Share

บทที่ 30

Author: ไห่ตงชิง
หลิวซือฉุนเงยหน้าขึ้น มองเห็นดวงตาเป็นประกายของหลี่เฉิน หัวใจก็สั่นสะท้าน

จากการได้สัมผัสในช่วงเวลาสั้นๆ หลิวซือฉุนรู้สึกได้ว่าองค์รัชทายาทตรงหน้าไม่เพียงแต่ฉลาดและลึกซึ้งเท่านั้น แต่ยังไม่ยอมอ่อนข้อ นิสัยยังบ้าอำนาจและแข็งกร้านเป็นอย่างมากแน่นอน

หากตนปฏิเสธ ทั้งตนและตระกูลหลิวจะมีจุดจบอย่างไร

หลิวซือฉุนไม่กล้าคิด

แต่หากยอมตกลง หลิวซือฉุนก็ไม่สามารถตัดสินใจได้จริงๆ

ในยุคสมัยนี้ ความบริสุทธ์ของผู้หญิงมีความสำคัญมากกว่าชีวิตของนาง แม้ว่าจะเป็นผู้หญิงแกร่งและความคิดก็ก้าวหน้ากว่าผู้หญิงทั่วไปมากอย่างหลิวซือฉุน ก็ยังไม่เคยคิดเลยว่าร่างกายของนางสามารถใช้เป็นข้อต่อรองได้

“องค์รัชทายาท หากหม่อมฉันยินยอมพระองค์แล้วจะแตกต่างจากพวกผู้หญิงทั่วไปที่พอพระองค์เรียกก็มาสั่งไปก็ไปอย่างไร? พวกหญิงแบบนั้น องค์รัชทยาทมีมากเท่าที่ต้องการ ยังขาดหม่อมฉันคนหนึ่งอีกหรือเพคะ?”

หลิวซือฉุนรวบรวมความกล้าพูดว่า “สิ่งที่ร่างกายของหม่อมฉันถวายให้พระองค์ได้ ผู้หญิงคนอื่นๆ ก็สามารถทำได้ แต่ผลประโยชน์ที่หม่อมฉันนำมาสู่องค์รัชทายาทได้นั้น คนธรรมดาๆ ย่อมไม่มีวันทำ"

“องค์รัชทายาททางพระปรีชาสามารถ บัญชีนี้ควรคำนวณใ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter
Comments (2)
goodnovel comment avatar
Somsak Hirun
ไม่เห็นมีอัพเดทใหม่ๆเลย
goodnovel comment avatar
นิวัต เลิศกษิต
ไม่มีต่อหรือครับกำลังสนุกเชียวนะ
VIEW ALL COMMENTS

Related chapters

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 31

    ในขณะนั้น เสียงฝีเท้าอันวุ่นวายก็ดังมาจากด้านนอกพระที่นั่งสีเจิ้ง จากนั้นสวีฉังชิงก็เปล่งเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจว่า “องค์รัชทายาท องค์รัชทายาท! กระหม่อมสวีฉังชิง มีเรื่องเร่งด่วนขอเข้าเฝ้าองค์รัชทายาท!”เสียงตะโกนที่ไร้สัญญาณเตือนนี้ ได้ขัดจังหวะบรรยากาศที่หลี่เฉินจัดอย่างพิถีพิถันในพระที่นั่งสีเจิ้งหลิวซือฉุนราวกับได้รับนิรโทษกรรม นางวิ่งหนีเหมือนกระต่ายป่า ที่อยากจะหลบไปซ่อนตัวอยู่ไกลๆ นางคำนับหลี่เฉินแล้วกล่าวอย่างรีบร้อนว่า “หม่อมฉันขอทูลลาก่อนเพคะ”พูดจบ หลิวซือฉุนจึงเปิดประตูพระที่นั่งสีเจิ้ง ซึ่งบังเอิญกับสวีฉังชิงที่วิ่งถลาเข้ามา หลิวซือฉุนเหลือบมองสวีฉังชิงที่กำลังตื่นตระหนกแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเดินจากไปถ้าไม่วิ่งหนีตอนนี้ พรหมจรรย์ของนางก็คงจะหายอยู่ที่นี่แน่ขณะที่หลิวซือฉุนรอดพ้นจากความตายได้อย่างหวุดหวิด หลี่เฉินที่ตั้งปืนเตรียมจุดไฟ ก็เห็นเป็ดที่กำลังจะปรุงบินหนีไปแล้วเขาจ้องมองสวีฉังชิงอย่างไม่มีความสุข ระงับความโกรธในใจและพูดเสียงลอดไรฟันว่า “ถ้าวันนี้เจ้าไม่มีคำอธิบายดีๆ ข้าจะตัดหัวเจ้าทำเป็นกระโถน!”สวีฉังชิงกล่าวด้วยความตื่นตระหนกว่า “องค์รัชทายาท เกิดเรื่องใหญ

