ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่อัญชิสามาอยู่บ้านของหมอเอกอาทิตย์ ตอนนี้เธอเริ่มปรับตัวได้และสนิทสนมกับคุณหมอหนุ่มมากขึ้นกว่าวันแรกที่เข้ามาอยู่ ในทุกวันทั้งสองจะรับประทานอาหารเช้าด้วยกันจากนั้นหมอเอกอาทิตย์จะไปทำงานที่โรงพยาบาล ส่วนหญิงสาวก็อยู่บ้านกับผักบุ้งเด็กรับใช้และเขาก็จะกลับมารับประทานอาหารกับเธอทุกเย็นถึงแม้งานจะยุ่งแต่ชายหนุ่มก็ดูแลเธอเป็นอย่างดี
ในบางวันเอกอาทิตย์มีผู้ป่วยที่ต้องดูแลอย่างต่อเนื่องแต่เขาก็จะกลับมารับประทานอาหารเย็นกับอัญชิสาก่อนจะกลับไปที่โรงพยาบาลอีกครั้ง เพราะว่าระหว่างบ้านของเขากับโรงพยาบาลนั้นอยู่ห่างกันไม่มากนัก ใช้เวลาขับรถไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ
วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่เขารีบกลับมารับประทานอาหารเย็นกับอัญชิสา หญิงสาวรู้สึกไม่ดีเลยที่ทำให้เขาต้องเหนื่อยมากขึ้นแบบนี้
“อัญว่าถ้าหมอซันมีคนไข้ก็ไม่ต้องกลับมากินข้าวกับอัญหรอกนะคะ”
“แต่ผมไม่อยากให้อัญกินข้าวคนเดียว แล้วโรงพยาบาลก็ไม่ได้ไกลเลยนะครับ”
“แต่อัญเกรงใจหมอค่ะ ไหนจะต้องทำงานแล้วไหนจะต้องมาคอยกังวลเรื่องอัญอีก อัญคิดว่าอัญดูแลตัวเองได้ค่ะ”
“อย่าคิดมากอย่างนั้นสิครับอัญ สิ่งที่ผมทำอยู่มันไม่ได้ลำบากอะไรเลย”
“หมอเหนื่อยไหมคะ” เธอถามเขาอย่างเห็นใจ
“ผมยอมรับครับว่าเหนื่อยแต่พอกลับมาบ้านได้มาเจออัญได้นอนพักตื่นเช้ามามันก็หายเหนื่อย อัญล่ะครับเป็นยังไงบ้างอยู่แต่ในบ้างคงเหงาแย่เลย อยากไปเที่ยวไหนหรือเปล่า”
“มันก็มีบ้างค่ะ แต่จะให้อัญออกไปข้างนอกตอนนี้มันก็ไม่สะดวกเท่าไหร่” เพราะตอนนี้หญิงสาวยังต้องใช้ไม้เท้าเพื่อช่วยพยุงตัวขณะเดิน
“สัปดาห์หน้ามีวันหยุดยาวเราไปเที่ยวทะเลกันไหม”
“มันจะเป็นภาระของหมอซันหรือเปล่าคะ”
“ไม่หรอกครับ ถ้าอัญตกลงผมจะได้จองรีสอร์ตเอาที่รถจอดหน้าบ้านพักได้เลยอัญจะได้ไม่ต้องเดินไกล”
“แต่อัญว่า....”
“อย่าคิดมากสิครับ ผมเองก็อยากจะไปพักผ่อนด้วยตกลงเราไปเที่ยวกันนะอัญ”
“ก็ได้ค่ะ” เมื่อตกลงกันได้แล้วเอกอาทิตย์ก็รับประทานอาหารค่ำต่อก่อนจะกลับไปดูแลผู้ป่วยที่โรงพยาบาลอีกครั้ง
“ผมอาจจะกลับดึกหน่อยนะอัญไม่ต้องรอผมนะครับ” เขารีบบอกเพราะทุกครั้งเวลากลับมาบ้านมักจะเจออัญชิสารออยู่ที่ห้องรับแขกเสมอ
“ค่ะหมอซัน”
อัญชิสากลับเข้าห้องนอนของตนเองเมื่อหมอเอกอาทิตย์ขับรถกลับไปโรงพยาบาลแล้ว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูตารางเวรของอังคณาเมื่อเห็นว่าวันนี้เพื่อนของตนเวรเช้าเธอจึงโทรศัพท์ไปหาทันที
“ว่าไงอัญกินข้าวหรือยัง”
“เรียบร้อยแล้วอุ๋มล่ะหินหรือยัง”
“อุ้มไปกินก๋วยเตี๋ยวข้างโรงพยาบาลเพิ่งเดินกลับมาถึงห้องเมื่อกี้นี้เอง”
“พรุ่งนี้วันหยุดใช่มั้ย”
“อือ พรุ่งนี้อุ๋มหยุด อุ๋มว่าจะเข้าไปหาอัญที่บ้านอัญอยากได้อะไรไหมอุ๋มจะซื้อเข้าไปให้”
“ไม่เป็นไรหรอกแต่อัญอยากให้อุ๋มพาอัญไปธนาคารหน่อย ว่าจะให้ธนาคารผูกบัญชีกับแอพในโทรศัพท์”
“ได้สิเดี๋ยวพรุ่งนี้อุ๋มไปรับนะ เสร็จธุระแล้วเราไปกินอาหารญี่ปุ่นต่อกันไหม เราไม่ได้กินด้วยกันนานแล้ว”
“อัญชอบอาหารญี่ปุ่นเหรอ”
“อือ เราสองคนชอบมากเลยแต่ก่อนถ้าเงินเดือนออกเราก็จะ ไปกินอาหารญี่ปุ่นหรือไม่ก็ไปกินชาบู ถ้าอัญได้ไปกินอะไรเดิมๆ ก็อาจจะนึกอะไรออกก็ได้นะ พรุ่งนี้อุ๋มไปรับอัญที่บ้านนะซักสิบเอ็ด โมงดีไหมทำธุระเสร็จก็น่าจะเที่ยงพอดี”
“ตกลงจ้ะ งั้นอัญขอเป็นเจ้ามือนะ”
“ได้ไงล่ะปกติเราก็หารกันทุกครั้ง”
