“อ้าว คาบนี้ครูไม่สอนเหรอ” เดลเอ่ยถามเมื่อเข้ามาในห้องเรียนแล้วไม่เจอคุณครูประจำวิชา“ครูติดธุระด่วน เลยให้อ่านหนังสือน่ะ” เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งตอบ“เป็นไงบ้างวะ” เพื่อนผู้ชายเอ่ยถามถึงเรื่องทะเลาะวิวาท“ก็โดนตัดคะแนนความประพฤติ” ภูตอบ“คุณหมอชะเอมเตรียมกล่องปฐมพยาบาลพร้อม” เดลพูดเมื่อเห็นกล่องปฐมพยาบาลวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าชะเอม ขณะเดินมานั่งที่โต๊ะของตนเอง“เดลนั่งตรงนี้สิ เอมทำแผลให้” ชะเอมตอบด้วยใบหน้านิ่งเรียบ เช่นเดียวกับน้ำเสียงของเธอ ทำเอาภูกับเดลมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมายอาชินั่งมองใบหน้าหวานของชะเอมอย่างพิจารณาท่าทีของเธอ“ชะเอมทำแผลให้ไอ้อาชิมันเถอะ เดี๋ยวภูทำให้ไอ้เดลมันเอง”“อืม”อาชินั่งลงตรงหน้าของชะเอม เธอจัดการล้างแผลและทายาให้เขา แต่เธอไม่ยอมสบตาของเขา เขาก็เลยนั่งจ้องเธอนิ่ง“เสร็จแล้วค่ะ” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ใบหน้าหวานของเธอนิ่งเฉย พยายามไม่ให้เขารับรู้ความรู้สึกของเธอ“พี่อาชิขอโทษ” ในที่สุดถ้อยคำแรกหลังจากที่เขาเข้ามาในห้องเรียนจนชะเอมทำแผลให้เขาเสร็จก็ถูกเปล่งออกมา ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“...”“ตกลงอาชิกับชะเอมเป็นแฟนกันเหรอวะ” แดน เพื่อนในห้องเอ่ยถามภูกับเ
“ชะเอม... ไม่จริงใช่ไหม เราชอบชะเอมมาตั้งแต่ม.4 เรารอชะเอมมา 3 ปีแล้วนะ ไหนชะเอมบอกเราว่ายังไม่พร้อมจะมีแฟน แล้วนี่มันอะไร” สายฟ้าชะงักลงไปทันที เขามีสีหน้าที่ผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด“เอมขอโทษ แต่เอมชอบพี่อาชิมา 10 ปีแล้ว ที่เอมบอกสายฟ้าไปแบบนั้นเพราะเอมไม่รู้ว่าจะปฏิเสธสายฟ้ายังไง เอมคิดว่าถ้าเวลาผ่านไปสายฟ้าจะเลิกชอบเอม แล้วคิดกับเอมแค่เพื่อน” พอชะเอมพูดจบ สายฟ้าก็นิ่งอึ้งไป เขารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ“ชัดแล้วนะ แล้วต่อจากนี้ไปอย่าเข้าใกล้แฟนกู”“โอเค วันนี้กูยอมแพ้ แต่มึงจำไว้ว่าสักวันกูจะทำให้ชะเอมรักกู” สายฟ้าเดินจากไปด้วยความผิดหวัง“ไอ้สายฟ้า !”“เอมอยากกลับบ้านแล้ว” ชะเอมรีบเข้ามาดึงแขนของอาชิไว้เมื่อเห็นเขาตั้งท่าจะตามไปเอาเรื่องสายฟ้า“เออ กูว่ามึงพาชะเอมไปส่งบ้านเหอะ จะ 5 โมงเย็นละ เดี๋ยวคุณยายจะเป็นห่วง” ภูบอก“อืม ขอบใจมึง 2 คนมากนะที่มาช่วยกู”“เรื่องเล็กน่า ก็เราเพื่อนกัน มีอะไรก็ต้องช่วยกันสิวะ” เดลพูดพร้อมทั้งเข้าไปกอดคออาชิกับภู“เอมกอดด้วย” ชะเอมตั้งท่าจะเข้าไปกอด แต่อาชิก็ยื่นมือมาดันหน้าผากของเธอไว้“ไม่ต้อง ถ้าอยากกอด กอดพี่ได้คนเดียว”“ไอ้ขี้หวง กับเพื่อนยั