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 32

    ลูกเตะนี้ หลี่เฉินเตะออกไปด้วยความโกรธ ถึงแม้ว่าสวีจิ่วอานจะหนักกว่าสองร้อยจิน แต่ก็ยังถูกหลี่เฉินเตะลงไปกลิ้งกับพื้น และนอนโหยหวนที่พื้น แม้ไหล่จะเจ็บปวดอย่างรุนแรง แต่สวีจิ่วอานก็ไม่กล้าที่จะขุ่นเคืองใดๆ เขารีบพลิกตัวขึ้นมาคุกเข่าอย่างสั่นเทาต่อหน้าหลี่เฉิน แล้วโขกศีรษะลงบนพื้น พูดด้วยเสียงสะอื้นไห้ว่า “กระหม่อมฉันสมควรตาย กระหม่อมฉันสมควรตาย องค์รัชทายาทโปรดระงับความพิโรธ องค์รัชทายาทโปรดระงับความพิโรธ!”“ระงับความพิโรธ!?”หลี่เฉินโกรธจนหัวเราะ เขาชี้นิ้วไปที่สวีจิ่วอานแล้วตวาดว่า “ประชาชนในหล้าตกอยู่ในความยากลำบาก มีผู้คนมากมายที่ไม่สามารถกินอิ่มได้ แต่เจ้ากลับกินจนอ้วนเป็นหมู มองแวบเดียวก็ดูออกว่าเป็นขุนนางกังฉิน และตอนนี้ก็กล้าหาญมากพอที่จะโจมตีเส้นทางลำเลียงเงินของท้องพระคลัง เพื่อขโมยเงินสี่ล้านตำลึง สวีจิ่วอาน แม้ข้าจะถลกหนังทั้งครอบครัวเจ้าก็ไม่อาจบรรเทาความโกรธนี้ได้!”สวีจิ่วอานหน้าซีด กล่าวอย่างตื่นตระหนกว่า “องค์รัชทายาทโปรดตรวจสอบอย่างชัดเจน กระหม่อมอ้วนตั้งแต่กำเนิด แค่ดื่มน้ำธรรมดาน้ำหนักก็เพิ่มขึ้นแล้ว แม้ปกติจะโลภนิดหน่อย แต่กระหม่อมก็มิบังอาจไปแตะต้องเงินของคล

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 33

    ดวงตาของเฉินทงเป็นประกาย เขาเลียมุมปากด้วยความตื่นเต้นและพูดว่า “กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“ไปจัดการธุระซะ”หลี่เฉินพูดอย่างเย็นชาว่า “ข้าไม่สนใจกระบวนการ แต่ดูที่ผลลัพธ์เท่านั้น ซานเป่าอายุมากแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาเป็นคนสนิทของเสด็จพ่อ ไม่ใช่คนสนิทของข้า เจ้าเข้าใจไหมว่า ข้าหมายถึงอะไร?”ใบหน้าไร้อารมณ์ของเฉินทงทอประกายความยินดีขึ้นมา เขากล่าวเสียงทุ้มว่า “กระหม่อมเข้าใจ”หลังเฉินทงเดินจากไป หลี่เฉินก็กลับไปที่พระที่นั่งสีเจิ้งด้วยสีหน้าจริงจังเขากำลังสงสัยว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้การคุมส่งเงินนั้น ไม่ต้องพูดถึงจำนวนมหาศาล คนธรรมดาสามัญไม่สามารถเข้าถึงมันได้ และแม้ว่าจะทำได้ ก็ไม่มีอำนาจหรือพลังที่จะจัดการมันได้อย่างสมบูรณ์แบบในเวลาอันสั้นต้องรู้ว่า ในอำเภอทงมีเงินสดมากมาย แม้แต่สวีฉังชิงก็เพิ่งทราบหลังจากที่นับมันแล้ว ดังนั้น ผู้ที่ริเริ่มเรื่องนี้ ไม่มีทางทราบเรื่องนี้ได้เร็วกว่าสวีฉังชิงแน่ และเมื่อคนแรกทราบข่าว ก็เตรียมการในเวลาอันสั้น หากไม่มีอำนาจมากพอ ก็ไม่มีทางทำได้ถ้าจะพูดถึงอำนาจ จ้าวเสวียนจีคือผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัยแต่หลี่เฉินกลับรู้สึกว่า

