"เดี๋ยวผมโทรตามหมอก่อนครับ" วิคเตอร์พูดสั่นเล็กน้อย เขาพยายามข่มความรู้สึกเอาไว้อย่างยิ่งยวด เขาหยิบสมาร์ทโฟนราคาแพงขึ้นมาแล้วกดโทรออก("ครับ คุณวิคเตอร์")"ช่วยมาที่บ้านต้นไม้หน่อย"("มีอะไรหรือเปล่าครับ?")"ช่วยมาดูนับดาวหน่อย ตอนนี้เธอกำลังคลุ้มคลั่ง"("ครับ") เขากดวางแล้วหันมามองนับดาว ตอนนี้เธอตัวสั่นนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง เธอมองเขาอย่างหวาดระแวง"นับดาว" มัดไหมยื่นมือไปหานับดาว"กรี๊ดดด!!" อย่า! นับกลัวแล้วอย่าทำนับเลย" นับดาวตัวสั่นเทายกมือขึ้นไหว้มัดไหมปะหลกๆ มัดไหมถึงกับน้ำตาคลอกับสิ่งที่เธอได้เห็น เธอรู้สึกสงสารผู้หญิงตรงหน้าสุดหัวใจ นี่คือผลพวงแห่งความเลวระยำของบิดานับดาว และความเลวระยำของบุตรชายกับสามีของเธอ"ฉันไม่ทำอะไรหรอกเธอไม่ต้องกลัวนะ ต่อไปนี้จะไม่มีใครทำอะไรเธอได้ เธอไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นฉันจะปกป้องเธอเอง""อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา" นับดาวเสียงสั่นพยายามปัดป้อง วิคเตอร์เดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ ยิ่งทำให้เธอหวาดกลัว"นับดาว นี่แม่มัดไหมนะ""ไม่รู้จัก ไม่รู้จัก" เธอส่ายหน้าไปมา"แม่คือคนไปช่วยหนูไง หนูใจเย็นๆก่อนนะ" มัดไหมพยายาม
"ผมไม่ยอมหรอก" วิคเตอร์เอ่ยเสียงห้วน ทำท่าทางหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เรื่องอะไรเขาจะยอมให้แม่ ให้หมอทำแท้งเธอล่ะ เขาไม่มีวันยอมแน่นอน"เอาไงดีครับคุณมัดไหม" หมอหนุ่มเอ่ยอย่างหนักใจ"มีทางอื่นไหมคะหมอ?""ถ้าไม่เอาออก ก็เสี่ยงรักษาดูครับ แต่ยาแรงมาก มีผลต่อเด็ก ผมไม่รับประกันนะว่าเด็กจะรอด แต่ถ้าเกิดมีปาฏิหาริย์เด็กรอดเด็กอาจจะพิการก็ได้""มึงก็ช่วยรักษาอย่างสุดความสามารถสิวะ ลูกของกูจะได้ไม่พิการ แต่ถ้ารักษาแล้วมันเสี่ยง ก็ไม่ต้องรักษาปล่อยให้มันเป็นบ้าอยู่อย่างนี้แหละ""วิคเตอร์จิตใจลูกเนี่ยมันทำด้วยอะไร ลูกไม่สงสารนับดาวบ้างเลยหรือไง?""ผมว่าผมพูดเรื่องนี้กับแม่ไปหลายรอบแล้วนะ ผมไม่จำเป็นต้องสงสาร คนที่มันทรยศผมคนที่มันทำร้ายคนบนเกาะที่เปรียบเสมือนครอบครัวของผม ผมไม่จำเป็นต้องสงสารคนแบบนี้แม่เข้าใจไหม? "" ไม่สงสารก็ไม่เป็นไรแม่ไม่บังคับลูกหรอก ตามกฎหมาย ผู้หญิงที่ถูกข่มขืนจะสามารถทำแท้งได้ ตอนนี้นับดาวป่วย และเธอต้องรักษา เธอท้องก็เพราะถูกข่มขืน เธอมีสิทธิ์ที่จะทำแท้งเพื่อรักษาอาการป่วยของเธอ"แม่หยุดพูดเลย! แม่ได้ยินไหมว่าผมไม่ยอม ผมไม่ยอมได้ยินไหม?""เอาไงดีครับคุณม
