ปึก!
ร่างชายคนหนึ่งถูกเหวี่ยงใส่ผนังกำแพงปูนหนาของลานจอดรถสถานบันเทิงแห่งหนึ่งในสภาพอ่อนแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลและคราบเลือด สายตาคมกริบพยายามเพ่งมองไปยังเจ้าของการกระทำนี้อย่างยากลำบาก "กูบอกมึงว่ายังไง หืม?" ออสตินเดินเข้ามากระชากเส้นผมพระเพลิงขึ้นเต็มแรงจนอีกฝ่ายเผลอแสดงความเจ็บปวดผ่านใบหน้า "สองวัน กูให้เวลามึงแค่สองวัน มึงลืมหรือว่าตั้งใจเบี้ยว?" "กูก็พยายามหาให้มึงอยู่นี่ไง" "เหอะ! ก่อนจะมาท้าพนันกู สาบานว่ามึงไม่รู้จักคนอย่างกู?" "กูรู้ กูถึงมาท้าพนันมึงไง" "ไหนมึงลองบอกกูมาสิ ว่ากูควรทำยังไงกับมึงดี" ออสตินคลายมือจากเส้นผมพระเพลิง ยืนเท้าสะเอวถามอีกฝ่ายพลางใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเอง ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อลูกหนี้เอาแต่เงียบ "ให้กูยิงมึงทิ้งตอนนี้เลยไหม?" "มึงให้เวลากูหน่อยไม่ได้เหรอ กูสาบานว่ากูจะไม่หนี กูจะหาเงินสิบล้านมาคืนมึงให้ได้" "น้ำหน้าอย่างมึงจะเอาปัญญาที่ไหนหาเงินมากมายขนาดนั้นวะนอกซะจาก...เอาอย่างอื่นมาแลก" เขามองพระเพลิงด้วยรอยยิ้มแล้วแววตาเจ้าเล่ห์ ความจริงเขาได้หาข้อเสนอหนึ่งมาให้พระเพลิง หากมันไม่มีปัญญาหาเงินสิบล้านมาคืน "แลกอะไร" "ได้ข่าวว่ามึงมีน้องสาวไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ให้น้องสาวมึง..." พรึ่บ! "มึงลบความคิดนั้นออกจากหัวมึงไปได้เลย! กูไม่มีวันเอาน้องกู มาปรนเปรอให้มึงเด็ดขาด!" พระเพลิงพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อออสตินด้วยความโกรธ ส่วนออสตินหัวเราะออกมาในลำคอเบาๆ ก่อนจะยกเท้าขึ้นถีบหน้าท้องพระเพลิงจนล้มลงกับพื้นหยาบ "มึงไม่มีทางเลือก ทางเลือกเดียวของมึงมีสองทาง จะยอมตายหรือว่ายอมให้น้องมึง...มาเป็นเด็กกู" "มึงแม่งโคตรเลว!" "กูแค่เลวตามสถานการณ์ กูถือว่ากูไม่ผิดถ้ากูจะเอาน้องมึงมาเป็นของกู อย่าลืมสิว่ามึงแพ้พนัน" เขาย่อตัวลงเสมอกับพระเพลิง พร้อมกับควงปืนในมือเล่นอย่างชำนาญ "การเล่นเกม มันย่อมมีแพ้ มีชนะ คนแพ้อย่างมึง มันมีตัวเลือกอย่างอื่นที่ดีกว่านี้ด้วยเหรอวะ" "...." พระเพลิงนั่งกำหมัดแน่น สายตามองออสตินที่กำลังเอาปืนตบแก้มตัวเองเบาๆ ด้วยความโกรธแค้น "กูขอร้อง น้องกูเป็นคนดี กูไม่อยากทำอนาคตน้องกูป่นปี้เพราะกู" "ช่วยไม่ได้ ทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะมึง ถ้ามึงไม่มาขอท้าพนันกู น้องมึงคงมีอนาคตสวยงามไปแล้ว" "กูขอร้อง อย่าดึงน้องกูเข้ามาเกี่ยวข้องเรื่องนี้ด้วย" น้องสาวเขาเรียนหมออยู่ปีสอง อนาคตพระพายกำลังสวยงาม เขาไม่อยากดึงเธอเข้ามาเกี่ยวข้องกับออสติน ใครๆ ก็รู้ว่ามันเป็นคนยังไง นอกจากจะเป็นเสือผู้หญิงแล้ว ตระกูลมันยังมีเชื้อสายของมาเฟียเก่าแก่ ไม่แปลกที่ใครต่อใครไม่อยากเข้ามาเป็นศัตรูด้วย "หรือมึงจะให้กูเพิ่มทางเลือกให้น้องสาวมึง?" "ทางเลือกอะไร" "จะยอมตายแทนมึงหรือว่าจะยอมเป็นเด็กกู" "...." "รีบๆ หน่อยละกัน เพราะถ้าผ่านวันนี้ไป คนที่ตัดสินใจจะเป็นกู ไม่ใช่มึง" "ยังไงกูก็ไม่มีทางยอมให้น้องกู ตกอยู่ในมือคนเลวๆ อย่างมึงหรอก!" ออสตินเป็นบุคคลอันตรายที่ไม่มีใครอยากยุ่งด้วยยกเว้น...ผู้หญิง ในแต่ละวันมีผู้หญิงเข้าหามันมากมายโดยไม่ต้องพยายาม แต่ถ้าหากมันเจอคนที่ถูกใจ มันจะเป็นฝ่ายเข้าหาเอง อะไรที่มันอยากได้แล้วไม่ได้ในโลกนี้มีอยู่สองอย่างคือ...