เมื่อแอเรียนกลับมาที่ คฤหาสน์ เทรมอนต์ เธอก็อาบน้ำในห้องน้ำชั้นล่างอย่างเงียบ ๆ เมื่อเธอออกมาแมรี่ก็ปรุงก๋วยเตี๋ยวให้เธอหนึ่งชาม “แอริ มากินอะไรรองท้องสักหน่อยสิ เธอคงเหนื่อยจากการทำงานจนดึกมาก”แอเรียนรู้สึกตื้นตันใจเล็กน้อย “แมรี่… หนูจะทำงานล่วงเวลาในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ตอนนี้มันดึกมากแล้ว ไม่ต้องรอหนูกลับมาในครั้งหน้า หนูจะไม่หิวหรอก”แมรี่ยิ้มให้เธอ “เป็นคำสั่งจากนายท่าน เขาไม่ได้บอกว่ามันดีมาก ดังนั้นฉันเลยสำรองมันไว้ให้กับคุณ แต่ประเด็นคือเขาสนใจและห่วงคุณนะ มาทานอาหารและพักผ่อนหลังจากกินเสร็จเถอะนะ”แอเรียนรู้ว่ามาร์คพูดอะไรโดยแม้ไม่ต้องเดา อาจเป็นไปตามแนวที่ว่าเขาจะต้องใช้เงินเพื่อรักษาเธออย่างไร หากเธอทำงานหนักเกินไปจนเหนื่อยล้าหรือเขากังวลว่าคนอื่นจะบอกว่าเขากำลังทำร้ายเธอ แบบนี้ต่างหาก…หลังจากที่แอเรียนทานก๋วยเตี๋ยวเสร็จแล้ว เธอก็พุ่งขึ้นไปชั้นบนเข้าไปห้องเหมือนกับโจร เธอไม่ได้เปิดไฟด้วยซ้ำเพราะกลัวมาร์คตื่น อย่างไรก็ตามเขายังคงพลิกตัวในขณะที่เธอขึ้นไปบนเตียงทำให้เธอค้างอยู่ในท่านั่งเป็นเวลาสองสามนาที เธอเอนตัวลงอย่างระมัดระวังหลังจากแน่ใจว่าเขาจะไม่ขยับอีกต่อไปเธอป
ไกลด์ ดีไซน์แอเรียนทำงานอย่างหนักตอนที่จู่ ๆ เอริกก็เข้ามาหาเธอและวางโทรศัพท์ไว้ตรงหน้าเธอ “คุณรู้เรื่องนี้ไหม?”เธอเหลือบมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์แล้วก็ตะลึงทันที ข่าวสั้น ๆ ที่อ่านว่า “ซีอีโอมาร์ค เทรมอนต์ เผยว่าเมื่อสามปีก่อนเขาแอบแต่งงานกับแอเรียน วินน์ ซึ่งเป็นเด็กกำพร้าที่เขาอุปการะเมื่อนานมาแล้ว!” แสดงบนหน้าจอข่าวไม่ได้อุกอาจ ไม่มีใครกล้าที่จะเล่าถึงอุบัติเหตุที่เกิดกับพ่อของเธอในตอนนั้น มันมุ่งเน้นไปที่การแต่งงานของเธอกับมาร์ค แต่เพียงผู้เดียว ภาพงานแต่งงานของพวกเขาถูกแนบมาในบทความด้วย ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันผ่านการตัดต่อรูปมา เพราะเธอไม่เคยผ่านขั้นตอนใด ๆ กับมาร์ค เขาตัดสินทั้งหมดด้วยตัวเอง เห็นได้ชัดว่ารูปภาพนั้นจงใจให้ใครบางคนถ่าย ดูจากรูปลักษณ์แล้วดูเหมือนว่ามาร์คเองเป็นคนเปิดเผยข้อมูล…แอเรียนพูดอะไรไม่ออกอย่างกะทันหัน เธอเป็นนายหญิงเทรมอนต์มาสามปีแล้วโดยไม่มีรู้เลย ทำไมจู่ ๆ เขาถึงประกาศออกมา? เธอคิดเสมอว่าเธอสร้างความเสื่อมเสียให้กับเขา ไม่ว่าในกรณีใดมาร์คเองก้ยากที่จะแก้ปัญหาเช่นเคย"อะไร? คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอ?” เอริกจ้องมองเธอด้วยความไม่เชื่อเมื่อเขาเห็นปฏิกิริยาของเ