"อร่อยไหมนับดาว? " มัดไหมเอ่ยถาม ในขณะที่นับดาวอ้าปากทานข้าวต้มอย่างกล้าๆกลัวๆ ใบหน้าเรียบตึงของชายตรงหน้า นัยน์ตาคมกริบนั้น ทำเธอหวาดกลัวไม่น้อย"อะ…อร่อยค่ะ" นับดาวพยักหน้าหงึกๆเอ่ยเสียงสั่น หลบสายตาคมกริบของชายหนุ่มตรงหน้า"อร่อยก็รีบกิน ฉันไม่มีเวลามาเฝ้าคนบ้าแบบเธอทั้งวันหรอกนะ" น้ำเสียงห้วนกระด้างเอ่ยขึ้น นับดาวมองหน้าชายหนุ่มอย่างหวาดกลัว นัยน์ตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาเม็ดใส แล้วไหลรินอาบแก้ม"วิคเตอร์ นับดาวท้องลูกของลูกอยู่นะ ถ้าเธอร้องไห้ มันมีผลต่อเด็กในท้อง แต่ถ้าลูก ไม่เป็นห่วงก็ไม่เป็นไร อยากทำร้ายจิตใจนับดาวก็ทำเลยแม่ไม่ว่าหรอก เพราะถ้าลูกไม่ต้องการเด็กแม่จะได้ให้หมอมารักษานับดาวอย่างเต็มที่ และแน่นอนมันมีผลต่อเด็กในท้อง" มัดไหมว่าพลางจ้องหน้าบุตรชาย"ผมไม่ยอม""ถ้าไม่ยอมก็พูดกับเธอดีๆ ถ้าเธอมีความสุข ร่างกายเธอเเข็งแรง ลูกในท้องก็จะแข็งแรงตามไปด้วย" คำพูดของมารดาทำเอาวิคเตอร์ถอนหายใจออกมาแรงๆอย่างจำใจ"อ้าปากนะ รีบกินจะได้รีบพักผ่อน" เขาว่าอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ก็ป้อนข้าวต้มหญิงสาวแต่โดยดี"พ่อจะไม่ตีนับใช่ไหม?""...""ฮึก พ่อจะไม่ตีนับใช่ไ
"พะ… พ่อ" วิคเตอร์มองหน้าดาวอย่างโกรธจัด ผู้หญิงคนนี้ทำเขาตามหาตั้งนาน มันหน้าตีให้หลังแตกเสียจริง"จะไปไหนมาไหนทำไมไม่บอก ปล่อยให้คนอื่นวิ่งตามหาวุ่นวายไปหมด ทำตัวแบบนี้จะฟาดให้หลังแตกเลย" วิคเตอร์ปรี่เข้าไปกระชากไม้ที่นับดาวเขี่ยดินขึ้นมาแล้วง้างขึ้นจะฟาด เธอถึงกับตัวสั่นงันงกมอง วิคเตอร์ด้วยความหวาดกลัว"อย่าทำนับเลย นับกลัวแล้ว ฮือๆ" นับดาวร้องไห้โฮมองชายหนุ่มด้วยความกลัว"กลัวแล้วทำไมถึงแอบออกมาแบบนี้ แม่เป็นห่วงมากรู้ไหม?""ก็เห็นพ่อหลับอยู่ นับกลัวพ่อตีถ้านับทำเสียงดัง ฮึกๆ" เขามองร่างบางที่ร้องไห้นั้น ก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆ"ลุกขึ้นมาสิ" วิคเตอร์พูดเสียงกระด้าง ก่อนจะจับแขนเธอลุกขึ้น เขาถอนหายใจออกมาแรงๆอย่างหงุดหงิด จะใจร้ายกับเธอก็กระไรอยู่ อย่างน้อยเธอก็ท้องลูกของเขา"นับกลัว ฮือๆ" ท่าทางหวาดกลัวของนับดาวมันทำให้เขาปวดใจไม่น้อย ผู้หญิงที่เคยมีรอยยิ้มสดใส นัยน์ตาคู่สวยของเธอ บัดนี้มีแต่ความเศร้าหมอง นัยน์ตาปริ่มน้ำสีใสไหลออกมาไม่ขาดสาย"กลับเถอะ จะได้ไปกินข้าว" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างชัดเจน เขาโยนไม้ทิ้ง แล้วประคองร่างบางให้เดินไปพร้อมกันตี