“แต่ช่วงนี้อัญรบกวนอุ๋มบ่อยเหลือเกินอัญก็อยากจะเลี้ยงอุ๋มบ้าง”
“แต่อัญไม่มีเงินเดือนนะ”
“อัญมาอยู่ที่บ้านหมอซันแทบไม่ได้ใช้จ่ายอะไรเลยนะ ให้อัญเลี้ยงเถอะนะ”
“ก็ได้ๆ ตกลงพรุ่งนี้อัญเป็นคนเลี้ยงแต่ครั้งหน้าขออุ๋มเป็นคนจ่ายนะ”
“ตกลงจ้ะ”
เมื่อวางสายจากเพื่อนแล้วอัญชิสาก็เตรียมสมุดธนาคาร จากนั้นก็เตรียมตัวเข้านอน แต่ไม่ว่าจะพยายามข่มตาหลับเท่าไหร่ก็ยังนอนไม่หลับใจมันยังกังวลเพราะตอนนี้หมอเอกอาทิตย์ยังไม่กลับมาถึงบ้าน
หญิงสาวออกมารอเขาที่ห้องรับแขกอย่างเคยถึงแม้เขาจะสั่งไว้แล้วก็ตามว่าคืนนี้อาจจะกลับดึก มันเป็นความเคยชินบางอย่างที่จะรอคุยกับเขาก่อนเข้านอน
อัญชิสาไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นความสัมพันธ์ของตนเองกับหมอเอกอาทิตย์เป็นแบบไหนแต่หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมามันก็ทำให้เห็นแล้วว่าเขาเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างใจดีอบอุ่น เธอเริ่มเชื่อแล้วว่าเธอกับคุณหมอหนุ่มเป็นแฟนกันจริงๆ อัญชิสารู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเวลาที่มีหมอเอกอาทิตย์อยู่ใกล้ๆ
ตอนนี้หญิงสาวเริ่มคิดแล้วว่าถ้าหากความทรงจำไม่กลับมาจริงๆ การใช้ชีวิตแบบนี้มันก็ไม่ได้เลวร้ายสักเท่าไหร่ แต่เธอก็ไม่คิดจะอยู่ที่นี่ไปตลอด ถ้าหากกระดูกที่ข้อเท้าประสานกันดีแล้วอัญชิสาคิดว่าตัวเองจะกลับไปอยู่หอพักของโรงพยาบาลตามเดิม
ถึงแม้จะเป็นแฟนกับหมอเอกอาทิตย์และเขาก็บอกว่าจะดูแลเธอไปตลอดแต่หญิงสาวก็ไม่คิดจะอยู่บ้านเฉยๆ โดยไม่ทำงานอะไรเลย เธอไม่อยากให้เขาต้องมารับผิดชอบค่าใช่จ่ายทุกอย่างคนเดียวแบบนี้ และที่เธออยากไปจัดการเรื่องบัญชีเงินฝากให้เรียบร้อนเพราะการไปเที่ยวครั้งนี้อัญชิสาอยากจะช่วยเรื่องค่าใช่จ่ายให้กับหมอเอกอาทิตย์บ้างเพราะตอนนี้รู้สึกว่าตนเองกำลังเอาเปรียบเขาอยู่
เธอไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ตนเองกับคุณหมอหนุ่มคุยกันเรื่องนี้ว่ายังไง แต่สำหรับตัวเธอในตอนนี้ไม่ต้องการให้เขาจ่ายทุกอย่างเพียงคนเดียว นอกจากเงินเดือนแล้วอัญชิสายังพอมีเงินเก็บอยู่บ้างเพราะได้มากจากประกันชีวิตของคุณยายและเงินสมทบทุนกบข. ซึ่งคุณยายของเธอเป็นข้าราชการพอเสียชีวิตก็ได้เงินจากกองทุนที่สะสมมาตั้งแต่เริ่มทำงาน
หญิงสาวนั่งรอหมอเอกอาทิตย์จนเผลอหลับอยู่บนโซฟาและตกใจตื่นเมื่อได้ยินเสียงรถของชายหนุ่มเข้ามาจอด เมื่อประตูบ้านเปิดออกและเห็นว่าตอนนี้อัญชิสานั่งรออยู่คุณหมอหนุ่มก็ยิ้มก่อนจะเดินเข้ามานั่งข้าง “คุณไม่น่าจะรอผมเลยนะอัญ” “อัญนอนไม่หลับค่ะ” “ผมขอโทษนะที่คืนนี้กลับดึกกว่าทุกคืนเลย” “ไม่เป็นไรค่ะ อัญรู้ว่าหมอไปทำงาน เหนื่อยไหมคะ” “มากเลยครับ สงสัยว่าหัวถึงหมอนหลับเป็นตายเลย” “หมอรีบไปนอนเถอะค่ะ อัญก็จะเข้านอนแล้วเหมือนกัน” “ขอบคุณนะครับอัญที่รอผม ผมรู้สึกหายเหนื่อยเลยเวลาที่กลับมาบ้านแล้วมีคุณรออยู่ คุณเข้านอนเลยนะเดี๋ยวอาบน้ำเสร็จผมก็จะเข้านอนเหมือนกัน ฝันดีนะอัญ” “ฝันดีค่ะหมอซัน” อัญชิสาเดินเข้าห้องนอนของตนเองส่วนหมอเอกอาทิตย์ก็ขึ้นไปอาบน้ำที่ห้องนอนบนชั้นสองก่อนจะกลับลงมานอนที่ห้องหนังสือ ตั้งแต่อัญชิสาย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่เขาก็นอนในห้องหนังสือทุกคืนเพราะเป็นห่วงถ้าจะให้เธอนอนที่ชั้นล่างคนเดียวและถ้าหากหญิงสาวไม่สบายหรือเป็นอะไรเขาก็จะได้ช่วยทัน หมอเอกอาทิตย์รู้สึกดีมากเวลาที่กลับบ้านแล้วมีคนรออยู่ ถึงแม้อัญชิสาจะทำไปเพราะคิดว่าขาคือแฟนของเธอ แต่คุณหมอหนุ่มก็ค