เดือนและดาว "อะไรที่กูอยากได้ กูไม่เคยไม่ได้" น้ำเสียงเย็นเยือกเอ่ยเอื้อนออกมากับคนตรงหน้า รอยยิ้มร้ายกาจพานทำให้พระเพลิงเกิดความหวั่นใจเริ่มเป็นห่วงน้องสาว ไม่ว่าจะขอร้องออสตินยังไง อีกฝ่ายก็ยังยืนยันคำตอบเดิม "เรื่องนี้เป็นเรื่องของกูกับมึงสองคน ขอละ อย่าทำแบบนี้เลย" พระเพลิงประนมมือขอร้องออสติน บางทีการยอมลดศักดิ์ศรีของเขา อาจพอทำให้พระพายหลุดพ้นจากผู้ชายเลวๆ คนนี้ "หึ ซาบซึ้งนะ แต่กูไม่ใช่ประเภทเห็นใจใคร กูไม่ได้ใจบุญขนาดนั้น ต้องขอโทษที่ทำให้มึงไหว้กูฟรี" "ถ้าอยากฆ่ากู มึงทำเลย แต่มึงอย่าแตะต้องน้องกู" "กูเปลี่ยนใจแล้ววะ เอาความตายของมึงมาชั่งน้ำหนักกับเงินสิบล้านแล้ว...กูว่าแม่งไม่คุ้มเลย" "กูขอร้อง..." "กูตัดสินใจแล้ว สิบล้านที่มึงติดพนันกู...กูจะให้น้องสาวมึงเป็นคนจ่ายแทนเอง" ออสตินพูดแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไป ในเวลาเดียวกัน ชายฉกรรจ์สองคนได้เข้ามาลากตัวพระเพลิงกลับเข้าไปข้างในเพื่อขังเอาไว้ เพราะเป็นคำสั่งของออสตินเสียงนาฬิกาปลุกในตอนเช้าสร้างความรำคาญใจให้กับนักศึกษาแพทย์ปีสองอย่างพระพายไม่น้อย เธอส่งเสียงดังในลำคอเบาๆ ทำคิ้วยุ่งเหยิงพันกันเป็นปม มือเรียวควานหาโทรศัพท์เพื่อปิดเสียงรบกวนนั้นทิ้ง เพราะความเอ๋อของตัวเอง เมื่อคืนเลยเผลอตั้งนาฬิกาปลุกเพราะคิดว่ามีเรียน ซึ่งในความจริงเป็นวันหยุด เธอนอนหลับต่อบนเตียงหนานุ่มโดยไม่มีสิ่งรบกวนอย่างสบายใจ แต่ทว่า...ครืด ครืด~โทรศัพท์เครื่องหรูได้มีสายเรียกเข้า ส่งเสียงรบกวนเวลานอนแสนสบายอีกครั้ง พระพายจิ๊ปากด้วยความหัวเสีย เธอหยิบโทรศัพท์มาดูว่าใครโทรมาเช้าป่านนี้ พอเห็นเบอร์ ก็แทบอยากวางสายลงทันที"คะ พี่ริชชี่"(ตอนนี้พี่อยู่คอนโด มาเปิดประตูให้พี่หน่อย)"เช้าป่านนี้เนี่ยนะคะ" เธอถามปลายสายกลับด้วยน้ำเสียงงัวเงีย(มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย รีบๆ มาเปิดประตู)เธอถอนหายใจพรืดยาว ก่อนจะประคองร่างกายที่แทบไร้เรี่ยวแรงไปเปิดประตูให้ริชชี่ ผู้จัดการส่วนตัวในวงการนางแบบ แกร๊ก~เธอเปิดประตูให้ริชชี่ แล้วเดินกลับมาทิ้งตัวลงนอนต่ออีกครั้ง นาทีนี้ไม่มีอะไรสำคัญเท่าเจ้าเตียงนุ่มๆ อีกแล้ว เมื่อคืนนั่งอ่านหนังสือดึก ทำให้เธอหมดสภาพอย่างที่เห็น...การเรียนหมอช่างเหนื่
เสียงเพลงดังกระหึ่มในสถานบันเทิงชื่อดังแห่งหนึ่ง เป็นแหล่งรวมของเหล่านักเที่ยวกลางคืน แสงไฟจากสปอตไลต์สาดส่องทั่วบริเวณภายใน เพิ่มความสนุกสนานให้กับแขกทุกคนไปอีกเท่าตัวพระพายยืนล้างมือในห้องน้ำของผับ ก่อนจะหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดแล้วทิ้งลงถังขยะ ไม่ทันได้ก้าวออกไป โทรศัพท์เครื่องหรูในกระเป๋าก็สั่นขึ้นมาเสียก่อน เธอมองเบอร์ของปลายสายแล้วลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ครั้นไม่รับก็เกรงว่าจะเสียมารยาทเอา"ฮัลโหลพร้อม"(หายไปตั้งสองวัน ไลน์ไปก็ไม่ยอมตอบ)"ช่วงนี้ฉันเรียนหนัก ขอโทษด้วยนะ"(เธออยู่ผับเหรอ?)"ฉันต้องวางแล้ว แค่นี้นะ" เธอตัดสายจากพร้อม นายแบบคู่ขวัญตัวเองทิ้งอย่างไม่ไยดี ก่อนจะก้าวขาออกจากห้องน้ำ แต่ทว่าสายตากันพลันเห็นคนสองคน ซึ่งกำลังยืนนัวเนียอยู่มุมหนึ่งเสี้ยวหน้าของผู้ชายคนนั้น แม้ว่าจะอยู่ในที่มืดสลัวแต่มันก็ทำให้เธอจำเขาได้ ออสติน ลูกชายเจ้าของเควัน คนที่เธอเจอเมื่อสามวันก่อน ส่วนผู้หญิงเธอไม่รู้จัก "ที่ก็มีตั้งเยอะแยะไม่ไปนัวกัน" เธอพูดพึมพำเบาๆ ก่อนจะเดินออกไป ปล่อยให้สองคนนั้นนัวเนียกันตามลำพัง"หายไปไหนมาตั้งนานพาย นึกว่าหลับคาห้องน้ำไปแล้ว" ริชชี่เอ่ยถาม ในตอนที่หญิงสาวนั่