“มากันแล้ว” พรพระพายเดินออกมาหน้าบ้านเมื่อได้ยินเสียงรถของลูกชายสุดที่รัก“สวัสดีค่ะแม่พาย” ชะเอมยกมือไหว้อย่างนอบน้อมทันทีที่เห็นใบหน้าหวานของพรพระพายที่สวยไม่สร่าง“สวัสดีลูก มาได้เวลาอาหารเย็นพอดี เราเข้าไปข้างในกันดีกว่า”“แม่พายลืมทักลูกชายคนนี้หรือเปล่าครับ” อาชิถือกระเป๋าหนังสือกับกระเป๋าเสื้อผ้าของชะเอมที่เดินตามมาทีหลัง เอ่ยถามแม่พายของตนที่เหมือนจะหลงลืมเขาไป“แม่พายจะลืมลูกชายสุดที่รักได้ยังไงล่ะคะ” เมื่อเห็นลูกชายเหมือนจะน้อยใจ เธอจึงเดินเข้าไปกอดแล้วหอมแก้มซ้ายขวา“ชื่นใจ” อาชิยิ้มให้แม่พายอย่างพึงพอใจ ชะเอมที่ยืนมองอยู่ก็ยังเผลอยิ้มให้กับความน่ารักของ 2 คนแม่ลูก“เข้าบ้านกันค่ะ พ่อแทนรอกินข้าวอยู่”“สวัสดีค่ะพ่อแทน”“สวัสดีลูก มากินข้าวลูก”“ค่ะ” ชะเอมก็นั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารเย็นกับพ่อแทน แม่พายของอาชิ“แฝดกับอธิล่ะครับ”“น้อง ๆ กินกันแล้ว ตอนนี้คงจะอาบน้ำกันอยู่ แม่พายให้แม่บ้านจัดห้องไว้ให้ชะเอมแล้วนะลูก”“คะ...” ยังไม่ทันที่ชะเอมจะได้พูด อาชิก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน“ชะเอมจะนอนกับอาชิครับ”“หา !” แทนไท พรพระพาย ชะเอม ต่างร้องเสียงหลงเมื่ออาชิพูดจบ“ใช่ไหม ? เอมจะนอ
ชะเอมยกมือเล็กขึ้นมาปิดเต้าอวบ อาชิก็รวบมือเล็กทั้ง 2 ข้างของชะเอมยึดไว้เหนือศีรษะ เพื่อปลดปล่อยสองเต้าอวบให้เป็นอิสระ พลางดันแยกขาเรียวเล็กให้แยกออกแล้วแทรกตัวเข้าไปกลางหว่างขา แล้วก้มลงไปจูบที่ซอกคอหอมไล่ลงมายังสองเต้าอวบ ยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อชูชัน ก่อนจะส่งปลายลิ้นร้อนดูดกลืนขบเม้มอาชิใช้เวลาอยู่กับสองเต้าอวบอยู่นานพอสมควรก่อนจะเลื่อนตัวลงมาให้ใบหน้าคมอยู่ระดับเดียวกับใจกลางความเป็นสาว“พะ... พี่อาชิจะทำอะไร” สองมือเล็กยกมาปิดดอกไม้งามไว้ไม่ให้เขาได้เชยชม“เอามือออก”“แต่...”“เอาออก” เขาบอกอีกครั้งก่อนจะจับสองมือเล็กไปวางไว้บนที่นอนข้างลำตัวอาชิก้มลงไปจูบที่ขาอ่อนด้านในก่อนจะยกเรียวขาเล็กทั้ง 2 ข้างตั้งชันขึ้น เขาเงยหน้ามองใบหน้าหวานที่เป็นสีแดงระเรื่อ ชะเอมผงกศีรษะขึ้นมาทำให้สบตาอาชิพอดี ยิ่งทำให้ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นกว่าเดิม จำต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายอาชิมองกลีบดอกไม้งามสีชมพูระเรื่อที่อวดสายตาอยู่ตรงหน้า ก่อนจะแหวกกลีบเนื้อออกแล้วส่งลิ้นร้อนปาดเลีย ร่างบางเกร็งสั่นสะท้านด้วยความเสียวซ่าน“อื้อออ... พะ... พี่อาชิขา... อ๊า”ลิ้นร้อนปาดเลียดูดกินน้ำหวานสีใสอย่างละเมี
