หน้าหลัก / แฟนตาซี / นักสืบจากต่างแดน / บทที่ 51 เงาแห่งการติดตาม

แชร์

บทที่ 51 เงาแห่งการติดตาม

ผู้เขียน: ตะวันสีเพลิง
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2024-10-17 22:05:09

ขณะที่ซาเอบะและหลินหลินซ่อนตัวในบ้านร้างแห่งหนึ่ง ซาเอบะรู้ดีว่าการหนีจากกลุ่มคนที่ไล่ล่าพวกเขายังไม่จบลง หลินหลินที่ดูเงียบไปบ้างหลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ยังคงจับมือของเขาแน่น ดวงตาของเธอแสดงความตื่นตระหนก แต่ก็ยังมีความเชื่อมั่นในตัวเขา

“เราต้องวางแผนขั้นต่อไปแล้ว” ซาเอบะกระซิบเบาๆ ขณะที่ตรวจสอบอาวุธของเขา ปืนขนาดกลางที่ยังมีกระสุนพอจะใช้งานได้ไม่กี่นัด สิ่งนี้ทำให้เขารู้ว่าการเผชิญหน้ากับศัตรูอีกครั้งอาจเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายหากไม่มีการเตรียมตัวอย่างดี

หลินหลินพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เราจะทำยังไงต่อดี? พวกเขารู้ว่าเราอยู่ที่ไหนตลอดเวลา มันเหมือนมีคนตามทุกฝีก้าว”

ซาเอบะนิ่งคิด เขารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ คนของโทโมะไม่ใช่แค่กลุ่มนักฆ่าทั่วไป แต่เหมือนมีสายข่าวที่บอกพวกเขาได้ว่าทั้งสองอยู่ที่ไหนตลอดเวลา การถูกติดตามโดยไม่รู้ตัวนี้ทำให้เขานึกถึงอุปกรณ์ที่เขาและหลินหลินใช้อยู่ อาจจะมีสิ่งที่ติดตามพวกเขามาโดยไม่รู้ตัว

“เราต้องหาวิธีที่จะลบเงาของเราออกจากสายตาของพวกนั้น” ซาเอบะกล่าวก่อนจะยิ้มให้หลินหลิน “เธอเก่งเรื่องเทคโนโลยีมาก ฉันว่าเธอช่วยได้”

หลินหลินที่ดูตึงเครี
บทที่ถูกล็อก
อ่านต่อที่ GoodNovel
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทที่เกี่ยวข้อง

  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 52 เกมแห่งการไล่ล่า

    หลังจากที่ซาเอบะและหลินหลินหนีออกจากบ้านร้าง ทั้งสองต้องหาทางหลบหนีจากการไล่ล่าของกลุ่มคนที่ยังคงตามมาอย่างไม่ลดละ เวลานี้ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำทิ้งแสงสุดท้ายของวันไว้ พวกเขาทั้งสองเหนื่อยล้า แต่การหยุดพักหมายถึงความตาย พวกเขารู้ดีว่าศัตรูจะตามมาติดๆ ในไม่ช้าซาเอบะพยายามหาทางออกจากตรอกซอยเล็กๆ ที่แคบและมืดสลัวขณะที่หลินหลินคอยสังเกตและฟังเสียงจากด้านหลัง แม้ตอนนี้เธอจะรู้สึกอ่อนล้า แต่ความกลัวและความตื่นตัวก็ทำให้เธอต้องสู้ต่อ“เราต้องหาทางออกไปจากย่านนี้ก่อน” ซาเอบะพูดขณะมองไปรอบๆ เพื่อหาทางหนีที่ปลอดภัยที่สุด “ฉันคิดว่าเราควรหารถสักคันเพื่อจะหนีไปไกลๆ แต่แถวนี้ไม่ค่อยมีรถที่ใช้ได้เลย”หลินหลินมองไปทางถนนใหญ่ ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลมาก แต่การเดินไปถึงนั้นดูเหมือนจะเสี่ยงเกินไป เพราะมีคนเฝ้ารออยู่ในซอกมุมต่างๆ เธอพยักหน้า “ฉันเห็นด้วย แต่เราต้องระวัง พวกเขาอาจจะคอยดักเราอยู่”ทั้งคู่หลบไปทางถนนซึ่งเป็นทางแยกที่ไม่ค่อยมีคนผ่าน ซาเอบะสังเกตเห็นรถเก่าคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกล รถดูทรุดโทรม แต่ก็ดูเหมือนยังใช้งานได้อยู่“นั่นล่ะ รถคันนั้นน่าจะพอช่วยเราได้” ซาเอบะเอ่ยขณะกวาดสายตาดูรอบๆ เพื่อแ

    ปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-17
  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 53 เส้นทางที่ไม่คาดคิด

    ซาเอบะและหลินหลินขับรถออกจากตรอกเล็กๆ ที่เกือบจะเป็นหลุมพรางของพวกเขาได้อย่างปลอดภัย แต่ทั้งสองรู้ดีว่ามันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น พวกเขายังคงถูกไล่ล่า และความตายยังอยู่ไม่ไกลนักดวงไฟข้างถนนสลัวทำให้บรรยากาศยิ่งดูน่าหวาดหวั่น ถนนเบื้องหน้าว่างเปล่าและไร้ผู้คน แต่ซาเอบะไม่อาจวางใจได้ เขารู้ว่าศัตรูของเขามีวิธีตามตัวได้ทุกเมื่อ“ซาเอบะ เราจะทำยังไงต่อไป?” หลินหลินถามเสียงสั่น เธอยังคงหวาดกลัว แม้ว่าจะพยายามควบคุมสติตนเองอยู่ก็ตาม“เราต้องออกจากเมืองนี้ให้ได้ก่อนที่พวกมันจะหาพวกเราเจออีก” ซาเอบะตอบ เขากำพวงมาลัยแน่น มือที่เคยมั่นใจเริ่มสั่นเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าทางกายและจิตใจเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ซาเอบะมองหน้าจอที่แสดงหมายเลขไม่รู้จัก เขารู้สึกได้ถึงลางร้ายที่กำลังมาถึง แต่ก็ไม่สามารถเมินมันได้ เขารับสาย“คิดว่าจะหนีไปได้ไกลแค่ไหนล่ะ?” เสียงเย็นชาของโทโมะดังขึ้นจากอีกฝั่งหนึ่งของสายซาเอบะกัดฟันกรอด เขารู้ทันทีว่าโทโมะคงมีแผนลับอยู่เบื้องหลัง “แกจะเอาอะไรอีก โทโมะ?”โทโมะหัวเราะในสาย “แกจะรู้เอง ซาเอบะ…แกไม่มีทางหนีพ้นหรอก ไม่ว่าจะแอบอยู่ที่ไหน ฉันจะเจอแกเสมอ”สายถูกตัดอย่างกระทันหัน

    ปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-17
  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 54 ความรู้สึกที่ค่อยๆ เติบโต