4เดือนผ่านไปหมอนัดอัลตร้าซาวด์เพศของทารกในครรภ์ วันนี้เป็นวันที่วิคเตอร์ตื่นเต้นมากที่สุด เขาอยากทราบเพศของทารกในครรภ์ เขาจะได้เตรียมตัวเตรียมซื้อของให้เธอกับลูกถูก และเขาจะได้เตรียมตั้งชื่อให้บุตรเอาไว้เลย"ไปอาบน้ำ" วิคเตอร์พูดในขณะที่เขาเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วเช็ดตัว เขาใส่บ็อกเซอร์พร้อมกับปรายตามองร่างบางของนับดาวที่ค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง เธออยู่ในชุดนอนบางเบา หน้าท้องนูนใหญ่ออกมาจนเห็นได้ชัด เธอตวัดเท้าเรียวสวยลงพื้นหยัดกายลุกขึ้น ค่อยๆก้าวเดินไปที่ห้องน้ำแล้วเปิดประตู"...""เดี๋ยว!""คะ" เธอเอียงคอมองวิคเตอร์ ตอนนี้เขาใส่บ็อกเซอร์เพียงตัวเดียว เขารีบปรี่เข้ามาหานับดาวทันที"ฉันจะอาบให้""ไม่เป็นไรค่ะพ่อ นับอาบเอง""อาบเอง ถ้าล้มไปลูกฉันเป็นอะไรไปจะว่ายังไง""พ่อห่วงดาวเหรอคะ?""ฉันไม่ได้ห่วงเธอ ฉันเป็นห่วงลูกของฉันที่อยู่ในท้องเธอต่างหาก" เขาพูดเสียงกระด้าง"เขาอยู่ในท้องนับ เป็นลูกของพ่ออีกคน เขาเป็นน้องของนับใช่ไหม?""ไปอาบน้ำเถอะ""เขาเป็นน้องนับหรือเขาเป็นลูกนับคะ" หญิงสาวเอ่ยถามอีกครั้งพร้อมกับเตียงคอมองหน้าวิคเตอร์"เขาเป็นลูกของฉันคนเดียว เธอไม่ได้
ชิดจันทร์กระตุกยิ้มมุมปาก เมื่อได้เห็นชายหนุ่ม ขึ้นเรือไปพร้อมกับผู้เป็นบิดา วันนี้แหละเธอจะปาดเลือดแค้น เธอจะจัดการผู้หญิง ที่มันเป็นมารหัวใจของเธอ นังบ้าคนสติไม่ดี คนที่เป็นมารหัวใจของเธอเป็นหนามยอกอกของเธอมาตลอดหลายเดือนถ้าไม่มีนับดาว วิคเตอร์ก็คงกลับมาสนใจเธอ ตามประสาวัวเคยค้าม้าเคยขี่ เธอกับเขาเคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันตั้งแต่สมัยที่เธอกับวิคเตอร์เคยอยู่เกาะด้วยกัน ถ้าไม่มีผู้หญิงคนนี้แล้ว เขาก็คงจะกลับมาหาเธอ"นับดาว วันนี้แม่จะให้ดูของที่แม่ซื้อมาให้" มัดไหมตะโกนบอกกับนับดาวขณะที่นั่งอยู่บนระเบียงของบ้านต้นไม้"แม่ซื้ออะไรมาหรือคะ?" เธอหันไปตอบมัดไหมขณะที่นั่งอยู่บนเปลญวนข้างล่าง"แม่ซื้อชุดเด็กอ่อนมาเยอะแยะเลย" มัดไหมพูดแล้วรีบลงบันไดมาหาหญิงสาว ชิดจันทร์ที่อยู่ไม่ไกลนักประคองร่างบางของนับดาวลุกขึ้นจากเปลญวน"จริงเหรอคะ?""จริงสิจ้ะ""ปันหยีเราไปดูชุดกับแม่ดีกว่า เผื่อแม่มัดไหมซื้อชุดสวยๆมาฝากปันหยีด้วย ปันหยีจะได้ไปลองชุดสวยกัน""ค่ะ" ปันหยีลุกขึ้นมาจับมือของนับดาว แล้วเดินขึ้นไปบนบ้านต้นไม้ โดยที่มีชิดจันทร์ประคองอยู่ไม่ห่าง พอขึ้นไปข้างบน นับดาวก็เจอข้าวของที่มัดไ
ชิดจันทร์มองนับดาวด้วยความโกรธแค้น วันนี้เเหละเธอจะจัดการผู้หญิงที่เป็นมารหัวใจให้ตายไป ที่ผ่านมาเธอได้แต่อดทน เฝ้ารอให้สบโอกาส เธอจะจัดการผู้หญิงบ้าเสียสติด้วยตัวเองและการรอคอยของเธอมันคุ้มค่าแล้ว เพราะตอนนี้ผู้หญิงที่เธอเกลียดชังมายืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับอุ้มท้องบุตรของชายที่เธอรักเอาไว้ในครรภ์ถ้าไม่มีนับดาววิคเตอร์ก็คงจะหันมาสนใจเธอ ผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่ทำร้ายคนบนเกาะจนล้มตายลง ซ้ำร้ายยังมาแย่งผู้ชายที่เธอรักไปอีก และวันนี้เธอจะฆ่านับดาวให้ตาย