จิตใจเมตตาของมังกรฟ้าเหตุใดมหาเทพเทียนวั่งจะไม่รับรู้ หากแต่ยามนี้แดนสวรรค์กำลังสั่นคลอน พลังของมังกรฟ้าจึงสำคัญที่สุด หากเทพเซียนองค์อื่นรู้เข้า เขาไม่อยากคิดถึงผลลัพธ์เลยว่ามังกรฟ้าตนนี้จะถูกบีบบังคับจนถึงทางตันเช่นไร"อีกสองวันจะเป็นคืนจันทร์เต็มดวง วันนั้นข้าจะสามารถดูดซับพลังธาตุทั้งหมดบนพิภพได้ ข้าจะลองดึงพลังออกมาอีกครั้ง""ฝากเจ้าด้วย"ม่านอาคมสื่อสารถูกตัดขาดไปแล้ว เทียนหั่วหลงได้แต่ยืนมองสตรีที่ยังคงไม่ฟื้นเพราะฝืนใช้พลังมากเกินไปอยู่เงียบ ๆ'เจ้าทำไม่ได้ แต่ข้าอาจช่วยเจ้าได้'เสียงหนึ่งดังก้องอยู่ในห้วงจิตของมังกรฟ้า"คงไม่ต้องถึงมือเจ้า"เทียนหั่วหลงพยายามสงบจิตอีกดวงเอาไว้ ทว่าตอนนี้เขาเกือบจะสูญสิ้นพลังวิญญาณทั้งหมดเพราะใช้หลอมโอสถปลุกพลังปราณให้หลี่ชิงชิงทำให้ตอนนี้แม้อยากจะยับยั้งอีกตัวตนเอาไว้ มังกรฟ้ายังฝืนอย่างยากลำบาก'เจ้าไม่ต้องรังเกียจข้าขนาดนั้น พลังของเจ้าเพียงตนเดียวช่วยชีวิตนางอีกครั้งมิได้หรอก'มังกรฟ้าตนนี้ครุ่นคิดตามสิ่งที่ดวงจิตอีกดวงกล่าว"ครั้งก่อนข้าฝืนลิขิตสวรรค์ได้"'แต่ครั้งนี้เจ้าทำเพียงลำพังมิได้'เหมือนถูกทิ่มแทงด้วยคำพูดที่มังกรฟ้ามิอาจถกเถียงก
"ดูนั่น เหตุใดถึงมีดาวชะตาอีกดวงส่องสว่างเคียงข้างดาวชะตาของเจ้าสำนักเช่นนั้น""พวกเจ้าดู! กลุ่มดาวของศิษย์เอกทั้งห้าหายไปหนึ่งดวงเช่นกัน""ดาวชะตาของผู้ใดที่หายไป หรือว่าไปอยู่ตรงนั้นแทน"เสียงวิจารณ์ของเหล่าศิษย์ในสำนักเมฆาล่องลอยดังขึ้นทั่วสารทิศ มีเพียงผู้ที่เป็นศิษย์เอกและเจ้าของดวงดาวของตนเองเท่านั้นถึงจะจำตำแหน่งของกันและกันได้"ดาวชะตาของหลี่ชิงชิงใช่หรือไม่"หงยวี่เอ่ยลอย ๆ แต่กลับกระทบจิตใจอีกคนที่ยืนมองดาวชะตาดวงนั้นด้วยความอิจฉา"ไม่ผิดแน่ศิษย์พี่รอง"เยว่ฟางตอบในสิ่งที่ได้ยินออกไป แม้จะฟังดูเหมือนสุ้มเสียงธรรมดา แต่แววตาเวลาที่นางจ้องดาวชะตาของหลี่ชิงชิงมีแต่ความริษยาอาฆาตในดวงตาคู่นั้น"เหตุใดดาวชะตาของศิษย์น้องห้าถึงเคลื่อนไปอยู่กับท่านอาจารย์ได้"หยวนอวิ๋นเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจตั้งแต่เขาศึกษาตำราเจ้าสำนักรุ่นก่อน ๆ ยังไม่เคยมีบันทึกเกี่ยวกับการโคจรของดาวชะตาสองดวงอยู่เคียงข้างกันเช่นนี้ แบบนี้เท่ากับว่าตอนนี้สำนักเมฆาล่องลอยมิได้มีเจ้าสำนักสองคนแล้วหรือ"นั่นมิใช่ดาวชะตาของชิงเอ๋อร์ทั้งหมด"คงมีเพียงเจ้าสำนักหยวนจีที่รู้ความหมายที่แท้จริงของการเกิดปรากฎดาวชะตาเคลื่อนที