“เออ... พะ... พี่อาชิ”“หืม ?”“พี่อาชิเอาของพี่อาชิออกไปได้ไหม”“ได้สิ”“อ๊ะ... อ๊า” ชะเอมเผลอร้องครางเมื่ออาชิถอดถอนแก่นกายออกอย่างเร็ว“เสียวเหรอ” เขายิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทางอันน่าขย้ำของเธอ“พะ... พี่อาชิจะทำอะไรคะ” ดวงตาของเธอเบิกโพลงเมื่อเห็นเขาฉีกซองถุงยางอนามัยอันใหม่แล้วสวมใส่แทนอันที่เขาพึ่งถอดทิ้งไป“ยังเหลืออีก 2”“ละ... เหลืออีก 2 พี่อาชิจะทำอีก 2 เหรอคะ”“อือฮึ นี่แค่เบา ๆ นะ เห็นว่าเป็นครั้งแรกของเอม”“นะ... นี่เบาแล้วเหรอคะ”“เบาแล้ว เพราะถ้าพี่จัดหนักเอมคงไม่ได้นอน... ทั้งคืน”“แต่เอมเจ็บ...” เธอหลุบตาลงหลบซ่อนความเขินอาย“เดี๋ยวพี่ก็ทำให้เอมเสียวได้”“พี่อาชิ” ใบหน้าหวานแดงซ่านกับคำพูดตรง ๆ ของเขา“ต่อเลยนะ ถ้าดึกเดี๋ยวพรุ่งนี้จะตื่นไปโรงเรียนสาย”“ตะ... แต่เอมเจ็บจริง ๆ นะ”“ก็พี่บอกเอมแล้วว่าพี่จะทำให้เอมเสียวเอง” พูดจบใบหน้าคมก็ซุกหาซอกคอหอมพลางขบเม้มจนเกิดรอยแดง มือหนาลูบไล้ตามร่างกายของเธอสะเปะสะปะไปตามแรงอารมณ์ก่อนจะลากมือมาจับเต้าอวบแล้วบีบขยำฟอนเฟ้น ตามด้วยปากงาบงับลงไปที่ปลายถันพร้อมทั้งดูดดึงเต็มปากเต็มคำจ๊วบ ๆ ๆ“อื้อออ... อ๊า” ร่างบางร้องครางเสียงหวานเม
ชะเอมรู้สึกตัวตื่นในตอนเช้าของวันถัดมา ความทรงจำเรื่องเมื่อคืนก็หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ใบหน้าหวานก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีทันใดเธอตั้งตัวไม่ติด ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไร สัมผัสอุ่นร้อนบนริมฝีปาก ร่องรอยอันบอบช้ำตรงใจกลางความเป็นสาว ยังคงหลงเหลือเอาไว้ตอกย้ำว่าเมื่อคืนนั้น... เขาทำอะไรกับเธอบ้างทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทุกอย่างที่ได้ฟัง ล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น“คิดอะไรอยู่” เสียงของเขาทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์“เออ...” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาหลุบต่ำลง ร่างกายก็ค่อย ๆ มุดลงใต้ผ้าห่มผืนหนานุ่ม“เป็นอะไร ออกมา เดี๋ยวก็หายใจไม่ออกกันพอดี” เขากระชากผ้าห่มให้ออกพ้นตัวเธอ จนเผยให้เห็นร่างอรชรอันเปลือยเปล่า“ว้าย ! พี่อาชิ เอาผ้าห่มมาให้เอม”“บอกมาก่อนว่าเป็นอะไร”“เอม... เอมอาย” เธอตอบด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา“หึ อายทำไม พี่เห็นหมดแล้ว แล้วมันก็เป็นของพี่ทั้งหมด”“พี่อาชิ !”“ตรงนี้ของพี่” พูดจบเขาก็จูบไปที่ริมฝีปากบาง“ตรงนี้ของพี่” พูดจบเขาก็จูบไปที่แก้มนวลข้างซ้าย“ตรงนี้ของพี่” พูดจบเขาก็จูบไปที่แก้มนวลข้างขวา“ตรงนี้ของพี่” พูดจบเขาก็จูบไปที่หน้าผากมน“ตรงนี้ก็ของพี่” พูดจบมือหนาก็คว