ให้สาสมกับความคั่งแค้นที่ผู้หญิงสารเลวตรงหน้ากระทำเอาไว้"ชะ... ชิดจันทร์" นับดาวพูดเสียงสั่นสาดแสงไฟ ไปยังร่างบางของชิดจันทร์ เธอย่างสามขุมเข้ามาหานับดาวอย่างช้าๆ แววตาลุกโชนไปด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะแผดเผาคนตรงหน้า"ดีนี่ที่จำกูได้อีบ้า บ้าไม่อยู่ส่วนบ้า แต่กลับมายุ่งกับผัวกู""โอ๊ยยย" ชิดจันทร์กระชากผมนับดาวแรงๆ จนนับดาวต้องเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด นับดาวทิ้งไฟฉายลงกับพื้น แล้วแกะมือที่กระชากผมของเธอออก แต่มันไม่เป็นผล เมื่อชิดจันทร์ออกแรงดึงทึ้งมากกว่าเดิม"นังมารหัวใจนางผู้หญิงสารเลวหนังคนบ้าหนังคนวิปลาส บ้าไม่อยู่ส่วนบ้า ก็
ปันหยาทรุดกายลงนั่งข้างๆร่างของนับดาว เธอไม่รู้จะเริ่มต้นปฐมพยาบาลจากตรงไหน สภาพของนับดาว บอบช้ำอย่างหนัก นี่เป็นครั้งแรกที่ปันหยารู้สึกสงสารหญิงสาวที่นอนจมกองเลือดจับใจ"อึก... ปะ... ปันหยา""ทำใจดีๆเอาไว้ก่อนนะ ตอนนี้ลูกสาวของฉันกำลังไปบอกคุณมัดไหม คุณต้องรอดนะคุณต้องรอดเพื่อลูกในท้องที่กำลังเกิดมา คุณต้องรอดเพื่ออยู่ต่อไป""ปะ... ปันหยา" นับดาวจ้องใบหน้าของปันหยาด้วยสายตาเลือนราง ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดทุกที"อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย""ขะ..." นับดาวเอ่ยเสียงอย่างแผ่วเบา เธอรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าเธอนี้ เกลียดชังเธอยิ่งนัก แต่เธอก็อยากจะขอโทษผู้หญิงตรงหน้าสักครั้ง"ไม่ต้องพูดอะไร อดทนเอาไว้ก่อนนะ" ปันหยาจับมือข้างที่ไม่หักของนับดาวขึ้นมาแล้วบีบมือเป็นจังหวะเชิงปลอบใจ เธอไม่ได้โกรธได้เกลียดอะไรนับดาวอีกแล้ว เมื่อเห็นสภาพของนับดาวตอนนี้ เธอรู้สึกสงสารจับใจ"ขะ... ขอโทษนะ ฮึก... ขอโทษสำหรับทุกอย่าง ฮึก!" นับดาวพยายามเอ่ยคำขอโทษอย่างสุดความสามารถ ร่างกายของเธอเริ่มสั่นเกร็งเพราะเริ่มทนพิษบาดแผลไม่ไหว ลมหายใจของเธอเริ่มแผ่วเบาลงทุกที"มะ... ไม่เป็นไร ฉันใ
วันเวลาผ่านไปหลายปี เซลีนกับวิคเตอร์แต่งงานและใช้ชีวิตคู่ร่วมกันอย่างมีความสุข บุตรชายกับบุตรสาวของเธอ ตอนนี้ได้ 12 ขวบ ทั้งสองมีบุตรชายเพิ่มมาอีก 1 คนคือคริสเตียน อายุ6ขวบ"วันนี้เฮียจะทำอาหารให้เซย์กินนะ" วิคเตอร์เอ่ยในขณะที่ทั้งสองนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียง"ไม่เอา เฮียทำเละเหมือนคราวนั้นจะทำยังไง?" เธอท้วงเพราะทวิคเตอร์เข้าครัวทีไรเขาจะทำครัวเละเทะทุกครั้ง"ไม่หรอก เฮียไม่ทำเละเทะแน่นอน""เฮียมั่นใจหรอคะ?""