aalala ang kanyang mukha.Nang makita naman ni Olivia ang ekspresyon ng mukha nito ay agad niyang naunawaan kung bakit. “Hindi pa rin siya sumasagot?” tanong niya rito.Napatango si Annie. Sobra ng pag-aalala ang nararamdaman niya ng mga oras na iyon. “Via, dalawang araw na siyang hindi sumasagot, magtatatlong araw na. Pati sa mga chat ay hindi siya nagrereply. Sa tingin mo? May nangyari kaya sa kaniya?” tanong niya rito at habang iniisip iyon ay mas nabalisa pa lalo si Annie. Hindi niya magawang kumalma simula pa kahapon. Ni matulog ng maayos ay hindi na niya nagawa dahil sa sobrang pag-aa
“Annie…” ang pamilyar na tinig ni Lucas ay agad na narinig ni Annie mula sa kabilang linya. Dahil rito ay bigla na lamang napaiyak si Annie. Ang pananabik at pag-aalala niya rito ay biglang bumuhos na tila buhos ng ulan.“Lucas…” halos hindi niya makapagsalita. Napakagat-labi siya at napahikbi.Nang marinig niya ang paghikbi ni Annie ay biglang nadurog ang puso niya. Alam niya na kaagad na labis itong nag-alala sa kaniya. “Huwag ka ng umiyak. Pasensiya ka na at hindi ko nasagot ang mga tawag mo at ngayon lang din ako nakatawag sayo.” pang-aalo niya rito. “Huwag kang mag-alala, okay lang ako rito.” dagdag pa niyang sabi at pilit na pinagaan ang kanyang tinig upang hindi na ito mag-alala pa sa kaniya.Suminghot-singhot si Annie. “E bakit hindi mo sinagot ang mga tawag ko? Alam mo ba kung gaano ako nag-alala sayo?” sabi ni Annie rito. “Lucas, tinakot mo ako…” napapahikbing sabi niya rito. Samantala nang makita naman ni Olivia ang pag-iyak ni ay mabilis niyang hinagod ang likod nito para
Pagkatapos lamang ng isang araw na pananatili ni Lucas sa ospital ay lumabas na siya. Pagkalabas na pagkalabas niya ay kaagad na niyang tinapos lahat ng pakikipag-meeting niya sa mga magiging investor niya para sa bago niyang itatayong negosyo niya.Alas syete na nang gabi at abala siya sa pakikipag-usap pa. Tinatapos niya na lahat kasi gustong-gusto na niyang umuwi kay Annie dahil miss na miss na niya ito. Tumunog ang kanyang cellphone ngunit hindi niya iyon pinsan dahil nga abala siya sa pakikipag-usap pa.PINAALIS ni TRisha ang mga inutusan ni Lucas na magbantay sa kaniya at pagkatapos ay inilock niya ang pinto ng kwarto niya. Pinagulong niya ang kanyang wheel chair patungo sa banyo at pinuno ng tubig ang bathtub. Nang puno na ang tubig ng bathtub ay nahihirapan siyang makaalis mula sa kanyang wheelchair. Kung wala talaga ang tulong ng iba ay halos hindi siya makagalaw ng maayos. Nang handa na ang tubig, nahirapan siyang tumayo at gustong pumasok sa banyo. Ngunit sa ilang beses n
Nang magising si Annie ay nakabalot ang ulo niya at wala siyang makita. Nakatali din ang kanyang mga kamay at paa. Natitiyak niya na umaandar ang kinaroroonan niya at naririnig niya ang tawanan ng mga lalaki sa unahan ng sasakyan.“Boss, sigurado ba kayo na darating ang asawa niya upang iligtas siya?” narinig niya tanong ng isang lalaki.“Sa tingin ko naman ay mula sa mayamang pamilya ang asawa niya kaya natitiyak ko na darating nga siya dala ang pera.” mabilis naman na sagot nito sa lalaking nagtanong. Mula sa pakikinig ng usapan ng mga ito ay na-realize niya na nasa hindi siya magandang sitwasyon. Dinukot siya ng mga ito upang makahuthut ng pera mula kay Lucas. Gayunpaman ay nasa ibang bansa ngayon si Lucas at paano siya nito maililigtas?Habang iniisip niya ito ay biglang kumirot ang kanyang puso. Kung kailan wala ito sa tabi niya ay tyaka naman ito nangyari sa kaniya. Ilang sandali pa nga ay naramdaman niya ang pagtigil ng kotse at pagkatapos nito ay binuhat siya ng mga ito. Pagka