คำพูดของเฮเลน คาเมราน ทำให้แอเรียนงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง แต่เธอเลือกที่จะไม่ใส่ใจคำเหล่านั้น และตรงกลับไปที่ที่นั่งของเธอ เธอยังคงเห็นเฮเลนอยู่ที่นั่นจากหางตาของเธอ มันทำให้เธออารมณ์เสียและทำให้เธอเสียสมาธิในการทำงานหลังจากนั้นไม่นานเธอก็ยังไม่มีความคืบหน้าเกี่ยวกับภาพร่างการออกแบบชุดแต่งงานของเธอ ในตอนกลางคืนเธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากดูงานออกแบบอื่น ๆ เพื่อหาแรงบันดาลใจ จิตใจของเธอยังคงถูกครอบงำโดยการประกาศแต่งงานของมาร์ค ทุกคนในบริษัทเริ่มมองเธออย่างแปลก ๆ การดูถูกเหยียดหยามและการปฏิเสธกลายเป็นความระมัดระวัง อย่างน้อยก็ไม่มีใครกล้าเหยียบนิ้วเท้าเธออีกต่อไปทันใดนั้นความคิดก็ผุดเข้ามาในหัวของเธอ มาร์คอยากได้ชุดแต่งงานแบบไหน? งานสุดท้ายจะต้องสร้างความประทับใจให้เขาไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นเธอจึงต้องทำให้เขาพึงพอใจตามความต้องการของเขา!แม้ว่าเธอจะใช้สมอง แต่เธอก็ยังคิดไม่ออกว่าเขาชอบอะไร ดังนั้นเธอจึงยังคงติดอยู่กับร่างการออกแบบชุดแต่งงานจนถึงเวลาเลิกงานเมื่อเธอกลับไปที่ คฤหาสน์ เทรมอนต์ เธอพบว่ามาร์คหลับอยู่แอเรียนนอนลงบนเตียงหลังจากอาบน้ำเสร็จ จิตใจของเธอเต็มไปด้วยความคิด ลองเท
ลิลลี่พยักหน้าเล็กน้อย “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอลาตรงนี้นะคะ”ทันทีที่เธอกลับไปที่ทำงานทุกคนในแผนกออกแบบต่างก็พากันมาหาเธอ “มันเป็นยังไงบ้าง คุณปิแอร์? เขาอนุมัติแล้วเหรอ?”ลิลลี่ตรงเข้าไปในห้องทำงานของซีอีโอและพูดเมื่อเธอเห็นเอริก “ได้รับการอนุมัติแล้วค่ะ คุณนาธาเนียล”เอริกดูไม่แปลกใจเลย “โอเครับ ให้ภารโรงมาทำความสะอาดสำนักงาน วันนี้คุณได้รับอนุญาตให้เลิกงานได้ก่อนทุกคน”ทั้งแผนกออกแบบต่างโห่ร้องทันทีที่มีข่าวออกไป ทุกคนยกเว้นแอเรียนซึ่งยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอเธอเก็บข้าวของและเข้าห้องน้ำอย่างเงียบ ๆ ที่หน้ากระจกเธอทาลิปสติกอีกครั้งเพื่อปกปิดริมฝีปากซีดของเธอ เธอไม่อยากให้มาร์คไม่สบายใจเมื่อเห็นเธอที่บ้านทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงใครบางคนพูดอยู่ในห้องน้ำ “ฉันคิดว่า แอเรียนเป็นคนที่บังคับให้ มาร์ค เทรมอนต์ เปิดเผยการแต่งงานของพวกเขาต่อสาธารณะ เขารักษาความสัมพันธ์ของพวกเขาไว้เสมอและแม้แต่ปฏิเสธภาพร่างเมื่อเธอไปส่ง ฉันสงสัยว่ามันไม่มีปัญหาอะไรตั้งเเต่เเรกแล้ว เป็นเพราะแอเรียนทำให้มันเป็นเบบนี้ ไม่อย่างนั้นทำไมทุกอย่างถึงราบรื่นในตอนที่คุณลิลลี่ไปส่งงานในครั้งนี้ล่ะ ฉันสงสั