มั่นใจสิครับ รับรองครั้งนี้ไม่มีผิดพลาดแน่นอน" วิคเตอร์พูดพร้อมกับกอดรัดร่างบางของเซลีนมากกว่าเดิม"ลุกเถอะ ตอนนี้ลูกทำอะไรอยู่ เงียบกันเชียว""อยู่กับแม่นั่นแหละ แม่เขาดูเด็กๆดีจะตาย ยิ่งพ่อโจเซฟนะยิ่งเห่อหลานมาก รักหลานยิ่งกว่ารักลูกอีก" วิคเตอร์เอ่ยแล้วฝังจมูกลงพวงแก้มของเซลีนอยู่หลายครั้ง เขารักเธอมาก เขารักเธอที่สุด รักสุดหัวใจ"งั้นลุกเถอะค่ะ เฮียจะไปทำกับข้าวให้เซย์กินไม่ใช่เหรอคะ? ลุกสิคะเซย์หิวแล้ว" เซลีนผลักวิคเตอร์ลุกขึ้น เธอจะมาเกาะไข่มุกกับวิคเตอร์แทบทุกเดือน วิคเตอร์จะมาที่เกาะไข่มุกบ่อย เพราะต้องมาดูแลผลผลิตของเขานั่นแหละ ถึงเธอจะไม่อยากใ
"วันนี้แม่จะเล่านิทานให้ฟังนะคะ" เซลีนเอ่ยพร้อมกับหยิบหนังสือนิทานออกมา"ครับ วันนี้คริสดีใจที่สุดเลยครับ" เขาเอ่ยกับมารดาด้วยความดีใจวันนี้เป็นวันแรกที่เขาจะได้ฟังนิทานจากแม่ของเขา"แม่ก็ดีใจที่ได้อ่านให้ลูกฟังนะคะ วันนี้เราจะอ่านนิทานเรื่องซินเดอเรลล่า""ดีๆค่ะอลิซชอบฟัง" อลิซปรบมือตัวเองอย่างดีใจ พร้อมกับล้มตัวนอนลงเตียงเล็ก คริสโตเฟอร์กับอลิซนอนคนละเตียง แต่อยู่ในห้องเดียวกันแกรก! เสียงเปิดประตูเข้ามา เป็นวิคเตอร์ที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับนมอุ่นๆ 2 แก้ว"ดื่มนมกันคนละแก้วนะครับ จะได้โตเร็วๆ จะได้นอนหลับฝันดี""ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ" ทั้งสองลุกขึ้นนั่งบนเตียงพร้อมกับรับนมจากมือของวิคเตอร์คนละแก้วแล้วดื่มแต่โดยดี"อร่อยไหมครับ""อร่อยที่สุดเลยค่ะ" อลิซเอ่ยแล้วยิ้มให้วิคเตอร์ เซลีนเดินไปนั่งลงบนเตียงกับคริสโตเฟอร์ในขณะที่วิคเตอร์นั่งบนเตียงของอลิซ"เริ่มเลยนะคะ""เริ่มเลยครับ""กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...." เซลีนเล่านิทานให้บุตรทั้สองฟัง ในขณะที่วิคเตอร์จ้องใบหน้าหวานของเซลีนสลับกับจ้องใบหน้าบุตรทั้งสองไปมา เขารู้สึกอิ่มเอมหัวใจเป็นอย่างมากที่ได้อยู่เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ห
"อ้าววิคเตอร์เซลีนมาตั้งแต่ตอนไหน?" มัดไหมเอ่ยถาม ในขณะที่เดินมาพร้อมกับโจเซฟ ในมือถือจานขนมมาให้หลานทั้งสองด้วย"เพิ่งมาถึงครับ" วิคเตอร์อุ้มอลิซขึ้นในอ้อมแขน แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะ"แม่ว่าเราไปนั่งที่โต๊ะดีกว่า ตรงนี้แดดเริ่มแรงแล้ว" เซลีนเอ่ยกับบุตรชายพร้อมกับคลายกอด"ครับ" เด็กน้อยพยักหน้าพร้อมกับจับมือมารดาเดินไปที่โต๊ะแต่โดยดี ใจดวงน้อยรู้สึกอบอุ่นไม่น้อยเลย เมื่อได้จับมือของเซลีน ในที่สุดเขาจะมีมารดาเหมือนคนอื่น เพื่อนจะได้ไม่ล้อเขาอีกแล้ว"มานั่งตักแม่ดีกว่านะครับ" เซลีนว่าพลางหย่อนกายลงเก้าอี้แล้วอุ้มเด็กชายตัวน้อยมานั่งตัก"พ่อกับแม่มีเรื่องอะไร จะสารภาพกับผมไหมครับ""เรื่องอะไร ไม่มี้!" มัดไหมเอ่ยเสียงสูง"เสียงสูงเชียวนะครับ" วิคเตอร์หัวเราะเบาๆ"ลูกอยากรู้อะไรก็ถามมาเลย พ่อพร้อมที่จะตอบเสมอกับเรื่องที่ลูกคาใจ" โจเซฟเอ่ยพร้อมกับนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม"เรื่องที่เซลีนยังไม่ตาย ผมอยากรู้ว่าทำไมเธอไม่ตาย ทั้งที่ผมเห็นว่าเธอตายและถูกถอดเครื่องมือออกจนหมดแล้ว" วิคเตอร์มั่นใจว่าตอนนั้นเธอเสียชีวิตไปแล้วจริงๆ"อ๋อ เรื่องนั้นพ่อจะเล่าให้ฟังเอง"ย