“ทำไมวันนี้มาสายกันวะ” ภูเงยหน้าถามอาชิที่พึ่งเดินมาถึงโต๊ะประจำ“ตื่นสาย” อาชิตอบเสียงเรียบ“ชะเอมเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมวันนี้ดูอิดโรยเหมือนอดหลับอดนอน” เดลเอ่ยถามทันทีที่ชะเอมหย่อนตัวลงนั่ง ภูก็พลางมองหน้าเธอ“เออ...” ชะเอมมองหน้าอาชิเลิ่กลั่ก“คงอ่านหนังสือ แล้วทำสรุปจนดึกละสิ” เดลพูดต่อโดยไม่รอคำตอบของชะเอม“อืม อะ... เอมอ่านหนังสือดึก” เธอตอบตะกุกตะกัก ทำให้คนที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เธออดหลับอดนอนกำลังนั่งยิ้มมุมปากพร้อมทำเสียงหึหึ“ชะเอมต้องพักผ่อนบ้างรู้ไหม อย่าหักโหมเกินไป เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้” เดลพูดอย่างเป็นห่วง“ขะ... ขอบใจเดลมากนะที่เป็นห่วงเอม”“ไปขึ้นห้องเรียนกันเถอะ” ภูพูด“พี่อาชิจะจ้องเอมทำไม” ชะเอมเอ่ยถามเพราะตั้งแต่เข้าห้องเรียนเขาก็เอาแต่จ้องหน้าเธอ ทำให้เธอรู้สึกประหม่า“พี่คิดถึงเอม” เขาเอ่ยบอกพลางยิ้มพรายให้เธอ“เอมก็อยู่ตรงหน้าพี่อาชินี่ไง จะคิดถึงเอมทำไม”“I can't stop thinking of your body.”“พะ... พี่อาชิ” ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นสีแดงระเรื่อทันที“อะไรกัน 2 คนนี้ มาก็สาย ยังทำท่ามีลับลมคมใน ไอ้อาชิ มึงบอกกู 2 คนมาเลยนะว่ามีอะไรปิดบังพวกกู” เดลยื่นหน้าแทรกกล
“อุ้ย ! ขอโทษค่ะพี่ชะเอม” ขณะที่ชะเอมเดินเข้าห้องน้ำ ก็เกิดเดินชนกับนักเรียนรุ่นน้องม.5 จนเธอเซเกือบล้ม ดีที่จับยึดขอบอ่างล้างหน้าไว้ทัน จริง ๆ ต้องเรียกว่ารุ่นน้องคนนี้ตั้งใจเดินชนเสียมากกว่า“ไม่เป็นไร” ชะเอมตอบพลางเบี่ยงตัวหลบไปอีกทาง แต่เธอก็ยังเดินมาขวางทาง“จริง ๆ ก็รุ่นเดียวกัน เคทจะไปเรียกว่าพี่ชะเอมทำไม”“จริงเหรอดาว” เคทแสร้งทำเป็นไม่อยากจะเชื่อ“จริงสิ เพราะอยากอยู่ใกล้ผู้ชายจนตัวสั่นเลยพยายามสอบพาสชั้นขึ้นมา แล้วก็สมใจอยาก” ดาวเอ่ยบอกพลางเหยียดยิ้มร้าย“ขอทางด้วย” ชะเอมบอกพร้อมทั้งพยายามจะเดินผ่าน 2 คนนี้ไปให้ได้“โธ่ ๆ จะรีบไปไหนล่ะ อยู่คุยกันก่อนสิ” เคทพูด“พวกเธอต้องการอะไร” ชะเอมถามเสียงเรียบ“ก็ไม่ต้องการอะไร แค่หมั่นไส้ ทำมาเป็นเด็กเรียนใสซื่อ ที่แท้ก็แรดหลบใน แอบกินเพื่อนตัวเอง” เคทเอ่ยว่าอย่างหาเรื่อง“เอมว่าเราไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัว พวกเธอก็ไม่ควรมาวิพากษ์วิจารณ์คนอื่นในทางเสีย ๆ หาย ๆ แบบที่พวกเธอกำลังทำอยู่ โอ๊ย !” ชะเอมพูดตอบโต้ก่อนจะร้องเพราะถูกเคทกระชากผมจนหน้าหงาย“ทำมาพูดดีแต่ก็ไม่ได้ดูดีสักนิด เลิกยุ่งกับพี่อาชิซะ ! พี่อาชิเป็นของฉัน” เคทบอกพร้อมทั