มาร์คผงะเล็กน้อย แต่แล้วก็จิบนิด ๆ อย่างสงสัย ความหวานที่เข้มข้นของชานมระเบิดในปากของเขาทันทีทำให้เขาขมวดคิ้วมากขึ้น สำหรับคนอย่างเขาที่ไม่ชอบกินขนมมาตั้งแต่เด็กนี่เป็นความทรมานอย่างแท้จริงทันใดนั้น แอเรียนก้ดึงสติกลับมา เธอเพิ่งทำอะไรลงไป? ทำไมเธอถึงให้ชานมที่เธอดื่มกับเขา? เขาแค่ดื่มมันจริง ๆ เหรอ?!แอเรียนสะดุ้งเมื่อเห็นรอยลิปสติกที่ทิ้งไว้บนหลอด เธอถือถ้วยไว้ใกล้หน้าอกและมองออกไปนอกหน้าต่าง แม้ว่าเธอจะแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เธอก็ตื่นตระหนกอยู่ข้างใน เธอควรดื่มชานมที่เหลืออยู่ไหมนะ?มาร์คไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในความคิดของเธอตอนนี้ แต่เขารู้สึกสนุกกับการที่เธอจับเครื่องดื่มของเธอไว้แน่น เขาจิบเพียงนิดเดียว ทำไมหัวใจของเธอถึงเจ็บปวดมากกับเครื่องดื่ม?เมื่อพวกเขาเข้าใกล้จะถึง คฤหาสน์ เทรมอนต์ โทรศัพท์มือถือของมาร์คก็ดังขึ้นเขาเหลือบไปที่หน้าจอและตัดสายทันที“รับสายสิ ทำเป็นว่าฉันไม่อยู่ตรงนี้ก็ได้” แอเรียนพูดเบา ๆเขาเหลือบมองเธออย่างเงียบ ๆ ราวกับจะบอกเธอว่าเขาไม่ได้สนใจความคิดเห็นของเธอ แต่เขาไม่ต้องการให้เธอได้ยินเนื้อหาของการโทรแอเรียนปิดปากของเธออย่างไม่พอใจ
แมรี่เดินไปข้างหน้าถอดรองเท้าของเขาออกแล้ววางลงอย่างเรียบร้อย “ไม่ต้องห่วงนะคะ ดิฉันจะทำให้แน่ใจว่าเมื่อนายหญิงตื่น จะได้ทานอาหารทันที”มาร์คไม่ยอมตอบกลับ แต่เม้มริมฝีปากแทน ในขณะที่รถของเขาขับออกไปจาก คฤหาสน์ เทรมอนต์ แอเรียนก็ตื่นขึ้นมาอย่างอาย ๆ เธอดึงโทรศัพท์ออกมาและมองเวลา “แมรี่… ทำไมไม่ปลุกฉัน” เธอบ่น"นายท่านบอกว่าไม่ต้องปลุก” แมรี่ตอบพร้อมกับยิ้ม “เขาอยากให้คุณพักผ่อนมากขึ้น คุณเหนื่อยกับตัวเองมากในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ฉันอุ่นอาหารของคุณและนำมาให้แล้ว คุณต้องกินก่อนกลับไปนอนไม่ว่าคุณจะเหนื่อยแค่ไหน อย่างไรก็ตามนายท่านเพิ่งออกไปไม่นานนี้”“อืม” แอเรียนตอบทั้งที่ยังเบลอ ๆ อยู่ เธอลุกไปนั่งที่โต๊ะอาหารก่อนจะสังเกตเห็นว่ามาร์ควางโทรศัพท์ทิ้งไว้ด้านหลัง เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะสนใจมัน แต่มันดังขึ้น นอกจากนี้หน้าจอยังระบุว่า แอรี่ คินซีย์...แมรี่มองไปที่เธอและพูดว่า “รับให้เขาเถอะ นายหญิง”“ลืมมันไปดีกว่า” แอรียนพูดพร้อมกับส่ายหัว “อีกไม่นานเขาก็ตระหนักได้เองว่าเขาทิ้งโทรศัพท์ไว้ที่บ้านและจะกลับมาเอาโทรศัพท์ไปเอง”แมรี่ถอนหายใจราวกับว่าเธอคิดว่า แอเรียนขาดความมุ่งมั่น ทันใดนั้น
"ผมจะไปรับคุณ ให้ที่อยู่ของคุณ ผมจะถึงในไม่กี่นาที" เอธานกล่าวครึ่งชั่วโมงต่อมารถของเอธานก็มาถึงนอกประตู คฤหาสน์ เทรมอนต์ แอเรียนพันเสื้อโค้ทของเธอให้แน่นและมุดเข้าไปในรถอย่างรวดเร็ว อุณหภูมิในช่วงดึกเป็นอะไรที่หนาวจนจะแข็งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในกะกลางคืนที่ประตูเมืองสังเกตเห็นว่า แอเรียนเข้าไปในรถที่ไม่ใช่ของมาร์คและจดเลขทะเบียนรถอย่างระมัดระวังแอเรียนไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะเสี่ยงไปไหนไกล