"ท่านแม่เจ้าช่างเป็นผู้มีจิตใจอ่อนโยนเสียจริง ท่านคงรักเจ้ามาก แม้กระทั่งจิตสุดท้ายยังทิ้งไว้ในกายเจ้าเพื่อปกป้องในยามคับขันเช่นนี้"น้ำเสียงที่กว่างเซียงเซียงกล่าวออกมามีทั้งความเคารพยกย่องในตัวหยวนชิง และมีความอิจฉาในวาสนาสหายผู้นี้ที่มีมารดารักนางยิ่ง ไม่เหมือนตนที่แม้จะเคยเห็นหน้าบิดามารดาแต่กลับถูกขายเพื่อแลกเงินไม่กี่ตำลึงให้กับพวกเดนมนุษย์ โชคดีที่นางยังมีวาสนาถูกหนึ่งในศิษย์สำนักเมฆาล่องลอยช่วยชีวิตไว้จึงมีกว่างเซียงเซียงในวันนี้"มารดาเจ้าสิ้นอายุขัยแล้วหรือ"ไม่แปลกใจเลยที่คำถามไร้มารยาทแบบนี้จะถูกถามออกมา ในเมื่อคุณชายรูปงามที่ยืนอยู่ตอนนี้มิใช่เทียนหั่วหลงที่เป็นมังกรฟ้าอย่างไรเล่า แต่ถึงแม้เรื่องนี้จะไม่เกี่ยวกับเขา หากว่ามังกรทมิฬเทียนหลงเซ่ออยากรู้แทนมังกรฟ้าว่าสตรีที่อีกดวงจิตอุตส่าห์ฝืนลิขิตสวรรค์แบ่งพลังวิญญาณถึงครึ่งหนึ่งช่วยนางผู้นั้นไว้เมื่อสิบกว่าปีก่อนตายเช่นไร"ท่านแม่ถูกปีศาจสังหารตั้งแต่คลอดข้าออกมา แม้แต่ใบหน้านางข้ายังมิมีโอกาสได้เห็น"น้ำเสียงโศกาอาดูรช่างบาดจิตใจคนฟังยิ่ง"ถูกปีศาจสังหาร ใครบอกเจ้า"หากสิ่งที่หลี่ชิงชิงเล่ามาหมายถึงมารดานางสิ้นใจตอนที่มัง
"มิใช่ข้าคนเดียว""ท่านเจ้าสำนัก"ทั้งหลี่ชิงชิงและกว่างเซียงเซียงต่างรีบทำความเคารพเจ้าสำนักหยวนจีที่ปรากฎขึ้นในวงเวทย์สื่อสาร"ชิงเอ๋อร์ เหตุใดสีหน้าเจ้าถึงได้ดูซีดเซียวเช่นนั้น"หลี่ชิงชิงถูกถามอย่างไม่ทันเตรียมตัวเตรียมใจถึงกับหลบสายตาผู้อาวุโสเพื่อหาข้อแก้ตัว"เรียนท่านเจ้าสำนัก พวกข้าลงเขามาแค่เพียงวันเดียวก็เจอกับเรื่องยุ่งเหยิงเข้าให้""เซียงเซียง"หลี่ชิงชิงดึงด้านหลังกระโปรงของกว่างเซียงเซียงเพื่อให้นางหยุดรายงาน แต่เหมือนจะช้าไปเพราะคนปากไวเผลอพูดให้อีกฝ่ายสนใจไปแล้ว"เจอเรื่องยุ่งเหยิงอันใด หรือว่าอาการชิงเอ๋อร์กำเริบ!"น้ำเสียงเจ้าสำนักหยวนจีเป็นกังวลกว่าเดิมหลายส่วน นางถึงขั้นคิดที่จะใช้วิชาเดินทางพันลี้มาโผล่ที่หมู่บ้านตงเหลียงตอนนี้เสียด้วยซ้ำ"มิใช่เจ้าค่ะ ศิษย์แค่อ่อนแรงเลยสลบไปครู่หนึ่ง""เหตุใดเจ้าถึงอ่อนแรง ตกลงที่หมู่บ้านตงเหลียงเกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้า"หยวนอวิ๋นเห็นศิษย์น้องทั้งสองยื้อเวลาไม่ยอมเล่าสักทีจึงถามเสียงแข็งเชิงบังคับครั้งนี้คนปากไวอย่างกว่างเซียงเซียงกลับไม่ยอมปริปากเล่าแม้ครึ่งคำ เดือดร้อนมาถึงหลี่ชิงชิงจำต้องเล่าเรื่องทั้งหมดเอง"มีปีศาจอาละวาดที่ห
