Chapter 8'KITA mo, Lord, binigyan mo lang ako ng kaunti, pero nakayanan ko pa ring mabuhay.'Pero nang humampas ang malamig na hangin, bumalot muli kay Patricia ang malamig na realidad. Oo, buhay siya, pero hindi siya namumuhay nang maayos.Lahat ng sama ng loob, kawalang-katarungan, at pang-aalipusta na tiniis niya nitong mga araw na ito ay unti-unting namuo sa kanyang puso.Hanggang sa hindi na niya kinaya, napaupo siya sa sahig at humagulhol. Umiyak siya nang todo, parang gumuho ang mundo niya.Mula pagkabata, ang salitang "pagtitiis" ang naglalarawan ng buong buhay niya. Kaya niyang pigilan ang luha niya noon.Pero ngayon, hindi niya alam kung bakit. Siguro dahil sa malaking agwat ng buhay niya kumpara sa mga tao sa King Bar, siguro dahil nawalan siya ng trabaho o siguro dahil sa kawalan na niya ng pag-asa sa pamilya niya…Nakaluhod siya sa ilalim ng poste ng ilaw sa harap ng King Bar, umiiyak na parang wala nang bukas.Ano ang tunay na kawalan ng pag-asa? Ito yung pakiramdam na
Terakhir Diperbarui : 2025-03-31 Baca selengkapnya