ๆ เธอจึงบอกให้เอธานหยุดที่สี่แยก “มาคุยกันในรถ มันดึกมากแล้วจริง ๆ”เอธานดูหมดแรง “วันนี้ผมเหนื่อยมาก มาที่โรงแรมของผม ผมจะเรียกรถแท็กซี่ให้คุณเมื่อเราคุยธุระกันเสร็จ มีรายละเอียดมากมายที่ต้องอธิบาย และผมไม่อยากทำมันออกมาไม่ดีเมื่อผมทำสิ่งนี้ คุณเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเพียงคนเดียวของทิฟฟ์ และผมไม่รู้ว่าจะขอความช่วยเหลือจากใครอีก แค่นี้ครั้งเดียว โอเคไหม?”แอเรียนไม่สามารถปฏิเสธเขาได้ เธอจึงตามเอธานกลับไปที่โรงแรมของเขาพวกเขาเดินเข้าไปในห้องพักในโรงแรมของเขา ของซื้อกลับบ้านที่เอธานเคยสั่งไว้ก่อนหน้านี้ถูกส่งมาไม่นาน “คุณอยากได้อะไรไหม?” เขาถามแอเรียนส่ายหัว "ไม่จำเป็น ทำไมคุณกินดึกจัง
น่าเสียดายที่ เอธานไม่ได้ยินเธอและอาบน้ำต่อไป เป็นไปได้มาก ว่าห้องน้ำกันเสียงไม่นานบอดี้การ์ดก็กระชากการ์ดห้องจากทิฟฟานี่ แล้วปลดล็อกประตู ตอนนี้แอเรียนได้เผชิญหน้ากับมาร์ค - มันเหมือนกับการมองไปที่ทุ่งหิมะ แววตาของเขาทำให้เธอรู้สึกผิดมากแม้ว่าเธอจะไม่ได้ทำอะไรผิดก็ตาม เธอถอยห่างออกไปอย่างอับอาย...ทิฟฟานี่พยายามดิ้นรนออกจากการยับยั้งของบอดี้การ์ด เธอรีบวิ่งไปข้างหน้าและปกป้อง แอเรียน “มาร์ค เทรมอนต์ ถ้าคุณมีอะไรจะพูดจงมีอารยะในเรื่องนี้ ฉันก็กังวลพอ ๆ กับคุณ! อย่างไรก็ตามเราสามารถรอให้เอธานออกมาจากห้องน้ำก่อนที่จะคุยกันอย่างไม่อ้อมค้อมได้ไหม? ฉันมั่นใจว่าแอริไม่ใช่คนแบบนั้นและเอธานก็ไม่ใช่ด้วย!”ในที่สุดเอธานก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องภายนอก เขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำและเดินออกมาเห็นคนกลุ่มใหญ่ในห้องของเขา "เกิดอะไรขึ้น?" เขาถามแล้วผงะการจ้องมองของมาร์คเปลี่ยนไปอย่างเย็นชา ทิฟฟานี่ตะคอกอย่างหงุดหงิด “คุณกำลังถามฉันเหรอ? ฉันจะรู้ได้อย่างไร?"ในที่สุดเอธานก็เข้าใจสถานการณ์และอธิบายอย่างรวดเร็วว่า “ผมมีเรื่องที่จะต้องคุยกับแอเรียนเมื่อเรามาถึงโรงแรม ผมทำเสื้อผ้าของผมสกปรกในขณะท
แน่นอนว่าแอเรียนจะไม่กล้าอุ้มเพลโตอีกเนื่องจากเธอกลัวว่าลูกชายของเธอจะอิจฉาเมื่อแอเรียนบอกให้ทิฟฟานี่ตั้งชื่อเล่นให้เพลโต ทิฟฟานี่ก็ส่ายหัว “ผู้ชายจำเป็นต้องมีชื่อเล่นด้วยเหรอ? ถ้าสมอร์โตไปเป็นหนุ่มหล่อ มันจะไม่ตลกเหรอถ้าเราจะเรียกเขาว่าสมอร์? พวกสาว ๆ ที่ชอบเขาจะต้องหัวเราะจนน้ำตาไหลแน่นอน ชื่อเล่นจะน่ารักแค่ตอนที่ยังเด็กเท่านั้นแหละ”แอเรียนเบะปาก “เธอแค่ขี้เกียจที่จะคิดชื่อ ถูกไหม? เธอเลยอ้างเหตุผลทั้งหมดนี้ ชื่อเล่นเขาก็มีไว้เรียกเฉพาะตอนที่ยังเด็กเท่านั้นแหละ ใครเขาจะเรียกชื่อเล่นกันตอนโตล่ะ?”