มิติลึกลับ

สีหน้าของหัวหน้าหอประหลาดมาก

ดวงตาของเธอแสดงความตกใจออกมาอย่างชัดเจน ดูไม่เหมือนการแกล้งทำ

เธอมองฉันจากไกลๆ จากนั้นก็ถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างโดยไม่รู้ตัว ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

"เซี่ยอี้ เป็นเสียงแม่เธอจริงๆ ฉันจำได้…"

ตอนแม่มาส่งฉันเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เธอยังเคยกินข้าวกับรูมเมตของฉันด้วย

เพราะอย่างนั้นหัวหน้าหอเลยจำเสียงแม่ของฉันได้ และพูดอย่างลนลานว่า

"คนที่ตายไปแล้ว จะส่งข้อความเสียงมาให้เธอได้ยังไง?"

ฉันรู้สึกสับสนไปหมด

แม่เป็นนักวิจัยภาคสนาม งานยุ่งมาก

แต่ก็ยังพยายามหาเวลาว่างมาเจอฉันเสมอ

เธอจะตายไปแล้วสามปีได้ยังไง?!

ฉันพูดอย่างไม่พอใจ "เธอจะล้อเล่นมันก็ต้องมีขอบเขตนะ ก่อนที่เราจะเข้าภูเขา ฉันยังวิดีโอคอลกับแม่อยู่เลย พวกเธอไม่ได้เห็นเหรอ?"

แต่หัวหน้าหอกลับยิ่งกลัว เสียงสั่นเครือ "ตอนนั้นเธอไม่ได้แค่เปิดกล้องแล้วพูดคนเดียวเหรอ ฉันนึกว่าเธอแค่เซลฟี่…"

บรรยากาศเงียบจนชวนขนลุก

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แสงไฟเริ่มมืดลง

ฉันได้ยินเสียงตัวเองโต้กลับ "แต่ไม่นานมานี้ฉันยังไปกินข้าวกับแม่อยู่เลยนะ"

รูมเมตอีกสองคนก็มองฉันเขม็งในความมืด

เงาดำสองร่างสั่นระริก

"เซี่ยอี้ ทุกครั้งที่เธอไปกินข้าวกับแม่ กลับมาก็จะกินจนแน่นท้องเสมอเลย"

เธอเคยคิดไหมว่าบางที อาจเป็นเพราะเธอคนเดียวที่กินข้าวไปสองชุด?

ความมืดเข้าปกคลุมจนอึดอัด ฉันรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งตัว

โชคดีที่หลังจากนั้นไม่นานหัวหน้าหอก็หัวเราะออกมา แล้วกอดไหล่ฉันไว้เหมือนเคย

"ก็แค่ล้อเล่นเอง ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้น?"

"คุณน้าไม่ใช่ยุ่งกับงานวิจัยภาคสนามจนไม่มีเวลาดูแลเธอเหรอ พวกเธอก็ไม่ได้เจอกันนานแล้วหนิ"

แสงไฟสว่างขึ้นมาอีกครั้ง

รูมเมตอีกสองคนทำราวกับไม่ได้สนใจฉันมาก่อนเลย ต่างคนต่างเล่นมือถือและมาส์กหน้ากันไป

ฉันถอนหายใจเบาๆ แล้วบ่นแบบขำๆ "อย่าล้อกันแบบนี้สิ"

หัวหน้าหอหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

ฉันเงยหน้ามองปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนัง

พรุ่งนี้คือวันที่สิบห้าค่ำ เดือนเจ็ดตามปฏิทินจันทรคติ เป็นวันที่ฉันนัดเจอกับแม่

แม่งานยุ่งมาก พวกเราแทบไม่ได้เจอกันเลย

ฉันรู้สึกตื่นเต้น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลอยู่ลึกๆ

ฉันหยิบมือถือแล้วส่งข้อความไปหาแม่ว่า "แม่เป็นอะไรหรือเปล่า มีมิจฉาชีพโทรหาหรือไง?"

"หนูอยู่กับรูมเมตที่หอนะ พรุ่งนี้แม่จะมารับหนูไหม?"

วันนี้มันแปลกมาก

ก่อนหน้านี้เน็ตที่หอมักจะช้า ต้องรอนานกว่าข้อความจะส่งออกได้ แต่วันนี้กลับส่งได้ทันที

หัวหน้าหอยื่นมันฝรั่งทอดห่อหนึ่งมาให้ "เซี่ยอี้ พรุ่งนี้เธอจะออกไปจริงๆ เหรอ?"

ฉันโบกมือปฏิเสธ "จริงสิ ทำไมเหรอ?"

หัวหน้าหอสบตากับรูมเมตอีกสองคน "เธอลืมแล้วเหรอ?"

"ทางมหาลัยเพิ่งประกาศว่าช่วงนี้มีไข้หวัดระบาด ให้พวกเราอยู่แต่ในหอนะ เธออย่าออกไปเลยดีกว่าไหม?"

ฉันเริ่มหงุดหงิด "ทำไมฉันไม่รู้เรื่องนี้เลย?"

นานทีกว่าจะได้เจอแม่สักที แต่พวกเธอกลับดูไม่อยากให้ฉันไป

ก่อนหน้านี้ก็ล้อเล่นแบบนั้น เล่นกันแรงเกินไปแล้ว

หัวหน้าหอเหมือนจะพูดอะไรอีก แต่ถูกซวี่เหมย รูมเมตอีกคนขัดไว้ "ช่างเถอะ อย่าไปยุ่งกับเซี่ยอี้เลย"

"ตอนเธอไปเที่ยวภูเขาอาลัย เธอโดนกระแทกหัว พอกลับมาก็ความจำแย่ลง พูดจาแปลกๆ อยู่ตลอด"

ฉันตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง

พักหลังนี้ความจำฉันก็ไม่ค่อยดีจริงๆ จำอะไรไม่ได้หลายอย่าง

มือถือสั่นขึ้นมาอีกครั้ง

ฉันก้มมอง เห็นว่าแม่ส่งข้อความเสียงมาอีกครั้ง

คราวนี้ฉันใส่หูฟัง จึงได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวของแม่ชัดเจนยิ่งขึ้น

"เสี่ยวอี้ ลูกบอกว่าอยู่กับรูมเมตเหรอ?!"

"อย่าไปเชื่อพวกเธอ! อยู่ให้ห่างพวกเธอไว้นะ!"

"ศพของรูมเมตสามคนนั้น ถูกทีมค้นหาที่เข้าภูเขาอาลัยพบแล้ว ตอนนี้เหลือแค่ลูกที่ยังหาไม่เจอ…"

"สามคนนั้น ไม่ใช่คน!"