Tiningnan ni Layrin si Karylle at nagtanong nang may pag-aalala, "Kung hindi naman totoo ang issue, hayaan mo na lang sila. Lahat ng sikat, may bashers."Bahagyang nagliwanag ang mga mata ni Karylle at bigla niyang naalala ang nangyari kahapon. Napangiti siya nang bahagya. "Hindi ko naman ‘yon iniinda.""Eh, bakit parang..." Napansin ni Layrin ang kakaibang mood ni Karylle. Diretso niya itong tiningnan, ayaw niyang palampasin ang anumang emosyon na lumalabas sa mukha nito.Bahagyang kumunot ang noo ni Karylle. "Kaninang umaga, si Alexander, hinihintay na naman ako sa labas ng bahay ko. May mga bagay na hindi mo dapat labis-labisin. Ayokong masira ang relasyon namin, pero para talunin ang Sabuelgo family, iniisip niya na may pakinabang ako kaya hindi niya ako tinatantanan."Hindi napigilan ni Layrin ang tumawa. "Ah, kaya pala."Tinapunan siya ng tingin ni Karylle, pero bahagyang ngumiti si Layrin. "Bestie, naisip mo na ba ‘to?"Nagtaka si Karylle at nagtanong, "Ano ‘yon?""Gumanti kay
Sa mga sandaling iyon, natahimik ang dalawa.Pagkatapos ng maikling katahimikan, napabuntong-hininga si Layrin. "Hay... susuportahan kita kahit ano ang desisyon mo, pero sigurado ka na ba talaga? Pag pumasok ka sa Granle Clan, kontrolado ka na nila, at magiging mahirap para sa’yo ang kumilos nang malaya.""Alam ko," sagot ni Karylle na matatag ang tingin, "pero kung hindi ka papasok sa lungga ng tigre, paano mo makukuha ang mga anak nito?"Napailing si Layrin at tinapik ang balikat niya. "Kung iyon ang desisyon mo, nandito ako para sa’yo. Pero, Karylle, mag-ingat ka palagi."Naramdaman ni Karylle ang init sa puso niya. "Salamat, Layrin. Alam mo, ilang taon na akong nahihiya sa’yo. Itong lugar na ito, tayong dalawa ang nagtayo, pero ikaw lang ang naiwan dito para magbantay.""Huwag mong sabihin ‘yan. Trabaho ko na alagaan ka. Kung hindi dahil sa’yo, wala tayong reputasyon ngayon bilang abogado. Maraming tao ang tumatakbo para sa’yo. Ako? Nandito lang ako para suportahan ka. Kung hindi
Punong-puno ng gulat ang mga mata ni Bobbie."Mr. Sanbuelgo...!"Kanina, ayaw ni Harold na burahin iyon—ang gusto niya lang ay makita si Karylle na malungkot.Pero… pagkatapos niyang mabasa ang Weibo ng kanyang lolo, bigla siyang nakaramdam ng kakaibang kaba!Ang mga salitang binitiwan niya kanina ay parang lumabas lang nang hindi niya napag-isipan.Pinipigilan niyang mapalunok habang pinipigilan din ang magkalat pa ng salita. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin. Napansin ni Bobbie ang pagkalito sa mukha niya kaya’t muling nagsalita."May isa pa pong bagay, sir. Kaninang umaga, si Mr. Handel po ang naghatid kay Miss Granle sa law firm. Pero wala pong nabanggit tungkol dito sa Weibo."Agad na tumalim ang tingin ni Harold kay Bobbie.Napabuntong-hininga si Bobbie, inangat ang salamin sa tulay ng kanyang ilong, at tila kalmado pa rin.Pagkalipas ng ilang saglit, hinilot ni Harold ang kanyang sentido, at biglang kumalma."Huwag mo nang intindihin."Kahit pabago-bago ang ugali ng kanila