    ซาเอบะยังคงนั่งเงียบๆ อยู่ในมุมหนึ่งของห้อง แม้ว่าทุกอย่างรอบตัวจะสงบเงียบไปแล้ว แต่ภายในใจของเขายังคงเต้นไม่หยุด เหตุการณ์ที่พวกเขาผ่านมานั้นช่างน่าหวาดหวั่นและเสี่ยงอันตราย แต่ในท่ามกลางความเครียดเหล่านั้น เขารู้สึกถึงบางอย่างที่เริ่มเปลี่ยนไปเขาหันมองหลินหลินที่นอนหลับอยู่ข้างๆ ใบหน้าเธอแม้จะเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่กลับดูสงบลงอย่างเห็นได้ชัด แสงจันทร์อ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างบ้านร้างเข้ามา ทำให้เห็นใบหน้าของหลินหลินอย่างชัดเจนมากขึ้น ซาเอบะจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน“เราเจอกับอะไรกันมามากเหลือเกิน” ซาเอบะคิดในใจ เขาพยายามย้อนคิดถึงเหตุการณ์ที่เขาและหลินหลินได้ร่วมฝ่าฟันด้วยกัน ตั้งแต่วันแรกที่เขาตัดสินใจช่วยเธอ แม้เขาจะบอกตัวเองอยู่ตลอดว่าเธอเป็นเพียงแค่ภารกิจ แต่ตอนนี้หัวใจของเขากลับไม่ได้คิดเช่นนั้นอีกแล้วในช่วงเวลานี้ ซาเอบะรู้สึกว่าหลินหลินไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่เขาต้องปกป้อง แต่เธอกลายเป็นคนสำคัญ ที่เขาไม่อาจปล่อยให้ห่างไกลได้เสียงลมหายใจเบาๆ ของหลินหลินทำให้ซาเอบะรู้สึกอุ่นใจขึ้นเล็กน้อย เขานั่งมองเธออยู่นาน จนในที่สุดความเหนื่อยล้าที่ก่

    ปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-17
  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 55 สายสัมพันธ์ที่เริ่มก่อตัว

    หลังจากที่ดวงอาทิตย์ขึ้นมาเต็มท้องฟ้าแล้ว ซาเอบะและหลินหลินยังคงพักอยู่ในบ้านร้างที่พวกเขาใช้หลบภัย ความสงบที่แสนหายากทำให้ทั้งสองรู้สึกสบายใจชั่วคราว มันเหมือนกับช่วงเวลาที่พวกเขาสามารถวางใจได้บ้างหลังจากการไล่ล่าและอันตรายที่พวกเขาต้องเผชิญมานับไม่ถ้วนซาเอบะนั่งพิงกำแพงมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขาทอดมองออกไปไกล แต่ใจกลับจมอยู่ในความคิดเกี่ยวกับหลินหลิน เขาเฝ้าคิดถึงสิ่งที่ผ่านมาระหว่างพวกเขา ทุกครั้งที่เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเธอ มันไม่ใช่แค่ภารกิจอีกต่อไป แต่เป็นเพราะบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนหลินหลินนั่งอยู่ใกล้ๆ เธอค่อยๆ ดึงเสื้อคลุมมาห่มเพื่อป้องกันความหนาว แม้ว่าบรรยากาศจะเงียบสงบ แต่เธอก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าการไล่ล่าครั้งต่อไปจะเกิดขึ้นเมื่อไร อย่างไรก็ตาม ในใจของเธอ เธอรู้สึกอุ่นใจที่ซาเอบะยังคงอยู่ข้างๆ เธอตลอดเวลา“ซาเอบะ คุณคิดว่าเราจะรอดไปได้ไหม?” หลินหลินถามเสียงแผ่ว เธอเงยหน้ามองเขาในขณะที่พยายามหาคำตอบที่ทำให้ใจเธอสงบซาเอบะหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาดูอ่อนโยนกว่าที่เคยเป็น “เราจะต้องรอด ฉันสัญญา” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แม้ว่าเขาจะไม่มั่

    ปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-17
  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 56 สัญญาณเตือนจากเงามืด