“พี่อาชิขา” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า เธอรู้ว่าเขาไม่พอใจมาก แต่จะให้เธอทำอย่างไรในเมื่อมันเป็นกิจกรรมของคณะ มันยากที่จะปฏิเสธ“...”“เอมได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนคณะไปประกวดดาวเดือนของมหาวิทยาลัยด้วยนะ” ชะเอมพยายามชวนอาชิคุย แต่เขาก็ยังเอาแต่เงียบงัน ไม่หือไม่อือกับเธอสักคำ“...”“ไอ้เดลก็ได้เป็นเดือนคณะวิศวะฯ สาว ๆ นี่กรี๊ดกันใหญ่” ภูพูดขึ้น เมื่อเห็นสถานการณ์ตึงเครียด“ก็กูหล่อไง”“ไอ้หลงตัวเอง”“แบบนี้เดลก็เป็นคู่แข่งกับสายฟ้าสิ แบมว่ายังไงเดลก็ได้เป็นเดือนมหาลัยชัวร์ แบมเชียร์เดลเต็มที่เลยนะ” แบมบอกพร้อมทั้งเบ้ปากใส่สายฟ้า“พูดมาก ชิงนกขุนทองมาเกิดหรือไงถึงได้พูดมากขนาดนี้”“2 คนนี้อย่าเพิ่งทะเลาะกันสิ” พลอยพูดห้ามพร้อมทั้งส่งสายตาให้มองอาชิกับชะเอม“พี่อาชิกินข้าวหรือยัง เอมหิวข้าวมากเลย พาเอมไปกินข้าวนะ นะคะ พี่อาชิขา” ชะเอมทำเสียงออดอ้อน แล้วประทับริมฝีปากบางไปที่แก้มของอาชิ ทำให้เขายกยิ้มอย่างพอใจ“ไปสิ จะกินที่โรงอาหารหรือจะออกไปกินข้างนอก” ในที่สุดเขาก็พูดออกมา ทำให้ชะเอมคลี่ยิ้มออกมา แต่เพื่อน ๆ กำลังนั่งอ้าปากค้างนิ่งอึ้งกันไป“โรงอาหารก็ได้ บ่าย 3 เอมต้องไ
“เก่งมากครับทั้ง 2 คน แบบนี้ตำแหน่งดาวเดือนของมหาลัยต้องเป็นของคณะแพทย์ชัวร์ ๆ” พฤกษ์พูดชมเมื่อลงมาหลังเวที“ขอบคุณค่ะ”“ขอบคุณครับ”“น้องชะเอม สายฟ้า ถ้ากินข้าวเสร็จแล้วให้มาพบอาจารย์ขนบพรที่ห้องประชุมด้วยนะ สักประมาณบ่าย 3 ก็ได้ อาจารย์อยากคุยเรื่องการแสดงที่จะโชว์วันงาน”“ค่ะพี่กะเพรา”“ครับ”“เอมพึ่งรู้นะเนี่ยว่าสายฟ้าร้องเพลงเพราะขนาดนี้ แล้วยังเล่นกีตาร์เก่งมาก ๆ เลย” ชะเอมพูดขณะเดินไปหาพลอยกับแบม“เอมก็ร้องเพราะเหมือนกัน”“ชะเอม ! แย่แล้ว” พลอยรีบวิ่งมาหาชะเอมทันทีที่เธอเดินออกมาจากหลังเวที“พลอยเป็นอะไร” ชะเอมเอ่ยถามเมื่อเห็นหน้าตาตื่นตระหนกของพลอย“พลอย” แบมเหมือนกำลังห้ามไม่ให้พลอยพูด“แต่ถ้าเราบอกชะเอมก่อน ชะเอมจะได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้ไง”“พลอยกับแบมมีอะไรกัน”“คือ... คือเดล ภู อาชิเขามาที่นี่” พลอยพูด“จริงสิ นี่บ่ายแล้ว พี่อาชิบอกจะมากินข้าวกับเอม แล้วตอนนี้พี่อาชิอยู่ไหนเหรอ”“คงอยู่หน้าคณะ หรือไม่ก็คงกลับไปแล้ว หรือคงจะอยู่ที่ไหนสักแห่งหรืออาจจะอยู่แถว ๆ นี้”“พลอยก็บอกไม่รู้แค่นั้นก็จบป้ะ” แบมว่า“เดี๋ยวเอมโทร.หาพี่อาชิก่อนนะ”“เราว่าออกไปดูหน้าคณะก่อนเถอะ ถ้าไม่อยู่เ
แบมเริ่มเต้นเป็นคนแรกทันทีที่พี่กะเพราพูดจบ ก่อนจะตามด้วยคนอื่น ๆ ที่เริ่มเต้นตาม ดูจากท่าเต้นของแต่ละคนเหมือนโดนบังคับ มีแต่แบมที่ดูจะมันอยู่คนเดียว แล้วยังมาจับชะเอมกับพลอยเต้นด้วย เธอจะไปจับสายฟ้าเต้น แต่เจอสายตาดุ ๆ เธอจึงปล่อยมือพร้อมทั้งสะบัดหน้าใส่“ตอนนี้ก็ถึงเวลามานับคะแนนโหวตกันแล้วนะครับ เชิญพี่ปี 2 ทำหน้าที่ตามจุดเลยครับ เชิญน้อง ๆ ทั้ง 10 คนไปนั่งเก้าอี้ที่จัดไว้ด้านนั้นเลยครับ” พี่พฤกษ์พูดผู้ถูกเสนอชื่อเดินไปนั่งเก้าอี้ที่จัดไว้ด้านบนเวที