Crazy Bee:"Ang bawat pamilya may kanya-kanyang problema na mahirap solusyunan. Sa pagkakataong ito, hindi pa nagbigay ng malinaw na posisyon si Mr. Sanbuelgo. Lahat ng pahayag ay galing sa matanda ng pamilya Sabuelgo. Hindi ba pwedeng hindi ito sumasalamin sa tunay na nararamdaman ni Mr. Sanbuelgo?"Iris Fan Girl:"Ano bang hindi malinaw? Obvious naman ang lahat! Ang mga tao sa pamilya Sabuelgo, parang iisang ilong lang ang pinanggagalingan ng hininga nila—siyempre, gagawin nila ang lahat para protektahan ang interes nila. Si Karylle? Outsider lang siya! Sino ba naman ang tunay na magpapahalaga sa kanya? Kung ako ang tatanungin, tama lang na magkatuluyan sina Karylle at Mr. Handel. Sana magtagal sila at magkaroon agad ng anak na kasing ganda o talino nila!"All Mobs:"Ano ba kayo, puro kalokohan sinasabi niyo! Si Mr. Sanbuelgo ay napakabuting tao, at mabait siya kay Karylle sa nakaraang mga taon. Pero ano ang ginawa ni Karylle? Hindi niya pinahalagahan! Noong nalugi ang pamilya Lin,
Nagbago ang ekspresyon ni Adeliya, at habang naririnig ang matigas na salita ng kanyang ina, hindi niya mapigilang manginig."Mom..."Napabuntong-hininga si Andrea at nagsalita nang may halong pag-aalala, "Adeliya, alam mo dapat ito sa sarili mo. Dahil nga hindi ka niya gusto kaya natin ginamit ang pagiging life-saving benefactor mo. Ginawa natin ang lahat para masira ang posisyon ni Karylle sa puso niya."Mahigpit na hinawakan ni Adeliya ang kumot sa kanyang katawan ngunit nanatiling tahimik.Napansin ito ni Andrea at alam niyang mabigat ang nararamdaman ng anak, kaya naman nagsalita siya nang mas malumanay. "Anak, kapag naabot mo ang edad ko, baka maintindihan mo na ang nararamdaman ay hindi laging pinakamahalaga. Mas importante ang estado, kapangyarihan, at pera. Kaya ng isang tao na mabuhay kahit walang pagmamahal, pero kapag wala kang pera at posisyon, wala kang kakainin at baka mamatay ka sa gutom.""Walang sinuman sa mundong ito ang hindi mabubuhay nang wala ang isang tao. Ang
Nagningning ang mga mata ni Adeliya at agad niyang binigyan ng thumbs up si Andrea, “Mom, ikaw talaga ang ina ko! Ang galing mo talaga, iba ka pa rin sa lahat!"Napangiti si Andrea, “Sige, magpaka-behave ka lang sa ospital sa mga susunod na araw. Alam mo naman dapat kung hanggang saan mo kayang dalhin ang relasyon niyo ni Harold, di ba?”Huminga nang malalim si Adeliya at seryosong tumango, “Mom, huwag kang mag-alala. Hindi na ako tulad ng dati. Sisiguraduhin kong magtatagumpay ako ngayon, at ikakasal kami ni Harold sa loob ng dalawang buwan!”"Good, may ilang bagay pa akong kailangang asikasuhin kaya hindi kita palaging masasamahan. Papupuntahin ko na lang ang assistant mo.""Okay."Pag-alis ni Andrea, pumasok ang assistant na naghihintay sa labas. Lumapit ito kay Adeliya at magalang na nagsabi, "Miss Granle, may gusto po ba kayong ipagawa sa akin ngayon?"Ngumiti si Adeliya, "Wala pa naman. Magpahinga ka muna, tatawagin kita kung may kailangan ako.""Sige po."Tatlong araw ang lumip
"Timing ba ang mali ko?"Pagdating ni Harold, hindi sarado ang pinto, kaya naman nang dumating si Karylle sa pintuan, ang bumungad sa kanya ay ang tila matamis na eksena sa loob ng kwarto.Biglang nanigas ang ngiti sa labi ni Adeliya, ngunit agad din siyang ngumiti at sinabi, "Karylle, nandito ka pala, pasok ka!"Tiningnan niya si Karylle na halatang nagiging maingat, iniisip kung gaano karami ang narinig nito. Noong araw ng salu-salo, hindi niya maipaliwanag nang maayos ang nangyari, at ngayon, kung haharapin siya ulit ni Karylle, siguradong mawawasak ang mabuting imahe na pilit niyang binubuo!Agad namang sumeryoso ang tingin ni Harold kay Karylle, may halong kakaibang emosyon sa kanyang mga mata.Bahagyang ngumiti si Karylle, narinig niya ang paliwanag ni Adeliya at Harold tungkol sa salu-salo kanina, pero wala siyang balak pagtuunan ito ng pansin. Ni hindi siya interesado kung ano man ang iniisip ni Harold tungkol dito.Tumingin siya kay Harold at ngumiti, "Narinig ko na magtatrab