เช้าวันเสาร์หมอเอกอาทิตย์พาอัญชิสาออกจากบ้านตั้งแต่เช้าทั้งสองมุ่งหน้าสู่ถนนพระราม 2 โดยมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่หัวหินเขาพาแวะทานอาหารที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่งเพราะสะดวกกับการขึ้นลงรถของอัญชิสา หลังทานอาหารเสร็จก็แวะซื้อขนมในร้านสะดวกซื้อก่อนจะกลับขึ้นมาบนรถอีกครั้ง“นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้ไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันใช่ไหมคะหมอซัน” หญิงสาวหันมาถามเพราะเธอจำอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้เลยแม้จะพยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก และเท่าที่ได้ถามจากอังคณาก็คือเธอกับหมอเอกอาทิตย์ยังไม่เคยไปเที่ยวต่างจังหวัดหรือไปค้างคืนที่ไหนด้วยกันเลย“ก็ประมาณนั้นครับ” “แล้วปกติถ้าวันหยุดเราจะทำอะไรกันคะ” “เราหยุดไม่ค่อยตรงกันเท่าไหร่ครับ แต่ถ้าได้หยุดตรงกันก็จะไปดูหนังหรือไม่ก็ไปกินกาแฟตามคาแฟ่ครับ” เขาตอบไปตามที่ได้คุยกับอังคณาจนรู้มาว่าปกติแล้ววันหยุดอัญชิสาจะทำอะไรบ้าง“ทำไมหมอซันตอบเหมือนอุ๋มเลยล่ะคะ นัดกันตอบหรือเปล่า” อัญชิสาถามออกไปด้วยความสงสัย“ทำไมอัญคิดแบบนั้นล่ะ ที่ผมกับคุณอุ๋มตอบเหมือนกันก็เพราะเราสองคนตอบไปตามความจริงนี่ครับ ผมจะนัดกับคุณอุ๋มตอบแบบนี้ทำไมล่ะ” หมอเอกอาทิตย์รีบอธิบายอย่างรวดเร็ว“ขอโทษนะ
ร้านอาหารที่หมอเอกอาทิตย์พาอัญชิสามารับประทานอาหารเย็นในวันนี้เป็นร้านที่ติดกับชายหาดและเนื่องจากเป็นวันหยุดยาวคนมาทานอาหารค่อนข้างมากอัญชิสาเดินค่อนข้างจะลำบากแต่เธอก็พยายามเดินมาจนถึงโต๊ะ“ขอโทษนะอัญผมไม่คิดว่าคนจะเยอะขนาดนี้ มันทำให้อัญเดินลำบาก” เอกอาทิตย์รู้สึกผิดมากที่พาเธอมาทานอาหารร้านนี้“คนเยอะก็แสดงว่าอาหารร้านนี้อร่อย หมออย่าคิดมากเลยค่ะ อัญเดินลำบากก็จริงแต่มันก็คุ้มนะคะร้านนี้บรรยากาศดีมากๆ ค่ะ” “อัญอยากกินอะไรครับเดี๋ยวผมสั่งให้” “น่ากินทุกเมนูเลยค่ะ แต่ถ้าสั่งมาหมดนี้คงไม่ไหวแน่ๆ อัญขอเป็นกุ้งเผาแบบที่แกะแล้วกับหมึกไข่นึ่งมะนาวก็แล้วกันค่ะ หมอซันล่ะคะกินอะไรดี” หญิงสาวถามคนที่นั่งจ้องเมนูอย่างใช้ความคิด“ผมขอเป็นปูนึ่งกับกั้งทอดกระเทียมแล้วก็ต้มยำกุ้งน้ำข้นก็แล้วกันครับ อัญว่าพอไหม” “น่าจะเกินพอแล้วค่ะ” ด้วยบรรยากาศริมทะเลและอาหารที่อร่อยของทางร้านทำให้ทั้งสองใช้เวลาทานอาหารค่อนข้างนานพอรู้สึกตัวอีกทีเกือบจะสองทุ่มเพราะคนที่ร้านยังเยอะและพลุกพล่านมากชายหนุ่มจึงเป็นห่วงว่าจะมีใครเดินมาชนอัญชิสา เขาเดินนำและคอยหันหลังไปดูตลอดทาง ทำให้คนที่เดินตามมานั้นรู้สึกอบอุ่นหั
ตั้งแต่กลับจากทะเลครั้งก่อนอัญชิสาและหมอเอกอาทิตย์ก็มีความสนิทสนมกันมากขึ้น ทั้งสองพูดจาหยอกล้อกันเหมือนกับคนรักจริงๆ ทำให้คุณหมอหนุ่มรู้สึกว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่เขามีความสุขที่สุด ที่ผ่านมาเขาอยู่ตามลำพังมาตลอดแต่พอมีเธอเข้ามามันทำให้ชีวิตของเขามีความหมายมากขึ้น ในทุกๆ เช้าที่ตื่นขึ้นมาแล้วเจอกับเธอก่อนไปทำงานมันทำให้เขารู้สึกดีมากๆ และพอไปทำงานก็ตั้งหน้าตั้งตารอให้ถึงเวลาเลิกงาน หมอเอกอาทิตย์รับเวรที่ปรึกษาจากโรงพยาบาลเอกชนที่อื่นน้อยลงเพราะอยากจะมีเวลาอยู่กับอัญชิสาให้มากขึ้น ตอนนี้อัญชิสาเอาเฝือกออกจากข้อเท้าแล้วแต่หมอให้ใส่เครื่องพยุงข้อเท้าอยู่และให้เธอลงน้ำหนักได้บ้าง