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 34

    หลี่เฉินยิ้มแทนที่จะโกรธเขาเดินไปหาจ้าวเจ๋อโยวและพูดอย่างใจเย็นว่า “เจ้าจะยอมรับก็ดี หรือจะปฏิเสธก็ช่าง ข้าไม่สนใจ”“อย่าคิดว่าเจ้าจะตายอย่างมีความสุขโดยไม่ต้องพูดอะไร เจ้าควรรู้เรื่องนี้ดี ในโลกนี้มีหลายวิธีที่ทำให้ผู้คนอยากตาย”จ้าวเจ๋อโยวได้ยินดังนั้น ก็มองหลี่เฉินด้วยสายตาที่เย็นชา คล้ายกับจะเยาะเย้ย“ครอบครัวของเขาล่ะ?” หลี่เฉินถามไม่รอให้เฉินทงพูด จ้าวเจ๋อโยวก็หัวเราะแล้วพูดว่า “อย่าเปลืองแรงเลย ภรรยาและลูกสาวของข้าเสียชีวิตเมื่อไม่กี่ปีก่อน ข้าอยู่คนเดียว ถ้าจะบอกว่าจะสังหารคนในตระกูลของข้า สมาชิกตระกูลที่เหลืออยู่ในตอนนี้ ข้าไม่รู้จักพวกเขาด้วยซ้ำ ท่านไม่สามารถใช้พวกเขามาข่มขู่ข้าได้”“ดี กระดูกแข็งดีมาก ข้าชอบ”หลี่เฉินพยักหน้า แล้วกวักมือเรียกเฉินทง“ไปเอาเข็มเงินมาสิบเข็ม โถน้ำผึ้งหนึ่งใบ และผึ้งฝูงหนึ่ง”เฉินทงชะงัก หรือว่าองค์รัชทายาทจะรู้วิธีทรมานคน? เฉินทงส่งคนไปนำสิ่งที่หลี่เฉินพูดถึงมาทันที โดยไม่คิดมากแม้ว่าการไปนำผึ้งมาจะเสียเวลาไปเล็กน้อย แต่ทุกอย่างก็ถูกจัดเตรียมอย่างรวดเร็วโดยองครักษ์เสื้อแพรแห่งหน่วยบูรพา พวกเขาส่งสิ่งของให้กับหลี่เฉิน“ลากไอ้สุนั

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 35

    หลี่เฉินหันศีรษะไปพูดกับเฉินทงที่ตกใจอยู่ข้างๆ ว่า “ไปเอาอ่างน้ำมาอีกหนึ่งอ่างและผ้าเช็ดตัวมากกว่าสิบผืน”เฉินทงรับคำสั่งทันที แล้วไปนำสิ่งที่หลี่เฉินต้องการมาในเวลานี้ จ้าวเจ๋อโยวมองไปที่หลี่เฉินด้วยสายตาหวาดกลัวสุดขีด เขาตะโกนด้วยเสียงแหบแห้งว่า “ทำไมล่ะ ทำไมกัน? เห็นได้ชัดว่าข้าเต็มใจที่จะสารภาพ แต่ทำไมท่านถึงยังทรมานข้าอยู่? ท่านเป็นมนุษย์หรือว่าปีศาจกันแน่!?”หลี่เฉินฟังหูซ้ายทะลุหูขวา สั่งเฉินทงอย่างใจเย็นว่า “นำผ้าเช็ดตัวไปชุบน้ำให้เปียก จากนั้นก็วางบนหน้าของเขาทีละผืนอย่างช้าๆ”เฉินทงไม่เข้าใจว่าทำไม แต่ก็ปฏิบัติตามคำสั่งอย่างซื่อสัตย์ด้วยผลลัพธ์ของเข็มเงินก่อนหน้านี้ เขาจึงรู้สึกชื่นชมหลี่เฉินเป็นอย่างมากผ้าเช็ดตัวผืนนี้ดูน่ากลัวน้อยกว่าเข็มเงินมาก แต่เฉินทงรู้สึกอย่างบอกไม่ถูกว่า ผลของสิ่งนี้อาจจะยิ่งใหญ่กว่านั้นอีกเมื่อหันไปเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของจ้าวหรุ่ย หลี่เฉินก็ตบบั้นท้ายของนางแล้วพูดว่า “เป็นอะไรไป กลัวรึ?”จ้าวหรุ่ยจึงถามอย่างระมัดระวัง “องค์รัชทายาท เขายอมรับสารภาพแล้ว แต่ทำไมถึงยังทรมานเขาต่อ?”“คนเราหากไม่ถึงคราวสิ้นหวังจริงๆ ไม่มีทางพูดความจริงอย่างซ