วันต่อมาพระพายเดินออกจากตึกคณะตัวเองพร้อมแก๊งเพื่อนสนิท ในช่วงเลิกเรียน วันนี้เธอแทบไม่มีสมาธิเรียนเพราะมัวแต่คิดเรื่องพี่ชายตัวเองและหนี้พนันก้อนโตจำนวนมหาศาล ถึงว่าหมู่นี้ทำไมพี่ชายตัวเองไม่ติดต่อมา แบบนี้นี่เอง"พาย วันนี้พวกฉันว่าจะไปร้านบับเบิ้ล ไปด้วยกันไหม""ไม่ละ วันนี้รู้สึกเพลียๆ ขอกลับไปพักผ่อนดีกว่า""พักผ่อนเยอะๆ เรียนด้วยทำงานด้วยคงเหนื่อยแย่""อืม ขอบใจนะ ฉันไปละ ไว้เจอกันในคลาสเรียน" เธอยิ้มแล้วโบกมือลาแก๊งเพื่อน ก่อนจะขึ้นรถแล้วขับกลับคอนโดมิเนียม หลังจากถึงที่พัก เธอเดินตรงมายังลิฟต์แล้วกดหมายเลขไปยังชั้นเป้าหมาย สภาพเธอตอนนี้แทบไม่มีแรงทำอะไร เมื่อคืนนอนไม่หลับแถมยังต้องตื่นมาเรียนเช้า อยากโคลนนิ่งตัวเองออกมาสักสิบคนเสียจริงเลยแกร๊ก~พรึ่บ!เธอทิ้งตัวนอนลงเตียง พลางถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่อย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พอมองดูเบอร์พบว่าเป็นพร้อม นายแบบคู่ขวัญเธอ"ฮัลโหล"(เย็นนี้ว่างไหม มาเดตกัน)"ชีวิตฉันไม่ได้ว่างเหมือนนายนะ เลิกโทรมากวนฉันสักที"(อย่าเพิ่งรีบวางสายนะ เมื่อกี้แค่พูดเล่น เพื่อนฉันที่เรียนหมอกับเธอ บอกว่าวันนี้เธอดูซึมๆ ไม่สบายเหรอ)"ส
พระพายถูกออสตินต้อนเข้ามาในห้องนอน เธอมองอีกฝ่ายพร้อมหัวใจสั่นไหว เขาไม่ใช่ผู้ชายคนแรกเวลาเธออยู่ด้วยแล้วใจเต้น แต่เขาเป็นคนแรกที่ทำให้เธอใจเต้นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน"ฉันขอเวลาหน่อยได้ไหม ให้ฉันได้ทำใจก่อน""ฉันไม่เคยให้เวลาทำใจกับใคร" "ตะ...แต่ฉันว้าย!!" ออสตินผลักพระพายลงเตียงนอนตัวเอง ชายกระโปรงของหญิงสาวได้เลิกขึ้นจนปรากฎเรียวขาสาวต่อสายตาเสือที่กำลังหิวกระหายออสตินเลียปากตัวเองพลางใช้สายตาแทะโลมร่างกายพระพาย เธอสวยงามกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก ปล่อยให้รอดเงื้อมมือ...คงเสียดายแย่หญิงสาวอาศัยจังหวะออสตินเผลอ คลานลงจากเตียงนอน ด้วยความที่เขาไวกว่า ได้เข้ามาคร่อมร่างของเธอไว้ จับตรึงเรียวแขนกดลงเตียงนอน ทำให้ตอนนี้เธอนอนหงายอยู่ใต้ร่างเขา ไร้ซึ่งหนทางหนี"อย่าพยายามหนีเลย...เพราะยังไงคืนนี้เธอก็หนีฉันไม่พ้น"แควกก!!"ออสติน! อย่านะ!!"ออสตินฉีกทึ้งชุดสวยของพระพายออก เธอพยายามห้ามปรามแต่เขากลับไม่ยอมฟัง ตอนนี้มีเพียงสิ่งเดียวที่ปกปิดความสวยงามบนร่างกาย นั่นคือแพนตี้ตัวจิ๋ว"ในเมื่อเธอเลือกแล้ว เธอก็ควรทำใจยอมรับ""แต่ฉันยังไม่พร้อม""พร้อมไม่พร้อม มันไม่ได้อยู่ในข้อเสนอของเรา"ชาย
แสงแดดในเวลาสายส่องสว่างทั่วท้องฟ้า กลิ่นอายหยาดฝนที่เทลงมาช่วงใกล้ฟ้าสางยังคงติดอยู่ หลังจากผ่านพ้นบทรักอันเร่าร้อนมา พระพายได้นอนยาวมากระทั่งเกือบเก้าโมงเช้า เปลือกตาสีขาวเริ่มกระพือไปมา ก่อนจะปรากฏดวงตาสีสวย สิ่งแรกที่รับรู้ได้เมื่อตื่นนอนเลยก็คือ...ความปวดร้าวตามร่างกายเธอเอนตัวพิงหัวเตียงพลางกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องนอนของคนใจร้าย แต่ไม่เจอเขา ทว่ากลับได้ยินเสียงน้ำตกกระทบกับพื้นกระเบื้องแทน เขาคงกำลังอาบน้ำอยู่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าร่างกายเธอบอบช้ำมากแค่ไหน ภาพเมื่อคืนยังตามหลอกหลอนเธอจวบจนตอนนี้ ความเจ็บแค้นทำให้เธอเผลอกำผ้าห่มแน่น หวังว่าสักวันจะได้เอาคืนออสติน!"