    เวลาผ่านไปอีกไม่กี่ชั่วโมง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีจากสีส้มอ่อนๆ เป็นสีฟ้าสดใส หลินหลินที่นอนหลับอยู่พิงไหล่ซาเอบะเริ่มขยับตัวเบาๆ ดวงตาของเธอค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ หลังจากได้พักเต็มที่ ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้น แต่เมื่อสายตาหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ เธอก็รู้ทันทีว่าซาเอบะไม่ได้นอนเลยตลอดคืน เขานั่งเงียบๆ จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนเฝ้าระวังสิ่งที่อาจเกิดขึ้น “คุณไม่ได้นอนเลยเหรอ?” หลินหลินถามด้วยเสียงนุ่มๆ ราวกับเป็นห่วง ซาเอบะหันมาสบตาเธอและยิ้มบางๆ “ฉันไม่อยากให้ใครเข้ามาโจมตีเราโดยไม่ทันตั้งตัว” แม้ว่าเธอจะรู้สึกอุ่นใจที่ซาเอบะคอยปกป้อง แต่ก็รู้สึกผิดที่เขาไม่ได้พักเหมือนเธอ หลินหลินพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนและมองออกไปนอกหน้าต่างเช่นกัน บ้านร้างที่พวกเขาใช้เป็นที่หลบภัยนั้นเงียบสงบเกินไป ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เธอกังวล “เราจะไปจากที่นี่เมื่อไหร่ดี?” หลินหลินถามขณะที่เธอเริ่มเก็บข้าวของของตัวเอง “อีกไม่นาน แต่ต้องแน่ใจก่อนว่าเส้นทางข้างหน้าไม่มีอันตราย” ซาเอบะตอบเสียงต่ำ เขายังคงระวังภัยที่อาจจะเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ขณะที่พวกเขาเตรียมตัวเพื่อออกเดินทาง เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจาก

    ปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-18
  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 57 แผนการที่เริ่มก่อตัว

    หลังจากที่หนีรอดจากการไล่ล่ามาได้ ซาเอบะและหลินหลินยังคงหลบซ่อนตัวอยู่ในป่าลึกใต้เงาไม้ใหญ่ ความเหน็ดเหนื่อยจากการหนีการไล่ล่าทำให้พวกเขาจำเป็นต้องหยุดพัก หัวใจของทั้งสองเต้นแรงจากทั้งความตื่นเต้นและความระแวดระวัง หลินหลินนั่งเงียบๆ ข้างๆ ซาเอบะ จ้องมองไปรอบๆ ด้วยสายตาที่สับสน“พวกเราต้องรีบออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด” ซาเอบะเอ่ยเสียงเบา ขณะที่สายตาของเขามองไปไกลราวกับกำลังวางแผนบางอย่างในใจ“คุณคิดว่าเราจะรอดได้ไหม?” หลินหลินถามพลางมองไปยังทางที่พวกเขาเพิ่งวิ่งผ่านเมื่อครู่ ดวงตาของเธอยังเต็มไปด้วยความกลัวและไม่แน่ใจซาเอบะมองหลินหลินก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง “ตราบใดที่เราระวังตัวและไม่ไว้ใจใครง่ายๆ ฉันเชื่อว่าเราจะรอดได้”แต่ภายในใจลึกๆ ซาเอบะรู้ดีว่ามันไม่ง่ายเลย ศัตรูที่พวกเขาเผชิญอยู่นั้นแข็งแกร่งและมีเครือข่ายที่กว้างขวาง พวกเขาไม่สามารถอยู่ที่ไหนได้นานเกินไป การหยุดพักในจุดใดจุดหนึ่งนานเกินไปมีแต่จะทำให้ถูกพบเจอและตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นหลินหลินถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ยังคงมืดหม่น “ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตของฉันจะมาอยู่ในจุดนี้” เธอเอ่ยเสียงเบา “ฉันแค

    ปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-18
  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 58 หมู่บ้านที่เงียบสงบ