: กระท่อมหลังเก่า :รุ่งเช้า..."คุณชายทั้งสองแน่ใจหรือจะตามพวกข้าเข้าหมู่บ้าน"หลี่ชิงชิงถามบุรุษตรงหน้าที่ตอนนี้คือดวงจิตของเทียนหลงเซ่อ"เจ้าลำบากใจ...""มิใช่เช่นนั้น ข้าเพียงแค่กลัวจะทำพวกท่านเดือดร้อน"ตอนนี้มนตร์สะกดของปีศาจฮุ่ยเฟิ่งคลายแล้ว หากชาวบ้านตงเหลียงรู้ว่านางคือหลี่ชิงชิง ปีศาจตาแดงเมื่อแปดปีก่อนเกรงว่าคนที่เดินทางร่วมกับนางจะเดือดร้อนไปด้วย"พวกข้าเป็นถึงบุรุษมิใช่คนใจเสาะ"เทียนหลงเซ่อ มังกรทมิฬผู้เย็นชากล่าวเสียงเรียบ แววตาเย่อหยิ่งเฉกเช่นวิสัยของมังกรทมิฬที่แสนดุกร้าวจ้องใบหน้างดงามเด็ดเดี่ยวของหลี่ชิงชิงราวกำลังท้าทายนาง"เช่นนั้นพวกท่านตามข้ามาเถิด"หลี่ชิงชิงเหลือบเห็นสายตาของภูติอาเล่ยที่มองนางเหมือนเป็นสตรีเรื่องมากจึงไม่อยากมากความต่อ เร่งเดินนำทางเข้าหมู่บ้านตงเหลียงอีกครั้ง"ถึงแล้ว"โชคดีที่บ้านของหลี่ชิงชิงอยู่ใกล้ทางเข้าจากตีนเขาเซียนลู่ ท้ายหมู่บ้านเช่นนี้มีเรือนน้อยหลังจึงไม่ค่อยมีชาวบ้านสังเกตเห็นการมาเยือนของพวกนาง"นี่บ้านเจ้ารึ"ภูติอาเล่ยถามด้วยน้ำเสียงเชิงถากถางเมื่อเห็นสภาพของกระท่อมหลังหนึ่งที่ค่อนข้างเก่าแถมยังเล็กกว่าหลังที่นางเผาเมื่อแปดปีก
: ความจริงในอดีต :----------- ----------- เทียนหลงเซ่อได้เข้ามาอยู่ในห้วงจิตของความทรงจำหลี่ต้งเรียบร้อยแล้ว เขากำลังดูเหตุการณ์ในอดีตของหลี่ต้งสตรีท้องแก่นามว่าหยวนชิงกำลังถูกใครบางคนทำร้ายดวงจิตของคนชุดดำช่างเต็มไปด้วยไอสังหารขั้นรุนแรงจนมังกรทมิฬที่ว่าชั่วร้ายแล้วยังสะอิดสะเอียนกับไอสังหารของคนชุดดำผู้นี้"เจ้ากับข้ามิเคยมีเรื่องบาดหมางกัน เหตุใดถึงต้องการชีวิตข้า"หยวนชิงเอ่ยถามคนชุดดำที่ปิดหน้าคลุมหมวก หากแต่มองอย่างไรก็เหมือนสตรีมากกว่าบุรุษหลายส่วน"นี่เป็นลิขิตสวรรค์ เด็กในท้องเจ้าจะเกิดมาเป็นภัยกับสามพิภพ ต้องตัดไฟเสียแต่ต้นลม"สุ้มเสียงนั้นฟังยากยิ่งนักเพราะมีหน้ากากคลุมหน้าอีกชั้นหนึ่ง จะว่าคล้ายเสียงบุรุษก็ไม่ใช่ จะว่าเสียงสตรีก็ไม่เชิง หยวนชิงที่ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มทีทำได้เพียงหาทางหนีทีไล่เพื่อรักษาหนึ่งชีวิตในครรภ์ของนางเอาไว้"สวรรค์คงไม่ใจร้ายส่งลูกมาเกิดกับข้าแล้วกำจัดทีหลังเช่นนี้เป็นแน่" หยวนชิงตอบโต้พร้อมหาจังหวะสลัดคนชุดดำนี้ไปด้วย"ไม่มีผู้ใดฝืนลิขิตสวรรค์ได้ วันนี้คือวันตายของเจ้าสองแม่ลูก!"จบคำตัดสินแสนเยือกเย็นนั้น ปราณสีดำก็พวยพุ่งตรงมาใส่แผ่นหลังของหยวน
ที่ตอนนี้นางจับพลัดจับผลูได้วิชาลับนี้ส่งต่อจากมารดาอย่างไม่ต้องฝึกหากพลังทั้งสามสายเกิดขัดแย้งกัน ผู้ที่ไร้ชีวิตอมตะจะต้องดับสิ้น นั่นหมายถึงตัวหลี่ชิงชิงที่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาอาจจะต้องแหลกสลายหากเกิดความผิดพลาดขึ้น'อย่างไรเสียเหมันต์สดับสวรรค์ก็เป็นเคล็ดวิชาของพิภพเทพ คงไม่ขัดแย้งกับพวกเรา'แม้จะพูดออกไปเช่นนั้น แต่ในใจของมังกรฟ้ากลับมีความพะวงอยู่หลายส่วนหากไม่เป็นดั่งใจหวัง เขาจะรับมือกับสถานการณ์ตอนนั้นเช่นไรดี"เจ้าพอเดาได้หรือไม่ คนชุดดำเมื่อปีนั้นคือใคร"มังกรทมิฬถามเผื่อครั้งนั้นมังกรฟ้าอาจจะเคยผ่านสายตากับนักฆ่าผู้นั้นมาบ้าง'เจ้าเคยได้ยินเรื่องจิตมารของเทพบรรพกาลหรือไม่'จิตมารของเทพบรรพกาลเป็นเรื่องเล่ามาตั้งแต่แดนสวรรค์ได้ถือกำเนิดขึ้นในจักรวาลแห่งนี้เล่ากันว่า ที่เทพบรรพกาลส่งต่อหน้าที่ปกครองแดนสวรรค์ให้มหาเทพดูแลเพราะตัวเขานั้นถูกจิตมารเข้าแทรก จำต้องอยู่ให้ห่างจากแดนสวรรค์เพื่อขัดเกลาความมืดในจิตใจ ยังเล่าต่อกันว่ามีเศษเสี้ยวของจิตมารหนึ่งแยกตัวออกมาจากเทพบรรพกาลได้ และก่อเกิดเป็นแดนปีศาจโดยมีเจ้าแห่งมารปกครอง'เรื่องเหล่านั้นเป็นเพียงเรื่องเล่าที่ไม่เคยมีผู้ใดพิ
"ตอนไปน้องชายสุดที่รักของข้าไปอย่างมีลมหายใจและหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวังว่าจะได้เจอหน้าเจ้า หากแต่ขากลับ...ชาวบ้านกลับหามเขามาเพียงร่างที่ไร้วิญญาณ"หลี่ต้งเงยหน้ามองบุตรสาวด้วยแววตาโกรธแค้น หลี่ชิงชิงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนพื้นไม้ ดวงตาเหม่อลอยอย่างไร้ที่สิ้นสุด ต่อมานัยน์ตาคู่สวยก่อเกิดเป็นม่านน้ำตาค่อย ๆ เอ่อนองล้นขอบตาไหลเป็นทางยาวอาบพวงแก้มทั้งสองข้างอย่างไม่รู้ตัว"เกิดอะไรขึ้น เหตุใดท่านอาสี่ถึงกลับมาด้วยร่างที่ไร้ลมหายใจเช่นนั้น"หลี่ชิงชิงเอ่ยถามทั้ง ๆ ที่ใบหน้าสวยอาบไปด้วยมวลน้ำตามหาศาลที่ยังไหลมาไม่มีวี่แววว่าจะหยุด"เจ้ายังกล้าถามอีกหรือในเมื่อคนที่ควักหัวใจเสี่ยวจงออกมาคือเจ้าเอง นางปีศาจ!"หลี่ชิงชิงสะดุ้งตกใจเมื่อเศษไหสุราที่หลี่ต้งปาใส่นางเฉียดผิวแก้มไปเพียงนิดเดียว"ควักหัวใจ? นั่นไม่ใช่ฝีมือมนุษย์ธรรมดาแล้ว ชิงชิงไม่มีทางทำเช่นนั้นได้"กว่างเซียงเซียงทนไม่ไหวที่สหายสนิทไม่ยอมแก้ต่างให้ตัวเองสักครึ่งคำ แต่นางก็พอเข้าใจ นั่นเพราะตอนนี้หลี่ชิงชิงคงกำลังตกใจกับสิ่งใหม่ที่ได้รับรู้มาจากบิดา"ข้าถึงได้บอก ว่ามันคือฝีมือของปีศาจอย่างนาง!"มังกรทั้งสองตนต่างอึดอัดแทนหลี่ชิง
"เป็นพระมหากรุณาธิคุณเพคะ"หลี่ชิงชิงแอบชำเรืองมองเห็นมังกรฟ้ายิ้มให้ตนอยู่จึงรีบหลบสายตานั้นบ้าจริง! ทำไมนางต้องใจสั่นเช่นนี้ด้วย พวงแก้มก็ร้อนวูบวาบ หัวใจยังมาเต้นแรงจนยากควบคุมอีก"หงส์เพลิงจูฮวาเหยียน""เพคะมหาเทพ""แม้เจ้าจะมีความชอบในศึกครั้งนี้ หากแต่ไม่สามารถลบล้างความผิดก่อนหน้าได้""เรียนมหาเทพ หากเป็นเรื่องสับเปลี่ยนตะวันจันทรา เป็นข้าเองที่ไหว้วานหงส์เพลิงให้ทำเช่นนั้น"เทียนหั่วหลงรู้ว่ามหาเทพเทียนวั่งจะกล่าวโทษเรื่องนี้กับหงส์เพลิงจึงรีบบอกความจริง"มังกรฟ้าไหว้วานข้าก็จริง แต่ถ้าข้าไม่ยินดีทำก็ไม่มีผู้ใดบังคับได้ มหาเทพโปรดลงทัณฑ์ข้าในเรื่องนี้เพียงผู้เดียวด้วย""ฮวาเหยียน"จูฮวาเหยียนคลี่ยิ้มให้กับมังกรฟ้าที่ส่งแววตาเสียใจและรู้สึกผิดให้นาง'ข้าเต็มใจทำเพื่อท่าน'จูฮวาเหยียนบอกทางสายตาให้กับมังกรฟ้า และนางเชื่อว่าคนฉลาดเช่นเขาอ่านแววตานั้นของนางออก"เช่นนั้นเจ้าจงไปรับผิดที่ตำหนักห้วงกาลเวลาของเทพรัตติกาลจู๋อวี่เสีย""น้อมรับพระบัญชามหาเทพ""บัดนี้ทั้งสามพิภพสงบสุขแล้ว ข้ามหาเทพเทียนวั่งขอบคุณทุกการเสียสละของทุกคนในศึกครั้งนี้"กล่าวจบมหาเทพเทียนวั่งก็เร้นกายกลับแดนสุ
หมับ!เทียนหั่วหลงเห็นแววตามุ่งมั่นนั่นแล้วรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย เขารั้งข้อมือนางไว้แน่น"ข้าจะปลอดภัย"หลี่ชิงชิงหันกลับมาส่งแววตาหวานซึ้งมาให้เขา ในประกายนั่นบอกให้มังกรฟ้าเชื่อใจนาง"เจ้าต้องปลอดภัยกลับมา"หลี่ชิงชิงยิ้มกว้างแทนคำตอบนางหันหน้ากลับไปเผชิญกับจอมมารบรรพกาลที่อยู่ในร่างของหงยวี่บรรยากาศรอบตัวหลี่ชิงชิงเปลี่ยนไป นางถูกพลังของธาตุทั้งห้าที่มองไม่เห็นห้อมล้อมเอาไว้แววตามาดมั่นเต็มไปด้วยความเยือกเย็นไม่ต่างจากเทพสงครามเฉินเสวี่ยทุกย่างก้าวที่หลี่ชิงชิงก้าวเดินเกิดเป็นคลื่นน้ำรองรับน้ำหนักของนาง"จอมมารชั่ว! เจ้าทำลายสำนักเมฆาล่องลอย เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ รวมถึงอาจารย์ป้าของข้า!"ทุกคำของนางช่างหนักหน่วง แววตามุ่งมาดหวังทำลายศัตรูตัวร้ายตรงหน้า"เจ้าลืมผู้ใดอีกหรือไม่"จอมมารบรรพกาลยั่วยุอีกคนให้นึกถึงอดีตที่แสนเจ็บปวดแววตาหลี่ชิงชิงวูบไหวไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาแน่วแน่ดังเดิม"ข้าจะลืมแค้นของท่านแม่ ท่านพ่อ และอาสี่ได้อย่างไร!"วันที่นางรอคอยในที่สุดก็มาถึง หลี่ชิงชิงจะได้ล้างแค้นให้กับครอบครัวที่ล่วงลับเพราะจอมมารตนนี้เสียที"วาจาสามหาวใช้ได้ วิญญาณของแม่เจ้า พ่อเจ้
: เจ้าสาวของมังกรฟ้า :มังกรฟ้าพาหลี่ชิงชิงออกมาจากห้วงจิตของนางได้สำเร็จ"มาได้สักที"มังกรทมิฬฝืนใช้พลังจนเฮือกสุดท้ายจึงเอ่ยประชดเล็กน้อยที่เห็นสหายทำภารกิจลุล่วงหลี่ชิงชิงตื่นจากการควบคุมของจอมมาร นางรีบใช้คัมภีร์เหมันสดับสวรรค์ชำระล้างพร้อมขับไล่วิญญาณชั่วร้ายที่หลงเหลืออยู่ออกจากกายจนหมดสิ้น"พวกเจ้า! พวกเจ้ากล้าขัดขวางแผนการครองใต้หล้าข้า!"เสียงแห่งความเกรี้ยวกราดของจอมมารบรรพกาลดังขึ้น มันใช้พลังทั้งหมดสะบั้นแส้อัสนีกาลของมังกรทมิฬจนขาดกระจายอั่ก!เมื่อเอ็นมังกรถูกทำลาย มังกรทมิฬจึงบาดเจ็บล้มฟุบลงกับพื้นพร้อมกระอักเลือดออกมาก่อนจะหมดสติ ดวงวิญญาณแตกกระจายหายไปกับอากาศ"หลงเซ่อ!"