รุ่นพี่ปี 2 ก็เริ่มการนับคะแนน ซึ่งใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงก็แล้วเสร็จ จริง ๆ ทราบผลตั้งแต่นับไปได้แล้วครึ่งทาง เพราะคะแนนที่นำโด่งเกินคนอื่น“เราก็ทราบผลโหวตกันแล้วนะครับ พี่ขอประกาศชื่อผู้ที่เป็นตัวแทนของคณะแพทยศาสตร์ที่จะไปประกวดดาวและเดือนของมหาวิทยาลัย ดาวประจำคณะแพทยศาสตร์ก็คือ น้องชะเอม พรรณวรทครับ”ฮิ้ว !!“ค่ะ เดือนประจำคณะแพทยศาสตร์ก็คือ สายฟ้า รามสูร ค่าาาาาา”กรี๊ด !“ขอเชิญดาวและเดือนมายืนโชว์ตัวตรงหน้าเวทีด้วยครับ”“พูดอะไรกับเพื่อน ๆ กันหน่อยค่ะ เริ่มจากน้องชะเอมเลยค่ะ”“เอมต้องขอขอบคุณทุก ๆ คะแนนโหวตที่เห็นว่าเอมเหมาะ
“กลางวันมากินข้าวด้วยนะ” อาชิขับรถมาส่งชะเอมที่หน้าตึกคณะแพทยศาสตร์ เขาเดินลงจากรถมาส่งเธอทุกสายตาต่างจ้องมองมายังคนทั้งคู่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน แต่ทั้งเขาและเธอก็เลือกที่จะไม่สนใจ พูดจบเขาก็ก้มลงไปจูบที่หน้าผากมนตอกย้ำความเป็นเจ้าของในตัวเธอ จะได้ไม่มีใครหน้าไหนกล้ามายุ่งกับผู้หญิงของเขา“ค่ะ เอมเข้าคณะก่อนนะ พลอยกับแบมยืนรออยู่ตรงนั้นแล้ว” ชะเอมยิ้มหวานให้เขา“ไอ้สายฟ้าด้วยสินะ พี่คงต้องอดทนไม่ให้ชกหน้ามันตลอดระยะเวลา 6 ปี” เขามองไปยังเพื่อนของเธอ เป็นจังหวะเดียวกับที่สายฟ้าเดินเข้าไปสมทบ“ถ้าพี่อาชิเชื่อใจเอม พี่อาชิจะไม่ต้องอดทนกับผู้ชายคนไหนเลย”“โอเคครับ พี่จะพยายาม รักเอมนะ” มือหนายกขึ้นมาลูบแก้มนวลอย่างแผ่วเบา“รักพี่อาชิเหมือนกันค่ะ เอมไปจริง ๆ แล้วนะ”“อื้ม” เขาก็พยักหน้าให้ เธอก็เดินเข้าไปหาเพื่อน ๆ เขายืนมองเธอจนเธอหันมาโบกมือบ๊ายบายและส่งยิ้มหวานให้ เขาจึงเดินกลับไปขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที“เราคงจะเป็นห่วงชะเอมไปเอง” แบมหันไปพูดกับพลอยเมื่อชะเอมเดินมาถึงพวกเธอ“นั่นน่ะสิ” พลอยตอบ“เมื่อวานไอ้อาชิมันทำอะไรรุนแรงกับเอมหรือเปล่า” สายฟ้าถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง“แหม่
“พี่อาชิ” ชะเอมเรียกเขาหน้าตาตื่น“หืม ?”“พี่อาชิไม่ป้องกัน”“พี่ขอโทษ มันอดใจไม่ไหวจริง ๆ เดี๋ยวพี่ซื้อยาคุมฉุกเฉินให้นะ”“มันก็ต้องแหงละ”“เอมครับ ไหน ๆ ก็ต้องกินยาคุมฉุกเฉินแล้ว งั้นพี่ขอสดอีกนะ” เขาบอกเสียงอ้อน แต่สายตาของเขานี่สิ มันดูเหมือนพวกหื่นกระหายยังไม่ทันที่เธอจะตอบ เขาก็จับยกตัวของเธอขึ้นจนแก่นกายที่เชื่อมต่อกันอยู่หลุดออกจากกันพร้อมจับเธอหันหลัง แล้วเสียบแก่นกายเข้ามาในตัวเธออีกครั้งอย่างรวดเร็วจนเธอแทบตั้งตัวไม่ทันสวบ !