ตื่นแล้วเหรอ เมื่อคืนสนุกไหม""ยังจะกล้าถามอีกเหรอ!"ปึก!เพราะความโกรธทำให้เธอปาหมอนใบใหญ่ใส่หน้าเขา ต่อให้เธอยอมมีอะไรกับเขา แต่นั่นมันเกิดขึ้นจากข้อแลกเปลี่ยนที่เขาเสนอมา ซึ่งเธอไม่ได้เต็มใจมีเซ็กซ์กับเขาพรึ่บ!"อึก!""อย่ามาพยศกับฉัน!" เขาพุ่งเข้ามาบีบคางพระพายด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าทำอุกอาจกับเขาแบบนี้"ปล่อยนะ! ฉันเจ็บ!" เธอมองเข้าไปในดวงตาวาวโรจน์ของออสตินอย่างไม่เกรงกลัว แต่ทว่าห
แกร๊ก~ทันทีที่มาถึงคอนโดมิเนียม เธอรีบกินยาคุมฉุกเฉินไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยยังคงร้อนผ่าวตลอดเวลา เธอปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไหลกลอกกลิ้งมาตามพวงแก้มทั้งสองข้าง สภาพเธอตอนนี้แทบดูไม่ได้ อาภรณ์ที่สวมใส่บนร่างกายล้วนแล้วเป็นของออสตินเพราะเขาได้ฉีกทำลายชุดเธอจนไม่สามารถนำกลับมาใช้ได้อีก กว่าเขาจะยอมปล่อยเธอกลับก็ปาไปเกือบบ่ายโมงเธอเข้ามายืนใต้ฝักบัวเพื่อทำความสะอาดร่างกายตัวเองอีกครั้ง พลางร้องไห้ออกมาอย่างหนัก แม้รอยช้ำบนตัวมีวันหาย แต่ทว่าบาดแผลในใจที่เขาสร้างไว้ให้เธอมันคงจะอยู่กับเธอไปตลอดชีวิต"ฉันเกลียดนายออสติน.." ไม่ว่าเธอจะสัมผัสตรงไหนของร่างกายมันก็อดทำให้เธอหวนคิดถึงภาพเหตุการณ์แสนเลวร้ายเหล่านั้นไม่ได้ วันนี้ไม่ใช่วันสุดท้ายที่เธอและเขาต้องเจอกัน เพราะต่อไปนี้ชีวิตเธอจะต้องมีเขาคอยวนเวียนอยู่แบบนี้ไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้ครืด ครืด~"คะ พี่ริชชี่"(รู้รึยังว่าเลขาคุณอานนท์โทรมายกเลิกงานพายทั้งหมดเลย)"รู้แล้วค่ะ"(ทำไมจู่ๆ ถึงมายกเลิกงานพายแบบนี้ได้ ทั้งที่คุยกันไว้ก่อนหน้านี้ว่าถ้าถ่ายแบบเซตนี้จบ จะให้พายขึ้นเป็นแบรนด์บาสเดอร์ของเบอล็อก แต่นี่อะไรมายกเลอกงานกันดื้อๆ นี่พ
@มหาลัย"แหม ถ้าจะมาตามเฝ้าทุกวันขนาดนี้ ทำไมไม่ขอยัยพายเป็นแฟนซะเลยล่ะ หืม" "ใช่ มาหากันทุกวันแบบนี้คนโสดอย่างพวกเราอิจฉานะรู้ไหม"เพื่อนในแก๊งพระพายเอ่ยแซว มองทั้งคู่สลับกันพลางอมยิ้มกริ่มกับภาพพร้อมตักข้าวป้อนพระพาย แต่เพื่อนสนิทพวกเธอกลับเมินเฉยหยิบน้ำผลไม้ปั่นมาดูดกินแทน"เปิดใจให้พร้อมเถอะ เห็นตามมาเป็นเดือนแล้ว" พร้อมพยักหน้าเห็นด้วยกับแก้วตา ผิดกับพระพายที่เอาแต่กัดกินมะม่วงใจมือเล่นไม่สนใจทั้งเพื่อนทั้งพร้อม "ทำเป็นเมินนะยะ""ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉันจะตามจีบพายไปแบบนี้เรื่อยๆ ตราบใดที่พายยังไม่มีแฟน เท่ากับว่าฉันยังมีสิทธิ์ที่จะได้เป็นแฟนพาย""เอาอะไรมามั่นใจ?" เธอปรายตามองพร้อม"หึ ฉันมั่นใจของฉันก็แล้วกันละ" พร้อมยกมือขยี้หัวพระพายอย่างนึกเอ็นดู หญิงสาวมองค้อนกลับไปหนึ่งทีแล้วจัดแจงทรงผมให้เหมือนเดิม"ผมฉันยุ่งหมดแล้วนะพร้อม""เห็นเธอมองค้อนทีไร มันอดขยี้หัวเธอไม่ได้ รู้ไหมว่ามันน่ารัก น่าเอ็น""นี่ๆ เกรงใจคนโสดตรงนี้บ้าง โลกนี้ไม่ได้มีกันแค่สองคนนะ" จูเน่พูดแล้วไปยิ้มกับแก้วตา"ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ" เธอหยิบกระเป๋ามาคล้องบ่า ไม่รอให้ใครอนุญาตปลีกตัวมาห้องน้ำทันที หลังจากท