หลังจากที่ทำความสะอาดห้องครัวเสร็จแล้ว วิคเตอร์จับมือของเซลีนเดินออกมาจากห้องครัว เขาเดินมาจนถึงหลุมศพของนับดาว เขามองก่อนจะยิ้มให้เซลีน"นี่คือหลุมศพของนับดาว""คุณฝังไว้ที่นี่เหรอ?""ใช่ แต่ข้างในโลงมันว่างเปล่า" วิคเตอร์พูดพร้อมกับกุมมือเธอไว้แน่นๆ"เฮียเปิดดูข้างในเหรอคะ? ถึงรู้ว่าข้างในโลงมันว่างเปล่า""เฮียเจอกับเซย์ที่ร้านบิงซู เฮียก็รู้ได้ทันทีว่ามันต้องมีอะไรที่หักมุมเเน่ๆ มันทำให้เฮียมั่นใจว่านับดาวยังไม่ตาย เฮียเลยให้ลูกน้องมาขุดหลุมฝังศพอย่างเร่งด่วน และมันก็เป็นอย่างที่เฮียคิดจริงๆ ข้างในนั้นมันว่างเปล่า เฮียเลยต้องทวงเมียคืน แล้วค่อยเคลียร์กับพ่อแม่ทีหลัง" เขาพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้เซลีน"อ๋อ โลงมันว่าง เฮียเลยมั่นใจว่าเซย์คือนับดาว""ที่จริงเฮียมั่นใจมากตั้งเเต่เฮียเจอเซย์ครั้งแรก เฮียแค่อยากมั่นใจมากกว่าเดิม และมันก็จริงอย่างที่เฮียคิด เฮียเองก็โง่อยู่ตั้งนาน เฮียน่าจะมาเปิดโลงดูตั้งแต่ตอนแรก""นั่นสิ ทำไมเฮียไม่ทำ""เฮียโง่ล่ะมั้ง ฮ่าๆ ถ้ารู้เร็วกว่านี้ก็คงดี เฮียคงตามหาเซย์แล้ว""ช่างมันเถอะค่ะ มันผ่านไปแล้ว เราฝังนับดาวไว้ในนั้นแล้ว ก็
เซลีนนั่งรับประทานอาหารกับวิคเตอร์อย่างเงียบๆ เขาจ้องมองเธออยู่นานก่อนจะเอ่ยขึ้นเพื่อตัดความเงียบบนโต๊ะอาหาร ซึ่งตอนนี้ทางฝ่ายต่างไม่พูดอะไร"อร่อยจัง""อืม" เธอพยักหน้าเบาๆก่อนจะตักอาหารเข้าปาก เธอนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย สิ่งที่เธอคิดมันก็วนเวียนแต่เรื่องเก่าๆ เรื่องราวที่เกิดขึ้น ทุกเหตุการณ์ที่ผ่านมาเธอเคยทำผิดทำเรื่องเลวร้ายกับคนบนเกาะและเขา เธอเคยเป็นบ้าเธอเคยถูกผลักตกเขาจนบาดเจ็บสาหัส ถ้าไม่ได้คุณมัดไหมกับคุณโจเซฟ ส่งตัวไปรักษาที่เมืองนอก เธอคงไม่มีโอกาสได้มานั่งอยู่ตรงนี้เธอใช้เวลารักษาเป็นปี รักษาอาการบาดเจ็บร่างกายบอบช้ำอย่างหนัก เธอรอดมาได้ก็เพราะเธออยากจะกลับมามองหน้าลูกอีกครั้ง แต่กว่าจะหายเป็นปกติเธอต้องผ่าตัดหลายครั้ง และทำกายภาพบำบัดเป็นปี ที่ผ่านมาเธอคิดถึงบุตรอีกคนของเธอมาก ถึงแม้คริสโตเฟอร์จะไม่เคยเห็นหน้าเธอ แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่เคยเห็นหน้าเขา เธอเห็นหน้าเขาอยู่ตลอด เห็นเพราะแม่มัดไหมและพ่อโจเซฟเคยวีดีโอคอลหาอลิซบ่อยๆ แล้วเอารูปคริสโตเฟอร์ให้เธอดู"รีบกินเถอะนับดาว กินเสร็จฉันจะพาไปเกาะไข่มุก ไปหาใครบางคน""พาไปหาใครคะ" เธอเอียงคอเอ่ยถามเขาในขณะที่ตักอ