เมื่อพวกเธอกำลังคุยกันอยู่ อยู่ ๆ แจ็คสันก็โทรมา “คุณขับรถไปหาแอเรียนกับเพลโตคนเดียวเลยเหรอ? คุณไม่รู้จักฝีมือการขับรถตัวเองเลยเหรอ? ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะทำยังไง? คุณน่าจะขอให้คนขับรถของแม่ไปส่งคุณแทน”ทิฟฟานี่หงุดหงิดมาก “นี่คุณคงอยากให้อะไรเกิดขึ้นกับฉันมากสินะ? ฉันมาถึงแล้ว แค่นั้นยังไม่ดีพออีกเหรอ? ฉันแค่ถอยรถไม่เก่งแค่นั้นเอง ถ้าฉันขับเดินหน้าอย่างเดียวจะมีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นได้บ้าง? คุณทำงานของคุณต่อไปเถอะค่ะ”ทิฟฟานี่อาจจะหงุดหงิด แต่จริง ๆ แล้วเธอก็แอบดีใจ อารมณ์ของเธอชัดเจนมากแม้ก
เมื่อเมลานีทานอาหารเสร็จและพวกเขาออกจากบ้าน อเลฮานโดรก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันทีที่พวกเขาขึ้นรถเมลานีเห็นดังนั้นจึงถามเขาว่า “โล่งอกใช่ไหมล่ะ? ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องมา แต่คุณไม่ฟังฉันเอง ฉันเองยังเบื่อพ่อแม่ตัวเองเลย”อเลฮานโดรเงียบโดยไม่ตอบอะไร เขาตื่นเช้ามากและยังคงง่วงนอนอยู่ เขาจึงหลับตาลงและพักสายตาเมลานีเริ่มไม่สบายใจ อเลฮานโดรรู้เรื่องที่เธอแอบติดต่อกับทิฟฟานี่หรือเปล่า? เขาน่าจะ… ไม่รู้เรื่องหรอก ถูกไหม? ไม่อย่างนั้นเขาน่าจะโวยวายไปแล้วแทนที่จะนิ่งสงบแบบนี้ เธอเลยคิดว่าเธอน่าจะบอกเขาก่อนที่เขาจะรู้ด้วยตนเองหลังจากที่ลังเลอยู่ชั่วครู่เธอก็พูดว่า “ฉันติดต่อกับทิฟฟานี่อยู่”ร่างกายของอเลฮานโดรแข็งทื่อโดยไม่รู้ตัว “แล้ว?”เธอคิดถูกแล้วจริง ๆ อเลฮานโดรจะมีปฏิกิริยาก็ต่อเมื่อมันเป็นเรื่องของทิฟฟานี่ แต่นอกจากนั้นเขาจะเมินทุกคำพูดของเธอ เมลานีแอบไม่พอใจ แต่ไม่แสดงให้เขาเห็น “คุณไม่โกรธเหรอ?”อเลฮานโดรลืมตาและมองหน้าเธอ “ทำไมผมจะต้องโกรธด้วย? ยังไงคุณก็ไม่ทำอะไรเธออยู่แล้ว”เมลานีพูดไม่ออก เขามั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าเธอจะไม่ทำอะไรทิฟฟานี่? เธอคิดมาเสมอว่าเธอไม่รู้จักอเลฮานโด
อเลฮานโดรรู้ตัวดีว่ามันเป็นเพียงความคิดตามสัญชาตญาณผู้ชายของเขาและไม่มีสิ่งอื่นใดหลังจากนั้นไม่นานหนังตาของเมลานีก็เริ่มหนัก อาจจะเป็นเพราะความเงียบสนิทที่เปรียบดั่งเพลงกล่อมนอนอย่างดี บวกกับครรภ์ของเธอที่ทำให้เธอง่วงเหนื่อยง่ายขึ้น ตอนแรกเธอคิดว่าเธอจะไม่สามารถนอนหลับได้เพราะอเลฮานโดรด้วยซ้ำ…ขณะที่เธอกำลังหาพลิกตัวหาท่านอนที่สบายด้วยความงัวเงีย อยู่ ๆ อเลฮานโดรก็พูดขึ้นมาว่า “หยุดขยับไปขยับมาสักที”เมลานีที่กำลังจะผล็อยหลับตื่นทันทีที่ได้ยินเสียงของเขาที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เธอเริ่มรู้สึกรำคาญและเหวี่ยงใส่เขา “นี่มันบ้านของฉันและเตียงของฉัน ทำไมฉันจะขยับตัวไม่ได้? นี่คุณอย่าหาเรื่องโดยไม่มีเหตุผลได้ไหม?”