เธอกลับมาคอนโดมิเนียมตัวเองหลังจากเลิกเรียน ตอนนี้เป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็น ซึ่งเธอต้องรีบเคลียร์ทุกอย่างเพื่อไปหาออสตินตอนหกโมงเย็นดวงตาคู่สวยกลมโตมองบางคนที่กำลังนั่งก้มหน้ามองพื้นอยู่โซฟา ก่อนเขาจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา เธอเบิกตาโพลงอย่างความตกใจรีบปรี่เข้าไปหาพี่ชายด้วยความเป็นห่วง"พี่เพลิง ออสตินทำกับพี่ถึงขนาดนี้เลยเหรอ" พระพายเอ่ยถามเสียงสั่น ใบหน้าพระเพลิงเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและบาดแผลตรงโหนกแก้ม คิ้วแตก ตอนที่เขาเอาคลิปพี่ชายเธอให้ดูวันนั้น สภาพไม่ได้แย่ขนาดนี้ "ออสตินมันทำอะไรพายรึเปล่า""พี่ห่วงตัวเองก่อนเถอะ อย่าเพิ่งห่วงพาย""ตอบพี่มา!" พระเพลิงจับข้อมือน้องสาวข้างที่กำลังสัมผัสแผลตัวเองแล้วตวาดเสียงถาม "มันทำอะไรพาย!""เดี๋ยวพายเอายาแก้ปวดให้กินนะ" เธอเมินคำถามพี่ชาย บิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ทว่าพระเพลิงกลับไม่ยอมปล่อย"มันทำเรื่องเลวๆ กับพายใช่ไหม""...." คราวนี้พระพายนิ่งเงียบ ประโยคนั้นจากปากพี่ชายทำให้ภาพในอดีตที่ออสตินเคยกระทำกับตัวเอง ฉายเข้ามาในหัวอีกครั้ง พระเพลิงขบกรามแน่นด้วยความโกรธแค้น แม้ไม่มีคำตอบจากปากอีกฝ่าย แต่ทว่าความเงียบมันได้ตอบทุกอย่างแทนแล้ว "ไอ้เ
"ท้องแรกโตขนาดนี้ แม่ว่าลูกแฝดแน่นอน" พิมาลาเอ่ยพูดในตอนเอื้อมมือไปสัมผัสหน้าท้องนูนป่องใกล้คลอดของลูกสะใภ้ ทารกน้อยในครรภ์ออกแรงดิ้นทักทายคนเป็นย่า ทำเอาพิมาลาถึงกับทำหน้าตาตื่นเต้นดีใจทันที "เมื่อกี้หลานดิ้นทักทายแม่ด้วย""เขาทำแบบนี้กับทุกคนที่มาจับท้องค่ะ เหมือนเขารู้ว่าเรากำลังคุยกับเขา""คุณคะ ลองมาทักทายหลานไหม" พิมาลาหันไปชักชวนอนันดา ที่นั่งหน้าขรึมมองอยู่ คนเป็นสามีส่ายหน้าปฏิเสธ "เก็บทรงเข้าไปเถอะคุณปู่ หลานออกมาอย่าเห็นเห่อนะ" "จะไม่บอกเพศหลานจริงๆ เหรอพี่สะใภ้" เอวาถามขึ้น ไม่มีใครรู้เพศตัวเล็กในภรรภ์ แถมไม่รู้ด้วยว่าแฝดหรือไม่แฝดเพราะเก็บเป็นความลับกันสองคน อีกไม่กี่วันก็คลอดแล้ว แต่ยังไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับเด็กน้อยในครรภ์เลย"รอลุ้นดีกว่า ค่อยตื่นเต้น" ออสตินพูดแล้วหันไปยิ้มกับภรรยา ทั้งคู่ต่างรู้คำตอบแต่เลือกเก็บเป็นความลับ เอวาทำหน้าเสียดาย ก่อนจะเข้ามาทักทายหลานตัวน้อยกับพิมาลา"คลอดง่ายๆ นะตัวเล็ก""ท่าทางเอวาจะรักเด็กนะ" พระพายพูดขึ้นมา"ใช่ วารักเด็กมาก เคยจินตนาการว่าตัวเองมีลูกด้วยนะ" คำตอบของเอวาทำให้พระพายและออสตินต่างหันไปมองพระเพลิงพร้อมกัน "มองแบบนี้หมา
หลายเดือนต่อมาพระพายนั่งมองออสตินกำลังพูดคุยกับลูกน้อยในครรภ์ด้วยรอยยิ้ม ขนาดลูกยังไม่ลืมตาออกมาดูโลก ว่าที่คุณพ่อป้ายแดงก็แสดงออกชัดเจนว่าเห่อลูกมากแค่ไหน ในแต่ละวันเมื่อว่างจากงาน เขามักมาพูดคุยและร้องเพลงให้ลูกฟังอยู่เสมอ"เฮียรอเก้าเดือนไม่ไหวแล้ว อยากเจอหน้าเขาเร็วๆ""เก้าเดือนไม่นานเกินรอหรอกค่ะ""มันนานสำหรับเฮีย อยากให้พรุ่งนี้ลูกคลอดเลยด้วยซ้ำ"เธอหลุดยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมา ก่อนจะดันศีรษะสามีหนุ่มขึ้นแล้วตวัดเรียวขาลงจากเตียงนอน หยิบยางรัดผมมาเก็บผมที่ยาวรุงรังให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินมานั่งบนตักออสตินพร้อมกับฉกริมฝีปากหนามาจูบอย่างร้อนแรง"อืมม~" เสียงครางดังเล็ดลอดออกมาแผ่วเบา เรียวลิ้นของทั้งคู่ตวัดหยอกล้ออย่างเมามัน จากนั้นจึงถอนจูบออกในเวลาต่อมา ออสตินใช้ปลายจมูกตัวเองถูไปมากับปลายจมูกรั้นของภรรยาสาวด้วยความเอ็นดูและมันเขี้ยว"เฮียเหมือนเสือกำลังอ้อนเมียอยู่เลยนะคะ""มีเมีย ก็ต้องอ้อนเมียสิ" พระพายคลี่ยิ้ม ยกเรียวแขนโอบกอดลำคอแกร่งแล้วใช้ฟันงับแก้มสามีเบาๆ จนเป็นรอยเขี้ยว "กำลังแสดงความรักแบบใหม่กับเฮียอยู่เหรอ?""เฮียชอบหอมแก้มพาย พายเลยอยากทำอย่างอื่นที่แตกต่างจากหอมแก้ม"