แต่หญิงสาวก็ยังไม่กลับไปทำงานเพราะคุณหมออยากจะให้แน่ใจก่อนว่าเธอหายเป็นปกติแล้วถึงจะกลับไปทำงานอีกครั้ง หญิงสาวมีโอกาสได้ไปคุยกับพี่ศิราณีหัวหน้าแผนกซึ่งเธอก็เข้าใจถึงอาการเจ็บป่วยของอัญชิสาดี ส่วนเพื่อนๆ ในแผนกก็ต่างพากันยินดีที่อีกไม่นานอัญชิสาจะกลับมาทำงานกับพวกเธออีกครั้ง แม้ว่ายังจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้แต่หัวหน้าฝ่ายการพยาบาลก็มีการประเมินความรู้และทักษะต่างๆ ของอัญชิสาซึ่งเธอก็สามารถผ่านทุกบททดสอบได้
ครบสองเดือนแล้วที่อัญชิสามาอยู่บ้านคุณหมอเอกอาทิตย์ตอนนี้ข้อเท้าของหญิงสาวดีขึ้นมาก หมอถอดที่พยุงเท้าออกแล้วและให้เธอเริ่มเดินออกกำลังกายมากขึ้น เธอเข้าไปคุยกับพี่ศิราณีหัวหน้าแผนกแล้วว่าจะกลับไปเริ่มงานในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า วันนี้ผักบุ้งเด็กรับใช้ขออนุญาตลาหยุดอัญชิสาเลยอยู่บ้านคนเดียวหญิงสาวรู้สึกเบื่อๆ เลยออกมาเดินเล่นบริเวณสนามหญ้าหน้าบ้านและรดน้ำต้นไม้ไปด้วย ขณะนั้นมีบุรุษไปรษณีย์เอาจดหมายมาส่งเธอจึงเปิดประตูออกไปหยิบเอกสารทั้งหมดในกล่องจดหมาย ในจังหวะกำลังจะหมุนตัวกลับก็มีเด็กวัยรุ่นขี่รถจักรยานยนต์แข่งกันมาหลายคันและหนึ่งในนั้นก็ขับมาใกล้จนเกือบจะเฉี่ยวหญิงสาวตกใจมากจึงรีบหลบจนตัวเองล้มลงไปกับพื้นถนน ในวินาทีนั้นอัญชิสารู้สึกว่าเหตุการณ์แบบนี้มันเคยเกิดขึ้นกับเธอครั้งหนึ่ง หญิงสาวพยุงตัวลุกขึ้นและเดินกลับมาในบ้านอย่างช้าๆ ความทรงจำต่างๆ เริ่มหลั่งไหลเข้ามาจนเธอรู้สึกปวดศีรษะ อัญชิสาเดินไปหยิบยาแก้ปวดมาทานจากนั้นก็พยายามนึกถึงเรื่องที่ผ่านมา เมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวทุกอย่างได้แล้วเธอก็ถอนหายใจอย่างหนักเพราะนึกออกแล้วว่าตนเองกับหมอเอกอาทิตย์ไม่ได้เป็นแฟนกันอย่างที่เขาพูดถึง
เพราะเมื่อคืนเอาแต่ร้องไห้อย่างหนักและกว่าจะหลับตาลงก็เกือบจะตีสองเช้านี้อัญชิสาก็เลยไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่ ขอบตาของเธอยังบวมช้ำ“อัญเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมหน้าตาดูไม่สดชื่น” หมอเอกอาทิตย์ถามเมื่อหญิงสาวเดินมานั่งบนเก้าอี้ประจำในห้องครัว“อัญนอนไม่ค่อยหลับค่ะ”“เมื่อคืนร้องไห้เหรอครับ” คุณหมอหนุ่มถามอย่างห่วงใย“เมื่อคืนอัญปวดหัวนิดหน่อยน่ะค่ะ กว่าจะนอนหลับก็ดึกเลย”“แต่เหมือนอัญร้องไห้นะครับ”“ร้องไห้นิดหน่อยค่ะ”“อัญเครียดเรื่องอะไรหรือเปล่ามีอะไรบอกผมได้นะ”“ไม่มีอะไรหรอกค่ะหมอซัน อัญก็แค่คิดถึงเรื่องเดิมๆ ค่ะ”“ผมบอกแล้วงไงครับว่าอย่าคิดมาก ยังไงผมก็จะดูแลอัญไปตลอดต่อให้อัญจะจำได้หรือจำไม่ได้เราก็จะอยู่กันแบบนี้ อย่าคิดมากอีกนะครับ” เขาจับมือหญิงสาวแล้วลูบบริเวณหลังมือเบาๆการกระทำของเขามันยิ่งทำให้อัญชิสาเครียดมากขึ้นเพราะเธอเองเริ่มรู้สึกรักเขาจริงๆ“ขอบคุณนะคะหมอที่อยู่ข้างๆ อัญมาตลอด”“ขอบคุณอีกแล้ว ต่อไปนี้อัญไม่ต้องขอบคุณผมนะ แค่อัยิ้มให้ผม อยู่กับผมแบบนี้มันคือคำขอบคุณที่ดีที่สุด” เขาพูดกับเธอเหมือนเดิมอีกครั้งอัญชิสาใจอ่อนยวบเธอหวั่นไหวกับคำพูดและการกระทำของเขาจนไม่กล้าจะบอก