"Since nagkaroon ako ng pagkakataong makaharap si Mr. Sanbuelgo ngayon, mas mabuting sabihin na ang ilang bagay. Ang mga ginawa ng matanda at ang nangyayari sa pagitan natin ay alam mo naman sa sarili mo. May mga bagay na hindi ko pinapansin dahil ayokong bigyan ng pansin, pero kapag sobra na, huwag mo akong sisihin kung talagang kikilos na ako."Ang boses niya ay malamig at seryoso, wala na ang dating lambing na meron siya noon.Biglang napatingin si Adeliya kay Harold na halatang kinakabahan, pero nakita niya sa mga mata nito ang matinding panlalait. Sa sumunod na saglit, narinig niyang tumawa ito nang sarkastiko, "Hindi nagsisinungaling si lolo, at alam mo 'yan. Ang ginawa ninyong kababawan at kasamaan ng tatay mo ay nakakadiri."Bumagsak ang mukha ni Karylle, "Ako kaya mong pagsalitaan ng ganyan, pero ang tatay ko? Hindi mo pwedeng insultuhin!"Mukha itong simpleng pangungusap, pero sa huling dalawang salita ay biglang lumabas ang mabagsik na aura niya.Natigilan sina Adeliya at H
Sa pagkakataong ito, hindi na naisipan ni Karylle na umupo sa likod. Diretso siyang umupo sa passenger seat sa unahan.Bahagyang dumilim ang mukha ni Harold, pero wala siyang sinabi.Mahaba ang biyahe ngayon, kaya pagkapasok pa lang ni Karylle sa kotse ay pumikit na siya para subukang matulog.Ngunit ilang saglit lang, nag-vibrate ang kanyang cellphone. Binuksan niya ang Telegram.May group chat iyon nila ni Nicole at ni Roxanne.Nicole: En, kasama mo ba ngayon si Harold?Napakunot ang noo ni Karylle. May nakakita na naman ba sa amin at ipinost online?Karylle: Oo, bakit?Roxanne: Bakit kayo magkasama? Work ba?Karylle: Oo, pupunta kami ngayon sa Rosen Bridge. May kailangan lang asikasuhin.Roxanne: Rosen Bridge? Ang layo niyan ah. Kayo lang dalawa?Nicole: Putik! Totoo nga! Hindi pala ako niloko ng hayop na 'yon!Kasunod nito, nag-send pa si Nicole ng picture na halatang may inis na caption.Roxanne: ???Karylle: ???Karylle: Kasama rin si Bobbie, FYI.Patuloy lang sa pagta-
Nagsimulang ilapag ng mga waiter ang mga pagkain sa mesa. Dahil naka-reserve na ito ni Bobbie bago pa man sila dumating, puwede na agad silang kumain pagkaupo.Pagbalik ni Bobbie matapos i-park ang sasakyan, agad niyang napansin ang seating arrangement nila. Napahinto siya at saglit na natigilan.Bigla niyang naisip, Aba, parang ayoko nang lumapit.Kabisado na niya ang mood ni Mr. Sanbuelgo. Sa tingin pa lang niya, alam niyang ayaw na ayaw ng boss niya na makisalo siya sa upuan ngayon. Ramdam niyang pinipigilan pa nito ang sarili.Pero bago pa siya makapagdesisyon kung babalik na lang siya sa sasakyan o tuluyan nang lalapit, nagsalita agad si Roy—na para bang palaging sabik sa gulo at hindi natatakot sa drama.“Bobbie, halika na! Umupo ka na, mabilis lang 'to. Kain lang tapos alis agad, time is tight and the task is heavy!” nakangising sabi nito.Napabuntong-hininga si Bobbie. Aba, kung hindi ba naman ako iniipit nito...Malinaw na si Roy ay nagpapasaya lang at sadyang ginagatungan an