แสงแดดอุ่นๆแผ่เข้ามากระทบร่าง วิคเตอร์กะพริบตาถี่ๆให้เข้ากับแสง เขาหันไปมองร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงข้างๆเขา ซึ่งตอนนี้กำลังนอนหลับสนิทเขากะจะขย้ำแม่กวางสาวทั้งคืน แต่เจ้าหล่อนดันเป็นลมไปเสียก่อน เขาก็เลยต้องพามาพักที่บ้านต้นไม้ ถ้าเธอไม่เป็นลมก่อน คงได้เห็นดีกันเป็นแน่"นับดาว""...""นับดาว""คุณเซลีนครับ""อื้อ"วิคเตอร์ใช้มือจับที่ต้นแขนของเธอเบาๆ แต่ต้องชักมือกลับอย่างรวดเร็ว อุณหภูมิร่างกายของหญิงสาวที่นอนข้างๆเขาร้อนจี๋"ฉิบหายไหมล่ะ"วิคเตอร์รีบดีดตัวลุกขึ้นจากเตียง แล้วลงมาหยิบเอากะละมังใบเล็กในห้องครัวใส่น้ำ แล้วมาเปิดตู้หยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กออกมา พร้อมกับยาลดไข้"เล่นพิเรนทร์จนได้เรื่องไอ้วิคเตอร์เอ้ย!!"เพราะเขาคิดพิเรนทร์outdoorกับเธออยู่ข้างนอก โดนลมโดนน้ำค้างบวกกับร่างกายเหนื่อยล้าจากการที่เขาเล่นบทสวาทกับเธอ ตั้งแต่เช้าจนค่ำตอนกลางคืนก็เกือบทั้งคืนอีก เธอก็เลยล้มป่วยไป"โอ้ยยยย ไอ้วิคเตอร์ ล่อเธอจนป่วยเลยเหรอเนี่ยเวรกรรมจริงๆ ปล่อยให้ความเงี่ยนบังตา ทำเธอล้มป่วยเลยไอ้เวร" เข้าก่นด่าตัวเอง แล้วหยิบผ้าคุณหนูผืนเล็กจุ่มน้ำบิดมาดแล้วเริ่มเช็ดตัว ให้เธอเบาๆ
วิคเตอร์ถอดเสื้อผ้าออกจนร่างกายเปลือยเปล่า เซลีนถึงกลับเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เมื่อเช้าจนถึงตอนเย็นเขาก็จัดเธอจนสลบไสล มาถึงตอนนี้เขายังจะพาเธอมา Outdoor อีก เขามันบ้าไปแล้วเธอมองท่าทางของเขาอย่างตื่นตระหนกก่อนจะรีบหยัดกายลุกขึ้น แล้วรีบวิ่งทันที ถ้าเขาจัดการเธออีกครั้ง เธอคงได้ฌาปนกิจหมีตัวเองเป็นแน่"คิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ? วันนี้แหละฉันจะจัดการเธอจนเช้าเลย""ไอ้คนบ้า!!" เธอหันไปตะโกนด่าเขา ก่อนจะรีบวิ่งด้วยความเร็ว แต่ไม่วายเสียงฝีเท้าหนักๆวิ่งตามเธอมาติดๆ"วันนี้ยังไงก็หนีผัวไม่พ้นหรอกที่รัก วิ่งวอร์มร่างกายก่อนก็ได้ ร่างกายจะได้ร้อนระอุแล้วฟิตเจอริ่งกันมันๆ มันคงจะฟินน่าดูเลยใช่ไหมฮ่าๆๆ" วิคเตอร์หัวเราะอย่างชอบใจวิ่งตามหญิงสาวมาติดๆ"กรี๊ดดด!!" เธอกรีดร้องออกมาทันที เมื่อร่างบางของเธอถูกคว้าลอยละลิ่วไปประทะอกแกร่งของวิคเตอร์ ร่างกายเปลือยเปล่าของทั้งสองแนบชิด จนเธอสัมผัสถึงแท่งบางอย่างดันก้นงอนงามของเธอ"จะไปไหนนับดาว""ไอ้บ้า!""ถึงจะบ้าก็ผัวเธอนะนับดาว เมื่อก่อนเธอเป็นบ้า เดี๋ยวตอนนี้ฉันจะเป็นบ้าให้เธอดูแล้วกัน" วิคเตอร์พูดพร้อมกับจมูกที่ซอกคอของเธอ กลิ่นหอมอ่อนอ่อนท