“อื้อออ... พี่อาชิ” เธอจิกเล็บลงไปบนลำแขนแกร่งเพื่อระบายความเสียวซ่าน“อ๊า... เสียวมากเลยเอม”“พี่อาชิ... อ๊ะ... อ๊ะ... อ๊า”ร่างแกร่งขยับสะโพกเข้ามาอย่างแรงทำให้ร่างบางร้องครางออกมาเสียงดัง อาชิผลักให้ชะเอมนั่งคุกเข่าในอ่างทำให้เธอต้องเอามือจับขอบอ่างไว้“โอ้วววว... เอม... ท่านี้เสียวมาก... ซี้ดดด”“อ๊ะ... อ๊า... พี่อาชิขา”ร่างแกร่งครางเสียงดังลั่นไม่แพ้กัน เขากระแทกแก่นกายใหญ่เข้าลึกสุด ๆ สร้างความเสียวซ่านแบบสุด ๆตับ !!! ตับ !!! ตับ !!! ตับ !!! ตับ !!! ตับ !!!“อ๊า... พี่อาชิ... อ๊ะ... อ๊ะ... จะเสร็จแล้ว”ร่างบางครางออกมาไม่ได้ศัพท์ เพราะมือหนาเ
ชะเอมสระผมให้อาชิอย่างตั้งอกตั้งใจ เธอนึกถึงอดีตตอนที่เขาเข้ามาช่วยเธอจากเด็กอ้วนจอมเกเร เธอมองเขาเหมือนซูเปอร์ฮีโร่ที่มาช่วยนางเอกจากผู้ร้าย เขาดูเท่มากในสายตาของเธอเธอเฝ้าตามติดเขา พยายามเข้าไปอยู่ในชีวิตของเขา เธอไม่มีเพื่อนสนิทผู้หญิงนับตั้งแต่ตามติดเขา เธอจึงมีแค่อาชิ ภู แล้วก็เดลที่เป็นเพื่อนสนิท แต่เธอก็ไม่สนใจ เธอเลือกที่จะทำตามความต้องการของตนเอง เธอมีความสุขในสิ่งที่เธอเลือกเธอมักจะถูกหมั่นไส้จากผู้หญิงหลาย ๆ คน เพราะเธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่มหนุ่มหล่อ รวย เพอร์เฟกต์ทั้ง 3 คนที่ฮ็อตมากในโรงเรียนภูเป็นผู้ชายอบอุ่น ใจเย็น แต่ถ้าถึงเวลาต่อสู้เขาก็จะดูน่าเกรงขามขึ้นมาทันทีเดลเป็นคนที่เฟรนด์ลี เป็นกันเอง กะล่อนนิด ๆ สาว ๆ เลยเยอะ แต่เวลาต่อสู้ก็ไม่ยอมใครหน้าไหนส่วนอาชิจะเป็นคนที่เข้าถึงยากมากที่สุด ด้วยความเย็นชากับผู้หญิงทุกคน ไม่เคยพูดดีหรือไว้หน้าใคร แต่ก็ยังเป็นที่ชื่นชอบของผู้หญิงหลาย ๆ คนเพราะดูเท่ มีเสน่ห์ ดูมีอะไรให้น่าค้นหา...'แต่เสียใจด้วย เขาเป็นของฉัน'เธอหน้ามึนตามเขาไปทุกที่ไม่ว่าเขาจะทำเสียงดุ เย็นชา หรือท่าทีที่สุดแสนจะรำคาญใส่เธอ เธอก็ยอมอดทน แต่ใครจ
“กล้ามากนะ เป็นรุ่นน้องแต่มาต่อยรุ่นพี่ แล้วกูไปยุ่งกับผู้หญิงของมึงตั้งแต่เมื่อไร” ฟีนน์ใช้หลังมือเช็ดเลือดที่มุมปากก่อนจะเอ่ยถามเสียงกร้าวพร้อมทั้งจ้องหน้าอย่างไม่ยอม“กูไม่สนว่าจะเป็นรุ่นไหน แต่มึงจำใส่สมองไว้ว่าชะเอมเป็นผู้หญิงของกู อย่าบังอาจมาแตะต้องผู้หญิงของกู” อาชิพูดอย่างไม่กลัวเกรง“...” ฟีนน์เงียบไปเมื่อรู้ว่าชะเอมเป็นผู้หญิงของอาชิ รุ่นน้องที่คณะของเขาเอง เขายอมรับว่าถูกใจชะเอมตั้งแต่แรกเห็น จึงรู้สึกเสียดายที่เธอมีเจ้าของแล้ว“น้องคิดมากไปเปล่า มันก็เป็นแค่การรับน้อง” เพื่อนของฟีนน์พูดขึ้น“แน่ใจ ? ว่านี่คือการรับน้อง” ทั้งน้ำเสียงเยือกเย็นและสายตาที่เกรี้ยวกราดของอาชิที่มองกลับไปทำให้รุ่นพี่คนนั้นนิ่งงัน ก่อนจะตวัดสายตาไปหาฟีนน์อย่างต้องการคำตอบ“เออ กูยอมรับว่ากูสนใจชะเอม” ฟีนน์ยืดอกรับไปตามความรู้สึกของตนเอง“หึ” อาชิแสยะยิ้มให้กับคำตอบของฟีนน์“ดูอะไรกันคะ กลับไปรวมตัวที่ลานกิจกรรมเดี๋ยวนี้ เข้าแถว แถวละ 20 อย่าใช้เสียง” วาววาตะโกนสั่งรุ่นน้องปี 1 ทุกคนจึงรีบวิ่งกุลีกุจอไปที่ลานกิจกรรมทันที“พี่อาชิใจเย็นนะ เอมขอ” ชะเอมกอดอาชิไว้แน่น การกระทำของเธอตอกย้ำว่าเธอเป็นผู้