สองสัปดาห์ต่อมา"ลูกสาวแม่ สวยที่สุดเลย"เกศินีประคองใบหน้าสวยหวานของลูกสาวคนเล็กพร้อมเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ตอนแรกคิดว่าพระเพลิงจะเป็นฝ่ายได้แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาก่อน สุดท้ายกลับพลิกผันเป็นคนน้องเสียอย่างนั้น ความรู้สึกคนเป็นแม่เมื่อเห็นลูกสาวในชุดเจ้าสาวมันตื้นตันและดีใจอย่างบอกไม่ถูก "แม่จะร้องไห้ทำไมคะ พายแต่งงานนะ ไม่ใช่ติดคุก""แม่ดีใจ ความฝันที่อยากเห็นพระพายสวมชุดเจ้าสาวของแม่ตอนนี้มันเป็นจริงแล้ว" พระพายเช็ดน้ำตาออกจากแก้มมารดา แล้วสวมกอดด้วยความรัก"พายรักแม่นะคะ""แม่ก็รักพายนะ รักที่สุด" เกศินีลูบหลังลูกสาวเบาๆ ก่อนจะผละออกเมื่อประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกโดยเหล่าแก๊งเพื่อนพระพาย "ว้าว! เพื่อนใครเนี่ย ทำไมสวยแบบนี้""วันนี้แกสวยมากเลยนะพระพาย ยังกับเจ้าหญิงที่หลุดออกมาจากเทพนิยายแหนะ""เว่อร์แล้วยัยเนเน่ ไปถ่ายรูปกัน คุณแม่คะ รบกวนเป็นตากล้องจำเป็นให้ชั่วคราวหน่อยนะคะ" พระพายหันไปบอกคนเป็นแม่ เกศินีอมยิ้มพลางส่ายหน้าไปมา ก่อนจะเดินตามลูกสาวไปยังห้องหนึ่ง ซึ่งเอาไว้ใช้ถ่ายรูปกับเจ้าสาวเนเน่และแก้วตานั่งประกบข้างพระพายบนโซฟา สามสาวโพสต์ท่าถ่ายรูปในสไตล์ตัวเอง โดยมีเกศินีรั
"แน่ใจแล้วเหรอว่าจะลาออก" พระเพลิงเอ่ยถามน้องสาว หลังจากพระพายมาปรึกษาตัวเองเรื่องการลาออกจากมหาวิทยาลัย เขาไม่อยากออกความคิดเห็นมากนัก เพราะนั่นคืออนาคตและความฝันของพระพาย ทำได้เพียงรับฟังแล้วให้คำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ"ตอนแรกคิดว่าจะดรอปไว้ก่อน พอคลอดค่อยกลับไปเรียนใหม่ แต่หลังจากที่พายได้นอนคิดทบทวนมาหลายคืน พายอยากใช้เวลาทั้งหมดอยู่กับลูกและคนที่พายรัก" เธออยากมีเวลาอยู่กับลูกและคนรักให้มากกว่านี้ แอบคิดเสียดายที่ต้องลาออกจากมหาวิทยาลัย แต่นั่นเป็นเพียงความรู้สึกชั่ววูบเท่านั้น พอนานไปเธอจะเริ่มชินและทำใจได้เอง"ถ้าพายเลือกแล้ว พี่คงตัดสินใจอะไรแทนไม่ได้ ไม่ว่าพายคิดจะทำอะไร พี่ก็เคารพการตัดสินใจของพายนะ""ขอบคุณนะคะ""เรื่องนี้มีใครรู้แล้วบ้าง?""พายเคยถามแม่ทางอ้อมมาแล้วครั้งนึง แม่บอกว่า แม่ตัดสินใจแทนพายไม่ได้""พี่คิดว่าแม่รู้แต่คงไม่กล้าตัดสินใจแทนพายเหมือนพี่ แล้วออสตินล่ะ รู้เรื่องนี้รึยัง""พายยังไม่ได้บอกเขาค่ะ คิดว่าจะบอกเขาพรุ่งนี้""อืม ถ้าตัดสินใจดีแล้วก็เอาตามนั้น" พระเพลิงพูดด้วยรอยยิ้มพลางยกมือลูบหัวน้องสาวเบาๆ ด้วยความรัก ไม่ว่าพระพายเลือกเดินทางไหน เขาจะคอยซัพพอร์ตแล
พระพายในชุดเกาะอกสีขาวเดินมาหยุดอยู่ลานบนดาดฟ้าของคาสิโน ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบบริเวณ ทุกอย่างถูกตกแต่งราวกับเขาพาเธอมาดินเนอร์บนดาดฟ้าของโรงแรมระดับห้าดาว เธอเดินไปยังโต๊ะอาหาร โดยมีแสงเทียนขนาบข้างทั้งสองฝั่งตลอดทางเดิน กลิ่นของเทียนหอมลอยฟุ้งกระจายเข้ากับบรรยากาศตอนกลางคืนและกลิ่นดอกไม้หอมตลบอลอวล"ชอบไหม" เสียงทุ้มที่ดังขึ้นจากข้างหลัง ทำให้หญิงสาวหมุนตัวกลับมา ก่อนจะระบายรอยยิ้มหวานให้แฟนหนุ่มแล้วเข้าไปหอมแก้มเขาทั้งสองข้างแทนคำขอบคุณ"ชอบสิคะ นึกว่าเฮียจะลืมวันเกิดพายแล้วจริงๆ""วันเกิดของเมีย