อัญชิสานิ่งกับคำถามของเพื่อน เธอกำลังทบทวนความรู้สึกของตนเองอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจบอกกับอังคณา “อุ๋มอย่าพึ่งบอกเรื่องนี้กับหมอซันได้ไหม” “ได้สิ แต่อัญบอกได้ไหมว่าจากนี้จะทำยังไงต่อ” “อัญคิดว่าจะลองใช้ชีวิตกับเขาดูอีกสักหน่อย อยากจะรู้เหมือนกันว่าจริงๆ แล้วเขารู้สึกยังไงกับอัญกันแน่ จากนั้นอัญก็จะกลับมาอยู่ที่หอพักเหมือนเดิม” “ถ้าอัญกับหมอซันใจตรงกันแล้วจะย้ายกลับมาทำไมล่ะ” “ถ้าเขาชอบอัญจริงๆ อัญก็อยากจะให้เราสองคนเริ่มต้นทำความรู้จักกันอีกครั้ง บางทีตัวตนที่อัญเป็นตอนที่จำอะไรไม่ได้กับตัวตนจริงๆ ของอัญอาจจะแตกต่างกันอัญอยากให้หมอซันรับตรงนี้ให้ได้” “แต่อัญจะไม่ปิดกั้นหัวใจตัวเองใช่ไหม” “มันคงไม่ทันแล้วแหละอุ๋ม” “หมายความว่ายังไง” “อัญยอมรับอย่างไม่อายเลยว่าการได้อยู่ใกล้ชิดกับเขามันทำให้อัญรู้สึกรักเขา หมอซันเขาเป็นผู้ชายที่อบอุ่นเอาใจใส่อัญดีมากๆ แม้ว่าทุกวันเขาจะทำงานหนักแต่เขาดูแลอัญอย่างดี มันทำให้อัญรู้สึกว่าไม่ได้โดดเดี่ยวและไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว” อัญชิสาคิดถึงข้อดีตรงนี้ของหมอเอกอาทิตย์และเธอเองก็รู้สึกเห็นใจเขามากๆ เพราะเขาเองก็ไม่ต่างจากเธอเท่าไหร่ เขาไม่มีญา
หลังจากรับประทานจนอิ่มหมอเอกอาทิตย์ก็อาสาเป็นคนล้างจานและให้อัญชิสามานั่งรอที่ห้องรับแขกก่อนที่เขาจะเดินตามมาพร้อมกับกล่องอุปกรณ์แผล “แผลแห้งดีแล้วนะ” “อัญว่าไม่ต้องติดพลาสเตอร์กันน้ำก็มั้งคะ” “ไม่กลัวผ้าห่มโดนตอนนอนเหรอครับ ผมว่าติดไว้แค่กลางคืนก็ได้พรุ่งนี้เช้าอาบน้ำเสร็จแล้วผมจะแกะออกให้” “ไม่เป็นไรค่ะ อัญแกะเองได้หมอต้องรีบไปทำงานแต่เช้า” “แค่แกะพลาสเตอร์คงไม่เสียเวลาเท่าไหร่ อีกอย่างพรุ่งนี้เช้าผมก็ไม่ต้องไปตลาดเพราะผักบุ้งจะมาทำงานแล้ว” “หมอซันคะ ถ้าอัญกลับไปอยู่ที่หอพักหมอจะจ้างผักบุ้งต่อไหม” “อัญพูดเหมือนกำลังจะไปจากผม” มือที่กำลังทำแผลอยู่ชะงักและสีหน้าของเขาก็เครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “หมอซันคะ อัญยังไม่ไปไหนหรอกค่ะก็แค่อยากจะถามดูเท่านั้นเองเพราะเท่าที่ดูผักบุ้งเป็นเด็กที่ทำงานดีมากเลยค่ะ” “แต่ก่อนผมก็ไม่เคยจ้างใครประจำนะ” “แล้วแต่ก่อนใครทำความสะอาดบ้านให้หมอล่ะคะ” “ส่วนใหญ่จะเรียกใช้บริษัททำความสะอาดให้มาทำอาทิตย์ละครั้งแต่พอมีผักบุ้งมาช่วยทำงานบ้านผมว่ามันก็สะดวกดีนะ” “หมอหมายความว่าจะจ้างผักบุ้งต่อ” “ใช่ครับ ถ้าจะจ้างคนใหม่ผมก็กลัวว่าจะไม่ถูกใจอัญ
ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นในคืนนั้นหมอโสรยาก็รีบย้ายออกจากบ้านของเอกอาทิตย์เพราะหญิงสาวไม่อยากสู้หน้าเจ้าของบ้านและแฟนของเขาเรื่องนี้เอกอาทิตย์ไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเลยแม้กระทั่งชัยภัทรซึ่งพอจะระแคะระคายเรื่องนี้ตั้งแต่คืนวันเกิดเหตุ แต่เรื่องทุกอย่างมันกลับไม่เป็นความลับเพราะเพื่อนของโสรยาเอาเรื่องนี้ไปพูดในกลุ่มหมอด้วยกันข่าวแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วโสรยาทั้งอายและรู้สึกเสียหน้ามากละมีคนรู้เรื่องและหญิงสาวก็ทนอยู่กับสายตาและคำนินทาของคนอื่นไม่ได้สุดท้ายเธอก็เลยลาออกจากโรงพยาบาลแล้วกลับไปทำงานที่อเมริกาก่อนเดินทางคุณหมอสาวแวะมาหาเอกอาทิตย์และอัญชิสาที่บ้านเพื่อขอโทษกับเรื่องที่เธอทำขึ้น“กิ๊กขอโทษทั้งพี่ซันและก็อัญนะคะ”“ไม่เป็นไรเรื่องมันผ่านแล้ว แต่พี่หวังว่ากิ๊กจะไปทำแบบนี้กับใครอีกนะ ถ้าทุกอย่างมันไม่ได้เกิดจากความรักมันก็ไม่มีความสุขหรอก” เอกอาทิตย์สอนรุ่นน้อง“กิ๊กอิจฉาอัญนะคะที่มีคนรักดีๆ อย่างพี่ซัน”“หมอกิ๊กเป็นคนสวยและเก่งอัญเชื่อว่าจะต้องได้เจอผู้ชายดีเข้ามาแน่ๆ ค่ะ”“กิ๊กขอพักเรื่องนี้ไปก่อนดีกว่าค่ะ แค่นี้ก็อายจนไม่กล้าจะสู้หน้าใครแล้ว”“พี่ว่าอีกหน่อยคนก็ลืม”“กิ๊กว่