เสียงสัตว์เทพทั้งสี่ประสานกันด้วยความตกใจมังกรฟ้าเทียนหั่วหลงเคียดแค้นยิ่งนักที่ดวงจิตอีกดวงถูกทำลายไปต่อหน้าต่อตาตน"ข้าจะไม่ยอมให้การเสียสละของมังกรทมิฬสูญเปล่า"มังกรฟ้าได้พลังวิญญาณและอัคคีมรกตกลับมาทั้งหมดแล้ว ตอนนี้มันมีพลังเหนือปีศาจทั้งปวงเฉกเช่นแต่ก่อนเสียงดังเปรี้ยงปร้างพร้อมแสงวาบสว่างไสวปรากฎขึ้นเหนือท้องนภาที่ย้อมไปด้วยสีราวเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผา ไม่นานแส้พิฆาตของอัคคีมรกตก็ฟาดเข้ากั
ภายในห้วงจิตของหลี่ชิงชิงในเวลานี้แตกต่างจากครั้งแรกที่เทียนหั่วหลงเคยเข้ามาพื้นที่เวิ้งว้างแห่งนี้ถูกโอบล้อมไปด้วยทะเลหมอกสีดำทมึน กลิ่นไอความชั่วร้ายของจอมมารบรรพกาลกำลังกลืนกินทุกอย่างที่เป็นตัวตนของนางจากในห้วงจิตนี้มังกรฟ้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง หากเขามัวแต่เดินสุ่มทิศทางอยู่แบบนี้คงหาเจ้าของห้วงจิตไม่เจอ เวลายิ่งมีจำกัดเขาจึงเปลี่ยนแผนการใหม่"กระดิ่งมังกรสำแดงฤทธิ์!"มังกรฟ้าใช้อาคมเรียกกระดิ่งมังกรที่อยู่บนตัวหลี่ชิงชิง เสียงกระดิ่งดังก้องกังวาลรอบกายยากแก่การเดาทิศทางที่มาของเสียงเทียนหั่วหลงรีบตั้งค่ายกลขจัดไอมารออกไปเพื่อเพิ่มการรับรู้ทิศทางของกระดิ่งมังกรให้ชัดเจนอั่ก!เขาสูญเสียพลังวิญญาณไปมาก การใช้อาคมเวทย์ยิ่งขั้นสูงและฝืนใช้มากเท่าไรยิ่งสะท้อนกลับตัวมังกรฟ้าเองมากเท่านั้นเทียนหั่วหลงกลับมาตั้งสมาธิอีกครั้ง เขาหลับตาลงพร้อมกับกำหนดจิตให้แน่วแน่ นึกถึงเพียงหลี่ชิงชิงจากก้นบึ้งของหัวใจ ไม่นานปรากฎแสงสว่างรำไรส่องอยู่ไม่ไกลจากจุดที่มังกรฟ้ายืนอยู่เทียนหั่วหลงมองเห็นคนที่ตามหากำลังนอนขดตัวอยู่บนพื้นโดยมีแสงสีขาวนั้นคอยปกป้องร่างหลี่ชิงชิงเอาไว้ทำให้จอมมารบรรพการไม่สามารถค
ตู้ม!จอมมารหงุดหงิดใจที่เหล่าเทพชั้นต่ำเอาแต่พร่ำบ่นให้เขารำคาญหูจึงซัดพลังโจมตีเทพที่มาใหม่จนได้รับบาดเจ็บเจียนตาย"เสวียนอวี่ ข้าฝากท่านส่งท่านเทพเหล่านั้นกลับสวรรค์ด้วย"มังกรฟ้าเคลื่อนสายตากลับมาสบมองจอมมารในร่างหลี่ชิงชิงต่อภายในอุ้งมือมังกรฟ้าเกิดเป็นกลุ่มพลังสายหนึ่งขึ้นมา"อัคคีมรกตพิฆาต!"การโจมตีที่หนักหน่วงและแข็งแกร่งของมังกรฟ้าสั่นสะเทือนไปทั้งสามภพ จอมมารปัดป้องได้ทว่าก็ถูกพลังโจมตีนั้นทำให้ได้รับบาดเจ็บประมาณหนึ่งเทียนหั่วหลงเห็นสีหน้าหลี่ชิงชิงเจ็บปวดใจเขาก็ปวดตาม'อดทนอีกนิด ข้าต้องช่วยเจ้าให้ได้'เทียนหั่วหลงกลับมารวบรวมพลังอีกครั้งเพื่อโจมตีจอมมารบรรพกาลการต่อสู้ของมังกรฟ้ากับจอมมารดำเนินไปหลายชั่วยาม ทั้งคู่ผลัดกันจู่โจมผลัดกันปัดป้อง พลังวิญญาณของมังกรฟ้าที่ได้จากหลี่ชิงชิงคืนมาจากครานั้นฟื้นคืนแปดส่วน หากแต่ตอนนี้เขาใช้จัดการจอมมารจนแทบจะไม่เหลือเรี่ยวแรงสู้ต่ออั่ก!เทียนหั่วหลงหลบการโจมตีครั้งนี้ไม่ทัน เขาถูกพลังมืดซัดเข้าเต็ม ๆ จนกระอักเลือดเหนียวข้นออกมามังกรทมิฬเห็นท่าไม่ดีหากปล่อยให้มังกรฟ้าสู้ตัวต่อตัวอีกแก่นวิญญาณคงแตกดับเป็นแน่"ข้าฝากทางนี้ด้วย"เท