เฮียไม่มีวันลืมหรอก" เขาพูดพร้อมกับยกมือลูบหัวพระพายด้วยความเอ็นดู "หนูสวยมากรู้ไหม""เฮียเองก็หล่อมากเหมือนกัน" แม้เขาจะสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมลงมาสามเม็ดกับกางเกงสีดำ มองผิวเผินอาจดูธรรมดา แต่ทว่าสำหรับเธอ เขาทั้งดูหล่อและมีเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน "หึ" ออสตินส่งเสียงเบาๆ ในลำคอ จูงมือแฟนสาวไปยังโต๊ะอาหารพร้อมกับเลื่อนเก้าอี้ออกให้ วันนี้คนตรงหน้าเขาสวยจนไม่อาจละสายตาไปมองอย่างอื่นได้ "เฮียสั่งอาหารเองเหรอ?""ใช่ สั่งแต่ของโปรดหนูมา"เธออมยิ้มให้กับความน่ารักและเอาใจใส่ของเขา อาห
หลายวันต่อมาคนตัวเล็กนั่งมองแฟนหนุ่มซึ่งกำลังคุยงานกับแก๊งเพื่อนพลางก้มมองนาฬิกาบนข้อมือตัวเองเป็นระยะ ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นกับอีกยี่สิบห้านาที เขานั่งคุยงานกับเพื่อนมาร่วมสองชั่วโมงเต็ม เธอมองเขาด้วยใบหน้าเง้างอซึ่งเขาเองไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยซ้ำ ทำราวกับเธอไม่ได้อยู่ด้วย วันนี้ทั้งวันเขาเอาแต่เมินเธอ พอเธอเข้าไปกอดหอมก็บอกว่าขอทำงานก่อน จนเริ่มสงสัยว่าเขาเริ่มเบื่อตัวเองแล้วหรือเปล่าอีกอย่างวันนี้คือวันเกิดของเธอ ไม่รู้เขาจำได้หรือเปล่าเพราะไม่ได้ยินเขาพูดถึงเลย พอถามว่าวันนี้วันอะไร เขาก็ตอบกลับมาเสียงเรียบๆ ว่าวันเสาร์ ปากบอกเธอมาก่อนงาน ไหงถึงจำวันเกิดแฟนตัวเองไม่ได้ครืด ครืด~เธอมองเบอร์บนหน้าจอพบว่าเป็นแก้วตาที่โทรมา เธอหยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกมาคุยนอกห้องเพราะไม่อยากทำลายสมาธิทุกคน "ว่าไงแก้วตา"(วันนี้วันเกิดแกนะพาย ไม่จัดปาร์ตี้เหรอ?)"ปีนี้คงไม่ได้จัด ขอโทษพวกแกด้วยนะ"(ไม่เป็นไร ฉันกับเนเน่เตรียมของขวัญไว้ให้แกด้วยนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกฉันเอาไปให้ที่คอนโด)"ขอบคุณนะ"(ลืมบอกว่าพร้อมก็ฝากของขวัญวันเกิดมาให้แกเหมือนกัน)"ฝากขอบคุณพร้อมด้วยนะ"(สรุปแกกับพี่ออส
ออสตินถูกชัชชัยผลักออกไปนอกบ้าน กระบอกปืนในมือที่กำลังจ่อหน้าชายหนุ่มไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวต่อให้คนตรงหน้าขึ้นนกเรียบร้อยแล้วก็ตาม นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกเอาปืนจ่อหน้า ในเมื่อยอมสารภาพผิดไปแล้ว เขาก็ควรก้มหน้ารับกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นต่อไปนี้"ทำพระพายท้องอย่างนั้นเหรอ!""ผมยินดีจะรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ ผมรักพระพาย แล้วผมก็มั่นใจว่าผมสามารถดูแลเธอกับลูกได้ ผมผิดคนเดียว ถ้าคุณพ่อจะลงโทษ ก็มาลงที่ผม""ดี!""คุณพ่อคะ อย่าทำอะไรแฟนพายนะ ถ้าคุณพ่อจะลงโทษ ก็ต้องลงโทษพายด้วย ตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอกนะคะ" เธอเดินเข้าไปยืนบังออสตินพร้อมกับอ้าแขนทั้งสองออก คุณพ่อลงโทษออสตินคนเดียวมันยุติธรรมที่ไหน ไม่อยากเชื่อว่าคนใจดีอย่างคุณพ่อ พอเข้าโหมดโหดหวงลูกสาว จะน่ากลัวขนาดนี้"เฮียเป็นคนเริ่ม คนผิดก็คือเฮียไม่ใช่หนู" ออสตินดึงตัวคนรักออกมาให้ไกลจากปลายกระบอกปืน แววตาเธอแสดงออกชัดเจนว่าเป็นห่วงเขา แถมดวงตาคู่สวยยังแดงก่ำคล้ายกับกำลังจะร้องไห้"คุณพ่อลงโทษเฮียคนเดียวมันยุติธรรมที่ไหน ในเมื่อทำ ก็ทำด้วยกัน ไม่รู้แหละ ถ้าออสตินเป็นอะไรขึ้นมา พายจะไม่ให้คุณพ่อเห็นหน้าหลาน" "พายขู่พ่อเหรอ?""