เอกอาทิตย์พลิกให้หญิงสาวอยู่ด้านล่าง ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปดูดซับความหวาน จูบของเขายังคงรุนแรงและเร่าร้อนจนอัญชิสาครางประท้วงเมื่อเริ่มจะขาดอากาศหายใจ“อื้อ.....”คุณหมอหนุ่มเปลี่ยนเป้าหมายจากปากอิ่มที่เริ่มจะบวมช้ำเพราะแรงจูบที่หนักหน่วง เขาเลื่อนริมฝีปากลากไล้ไปตามลำคอ ก่อนจะดูดแรงจนเป็นรอยแดง สองมือก็กอบกุมความทรวงอกขนาดเหมาะมือบีบขย้ำจนความนุ่มหยุ่นแทบปริ ก่อนจะรวบเม็ดเชอร์รี่เข้าปากดูดแรงสลับสองข้างอย่างไม่เมามันปลายลิ้นสะบัดที่ยอดถันสร้างความเสียวจนอัญชิสาดิ้นพล่าน เธอร้องครางแทบไม่เป็นภาษา ทุกจังหวะที่แก่นกายขยับเข้าออก สะโพกงอนงามก็แอ่นรับทุกแรงกระแทกกระทั้นไปตามอารมณ์ปรารถนา“หมอซันขา.....อัญไม่ไหวแล้ว”หญิงสาวกำลังไปถึงขอบสวรรค์อีกครั้ง ชายหนุ่มเร่งจังหวะตอกอัดจนเสียงเนื้อกระทบกันดังไปทั่วห้อง ร่างบางแอ่นหยัด สองมือครูดไปตามแผ่นหลังเพื่อระบายอารมณ์ เสียงกรีดร้องเรียกชื่อเขาดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมแรงตอดรัดถี่รัวและน้ำหวานไหลอาบไปทั่วท่อนเอ็นเพิ่มความเสียวให้กับเอกอาทิตย์อีกไม่น้อย“อัญ นานหน่อยนะ ผมยังไม่อยากเสร็จ”เอกอาทิตย์บอกความต้องการไปตามตรง เขาไม่อาจยับยั้งความต้องการ
“พี่คิดว่ากิ๊กไม่จำเป็นต้องช่วยพี่เพราะคนที่จะช่วยเรื่องนี้ได้น่าจะเป็นอัญมากกว่า”“อัญเขาจะมาช่วยพี่ได้ยังไงล่ะคะ ในเมื่อเขาอยู่ที่บ้าน”“พี่ว่ากิ๊กเข้าใจผิดแล้วแหละ” ชายหนุ่มพูดแล้วหันไปมองคนรักที่ยืนกอดอกดูแฟนของตัวเองยืนคลอเคลียกับโสรยาอยู่บริเวณหน้าห้อง“กลับมาแล้วเหรอคะหมอซัน”“ครับ”“หมอซันเป็นอะไรคะหมอกิ๊ก” อัญชิสามองคนรักที่หน้าแดงก่ำสีหน้าและแววตาเหมือนคนกำลังทรมานกับอะไรสักอย่าง“กิ๊กก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ถ้ายังไงก็คุยกันเองแล้วกันนะคะ” พูดจบหญิงสาวก็เดินออกไปจากห้องทันทีผมขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ เอกอาทิตย์รู้ว่าอาการที่เป็นอยู่ต้องทำยังไงถึงจะหายแต่เขาไม่อยากเอาอารมณ์นั้นมาลงกับอัญชิสา เขาอยากระบายความอัดอั้นออกมาก่อนเพราะกลัวว่าคนรักจะรับไม่ไหวถ้าเขาจะนอนกับเธอตอนนี้อัญชิสามองตามหลังอย่างไม่เข้าใจหญิงสาวไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรแต่ดูแล้วเหมือนจะอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แล้วเธอก็ได้ยินเสียงของเขาดังมาจากห้องน้ำ หญิงสาวรีบวิ่งเข้าไปตามเสียงด้วยความเป็นห่วง เธอรู้สึกกว่าคนรักแปลกไปมากเพราะเสื้อผ้าของเขาถอดแล้วทิ้งลงบนพื้นซึ่งไม่ใช่นิสัยของเอกอาทิตย์ยามปกติเลยเธอเปิดประตูเข้าไปในห้องน
งานเลี้ยงจัดขึ้นที่ห้องอาหารของโรงแรมแห่งหนึ่งย่านชานเมือง ในวันนี้มีหมอที่จบจากมหาวิทยาลัยเดียวกันมาร่วมงานค่อยข้างมาก มีทั้งรุ่นพี่ที่จบมานานและตอนนี้ลาออกมาพักผ่อนอยู่กับบ้านแล้วกับรุ่นน้องที่เพิ่งเรียนจบกลับมา เสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่ไปทั่วห้องของโรงแรมเอกอาทิตย์นั่งคุยกับเพื่อนสนิทสามคนซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือคนที่ภรรยาเปิดร้านรับจัดงานแต่งงาน“ฉันนึกว่าวันนี้นายจะพาว่าที่ภรรยามาเปิดตัวเสียอีกนะซัน”“ตอนแรกก็คิดจะพามาด้วย แต่กลัวอัญจะอึดอัดน่ะ”“ฉันว่าดีแล้วที่นายไม่พาเธอมาด้วย เมียฉันเคยบอกว่าเธอรู้สึกอึดอัดมาก เวลาที่พวกเรารวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่แบบนี้แต่ถ้าไปกันเฉพาะเพื่อนกลุ่มของพวกเราเหมือนตอนไปเจอกันที่ภูเก็ตแบบนั้นเธอจะรู้สึกสนุกและสบายใจมากกว่า” เพื่อนสนิทคนหนึ่งพูดขึ้นเอกอาทิตย์นั่งคุยกับเพื่อนจนกระทั่งงานเลี่ยงเลิกพวกเขาสี่คนก็พากันไปนั่งดื่มที่ผับชั้นใต้ดินของโรงแรมและบังเอิญมากที่โสรยากับเพื่อนอีกสองคนก็มาที่นั่นด้วยพวกเธอมากันแค่สามคนเมื่อเห็นหมอรุ่นพี่นั่งอยู่ก่อนแล้วโสรยาและเพื่อนจึงเข้ามาขอนั่งด้วย หญิงสาวพยายามชวนเอกอาทิตย์ให้ดื่มมากกว่าทุกคนจนชายหนุ่มรู้สึกถึงความผิด