“ตะโกนดัง ๆ ให้ทุกคนได้ยิน” ฟีนน์ตะโกนบอกเมื่อชะเอมเดินไปถึงต้นไม้ใหญ่หัวใจของชะเอมแทบหยุดเต้นเมื่อได้อ่านข้อความในมือ เธอเงยหน้ามองไปทางกลุ่มเพื่อน โดยเฉพาะอาชิที่พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านถึงขีดสุด แล้วถ้าเธอตะโกนคำนี้ออกไปล่ะ สติเขาต้องขาดแน่ ๆ แล้วเดลกับภูจะยั้งเขาอยู่ไหม สมองของเธอกำลังประมวลผลคิดตรึกตรอง“เร็วสิครับ เหลือเวลาไม่มากแล้วนะ” ฟีนน์ตะโกนมาอีกครั้งเมื่อเห็นชะเอมยืนนิ่งด้วยความลังเลตอนนี้ทุกคนหันมามองกลุ่มของชะเอมกันเป็นตาเดียว เพราะเธอเป็นกลุ่มสุดท้ายแล้วที่ยังได้ลายเซ็นไม่ครบ“เอมขอเปลี่ยนได้ไหมคะ” ชะเอมตะโกนกลับไป“เป็นรุ่นน้องไม่มีสิทธิ์มาต่อรอง หรืออยากให้เพื่อน ๆ โดนทำโทษ ทุกคนนอนลง !!”ฟีนน์ก้าวไปข้างหน้า 3-4 ก้าว ตะโกนตอบชะเอม ก่อนจะหันไปสั่งนักศึกษาปี 1 ที่ยืนมองมา ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่กเมื่อได้ยินคำสั่งของเขา ทุกคนมีท่าทีลังเลที่จะนอนลงบนลานกิจกรรมในยามบ่ายที่พื้นคอนกรีตกำลังร้อนระอุชะเอมจ้องหน้าอาชิอย่างไม่วางตา เหมือนกับที่เขาเองก็ไม่ได้ละสายตาไปจากเธอเหมือนกัน เธอรู้ว่าเขาต้องควบคุมอารมณ์และความรู้สึกเป็นอย่างมาก“นอนลง !!” ฟีนน์ตะโกนสั่งเสี
“กล่องเดียวพอไหม เมื่อกี้ใช้พลังงานไปเยอะ” รุ่นพี่คนเดิมส่งข้าวกล่องให้อาชิ แล้วส่งมาให้ชะเอมพร้อมทั้งเอ่ยถามขึ้น“พอค่ะ” ชะเอมตอบพลางมองหน้าอาชิไปด้วย เธอรู้สึกได้ว่าเขากำลังไม่พอใจรุ่นพี่คนนี้ ภูกับเดลก็น่าจะรู้เพราะเข้ามากระซิบบอกให้อาชิใจเย็น ๆ พลางจับไหล่แกร่งของเขาไว้“อะ เอาไป 2 กล่อง”“เอมกินไม่หมดหรอกค่ะ”“ใครบอกให้กินหมด อีกกล่องของพี่ต่างหาก เดี๋ยวพี่จะมานั่งกินด้วย ถือไว้ให้หน่อย” พูดจบเขาก็เดินไปแจกข้าวกล่องให้คนอื่นต่อ ชะเอมจำใจต้องรับข้าวกล่องมาถือไว้เพราะไม่กล้าปฏิเสธ“ไอ้อาชิใจเย็นนะเว้ย” เดลพูด“เชื่อใจ มั่นใจในตัวชะเอม” ภูพูดย้ำเตือนสติ“กูรู้น่า” อาชิตอบอย่างไม่สบอารมณ์นัก พร้อมทั้งจ้องใบหน้าหวานของชะเอมที่นั่งก้มหน้าราวกับว่ากลัวเขาจะไม่พอใจเธอ“ต่อไปพี่จะเชื่อใจ และมั่นใจในตัวเอม พี่ขอโทษที่เสียงดังใส่เอมทั้ง ๆ ที่มันไม่ใช่ความผิดของเอมเลย”“ค่ะ” ชะเอมยิ้มกว้างให้กับอาชิ เขาก็ยกมือขึ้นมาโยกคลอนศีรษะทุยของเธอเบา ๆ“ได้ข้าวกล่องกันครบทุกคนแล้วใช่ไหมคะ รุ่นพี่ปี 3 ไปนั่งร่วมวงกินข้าวกับน้อง ๆ ได้เลยค่ะ”รุ่นพี่คนนั้นก็เดินมานั่งข้าง ๆ ชะเอมก่อนที่จะเริ่มกินข้าวกัน