"จริงเหรอวะ ชิชาเนี่ยนะชักปืนจะยิงพระพาย" อังเดรพูดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่แม็กซ์เวลล์เล่า ผู้หญิงอ่อนหวานและใจดีแบบชิชา ไม่คิดว่าภายในใจจะมีความร้ายกาจซ่อนอยู่"อือ กูขับรถมาเห็นตอนชิชาเดินเข้าไปผลักพระพายพอดี ดีนะออสตินมันรับพระพายได้ทัน ไม่อย่างนั้นพวกเราคงไม่ได้เจอหน้าหลาน""คนสวยแต่ทำไมจิตใจไม่สวยเหมือนหน้าตาเลยวะ" มังกรพูดพร้อมส่ายหน้าไปมา ก่อนจะคว้าแก้วไวน์มาจิบอย่างละเมียดละไม พอได้ยินเรื่องแบบนี้แล้ว แอบผิดหวังกับชิชาไม่น้อย ไม่คิดว่าเรื่องที่เคยพูดตอนอยู่โรงพยาบาล ชิชาจะคิดลงมือทำจริง แถมยังกะเอาถึงชีวิตด้วย"ช่างมันเถอะ ขอแค่ต่างคนต่างอยู่ก็พอ" ถ้าชิชายังเข้ามาวุ่นวายกับเขาและพระพายอีก ครั้งหน้าเขาไม่ใจดีเหมือนวันนี้แน่ ครืด ครืด~หญิงสาวล้วงโทรศัพท์เครื่องหรูที่กำลังแผดเสียงร้องในกระเป๋าสะพายออกมา เบอร์บนหน้าจอทำให้เธอปลีกตัวออกมาคุยเงียบๆ คนเดียว "คะแม่"(เย็นนี้ว่างไหม แวะมาทานข้าวที่บ้านด้วยกันนะ ชวนว่าที่ลูกเขยแม่มาด้วยก็ดี)"พายไม่รู้ว่าเขาจะว่างไหม เดี๋ยวถ้ายังไงพายโทรมาบอกอีกครั้งนะคะ" ไม่รู้วันนี้ออสตินจะทำงานถึงกี่โมง เธอให้คำตอบแน่ชัดกับแม่ไม่ได้ (ได้จ้ะ
หลายวันต่อมา"อื้อ~" เสียงในลำคอหญิงสาวดังเล็ดลอดออกมาแผ่วเบาเมื่อถูกใครบางคนรบกวนเวลานอนในช่วงเช้า พอลืมตาขึ้นมาพบว่าเป็นออสตินกำลังนอนคร่อมร่างดูดนมเธอราวกับเด็กน้อยหิวโซ "อะ...ออสติน ทำบ้าอะไรของนาย""รีบกินนมเมียตอนนี้ พอลูกออกมาจะได้ไม่แย่งลูกกิน""ทำไมวันนี้นายตื่นเช้าจัง""ตื่นมาทำออมเล็ตให้เมียกับลูกกิน" เขาพูดพลางจัดแจงเสื้อผ้าให้พระพาย แล้วใช้สายตาจับจ้องใบหน้าสวยหวานของแฟนสาวด้วยความหลงใหล ปฏิเสธไม่ได้เลยเวลาพระพายไม่แต่งหน้าเธอก็ยังดูสวยไร้ที่ติเหมือนเดิม"อะไรของนาย อยู่ดีๆ ก็มามองหน้ากัน""ชอบเวลาเธอตื่นนอน แล้วบนร่างกายสวมใส่เสื้อผ้าของฉัน""แบบนี้เขาเรียกคนหลงเมียรึเปล่า" เธอพลิกตัวนอนตะแคงยกมือยันศีรษะแล้วใช้นิ้วเรียวไต่เล่นบนแผงอกกำยำ ช้อนสายตามองออสตินแล้วเอ่ยถาม"เมียสวยขนาดนี้ ไม่หลงได้ไง""ปากหวานนะช่วงนี้""อย่างอื่นก็หวานนะ อาจจะหวานกว่าปากก็ได้""พูดกับนายทีไรเข้าเรื่องอย่างว่าทุกที" เธอเบือนใบหน้าหนีจากออสติน ก่อนจะลุกขึ้น เอี่ยวตัวกลับไปหยิบยางรัดผมมาเก็บผมให้เรียบร้อย โดยมีออสตินเข้ามาสวมกอดจากข้างหลัง"ทำไมเราสองคนไม่หาชื่อเรียกแทนกันใหม่ ฉันเธอมันดูห่างเห