เช้านี้โสรยาตื่นนอนเร็วกว่าปกติเพราะจะออกมาทำอาหารเช้าให้กับหมอเอกอาทิตย์ พอออกมาจากห้องนอนก็ส่งยิ้มทักทายเจ้าของบ้านที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก“พี่ซันตื่นเช้าจังนะคะ”“กิ๊กก็ตื่นเช้าเหมือนกันนะครับ”“ก็กิ๊กจะรับมาทำอาหารเช้าให้พี่ซันนี่คะ กิ๊กจำได้ว่าแต่ก่อนพี่ชอบกินขนมปังปิ้งกับไข่ดาวแบบไม่สุก เดี๋ยวกิ๊กจะทำให้นะคะ”“ขอบคุณนะครับที่จำได้ว่าพี่ชอบกินอะไร แต่กิ๊กไม่ต้องทำเผื่อพี่หรอกนะ”“ทำไมล่ะคะ”“พี่ว่าจะไปหาข้าวกินที่โรงพยาบาลน่ะ”“จะไปโรงพยาบาลตั้งแต่ตอนนี้เลยเหรอคะ เช้าไปหรือเปล่า”“ไม่หรอกครับวันนี้พี่ต้องราวน์คนไข้หลายคนน่ะ ขอตัวก่อนนะอัญลงมาพอดีเลย” เขายิ้มให้กับคนรักที่เดินลงมาจากชั้นสองพอดี“รออัญนานไหมคะ”“ไม่นานครับ ไปกันเลยนะ”“ได้ค่ะ”“พี่ซันคะ พี่ไปก่อนแบบนี้กิ๊กจะไปทำงานยังไงคะกิ๊กไม่มีรถนะคะ” โสรยาคิดว่าถ้าเธอไม่มีรถใช้แล้วในทุกวันจะได้ไปทำงานและกลับบ้านพร้อมกับเอกอาทิตย์เธอจึงบอกเขาว่ารถมีปัญหาทั้งที่จริงแล้วเธอให้เพื่อนมาเอารถของตนเองไปใช้“พี่คิดว่าคนเก่งอย่างกิ๊กก็น่าจะหาทางไปทำงานได้นะ แต่ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็บอกผักบุ้งเรียกรถให้ก็ได้ พี่ขอตัวไปก่อนนะ” เขาพอจะเดาออกว่า
“อัญเป็นยังไงบ้าง” อังคณารีบเข้ามาทักทายเพื่อนรักเพราะไม่ได้เจอกันมาหลายวัน“อัญสบายดี อุ๋มล่ะหยุดตั้งหลายวันไปเที่ยวไหนมาล่ะ”“กลับบ้านมาจ้ะ”“บ้านที่อุทัยเหรอ”“อือ มีขนมมาฝากด้วยนะ อยู่ในตู้เย็นอุ๋มเขียนชื่อไว้ให้แล้วว่ามีของใครบ้าง”“ขอบใจจ้ะ”“อุ๋มได้ยินมาว่าหมอกิ๊กจากแผนกเด็กขอไปอยู่ที่บ้านหมอซันเหรอ”“รู้ได้ยังไง”“เมื่อกี้อุ๋มไปเอาแฟ้มที่แผนกเด็กมาน่ะ แล้วได้ยินหมอคุยโทรศัพท์กับเพื่อน”“ได้ยินหรือแอบฟังล่ะ” อัญชิสาถามเพื่อนอย่างรู้ทัน“ตอนแรกก็แค่ได้ยินแต่ พอได้ยินชื่อหมอซันก็เลยแอบฟัง”“หมอกิ๊กเธอว่ายังไงบ้าง”“ได้ยินเธอบอกเพื่อนว่าเหลืออีกสี่วันที่จะอยู่บ้านหมอซัน เธอต้องรีบทำให้สำเร็จ แต่อุ๋มไม่เข้าใจความหมายเลย หมอกิ๊กเธอคิดจะทำอะไรกันแน่นะ”แล้วอัญชิสาก็เล่าเรื่องที่หมอโสรยาเคยชอบหมอเอกอาทิตย์มาก่อนให้กับอังคณาฟัง“นั่นไงอุ๋มว่าแล้ว คนเราจะไปขออยู่บ้านคนอื่นได้ยังไงถ้าไม่มีอะไรแอบแฝง พยาบาลที่แผนกเด็กบอกว่าหมอกิ๊กนะชอบหมอซัน มากที่เธอย้ายมาทำงานที่นี่ก็เพราะอยากจะใกล้ชิดกับหมอซันอีกครั้ง อัญต้องระวังดีๆ นะอย่าให้หมอซันกับหมอกิ๊กอยู่ตามลำพังสองคนเด็ดขาด”“เรามองหมอกิ๊กในแง