เธอไม่ทันรู้ตัวว่าเธอเผลอไปโดนขาของเขาขณะที่เธอพลิกตัวไปมา ทันใดนั้นอเลฮานโดรก็ขึ้นคร่อมเธอโดยที่แขนแต่ละข้างของเขาอยู่ข้างตัวเธอเมลานีตกใจและหันหน้าหนีทันที “คุณจะทำอะไร? ลงไปเลยนะ!”กำปั้นของเธอเล็กมาก มันไม่เพียงแต่ไม่สามารถทำให้อเลฮานโดรเจ็บได้ แต่การกระทำของเธอยังทำให้เขามีอารมณ์มากขึ้นอีกด้วย “ผมบอกให้คุณเลิกขยับไง คุณจะไม่ฟังผมใช่ไหม?”เมลานีไม่กล้าที่จะขยับตัวอีกและ
ในความเป็นจริงแล้วอเลฮานโดรกลับรู้สึกสบายใจโดยไม่รู้เหตุผลเมื่อเข้ามาในห้องของเธอ “คุณสบายดีไหม?”เมลานีตะลึงเล็กน้อย “ฉันบอกคุณแล้วว่าคุณไม่ต้องแสดงหรอก ที่นี่ไม่มีใครสักหน่อย แล้วคุณจะแกล้งทำทำไม? ฉันไม่ฟ้องคุณปู่หรอก เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้คุณกลับไปเลยก็ได้ ฉันอยู่ที่นี่แล้วสบายดี”อเลฮานโดรไม่สนใจสิ่งที่เมลานนีพูดและเรียกหาเจตต์ผู้ซึ่งนำทุกอย่างที่อเลฮานโดรได้ซื้อให้เธอเข้ามาให้ โต๊ะเครื่องแป้งของเธอเต็มไปด้วยข้าวของมากมายในไม่ช้าหัวใจของเมลานีเริ่มละลายแต่เธอบังคับให้ตัวเองสงบนิ่งต่อไปเมื่อเธอพูดว่า “ขอบคุณสำหรับน้ำใจของคุณนะคะ แต่ฉันขอไม่รับของพวกนี้ดีกว่า เพราะฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ให้มันด้วยความเต็มใจ”เจตต์ไม่ต้องการรู้เห็นเกี่ยวกับการทะเลาะของพวกเขา เขาจึงออกไปจากห้องเมื่อวางของเสร็จแล้วอเลฮานโดรพูดนิ่ง ๆ ว่า “ถ้าคุณไม่อยากได้นก็ทิ้งไปสิ เครื่องสำอางพวกนี้ไม่ได้แพงขนาดนั้น พวกเครื่องประดับก็ราคาแค่สองสามแสนดอลลาร์ เพราะฉะนั้นคุณจะทำอะไรกับพวกมันก็แล้วแต่คุณเลย ในเมื่อคุณไม่อยากเห็นหน้าผม ผมกลับวันพรุ่งนี้ก็ได้ นอนเถอะ ผมจะไปอาบน้ำก่อน”เมื่อเมลานีเห็นเขาเดินเข้าไปในห้องน้ำเธอ
ทิฟฟานี่ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติก่อนที่เธอจะพูดจบ เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าสีหน้าของแจ็คสันเยือกเย็น แววตาของเขาเปล่งประกายด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่เข้าใจว่าเขาเป็นอะไรไป “เป็นอะไรเหรอ? ทำไมมองฉันแบบนั้นล่ะ?”มันเหมือนกับว่าเขาเปลี่ยนเป็นคนละคนไปเลย แม้แต่น้ำเสียงของเขาก็เยือกเย็น “เขาแต่งงานเพื่อความสะดวกแบบนั้น คุณยังจะเชื่อจริง ๆ เหรอว่าเขาจะมีความรู้สึกให้เมลานี ลาร์คจริง ๆ ? คุณคิดไปเองทั้งหมด ผมบอกคุณแล้วว่าห้ามไปเจอเขา ไม่ว่ามันจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญหรือตั้งใจยิ่งห้ามแล้วใหญ่ คราวหน้าก็หลีกเลี่ยงเขาซะนะ!”