    เมื่อทั้งสองเดินทางมาถึงหมู่บ้านเล็กๆ ที่อยู่ห่างไกลจากเมืองใหญ่ หลินหลินรู้สึกถึงบรรยากาศที่แตกต่างอย่างชัดเจน ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านเมฆหมอกบางเบา สร้างความอบอุ่นให้กับร่างกายที่เหนื่อยล้าของเธอ ขณะที่ซาเอบะเดินเคียงข้างเธอ สายตาของเขายังคงเฝ้าระวังอยู่ตลอดเวลาหมู่บ้านนี้เงียบสงบ มีบ้านไม้หลังเล็กๆ ตั้งเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ บรรยากาศรอบๆ เต็มไปด้วยความเงียบ ไม่มีเสียงผู้คนเดินทาง ไม่มีรถยนต์หรือสิ่งที่บ่งบอกถึงความเร่งรีบในชีวิตประจำวัน หลินหลินเริ่มรู้สึกคลายกังวลลงเล็กน้อย“ที่นี่ดูเหมือนไม่มีใครอยู่เลย” หลินหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“นั่นอาจจะเป็นสิ่งที่ดี” ซาเอบะตอบขณะเดินนำหน้าไป เขาหยุดยืนมองไปรอบๆ ก่อนจะชี้ไปที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งดูเก่าแก่และโดดเด่นกว่าเพื่อนบ้านหลังอื่น “เราอาจจะเข้าไปพักที่นั่นได้”หลินหลินมองตามนิ้วของซาเอบะไปที่บ้านหลังนั้น แม้ว่ามันจะดูเก่าคร่ำคร่า แต่ก็ให้ความรู้สึกมั่นคงและเป็นที่พักพิงที่ปลอดภัยชั่วคราว ซาเอบะเดินตรงไปยังประตูบ้าน เขาหยุดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเคาะประตูอย่างเบาๆผ่านไปไม่กี่นาที ประตูบ้านถูกเปิดออกโดยหญิงชราในชุดผ

    ปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-18
  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 59 การตัดสินใจครั้งใหญ่

    รุ่งเช้าในหมู่บ้านเล็กๆ ที่เงียบสงบ แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านหน้าต่างไม้เก่าๆ ของบ้านหญิงชรา หลินหลินค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากการนอนหลับ เธอรู้สึกถึงความอ่อนเพลียที่บรรเทาลงเล็กน้อยจากการพักผ่อนเมื่อคืน แต่ในใจก็ยังคงมีความกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปเธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นอนและมองออกไปทางหน้าต่าง สายลมอ่อนๆ พัดผ่านต้นไม้รอบๆ หมู่บ้าน ท้องฟ้ากระจ่างใส ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เคยมีความวุ่นวาย หลินหลินรู้สึกว่าเวลาที่นี่ดูเหมือนจะเดินช้ากว่าที่อื่น ทำให้เธอมีเวลาทบทวนทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งแต่พบกับซาเอบะจนถึงตอนนี้เสียงฝีเท้าของซาเอบะขณะเดินกลับเข้ามาในบ้านเรียกความสนใจของเธอ เขาออกไปสำรวจหมู่บ้านรอบๆ เพื่อดูว่ามีใครที่น่าสงสัยอยู่แถวนี้หรือไม่“ตื่นแล้วเหรอ?” ซาเอบะถามพลางวางข้าวของที่เขาถืออยู่ลงบนโต๊ะ “ฉันออกไปสำรวจรอบๆ หมู่บ้านแล้ว ที่นี่ปลอดภัยดีสำหรับตอนนี้”หลินหลินพยักหน้าอย่างเงียบๆ แม้เธอจะรู้สึกโล่งใจที่ไม่มีอันตรายใกล้เข้ามาในขณะนี้ แต่ความจริงที่ว่าอันตรายยังคงมีอยู่ทุกที่ก็ยังทำให้เธอไม่สบายใจ“เราคงจะพักที่นี่ต่อไปไม่ได้นานนัก” ซาเอบะพูดพร้อมกับหันไปมองหน้าต่าง “ถึงที่นี่

    ปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-18

บทล่าสุด

  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 168 การวางแผนครั้งใหม่

    เมื่อท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น รถของซาเอบะและทาเคชิก็แล่นกลับมายังสำนักงานลับที่พวกเขาใช้เป็นฐานชั่วคราว เมย์ หลินหลิน และอาคิระยืนรออยู่ด้านหน้าอาคารเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมหนึ่งของเขตชานเมือง สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความกังวลและเหน็ดเหนื่อย “กลับมาแล้ว” ทาเคชิกล่าวพลางเปิดประตูรถ “ทุกอย่างเป็นไปตามแผน” “ได้ข้อมูลที่ต้องการไหม?” หลินหลินถามทันที ซาเอบะพยักหน้า เขาชูแฟลชไดรฟ์ในมือขึ้น “รายชื่อเป้าหมายทั้งหมดอยู่ในนี้ รวมถึงที่ตั้งขององค์กรด้วย” “แล้วแผนต่อไปล่ะ?” เมย์ถาม สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความกดดัน “เราต้องพักก่อน” ซาเอบะตอบเสียงเรียบ “ทุกคนต้องพร้อมสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้” พวกเขาทั้งหมดเดินเข้าไปในสำนักงาน ทาเคชิล็อกประตูทันทีเพื่อป้องกันการถูกติดตาม ห้องภายในดูเรียบง่าย มีเพียงโต๊ะทำงานเก่าๆ และแผนที่ขนาดใหญ่ที่ปิดทับผนังด้านหนึ่ง “พักฟื้นก่อน” ซาเอบะพูดพร้อมกับวางกระเป๋าเป้ลง “คืนนี้เราจะเริ่มวางแผนตอบโต้” หลังจากพักผ่อนและรักษาบาดแผลจากการปะทะที่ผ่านมา ทุกคนรวมตัวกันในห้องประชุมขนาดเล็ก แสงไฟจากโคมเพดานทำให้บรรยากาศดูจริงจัง “นี่คือเป้าหมายที่เราต้องจัดการ” ซาเอบ

  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 167 ภารกิจแรกของการตอบโต้

    รถคันเล็กแล่นผ่านเส้นทางเปลี่ยวในยามเช้าตรู่ เสียงเครื่องยนต์ที่ดังแผ่วๆ กลมกลืนกับบรรยากาศเงียบสงบ ซาเอบะและทาเคชิยังคงอยู่ในชุดที่พร้อมสำหรับการต่อสู้ โดยทั้งคู่ไม่มีการพูดคุยมากนักระหว่างทาง ทั้งสองต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง “ใกล้ถึงแล้ว” ทาเคชิเอ่ยขึ้นขณะมองแผนที่ GPS บนหน้าจอคอนโซล “อีกห้านาทีก็จะถึงจุดพักที่เราวางแผนไว้” ซาเอบะพยักหน้า “อย่าลืมว่าเราต้องหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าตรงๆ เข้าไปแบบเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้” “แน่นอน” ทาเคชิตอบ พร้อมกับขับรถเลี้ยวเข้าไปในซอยเล็กๆ ที่ปกคลุมด้วยต้นไม้ใหญ่ เส้นทางนี้นำไปสู่จุดซ่อนตัวซึ่งห่างจากโกดังเป้าหมายเพียงไม่กี่ร้อยเมตร เมื่อจอดรถเสร็จ ทั้งสองก็ลงจากรถและตรวจสอบอุปกรณ์เป็นครั้งสุดท้าย ซาเอบะสะพายกระเป๋าเป้ที่บรรจุเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์และระเบิดขนาดเล็ก ส่วนทาเคชิถือปืนไรเฟิลติดกล้องซึ่งเขาใช้เพื่อการป้องกันระยะไกล “พร้อมไหม?” ทาเคชิถาม ขณะที่ทั้งสองคนเริ่มเดินเท้าไปยังจุดเป้าหมาย “พร้อม” ซาเอบะตอบเสียงเรียบ โกดังขนาดใหญ่ปรากฏให้เห็นอยู่ลิบๆ ท่ามกลางความมืดสลัวของเงาต้นไม้ อาคารนี้ตั้งอยู่ในพื้นที่รกร้าง มีรั้วลวดหนามล้อมรอบแล