หมอโสรยามาถึงบ้านของหมอเอกอาทิตย์ในเวลาสองทุ่มกว่า หญิงสาวถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กตามเจ้าของบ้านเข้ามาในห้องรับแขกเธอยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อคิดว่าจากนี้จะได้ใช้ชีวิตใกล้ชิดกับผู้ชายที่เธอชอบอีกครั้ง แต่แล้วใบหน้าที่ยิ้มก็หุบลงเมื่อเห็นว่าตอนนี้กลางห้องรับแขกมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ “สวัสดีค่ะหมอกิ๊ก ยินดีต้อนรับสู่บ้านเรานะคะ” อัญชิสาเน้นคำว่าบ้านเราอย่างชัดเจนทำให้สีหน้าของคุณหมอสาวไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่ “อัญอยู่ที่นี่ด้วยเหรอคะ” “ใช่ครับเราสองคนอยู่ด้วยกันแล้ว” “แต่พี่ซันไม่ได้บอกกิ๊กเลยนะคะ” “พี่คิดว่ากิ๊กน่าจะรู้อยู่แล้ว พี่กับอัญเราอยู่ด้วยกันมานานแล้วครับ” “แต่ก็ดีเหมือนกันค่ะอยู่กันสามคนจะได้ไม่เหงา” “หมอกิ๊กมาเหนื่อยๆ เอาของไปเก็บที่ห้องนอนก่อนดีไหมคะ” “ห้องนอนของกิ๊กอยู่ตรงไหนคะพี่ซัน” หญิงสาวหันมาทำเจ้าของบ้าน “ทางนี้เลยครับเดี๋ยวพี่พาไป” เอกอาทิตย์พาเธอไปยังห้องนอนที่อยู่ติดอยู่ถัดจากห้องรับแขกออกไป “กิ๊กนึกว่าห้องนอนแขกบ้านพี่ซันจะอยู่ข้างบนนะคะ” “บ้านพี่มีห้องนอนแขกทั้งข้างล่างและข้างบนครับ แต่พี่คิดว่ากิ๊กอยู่ห้องนี้น่าจะสะดวกกว่า เพราะห้องข้างบนยังไม่ได้ทำค
“หมอซันตรวจคนไข้อยู่หรือเปล่าคะ” หมอโสรยาถามถามพยาบาลที่หน้าเคาน์เตอร์แผนกผู้ป่วยอายุรกรรม “ไม่มีค่ะ หมอกิ๊กมีอะไรกับหมอวันหรือเปล่าคะ” พยาบาลถามด้วยความสงสัยเพราะด้วยลักษณะงานแล้วคุณหมอสาวไม่น่าจะมีธุระเรื่องงานจะคุยกับหมอเอกอาทิตย์เลย “กิ๊กมีเรื่องส่วนตัวจะขอคุยกับหมอซันสักครู่ค่ะ ถ้ามีคนไข้ก็บอกให้รอก่อนนะคะ” “ได้ค่ะ” หมอโสรยาเดินมายังห้องตรวจของหมอเอกอาทิตย์ เธอเคาะประตูแล้วเปิดเข้าไปหลังจากได้ยินเสียงเจ้าของห้องอนุญาต “พี่ซันว่างหรือเปล่าคะ พอจะมีเวลาคุยกับกิ๊กซักหน่อยมั้ยคะ” เธอเรียกเขาด้วยความสนิทสนม “ได้สิกิ๊กมีธุระอะไรจะคุยกับพี่ล่ะ” “กิ๊กอยากถามว่าพี่ซันกับคุณพยาบาลที่ชื่ออัญเป็นแฟนกันจริงๆ เหรอคะ” เธอได้ยินคนพูดถึงเรื่องนี้และไม่เชื่อจึงอยากจะเข้ามาถามความจริงจากเขาเอง “ใช่ครับ” “พี่ซันคิดว่าเธอเหมาะสมกับพี่เหรอคะ กิ๊กดูยังไงก็ไม่เห็นจะเหมาะสมเลย” “เฝไม่มีใครรู้ดีกว่าพี่หรอกว่าอัญเหมาะสมกับพี่หรือเปล่า” “ดูพี่ซันจริงจังมากนะคะ” คุณหมอสาวพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจเพราะเธอต่างหากที่ควรจะเป็นแฟนเขา “จริงจังสิ นี่คือธุระสำคัญที่กิ๊กจะคุยกับพี่เหรอ” “เปล่าะค
อัญชิสามองตามร่างสูงที่เดินออกไปด้วยแววตาสงสัยเธอมองเขาจนลับสายตา หญิงสาวไม่รู้ว่าหมอเอกอาทิตย์จะออกไปนานหรือเปล่าและถ้าเขาไม่กลับเข้ามาในร้านเธอจะทำยังไงต่อ แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรมากกว่านี้ชายหนุ่มก็เดินกลับเข้ามาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มดูผ่อนคลายกว่าตอนที่เดินออกไปอย่างเห็นได้ชัด “หมอซันไปไหนมาคะ” “ผมไปเอาของสำคัญมาน่ะ นึกว่าจะไม่ทันคืนนี้แล้ว” “ของสำคัญอะไรคะ หมอลืมไว้ที่โรงพยาบาลเหรอ” หญิงสาวถามด้วยความสงสัย “ไม่ใช่หรอกครับแต่มันเป็นของสำคัญที่จะทำให้คำพูดของผมมีน้ำหนักขึ้น” “หมอซันพูดอะไรคะอัญงงไปหมดแล้ว” ชายหนุ่มยิ้ม “ผมขอดูมือหน่อยครับ” “จะดูทำไมคะ” หญิงสาวถามแต่ก็ยอมส่งมือขวาให้เขา “ขอทั้งสองข้างครับ” เมื่อเธอวางมือลงบนโต๊ะชายหนุ่มก็จับมือข้างซ้ายของเธอไว้จากนั้นเขาก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบแหวนเพชรเม็ดงามขึ้นมาและสวมไปบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธออย่างรวดเร็ว “หมอซัน” อัญชิสาทำตัวไม่ถูกเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี “ตอนนี้ถือว่าผมเป็นเจ้าของอัญแล้วนะครับเหลือก็แค่การจดทะเบียนสมรสกับการแต่งงาน” “หมอคะทำไมมันเร็วแบบนี้ล่ะ” “ไม่เร็วหรอก ผมว่าเราเรียนรู้กันมามากพอแ