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 36

    หลี่เฉินมองไปที่จ้าวเจ๋อโยว แล้วพูดเสียงราบเรียบว่า “ที่ข้าสงสัยมากก็คือ ทำไมเจ้าถึงกล้าร่วมมือกับหลิ่วปินเฉิน ทั้งที่รู้ว่าถ้าหากเรื่องนี้ถูกเปิดเผยขึ้นมาเจ้าก็จะตาย? หรือเป็นเพราะว่าสมาชิกในครอบครัวของเจ้าตายไปหมดแล้ว เจ้าเลยให้ความสำคัญกับเงิน?”จ้าวเจ๋อโยวถ่มน้ำลายลงบนพื้นอย่างดุดัน และพูดอย่างบ้าคลั่งว่า “เหลยนั่วซานคืออาจารย์ผู้มีพระเจ้าของข้า ในปีนั้นเขาช่วยชีวิตข้าครั้งหนึ่ง ทั้งยังสนับสนุนข้าขึ้นมาในตำแหน่งปัจจุบัน ข้าจึงสาบานว่าจะพยายามตอบแทนเขาให้ดีที่สุด ในเมื่อเจ้าฆ่าเขา ข้าก็จะทำให้เจ้าต้องชดใช้!”“โง่เขลาสิ้นดี”สี่คำนี้ เป็นเฉินทงที่พูดออกมาเฉินทงใช้สายตาที่สงสารปนเหยียดหยาม มองไปที่จ้าวเจ๋อโยวแล้วพูดว่า “เจ้าคิดว่าเหลยนั่วซานเป็นคนดี? เจ้ารู้ไหมว่าทำไม ภรรยาและลูกสาวของเจ้าถึงเสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน? นั่นเป็นเพราะเหลยนั่วซานและภรรยาของเจ้าเป็นชู้กัน พวกเขาเล่นชู้กันมาสี่หรือห้าปีโดยที่เจ้าไม่รู้ เกรงว่าเจ้าคงไม่รู้ว่า ตอนที่เจ้าออกไปทำงานตอนกลางวัน หญิงร่านของเจ้าก็คอยปรนนิบัติเหลยนั่วซานที่จวนของเจ้า”“ต่อมา ภรรยาของเจ้าก็มีลูกนอกสมรส บวกกับเรื่องที่ทั้งสองคนเป

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 37

    หลี่เฉินตะคอกอย่างเย็นชาและพูดว่า “ข้ามีการเตรียมการของตัวเองสำหรับเรื่องนี้แล้ว เจ้าปล่อยข่าวออกไปก่อน บอกว่าคนร้ายตัวจริงในคดีปล้นเงินหลวงถูกจับได้แล้ว จากนั้นก็รอดูปฏิกิริยาจากทุกฝ่ายแล้วค่อยว่ากันอีกที”เฉินทงรับคำสั่งและขอตัว ขณะที่เขากำลังเดินออกไป ก็บังเอิญชนเข้ากับซานเป่าที่กำลังกลับมาพอดีทั้งสองสบตากัน ก่อนจะแยกย้ายกันไปซานเป่าหรี่ตา ขณะมองแผ่นหลังของเฉินทงแวบหนึ่ง แล้วรีบเดินเข้าไปในพระที่นั่งสีเจิ้ง“องค์รัชทายาท รายละเอียดเกี่ยวกับจวนแม่ทัพใหญ่ บ่าวได้ทำการตรวจสอบอย่างชัดเจนแล้ว”หลี่เฉินจิบชาแล้วพูดว่า “พูดมา”“จวนแม่ทัพใหญ่สืบทอดมาจากซูฮั่่วอี่ เทพสงครามผู้ล่วงลับไปแล้วของจักรวรรดิต้าฉิน ซูฮั่่วอี่เป็นแม่ทัพใหญ่ในรัชสมัยของจักรพรรดิเกาจง เขามีความสามารถทางการทหารที่โดดเด่น ครั้งหนึ่งเคยใช้ทหารสามพันนายต้านทหารม้าแปดหมื่นนายของซยงหนูโดยไม่พ่ายแพ้ ในปีที่ 11 ของการครองราชย์ของจักรพรรดิเกาจง เขาได้บุกทะลวงออกจากประตู สังหารชาวซยงหนูจนกว่าพวกเขาจะทิ้งชุดเกราะ และไล่ตามพวกเขาไปจนถึงตีนเขา ทำให้พวกซยงหนูริเริ่มส่งเครื่องบรรณาการมาให้พวกเราอย่างยาวนานกว่าหกสิบปี”“

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 38

    หลี่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้ายกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดได้อย่างไร? นางสนมของข้ามีเสน่ห์มากเช่นนี้ ข้าจะทำใจทำเช่นนั้นได้อย่างไร?”ในระหว่างที่พูด มือข้างหนึ่งของหลี่เฉินก็จับมือที่อ่อนนุ่มของจ้าวหรุ่ยขึ้นมา ดึงนางมาซบที่ร่างของตัวเอง จากนั้นมืออีกข้างก็แตะที่ส่วนล่างของด้านหลังนางอย่างคุ้นเคย โดยเล่นกับส่วนนูนที่เอิบอิ่มของนางตามต้องการลมหายใจของจ้าวหรุ่ยค่อยๆ เร็วขึ้น ถึงแม้ว่านางจะผ่านเรื่องแบบนี้มาแล้วหลายครั้ง และไม่มีส่วนใดในร่างกายของนางที่ไม่ถูกหลี่เฉินหยอกล้อ แต่เนื่องจากสัญชาตญาณของผู้หญิง ทำให้จ้าวหรุ่ยต้องการจะหลีกเลี่ยงการรุกรานที่เผด็จการเช่นนี้นางต้องการที่จะถอย แต่ดูเหมือนว่าหลี่เฉินจะมองทะลุความคิดของนางออกตั้งนานแล้ว จึงก้าวเข้ามาใกล้ ทำให้จ้าวหรุ่ยไม่เพียงแต่ล้มเหลวในการหลบหนีเท่านั้น แต่ยังถูกหลี่เฉินประชิดตัวอีกด้วยหน้าอกของจ้าวหรุ่ยแนบกับแผ่นอกของหลี่เฉิน ปลายจมูกของพวกเขาแทบจะแตะกัน และรู้สึกถึงลมหายใจของกันและกันได้อย่างชัดเจน ลมหายใจอันร้อนระอุทั้งสองสายต่างประสานกัน จนไม่สามารถแยกแยะออกได้“องค์รัชทายาท...”จ้าวหรุ่ยตื่นตระหนกตกใจจนทำอะไรไม่ถูก นางร้องออกม