คราที่หยวนอวิ๋นกำลังจะหมดแรงปรากฎสายอัสนีทมิฬฟาดลงมายังจอมมารบรรพการที่อยู่ในร่างของหลี่ชิงชิงเข้าอย่างจัง"จอมมารน่ารังเกียจ"มังกรทมิฬเทียนหลงเซ่อปรากฎเหนือเวหาด้วยท่วงท่าสง่างาม"คุณชายเทียน"กว่างเซียงเซียงเอ่ยนามผู้ที่เคยช่วยเหลือนางจากปีศาจบุปผา"เจ้ารู้จักเทพผู้นั้น"กว่างเซียงเซียงพยักหน้า หากแต่นางไม่ตอบกลับใด ๆ ในใจรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาหลายส่วนตั้งแต่คนผู้นี้ปรากฎกายขึ้น"เจ้ามีกลิ่นไอของข้า"จอมมารบรรพกาลสูดดมกลิ่นของมังกรทมิฬ"เป็นเพียงเศษเสี้ยวที่ถูกตัดทิ้งของเทพผู้สร้างยังกล้าเอาตัวเองมาเทียบเท่ากับข้า"คำพูดเสียดแทงใจของเทียนหลงเซ่อสร้างความเคืองขุ่นให้จอมมารหลายเท่า มันไม่รอเวลารีบใช้อาคมของเหมันต์สดับสวรรค์ขั้นสามซัดไปยังเทียนหลงเซ่อ"น่าขยะแขยง ยึดร่างกายผู้อื่นไม่พอ ยังลอบใช้พลังของนางอีก เจ้าคงไร้พลังจริง ๆ"เทียนหลงเซ่อหลบการโจมตีได้ก็หาเรื่องยั่วโมโหจอมมารทันทีคนถูกดูถูกแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา"มังกรทมิฬหน้าโง่ คิดหรือว่าเจ้าเพียงคนเดียวจะช่วยมนุษย์นางนี้จากข้าได้""ใครว่าคนเดียวกัน!"เสียงดุดันดังขึ้นพร้อมกับเพลิงกัลป์พวยพุ่งโจมตีร่างของหลี่ชิงชิงอย่างไม่ยั้งมือ"ห
: ศึกสัตว์เทพกับจอมมาร :ถ้ำบนเขาเซียนลู่ผ่านมาแล้วสามวันที่หลี่ชิงชิงแยกทางจากมังกรฟ้ากลับเขาเมฆา ผู้เป็นใหญ่เหนือปีศาจทั้งปวงยังคงไม่มีวี่แววจะฟื้นเทียนหลงเซ่อถ่ายทอดพลังอัคคีกาลเพื่อปลุกให้มังกรฟ้าตื่นจากการจำศีลซึ่งเป็นวิธีการรักษาชีวิตของเผ่ามังกรเมื่อแก่นพลังวิญญาณบาดเจ็บสาหัสจนอาจดับสูญ เผ่ามังกรจะเข้าสู่การจำศีลเพื่อรักษาแก่นพลังวิญญาณของตนไม่ให้ดวงจิตแตกดับอั่ก!เมื่อฝืนใช้พลังเกินขีดจำกัดในสภาพที่ฝืนแยกกายหยาบออกมาหลังหมดคืนจันทร์เพ็ญทำให้มังกรทมิฬบาดเจ็บสาหัสถึงแก่นพลังวิญญาณเช่นกัน เทียนหลงเซ่อกระอักเลือดออกมาทำเอาอาเล่ยที่คอยดูแลไม่ห่างตกใจ"ท่านมังกรทมิฬ!"อาเล่ยรีบเข้ามาช่วยพยุงมังกรทมิฬที่ใบหน้าซีดเซียวร่างกายไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาพักผ่อนบนโขดหิน"ท่านไม่เป็นอะไรนะขอรับ"ภูติหิ่งห้อยเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง เทียนหลงเซ่อส่ายหน้าเล็กน้อยบอกว่าตนยังไหว"ทำไมนายท่านถึงยังไม่ฟื้นขอรับ"อาเล่ยมองไปยังมังกรฟ้าที่ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ที่เดิมเวลาผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว พลังของมังกรทมิฬก็สูสีกับมังกรฟ้าเหตุใดถึงยังไม่สามารถปลุกนายเขาให้ตื่นได้"แก่นวิญญาณของหั่วหลงเสียหายเป็นอย่างมาก ต