วิคเตอร์พาเธอไปแสดงบทรักเกือบทุกที่ในห้อง ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะตู้เตียง วิคเตอร์พาเธอท่องมาหมด จนมาจบที่เตียงเล่นเอาเธอขาสันพับๆ เหนื่อยหอบอ่อนล้าอ่อนเพลียกันเลยทีเดียวหลังจากที่จบบทรักเร่าร้อน เธอกับเขาก็สลบไสลจนถึงเย็น พอรู้สึกตัวเธอรีบลุกขึ้นนั่ง แล้วปรายตามองผู้ชายที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงกายท่อนบนของวิคเตอร์เปลือยเปล่าพ้นผ้าห่ม มันเต็มไปด้วยลอนกล้ามเนื้อ บ่งบอกว่าเจ้าของร่างนี้ดูแลตนเองเป็นอย่างดี เธอมองอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเม้มปากเป็นเส้นตรงเธอลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆเปิดตู้เสื้อผ้าอย่างเบามือ เธอจะไม่ยอมให้เขาพรากลูกของเธอไปแน่ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ช่าง"คิดว่าได้ฉันแล้ว ฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆเหรอนับดาว"ยังไม่ทันที่เธอจะหยิบชุดออกมาจากตู้เสียงอันทรงพลังของวิคเตอร์ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของเธอ จนเธอสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ รีบหันไปมองผู้ชายที่อยู่บนเตียงทันที"ฉันจะไปหรือไม่ไป มันก็ไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อย นายมันคนเลวที่บังคับขืนใจฉัน"เธอแหวใส่อย่างเหลืออด เขามันผู้ชายเฮงซวยที่ชอบใช้กำลังบังคับขืนใจเธอ เธอไม่ได้ยินยอมพร้อมใจมีอะไรกับเขาด้วยซ้
"อื้อ" ริมฝีปากร้อนทาบทับลงริมฝีปากนุ่ม มืออีกข้างปล่อยข้อมือของเธอออกแล้วหยิบเชือกที่เขาเตรียมเอาไว้มามัดข้อมือเธอไว้กับหัวเตียง"กรี๊ดดด! จะมามัดฉันทำไม?" เมื่อปากเป็นอิสระเธอก็กรีดร้องทันที เขาไม่มีสิทธิ์มามัดหรือมากระทำกับเธอแบบนี้"เธอมันฤทธิ์เยอะ ถีบฉันตกเตียงตอนขึ้นสวรรค์ทำไง?" วิคเตอร์พูดเสียงเรียบ เขาแทรกร่างกลางหว่างขาของหญิงสาว ก่อนจะกระตุกเชือกชุดคลุมออก เเล้วค่อยๆสอดมือเข้าไปในชุดคลุมของเธอทันที"กรี๊ดดด!แกจะทำอะไรไอ้บ้า!""เปล่าสักหน่อย""เปล่าอะไรในเมื่อแกกำลังทำ""หึ!""กรี๊ดดด ช่วยด้วยย!! ช่วยฉันด้วยค่ะ!" เธอตะโกนเสียงดัง กลับไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มบนร่างตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเบาๆชุดคลุมของเธอถูกแยกสาปเสื้อออก เผยเห็นอกสล้างกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะที่เธอหายใจ ยิ่งพยายามดิ้นเขาก็ยิ่งชอบใจเขาจูบเพื่อให้เธอหยุดร้อง ริมฝีปากหนาบดขยี้อย่างรุนแรง ชายหนุ่มข่มอารมณ์พุ่งพล่านตนเองเอาไว้สุดฤทธิ์ ร่างกายสมส่วนด้านล่าง ถูกเสียดสีกับดอกไม้งาม ยิ่งเธอดิ้นไปมา แก่นกายของเขามันยิ่งขยายใหญ่ดันเนื้อผ้า