Latest chapter

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 1032

    ทั่วทั้งทุ่งหญ้าต่างร่ำลือกันว่า เย่ลู่เสิ่นเสวียน คือของขวัญจากเทพสวรรค์ที่ประทานแก่แคว้นเหลียว เป็นเจ้าเหนือแคว้นเหลียวผู้ถูกลิขิตไว้แล้วแต่กำเนิดตำนานนี้แพร่สะพัดมาหลายสิบปีแล้วเย่ลู่เสิ่นเสวียนเองก็ครองตำแหน่งองค์รัชทายาทมาหลายสิบปีเช่นกันโดยแท้จริงแล้ว ภายในแคว้นเหลียว เย่ลู่เสิ่นเสวียนก็มีบารมีสูงส่ง ผู้คนส่วนใหญ่ต่างสนับสนุนให้เขาขึ้นครองบัลลังก์แต่ปัญหาคือ แคว้นเหลียวหาใช่ต้าฉินไม่แม้แต่ต้าฉินก็ยังเต็มไปด้วยอ๋องแห่งแคว้นที่คอยก่อกวนเขย่าบัลลังก์ ไม่ต้องกล่าวถึงแคว้นเหลียวซึ่งโดยรากเหง้าเป็นการรวมตัวของหลายเผ่าพันธุ์เข้าด้วยกันภายใต้ภาพลักษณ์ของความเป็นเอกภาพในแคว้นเหลียว ที่แท้คือการรวมกลุ่มของชนเผ่าต่างๆ และเหล่าท่านอ๋องที่แยกกันปกครองอย่างชัดเจนยิ่งไปกว่านั้น ราษฎรแคว้นเหลียวล้วนมีนิสัยห้าวหาญ เป็นชาวทุ่งหญ้าที่เคารพพลังแห่งสงครามมากกว่าความรู้ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ หากเย่ลู่เสิ่นเสวียนไร้ซึ่งผลงานในสนามรบ ต่อให้ขึ้นครองบัลลังก์แล้ว ก็ไม่อาจทำให้ผู้คนยอมรับได้สำหรับแคว้นเหลียวแล้ว ผลงานสงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ย่อมต้องมาจากการรุกรานต้าฉินแต่ไม่ว่าจะเป็นฮ่องเต

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 1031

    "ทางต้าฉิน ยังไม่มีข่าวคราวส่งมาหรือ?"ในฐานะองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเหลียว ค่ายพักของเย่ลู่เสิ่นเสวียนนั้นใหญ่โตผิดธรรมดา ราวกับตำหนักหลังหนึ่ง ทว่าไม่มีการตกแต่งที่หรูหราโอ่อ่า ด้านในถูกแบ่งเป็นหลายส่วน เท่าที่มองเห็น มีเพียงแบบจำลองสนามรบ แผนที่ และเครื่องมือทางทหารเท่านั้นในด้านชีวิตส่วนตัว เย่ลู่เสิ่นเสวียนเป็นผู้มีวินัย ไม่หลงใหลในความหรูหราฟุ้งเฟ้อและด้วยเหตุนี้เอง ท่ามกลางวงขุนนางแห่งแคว้นเหลียว ซึ่งนิยมประดับกายด้วยทองคำหยกอันล้ำค่า จะก้าวเท้าออกนอกตำหนักก็ต้องมีสตรีงามนับสิบตามติดจึงจะถือว่าสมศักดิ์ศรี เย่ลู่เสิ่นเสวียนกลับกลายเป็นบุคคลแปลกแยกหากแต่ความแปลกแยกที่สืบเนื่องมายาวนานนับสิบปีเช่นนี้ กลับทำให้เขาได้รับความเคารพนับถืออย่างสูงจากชาวแคว้นเหลียวส่วนใหญ่ยามนี้ เย่ลู่เสิ่นเสวียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ขุนนางใหญ่ ด้านหน้าวางเรียงรายด้วยเอกสารราชการและกิจการทหาร แต่ข้างกายเขากลับมีตำรากลอนและบันทึกประวัติศาสตร์จากแผ่นดินต้าฉินวางอยู่หลายเล่มแคว้นเหลียวเข้มงวดห้ามราษฎรตนเองสัมผัสกับวัฒนธรรมต้าฉิน ทว่าในหมู่ขุนนาง หากเป็นผู้มีวิสัยทัศน์และการศึกษา ย่อมแอบศึกษาวัฒนธรรมจงหยวน