ท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหันของเขาทำให้ทิฟฟานี่ตกใจกลัว เธอกลืนน้ำลายและไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรแจ็คสันรีบอาบน้ำให้เสร็จและออกไปโดยปล่อยเธอไว้คนเดียวในห้องน้ำ เธอรู้สึกว่างเปล่าทันที ทุกอย่างกำลังไปได้ดีจนกระทั่งเธอพูดถึงอเลฮานโดรและทุกอย่างกลายมาเป็นแบบนี้… แจ็คสันหนีไปที่ห้องทำงานของเขาหลังจากที่ออกมาจากห้องน้ำเพื่อแอบดูดบุหรี่อย่างต่อเนื่องโดยที่ทิฟฟานี่ไม่รู้ นิ้วที่เขาถือบุหรี่สั่นไม่หยุด เขากลัวเกินกว่าที่จะคิดถึงปฏิกิริยาของทิฟฟานี่เมื่อเธอต้องรู้ว่าจริง ๆ แล้วอเลฮ
ขณะที่เขากำลังหาสวิตช์เปิดไฟบนกำแพงเพื่อที่จะเปิดไฟทิฟฟานี่ก็หยุดเขาเอาไว้ “ไม่! ฉันชอบแบบปิดไฟมากกว่า ฉันอายนิดหน่อยน่ะ”เขารู้ดีว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เธอกลัวว่ารอยแตกของเธอจะทำให้เขาหมดอารมณ์ เขายิ้มและจุ๊บหน้าผากเธอ “ไม่เอาน่า ปกติคุณไม่ขี้อายนี่ ผมไม่ยักรู้ว่าคุณจะอายเป็นด้วยซ้ำ ผมไม่มีวันที่จะหมดอารมณ์กับคุณหรอก คุณได้รอยแตกเหล่านั้นมาเพราะคุณอุ้มท้องลูกของผม พวกมันเป็นรางวัลแห่งเกียรติยศของคุณนะ”ทิฟฟานี่เชื่อคำพูดของเขา เขามีลิ้นที่กะล่อนที่ช่วยให้เขาสามารถถ่ายทอดคำพูดเหล่านั้นอย่างราบรื่นได้จริง ๆแจ็คสันเปิดไฟเมื่อเธอกำลังเหม่อลอยในห้วงความคิดทิฟฟานี่รีบหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวเองทันทีที่ไฟสว่างขึ้น “โธ่ อะไรเนี่ย! ฉันไม่อยากเปิดไฟ ขอเวลาฉันปรับตัวหน่อยสิคะ!”เขายิ้มอย่างมีเลศนัยขณะที่เมินคำบ่นของเธอและคว้าแขนเธอเพื่อหยุดเธอจากการดิ้นหนี…เธอลืมหายใจเมื่อเขาจับคางของเธอ สายตาเธอเริ่มพร่ามัวหมอนใบหนึ่งนอนอยู่บนพื้นหน้าเตียงราวกับว่ามันรับความป่าเถื่อนของพวกเขาไม่ได้...หลังจากที่เสร็จภารกิจแล้ว ทิฟฟานี่ก็ขดตัวในอ้อมแขนของแจ็คสันและวาดวงกลมบนแขนของเขาแจ็คสันจับมือของเธ
”หยุดทำไมล่ะคะ?” แอเรียนถาม “เล่นต่อสิ”“เธอก็มาผลักสิ ไม่อย่างนั้นก็มานั่งกับสมอร์” มาร์คชักชวนแอเรียนเคยตกชิงช้าเมื่อตอนที่เธอยังเด็ก เธอจึงหวาดกลัว “ไม่ ๆ ไม่ คุณเล่นกับเขาเลย เดี๋ยวฉันผลักให้ ขาคุณก็ออกจะยาว คุณน่าจะแกว่งตัวเองได้สบาย ไม่เห็นจะต้องพึ่งฉันเลย แล้วคุณจะขอให้ฉันผลักทำไม?”เขาเลิกคิ้วหนึ่งข้างและตอบว่า “เพื่อที่เธอจะได้มีส่วมร่วมด้วยแทนที่จะยืนเหม่อลอยอยู่ยังไงล่ะ…”มีบางอย่างผิดปกติในคำพูดของเขา…แอเรียนยอมแพ้และเดินไปข้างหลังพวกเขา เธอวางมือบนหลังเขาและออกแรงผลักแอริสโตเติลจะส่งเสียงร้องด้วยความดีใจเป็นครั้งคราว ดูเหมือนว่าแอริสโตเติลไม่ได้มีความสุขได้เฉพาะเวลาที่เล่นกับเจนิซ เพียงแต่ว่าเวลาที่แอเรียนเล่นกับเขาเธอมักจะเล่นแบบนิ่ม ๆ และเงียบ ๆ เพราะเขาคือลูกคนแรกของเธอและมันเป็นครั้งแรกที่เธอต้องเล่นกับเด็กทารก เพราะฉะนั้นยังมีอีกหลายอย่างที่เธอยังต้องเรียนรู้อีก...ในขณะเดียวกันที่ไวท์ วอเตอร์ เบย์ วิลล่าหลังจากที่ทานข้าวกันเสร็จแจ็คสันก็กำลังล้างจานในห้องครัวตามปกติ ทิฟฟานี่สามารถจ้องเขาในชุดผ้ากันเปื้อนได้ทั้งวัน เธอไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากยืนพิงกำแพงในห้
หลังจากนั้นไม่นาน อเลฮานโดรและเจตต์ก็เดินออกมาจากห้างสรรพสินค้าและขึ้นรถไปอเลฮานโดรจ้องกองสินค้าสำหรับผู้หญิงข้าง ๆ เขา ระหว่างคิ้วของเขาแอบมีร่องรอยของความไม่พอใจเจตต์มองเขาผ่านกระจกมองหลัง “ท่านครับ อย่าปล่อยให้เรื่องอื่นเบี่ยงเบนความตั้งใจของท่านเลยครับ ท่านตัดสินใจที่จะไปเยี่ยมนายหญิงที่อายาเช่แล้ว” เขาเตือนเบา ๆ “ดอน สมิธจะไม่มีวันมอบสมบัติของตระกูลสมิธให้ท่านถ้าท่านลงมือในตอนนี้”อเลฮานโดรมองออกไปนอกหน้าต่างและตอบอย่างใจเย็นว่า “รู้แล้ว”เขาคงจะไม่ได้ออกมาซื้อของในวันนี้หากดอน สมิธไม่ได้กดดันเขา เขายังต้องเหนื่อยซื้อของมากมายให้เมลานีอีกด้วย เขาไม่ได้คาดคิดว่าจะเจอแอเรียนและทิฟฟานี่ที่นี่เหมือนกัน ดูจากสีหน้าของแอเรียนแล้ว มาร์คคงจะบอกเธอทุกอย่างแล้วเขาได้ต้นไม้นั้นมาจากคนอื่นอีกที มันเป็นสายพันธุ์ที่หายากจากนาฟาเอธ เขาต้องลำบากอย่างมากเพื่อที่จะนำมันกลับเข้ามาในประเทศ และไม่มีใครรู้เลยว่ามันจะออกดอกเมื่อไหร่ ถ้ามันได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถัน มันคงจะออกดอกในไม่ช้า ตอนแรกเขาตั้งใจว่าเขาจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขากับทิฟฟานี่เมื่อต้นไม้นั้นออกดอก แต่น่าเสียดายที่การเปลี่ย
หลังจากที่คุยกันนานพอสมควร ในที่สุดทิฟฟานี่ก็จำได้ว่าเธอมาที่นี่เพื่อซื้อเครื่องสำอางกับแอเรียน เธอหันไปหาแอเรียนและพบกับสีหน้าที่แปลกไปบนใบหน้าของแอเรียน “แอริ เป็นอะไรเหรอ?” เธอถามด้วยความสงสัย “ทำไมดึงหน้าแบบนั้นล่ะ? เธอโอเครึเปล่า?”แอเรียนหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่จะตอบว่า “ไม่ ฉันรู้สึกเหนื่อย ๆ นิดหน่อย ฉันไม่อยากช้อปปิ้งแล้ว ไปกันเถอะ”ทิฟฟานี่เอื้อมมือไปจับหน้าผากของแอเรียน “เพราะโรคเลือดจางของเธอรึเปล่า? เธอดูซูบ ๆ นะ ไว้ฉันจะบอกให้มาร์คขุนเธอให้อ้วน แต่ไหน ๆ เราก็มาถึงที่นี่แล้ว ทำไมไม่ซื้อของของเธอเลยล่ะ? เหลือแค่ต้องจ่ายเงินเอง ไม่นานขนาดนั้นหรอก ไปนั่งก่อนไหม? เดี๋ยวฉันจ่ายให้”อเลฮานโดรหันมามองแอเรียน แววตาของเขาแฝงไปด้วยการยั่ยยุ ทั้งคู่ต่างตระหนักถึงสถานการณ์ในตอนนี้ดีแอเรียนกลบเกลื่อนความโกรธของเธอและหาม้านั่ง เธอหวังเพียงว่าทิฟฟานี่จะเร่งรีบซื้อเครื่องสำอางเพื่อที่พวกเธอจะได้รีบออกไปจากที่นี่ ทุก ๆ วินาทีที่อยู่กับอเลฮานโดรถือเป็นความเสี่ยง“ทิฟฟานี่ ต้นไม้ที่ผมให้คุณออกดอกหรือยังครับ?” อเลฮานโดรจงใจถามถึงต้นไม้ในกระถาง ทิฟฟานี่ยื่นบัตรเครดิตของเธอให้พนักงานคิดเง