Dahan-dahan siyang humiga at hinayaan na nakatitig sa buwan. Hindi na niya namalayan pa na nakatulog na pala siya hanggang sa nagulat siya at napabalikwas ng bangon nang maramdaman niya ang pagkabasa ng buong katawan niya. Dahil sa malamig na tubig na ibinuhos sa kaniya ay halos manginig ang buong pagkatao niya at nawala bigla ang antok niya.Bigla niyang sinamaan ng tingin ang mga lalaking naroon nang bigla na lamang nilang tanggalin ang kadena ng kanyang kamay at pagkatapos ay pilit siyang pinatayo. “Anong ginagawa niyo?!” sigaw niya.“Dalhin niyo na yan!” sigaw naman ng pinaka boss nila at pagkatapos ay doon na siya nila kinaladkad at pagkatapos ay nilagyan na naman ng takip ang kanyang ulo. “Saan ninyo ako dadalhin?!” sigaw niya habang nagpupumiglas nang buhatin siya ng mga ito ngunit hindi lang siya pinansin ng mga ito at ipinagpatuloy ang ginagawa hanggang sa tuluyan niyang naramdaman na isinakay siya sa sasakyan.NANG ibaba si Annie ng mga ito at tanggalin ang takip sa kanyang
Si Lucas pala talaga. Talagang dumating ito. Napatitig si Annie rito at habang nakatitig rito, pakiramdam niya ay tila ba nakalimutan niya lahat ng takot na nararamdaman niya ng mga oras na iyon. Nakalimutan niya na nasa tabi nga pala siya ng isang bangin at nakalimutan niya rin na siya ay dinukot. Nakita niya lamang ito ay tila nawala lahat ng kanyang takot at sobrang nakahinga siya ng maluwag.“Lucas…” bulong niya sa nangingig na tinig.“Annie huwag kang matakot. Andito na ako. Ililigtas na kita.” sabi nito sa kaniya at punong-puno ng pag-aalala ang mga mata nitong nakatitig sa kaniya.Bigla naman siyang napaluha ng wala sa oras nang marinig niya ang sinabi nito at pagkatapos ay marahang napatango. “Hindi na ako matatakot. Pangako.” bulong niya habang umiiyak. “Basta nandito ka ay hinding-hindi ako matatakot.” dagdag pa niyang sabi rito.Sa mga oras na iyon ay hindi na nakatiis pa ang pinaka-boss ng mga ito at mabilis na sumigaw. “Ibigay mo na sa akin ngayon ang pera kung ayaw mong
Nang maisuot ni Lucas sa kaniya ang jacket ay agad na uminit ang pakiramdam ni Annie. “Hindi ka na ba nilalamig?” tanong nito sa kaniya na muli niya lang ulit ikinatango. Ilang sandali pa ay hinawakan ni Lucas ang kanyang kamay. “Kumapit ka ng mahigpit sa kamay ko at huwag na huwag kang bibitaw.” sabi nito sa kaniya bago siya nito tuluyang hinila pababa ng bundok na iyon.Habang hawak-hawak ni Lucas ang kanyang kamay ay pakiramdam niya ay sobrang safe na siya. Nang makita naman ng isang tauhan ng lalaki na paalis na sila ay agad itong lumapit sa pinaka-boss ng mga ito at mabilis na nagtanong. “Boss, talaga bang pababayaan mo silang umalis?” tanong nito rito.“Oo.” sagot naman nito kaagad at pagkatapos ay malamig na sinundan ng tingin ang mga ito.Ilang sandali pa ay ang ilang tauhan nito ay naglakad palapit sa kaniya at pagkatapos ay nagtanong ang isa. “Boss, sigurado ba kayo na ibibigay niya sa atin ang natitirang sampung milyon?”“Hindi ko alam.” sagot niya sa mga ito.“Sabihin niyo