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 1030

    "ใต้เท้าจ้าวช่างชอบพูดเล่นจริงๆ"เฉินป้าวกั๋วเอ่ยด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ มองจ้าวเหอซานด้วยสายตาเรียบเฉย "ทั่วทั้งมณฑลซีซาน ใครบ้างที่ไม่รู้ว่าใต้เท้าจ้าวรักความสงบที่สุด?"ตอนที่จ้าวเหอซานเพิ่งมารับตำแหน่งที่มณฑลซีซาน เขาได้เรียกประชุมขุนนางทุกคนในพื้นที่ และคำพูดแรกที่ออกจากปากของเขาคือเขาจ้าวเหอซาน รักความสงบ และชอบสร้างมิตรแต่เพียงไม่นานหลังจากนั้น ขุนนางที่ได้ฟังคำพูดเหล่านั้น ถูกโยกย้าย ถูกลดตำแหน่ง หรือหนักกว่านั้นคือถูกจับเข้าคุกดังนั้น ในวงการขุนนางของมณฑลซีซาน คำว่าจ้าวเหอซานรักความสงบ จึงกลายเป็นคำพูดประชดประชันโดยปริยายจ้าวเหอซานยิ้มบางๆ เอ่ยกับเฉินป้าวกั๋ว "แม่ทัพเฉิน เจ้าอย่าเพิ่งแสดงอารมณ์เช่นนี้ อีกไม่นานนัก เจ้าจะรู้ว่าข้ากำลังช่วยเจ้าอยู่"เฉินป้าวกั๋วแค่นหัวเราะเย็นชา "เช่นนั้นข้าควรขอบคุณเจ้าหรือ?""ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก"จ้าวเหอซานโบกมือเบาๆ ก่อนหันไปมองทางเมืองหลวง โค้งคำนับเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า "เจ้าควรขอบคุณองค์รัชทายาท"เฉินป้าวกั๋วขมวดคิ้ว สีหน้าหนักแน่น กล่าวเสียงเข้ม "ใต้เท้าจ้าว เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่อยากเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งในเมืองหลวง แต่การกระทำขอ

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 1029

    หลี่เฉินหัวเราะเสียงดัง เอ่ยขึ้นว่า "ได้เจ้าเป็นภรรยา ถือเป็นโชควาสนาของข้า"ซูจิ่นพ่าลอบมองเขา กัดริมฝีปากเบาๆ แต่ไม่ได้ตอบอะไรตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ นางรู้สึกว่าตัวเองถูกสถานการณ์ผลักให้เดินไปข้างหน้าโดยไม่มีทางเลือกแม้ว่าพิธีสมรสจะดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว แต่ลึกๆ ในใจ นางก็ยังรู้สึกว่า ตนเองยังไม่พร้อมที่จะแต่งงานอย่างไรก็ตาม หลี่เฉินไม่ได้มองนางตรงๆ อีกแล้ว และไม่ได้เอ่ยคำพูดใดที่มากไปกว่าจำเป็น"ทหาร"หลี่เฉินกล่าวเสียงราบเรียบ "คุ้มครองฮองเฮาและพระชายาองค์รัชทายาท หากมีผู้ใดปล่อยให้เกิดอันตราย แม้แต่คนเดียวในพวกเจ้า ข้าจะสั่งประหารทั้งตระกูล!"สิ้นคำพูดของเขา หลี่เฉินสะบัดแขนเสื้อ ชุดแต่งงานสีแดงสดพลิ้วไหว ก่อนก้าวเท้าออกไปทางประตูศาลบูรพกษัตริย์และทันทีที่เขาเดินไปข้างหน้า เงาร่างของทหารนับไม่ถ้วนก็โผล่ออกมาจากเงามืดทหารเหล่านี้ทุกคนสวมใส่ชุดเกราะ ถือดาบยาวเป็นอาวุธประจำตัว แต่ที่พิเศษคือ พวกเขาทุกคนต่างมีไม้เหล็กสีดำสนิทสะพายอยู่บนหลัง นอกจากนี้ ที่เอวของแต่ละคนยังมีถุงหนังที่พองตัว ไม่ทราบว่าด้านในบรรจุอะไรเอาไว้ขณะที่เงาร่างของทหารกระจายตัวไปทั่วบริเวณ ร่างหนึ่งก