Sa kabila ng lahat, nanatiling mabigat ang loob ni Karylle.Ang Rosen Bridge ay hindi ganoon kalapit. Bagama’t nasa loob pa rin ito ng Lungsod B, matatagpuan ito sa isang maliit na lalawigan na kailangan pang tawirin mula sa isang urban area papunta sa isa pa.Ibig sabihin, kung aalis sila sa hapon, malamang ay gabi na bago matapos ang inspeksyon, at posibleng kailanganin pa nilang mag-overnight doon.Dahil dito, naramdaman ni Karylle ang isang hindi maipaliwanag na inis.Pero dahil ito ay tungkol sa trabaho at bahagi ng kanyang tungkulin, wala siyang magawa kundi lunukin ang nararamdaman. Hindi siya pwedeng magpadala sa emosyon o ihalo ang personal sa propesyonal. Kapag ginawa niya iyon, tiyak na iisipin ng iba na isa siyang maliit at pihikang tao. Sa kasalukuyang kalagayan niya—na pilit bumabangon muli para makuha muli ang kontrol sa Granle—hindi siya puwedeng magkaroon ng kahit kaunting kapintasan.Lalo na ngayong ang proyektong ito kasama si Harold ay isa sa pinakamahalaga sa kany
Itinutok ni Harold ang kanyang mata kay Karylle, kahit hindi siya nagsalita, ramdam pa rin ni Karylle ang matinding ironiya sa mga mata nito.Hindi pinansin ni Karylle si Harold at sa halip ay tumingin siya sa namumuno ng planning department na nagsalita."Ba't ninyo gustong magpalit ng trabaho?" tanong ni Karylle.Agad na sumagot ang head ng planning department, "Ganito po kasi, magkaibang mga kalakasan ng bawat isa, at ang cooperation plan po ay nagbago, kaya't pinili namin ang mga posisyon na akma sa amin."Isang matalim na tingin mula kay Harold ang tumama sa manager ng planning department, at malamig niyang tanong, "Ano ang resulta?"Dali-daling tumingin ang manager kay Karylle, hindi niya kayang tumingin kay Harold. Nang makita niyang nakasimangot si Karylle, agad siyang kinabahan.Naku!Pumait ang kanyang pakiramdam. Akala niya na ang mga pagbabago ay makakatulong para magustuhan siya ni Karylle at Harold, pero ngayon, parang napaglaruan lang siya ng sarili niyang kakulangan at
Napakunot ang noo ni Adeliya. “Alam ko,” maikli niyang sagot.Ayaw na sana niyang magtiwala sa taong iyon, pero hindi na rin niya kayang maghintay pa.Nang makita ni Andrea na naging mas mahinahon na si Adeliya, tumango ito. “Sige, hintayin na lang muna natin ang balita. Pag naayos na ang lahat, makakalabas na tayo agad ng ospital.”Tumango si Adeliya. “Hmm.”Mabilis lumipas ang araw, pero hindi alam kung ilang tao ang hindi nakatulog nang maayos.Si Karylle, ilang ulit nagising sa kalagitnaan ng gabi. Halatang hindi maganda ang lagay niya, at kung wala siyang alarm kinabukasan, siguradong malalate siya.Nang lumabas si Nicole sa kwarto, nadatnan niya si Karylle na kakatapos lang sa banyo. Ngumiti siya at kinawayan ito, “Morning, baby~”Pinilit ngumiti ni Karylle. “Morning. Mauna ka na maghilamos, ako na maghahanda ng breakfast.”Umiling si Nicole habang pinapakita ang hawak niyang cellphone. “No need, I already ordered. Papadeliver ko na lang.”Tumango si Karylle. “Okay, sige, mag-ay