หยวนอวิ๋นเห็นถึงความผิดปกติจึงเอื้อมมือไปเขย่าแม่บุญธรรมตนเบา ๆ หากแต่เพียงแค่ปลายนิ้วเขาแตะโดนอาภรณ์สีขาวสะอาดนั้นก็ถูกพลังบางอย่างสะท้อนทำร้าย"ไอมาร!"หยวนอวิ๋นรีบถอยห่างออกมาจากร่างของเจ้าสำนักหยวนจี ไม่นานไอสีดำก็พวยพุ่งเป็นกลุ่มควันลอยออกมาจากร่างของหยวนจีสร้างความแตกตื่นหวาดกลัวให้กับเหล่าศิษย์ทั้งหลาย"ไม่จริง! เป็นแบบนี้ได้เช่นไร"หลี่ชิงชิงมีพลังปราณแท้ตื่นรู้ที่บริสุทธิ์ ไอมารแค่นี้ทำอะไรนางไม่ได้ ร่างงามจึงเดินผ่ากลุ่มไอชั่วร้ายนั้นไปยังร่างของหยวนจีที่นอนสงบนิ่งนางสะบัดมือเพียงครั้งกลุ่มไอชั่วร้ายก็สลายหายไปจากพลังของเหมันต์สดับสวรรค์ขั้นชำระล้าง"อาจารย์ป้า"หลี่ชิงชิงเอื้อมมือไปประคองหยวนจีขึ้นมาพิงไว้ที่ตัวนางเองร่างกายของหยวนจียังอุ่นอยู่ นางเพิ่งเสียชีวิตไปไม่นาน เมื่อคำนวณดูเวลาแล้วน่าจะเป็นช่วงที่มีปีศาจกลุ่มนั้นปรากฎที่หน้าถ้ำ"ฝีมือใคร!"เสียงเย็นยะเยือกของหลี่ชิงชิงดังขึ้นบัดนี้ดาวของเจ้าสำนักหยวนจีดับมืดล่วงหล่นไปแล้ว"ศ...ศิษย์พี่...สาม"เสียงสั่นกลัวของศิษย์น้องเสี่ยวโยวดังขึ้นตอนที่เยว่ฟางปลิดชีพเจ้าสำนักหยวนจีนางไม่ได้สังเกตเห็นเสี่ยวโยวน้อยที่นอนอยู่ใต
: ตกสู่วิถีมาร :ครึ่งชั่วยามต่อมา...หลี่ชิงชิงนั่งเฝ้าเจ้าสำนักหยวนจีอย่างไม่หลับไม่นอน เมื่อเห็นว่าอาจารย์ป้าของนางชีพจรคงที ลมปราณกลับมาเดินปกติจึงผละออกมานั่งคิดถึงเทียนหั่วหลง นางไม่รู้ว่าป่านนี้มังกรฟ้าผู้นั้นจะฟื้นแล้วหรือยัง"กินอะไรก่อนเถิด"หยวนอวิ๋นที่เดินตรวจตราเขตอาคมปากถ้ำเสร็จจึงเดินกลับมาดูแลศิษย์น้องห้า เขาหยิบแผ่นแป้งทอดติดมือมายื่นให้หลี่ชิงชิง"ข้ายังไม่หิว"แม้หลี่ชิงชิงจะปฏิเสธแต่หยวนอวิ๋นก็มองออกว่าศิษย์น้องผู้นี้คงมีเรื่องในใจให้คิดจนกินอะไรไม่ลงมากกว่าเขาจึงเปลี่ยนวิธีแบฝ่ามือออกเพื่อขออะไรบางอย่าง"ถุงเฉียนคุน""อ้อ นี่เจ้าค่ะ"หลี่ชิงชิงรีบปลดถุงเฉียนคุนส่งคืนให้เจ้าของหยวนอวิ๋นรับมาก่อนจะเทเอาของบางอย่างออกมา"ลูกกวาด"หลี่ชิงชิงเห็นลูกกวาดหลากสีถึงกับดีใจ"อ้าปาก"หยวนอวิ๋นแกะลูกกวาดออกมาหนึ่งเม็ดพร้อมสั่งให้คนตาลุกวาวเมื่อเห็นของชอบอ้าปาก"หวานไหม""อื้อ"หลี่ชิงชิงเคี้ยวลูกกวาดที่ศิษย์พี่ใหญ่ป้อนให้ตุ้ย ๆ ด้วยความอารมณ์ดีหยวนอวิ๋นเห็นศิษย์น้องที่เอาแต่หน้านิ่วคิ้วขมวดมาหลายชั่วยามยิ้มออกเขาก็โล่งใจ เผลอเอื้อมมือไปลูบผมหลี่ชิงชิงด้วยความเอ็นดู"ก่อนหน