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 1028

    เสียงประตูศาลบูรพกษัตริย์เปิดออกช้าๆหลี่เฉินก้าวออกไปด้านนอกที่หน้าประตู ซูจิ่นพ่ากำลังยืนอยู่ในชุดแต่งงานซูจิ่นพ่าในวันนี้ สวมอาภรณ์มงคลสีแดงเข้ม งามสง่าและสมบูรณ์แบบปิ่นประดับมุกหงส์ห้อยระย้า ประดับเครื่องสำอางบางเบา ใบหน้าเรียวรูปเมล็ดแตงดูประณีตดุจรังสรรค์จากสวรรค์ คิ้วเรียวบางราวภูผาไกล ดวงตากระจ่างใสราวน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ปลายจมูกงามระหง ริมฝีปากอิ่มสีกลีบท้องามเหนือคำบรรยาย งามดุจเทพธิดานี่แหละความงามที่ทำให้แผ่นดินล่มสลาย"แต่โบราณมา คำสดุดีที่สูงสุดสำหรับสตรีคงเป็น แต่จิ่นพ่าในวันนี้กลับงดงามยิ่งกว่าเทพลั่วเสียอีก ย้อนคิดถึงสี่มหางามในประวัติศาสตร์ แม้แต่ซีซือ หรือหวังเจาจวิน ก็คงไม่อาจงามไปกว่านี้แล้ว"คำกล่าวของหลี่เฉินทำให้ซูจิ่นพ่ารู้สึกประหม่าเล็กน้อยนางก้มหน้าลงเล็กน้อย เอ่ยเสียงเบา "หม่อมฉันคารวะองค์รัชทายาท"แม้ว่าวันนี้จะเป็นวันอภิเษก และตามกฎหมายแล้ว ซูจิ่นพ่าคือพระชายาองค์รัชทายาทโดยสมบูรณ์ แต่ในวังหลวง ระเบียบแห่งราชสำนักมาก่อนความสัมพันธ์ในครอบครัว และคู่สมรสหลี่เฉินยกมือขึ้น ตรัสด้วยเสียงอ่อนโยน "ลุกขึ้นเถิด ไปกับข้า"ซูจ

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 1027

    ความอ่อนนุ่มของร่างกายหญิงสาวถูกกอบกุมไว้ จ้าวชิงหลานรู้สึกว่าทั่วร่างของตนเองเหมือนถูกทำให้ชาไปครึ่งซีกแต่สิ่งที่ทำให้นางไม่อาจยอมรับได้ยิ่งกว่านั้น คือคำพูดของหลี่เฉิน"ดังนั้นเจ้าจึงปล่อยให้พวกกบฏทำตามอำเภอใจ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะการตัดสินใจของเจ้า มีราษฎรบริสุทธิ์มากมายต้องสังเวยชีวิต? เจ้าช่างโหดร้ายและไร้หัวใจยิ่งนัก!"หลี่เฉินกล่าวอย่างไร้อารมณ์ "ข้าโหดร้ายไร้หัวใจอย่างนั้นหรือ? แล้วเจ้าคิดว่าเป็นข้าหรือบิดาเจ้าจ้าวเสวียนจีที่แท้จริงแล้วเป็นผู้ที่ละเลยชีวิตผู้คน?""หากไม่ใช่เพราะเขา เหตุการณ์ทั้งหมดนี้คงไม่เกิดขึ้น และตอนนี้เจ้ากลับมาว่าข้าโหดร้ายไร้หัวใจ?""ใช่ มันเป็นความจริงที่มีผู้คนจำนวนมากต้องสังเวยชีวิตเพราะการตัดสินใจของข้า แต่แล้วอย่างไรเล่า? การเสียสละบางส่วนเพื่อรักษาภาพรวมเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ข้าคือองค์รัชทายาท เป็นว่าที่ฮ่องเต้ในอนาคต ข้าต้องรักษาแผ่นดินนี้ ต้องรักษาการปกครองของราชวงศ์หลี่ ข้าจำต้องมองภาพรวม ต้องชั่งน้ำหนักความสูญเสีย ไม่ใช่จดจ่อเพียงแค่ชีวิตของคนเพียงหนึ่งหรือสองคน""หากข้าปล่อยให้ทุกอย่างพังทลาย ทั้งแผ่นดินก็จะสูญสิ้น ดังนั้น สิ่งที

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 1026

    ภายในศาลบูรพกษัตริย์จ้าวชิงหลานผลักหลี่เฉินออกไปด้วยแรงทั้งหมดของนาง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว นางเงื้อมือขึ้นหมายจะฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของหลี่เฉินแต่เมื่อเห็นสายตาสงบนิ่งของหลี่เฉิน นางกลับชะงักไปเล็กน้อย มือที่เงื้อขึ้นสุดท้ายก็ค่อยๆ ลดลงมา นางไม่มีความกล้าพอที่จะฟาดลงไปจริงๆ"เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!"จ้าวชิงหลานตวาดเสียงดังหลี่เฉินไม่ได้ตอบอะไรเขาเพียงคว้าข้อมือของจ้าวชิงหลานไว้ ก่อนจะดึงร่างของนางเข้ามาในอ้อมแขนอีกครั้งฝ่ามือของเขากดอยู่ที่ท้ายทอยของนาง กดศีรษะของนางให้แนบไปกับแผงอกของเขา แล้วเอ่ยเสียงเบา "เจ้าจะยอมตามใจข้าสักครั้งไม่ได้เลยหรือ?"จ้าวชิงหลานดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่ผลกลับเป็นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา นางไม่อาจขยับตัวได้เลย"แค่ไม่ยอมตามใจเจ้า เจ้ากล้าทำกับข้าได้ถึงเพียงนี้ ถ้าข้ายอมตามใจ เจ้าคงคิดทำอะไรมากกว่านี้อีกแน่!"จ้าวชิงหลานทั้งโกรธทั้งอับอาย นางรู้สึกว่าความบริสุทธิ์ของตนเองกำลังถูกหลี่เฉินล่วงเกินจนแทบไม่เหลืออะไรแต่ไม่ว่าดิ้นรนเพียงใด นางก็สลัดหลี่เฉินออกไปไม่ได้ความรู้สึกหมดหนทางเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกสิ้นหวัง"เจ้าไม่ต้องกลัว