"Mukhang gano'n na nga." Walang pag-aalinlangang sabi ni Jerianne, habang ang kanyang mga mata ay naglalaman ng malalim na pag-unawa. "Kung may ganitong tensyon sa lumang mansyon ng Sabuelgo family, malamang maraming hindi pagkakaunawaan at tampuhan sina Harold at Karylle."Napakagat-labi si Reyna, hindi alam kung ano ang sasabihin.Hinila siya ni Jerianne palapit at niyakap. "Anak, huwag mong pilitin ang sarili mong mag-isip ng kung anu-ano. Kung kaya mong ipaglaban, ipaglaban mo. Pero kung hindi na talaga kaya, matutong bumitaw. Yung paulit-ulit kang nasasaktan pero ayaw mong pakawalan—hindi ikaw 'yon. At ayokong mas lalo ka pang masaktan."Nanginginig ang mga labi ni Reyna, at dama niyang pati ang ina niya ay gusto na siyang sumuko.Pero hindi niya kaya.Napakabuting lalaki ni Harold...Sa isip niya, si Harold pa rin ang laman—ang pagiging maayos nitong tingnan, ang diretsong kilos, ang tapang, at ang matikas nitong tindig.Hindi niya matanggal sa isipan ang lalaki. Ang bigat ng pa
Napatawa si Karylle sa sinabi ni Nicole. “Grabe ka, hindi naman lahat ng lalaki ay scumbag. Marami pa rin diyan ang matinong tao.”Napabuntong-hininga si Nicole. “Well, sa panahon ngayon? Ilan ba talaga ang kagaya ni Christian? Sabihin mo nga, gaano karami sa kanila ang totoong maaasahan?”Biglang naging kumplikado ang tingin ni Karylle. Tahimik lang siyang napatingin sa malayo, pinipigil ang sarili. Hindi siya sumagot, bagkus ay pinagdikit lang niya ang mga labi at ibinaling ang tingin.Napansin agad ni Nicole ang pagbabago ng mood ng kaibigan. Parang nalamlam na naman si Karylle. Agad siyang natauhan—mukhang hindi niya dapat binanggit si Christian. Alam niyang may matinding guilt si Karylle kay Christian, lalo na’t may utang na loob ito sa lalaki.“Ay, sige na nga, huwag na natin pag-usapan ‘yan. Manood na lang tayo ng TV, gusto mo?” alok ni Nicole, pilit binabago ang tema ng usapan.Tumango si Karylle. “Sige.”Sa totoo lang, wala talaga siyang gana manood, pero dahil kay Nicole na
Hindi nagsalita si Harold, bagkus pinili niyang manahimik habang mariing pinipigil ang anumang emosyon.Ngunit kahit wala siyang sinabi, ramdam pa rin ng lahat ang bumabalot na lamig sa kanyang paligid, lalo na sa mga mata niyang tila nagyeyelong titig. Kitang-kita—masama ang timpla niya.Lalong nataranta si Lady Jessa, “Karylle, ikaw...”Nabitin ang sasabihin niya, tila nag-aalangan kung dapat pa ba siyang magsalita. Wala na siyang nadugtong pa.Sa kabilang banda, si Karylle ay medyo kalmado na rin sa mga sandaling iyon. Pinilit niyang ngumiti, at mahinahong nagsalita, “Grandma, huwag ka nang mag-alala sa akin. I'm really okay.”“Paano naman ako ‘di mag-aalala, Karylle? Kita mo naman ang sarili mo. Kung gusto mo, bumalik ka na dito. Sabihan mo si Roy na ibalik ka muna. Palalabasin ko na yang batang ‘yon—tayo muna ang mag-usap bilang apo’t lola, okay?”Bahagyang tumango si Karylle. “Grandma, okay lang po talaga ako. May mga kailangang asikasuhin sa trabaho. Pupunta na lang po ako sa i
At gaya ng inaasahan, agad na tumigil si Karylle nang marinig ang sinabi ni Roy.Mabilis niyang ipinarada ang sasakyan sa tabi ng kalsada, malapit kay Karylle. Bumaba ng bahagya ang bintana at tumingin siya sa dalaga. “Si lola lang kasi ang nag-aalala talaga,” paliwanag niya. “Ayaw niyang mapabayaan ka, kaya pinakiusapan niya akong sunduin ka. Please, sakay ka na. Kung hindi ka sasama, lalo lang siyang mag-aalala.”Hindi agad nagsalita si Karylle. Kunot ang noo niyang tumingin sa loob ng sasakyan, at nang masigurong si Roy lang talaga ang laman niyon, bahagyang lumuwag ang ekspresyon niya.Pero tumanggi pa rin siya. Maingat at malamig ang boses niya nang magsalita, “Sabihin mo na lang kay lola na sinundo mo ako at nakauwi na ako. Hindi ko na ikukuwento ‘to.”