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 1025

    ซูผิงเป่ยเพิ่มน้ำเสียงให้หนักแน่นขึ้น ตวาดออกมา "ราษฎรล้วนบริสุทธิ์ พวกเขาเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้?""แต่ละคนล้วนเป็นหัวหน้าครอบครัว เป็นบิดา เป็นบุตร เป็นมารดา เป็นธิดา เป็นเสาหลักของบ้าน!""แต่เจ้ากลับพรากชีวิตพวกเขาไปโดยไร้ความหมาย แถมยังต้องตายอย่างโหดร้าย! ในวันนั้น ภูเขาจิ่งซานเต็มไปด้วยซากศพ! คนจำนวนมากถูกฝูงแมลงพิษของเจ้ากัดกินจนเหลือเพียงกระดูกขาว! หลี่อิ๋นหู่ เจ้าไม่กลัวสวรรค์ลงทัณฑ์บ้างหรือ!?"เสียงคำรามของซูผิงเป่ยดังราวกับฟ้าคำราม ทำให้สีหน้าของหลี่อิ๋นหู่ยิ่งบึ้งตึงเขารู้ดีว่าเหตุการณ์ที่ภูเขาจิ่งซานจะเป็นมลทินที่ตามติดตัวเขาไปตลอดชีวิตแต่เขาไม่แยแสเขาเชื่อว่าประวัติศาสตร์เขียนขึ้นโดยผู้ชนะ ตราบใดที่เขาชนะในท้ายที่สุด ไม่ว่ามลทินใดๆ ก็จะกลายเป็นเกียรติของเขา"ดูเหมือนว่าเจ้ายังคงดื้อดึงจะต่อต้านจนถึงที่สุดสินะ"ทันทีที่หลี่อิ๋นหู่กล่าวจบ กองพลธนูห้าร้อยนายที่อยู่เบื้องหลังก็พร้อมกันขึ้นสายยิงขณะที่บนกำแพงเมือง ทหารรักษาการณ์ก็ยกคันศรขึ้นเช่นกันกองทัพของทั้งสองฝ่าย ประจันหน้ากัน คนหนึ่งอยู่ด้านล่างกำแพง อีกคนอยู่ด้านบน ต่างฝ่ายต่างเล็งลูกธนูเข้าใส่กัน สถาน

  • รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์   บทที่ 1024

    "พอได้แล้ว"ซูจิ่นพ่าตัดบทความขัดแย้งของทั้งสอง สีหน้าของนางยังคงเรียบเย็น แต่ในใจกลับถอนหายใจเบาๆคนหนึ่งคือรองผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร ผู้ที่ขุนนางราชสำนักต่างเกรงกลัวยามพบหน้าอีกคนคือตัวแทนจากตำหนักบูรพา คนสนิทของพระที่นั่งสีเจิ้ง ขุนนางทั้งหลายต้องปฏิบัติต่อเขาด้วยท่าทีอ่อนน้อมอย่างน้อยก็ไม่อาจทำให้ขุ่นเคืองแต่สองคนนี้กลับมาขัดแย้งกันเพื่อแย่งชิงความดีความชอบต่อหน้านางทั้งหมดนี้เป็นเพราะชุดเจ้าสาวที่นางสวมอยู่และเป็นเพราะอำนาจนางเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมหลายคนถึงลุ่มหลงในอำนาจนัก"กองทัพทหารหนักที่ส่งมาครั้งนี้มีกี่นาย?" ซูจิ่นพ่าถามเหอคุนตอบทันที "ทั้งหมดหกร้อยนาย มาพร้อมกันครบถ้วน"ซูจิ่นพ่าขมวดคิ้วเล็กน้อย "ทหารหนักเป็นอาวุธสำคัญในการตั้งรับ แต่หากถูกส่งมาที่นี่ทั้งหมด แล้วใครจะดูแลความปลอดภัยขององค์รัชทายาท?"เหอคุนหัวเราะเล็กน้อย "องค์ชายคาดการณ์ไว้ว่าพระชายาองค์รัชทายาทต้องถามเช่นนี้ จึงให้กระหม่อมเรียนพระชายาองค์รัชทายาทว่า ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยขององค์รัชทายาท องค์ชายมีการเตรียมการไว้แล้ว"ซูจิ่นพ่าไม่ใช่คนที่ชอบเสียเวลาถกเถียง โดยเฉพาะในสถานการณ์ที

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status