  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 166 แผนการตอบโต้

    ความเงียบยามค่ำคืนปกคลุมสำนักงานลับของทาเคชิ แม้สมาชิกในทีมคนอื่นๆ จะพักผ่อนอยู่ในห้องต่างๆ แต่ซาเอบะกับทาเคชิยังคงนั่งจมอยู่กับกองข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ สายตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น พวกเขารู้ดีว่าทุกนาทีมีค่า และการตอบโต้ต้องเกิดขึ้นก่อนที่ศัตรูจะได้เปรียบ “ข้อมูลนี้…” ทาเคชิชี้ไปที่ไฟล์รายชื่อบุคคลสำคัญในองค์กรร้ายที่ปรากฏบนหน้าจอ “ฉันเจาะเข้าไปในระบบของพวกมันได้บางส่วน รายชื่อเหล่านี้คือคนที่มีบทบาทสำคัญในการตามล่าเรา” ซาเอบะก้มลงอ่านรายละเอียด ชื่อแต่ละชื่อถูกบันทึกไว้พร้อมตำแหน่ง หน้าที่ และความเชื่อมโยงกับหัวหน้าองค์กร หลายคนเป็นผู้ที่พวกเขาเคยเจอหน้าในสนามรบก่อนหน้านี้ “เราจะเริ่มยังไงดี?” ซาเอบะถามเสียงเบา “ก่อนอื่น เราต้องตัดกำลังพวกมัน” ทาเคชิกล่าว “คนพวกนี้แต่ละคนเป็นเหมือนเสาหลักขององค์กร ถ้าเราสามารถจัดการพวกเขาได้แม้เพียงบางส่วน ความสามารถในการเคลื่อนไหวของพวกมันจะลดลง” “แต่นั่นก็หมายความว่าเราต้องเสี่ยงอีกครั้ง” ซาเอบะเอ่ยพร้อมถอนหายใจ “เรายังไม่รู้เลยว่าพวกมันจะวางแผนอะไรต่อ” ทาเคชิพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นแหละที่ทำให้มันยากขึ้น แต่เราก็ไม่มีทางเลือกอื่น

  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 165 เตรียมพร้อมวางแผนสู้

    บรรยากาศภายในสำนักงานลับของทาเคชิเริ่มเงียบสงบลงหลังจากความโกลาหลที่พวกเขาเผชิญมาตลอดหลายวัน ซาเอบะเดินสำรวจพื้นที่โดยรอบในขณะที่ทาเคชิกำลังตรวจสอบระบบรักษาความปลอดภัย ทั้งคู่รู้ดีว่าความปลอดภัยคือสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ “ทุกคนไปพักผ่อนเถอะ” ซาเอบะเอ่ยเสียงเรียบขณะหันมองหลินหลิน เมย์ และอาคิระที่ดูอ่อนล้าจนเห็นได้ชัด หลินหลินถอนหายใจยาว ก่อนพยักหน้า “ก็ดีเหมือนกันค่ะ ฉันแทบจะยืนไม่ไหวแล้ว” เมย์ยิ้มบางๆ พร้อมกับพยุงหลินหลินเดินไปยังโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่มุมห้อง “พักก่อนเถอะหลินหลิน ฉันจะหาน้ำมาให้” อาคิระนั่งลงกับเก้าอี้ตัวหนึ่งแล้วเอนหลังพิงกำแพง “พวกนายควรพักเหมือนกัน ไม่ใช่แค่พวกเราหรอกที่เหนื่อย นายสองคนก็คงไม่ต่างกัน” ทาเคชิหัวเราะเบาๆ พลางเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลจากชั้นวาง “ยังมีงานที่ต้องจัดการ แต่ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเราจะพักบ้าง” เมื่อทุกคนเริ่มผ่อนคลาย ซาเอบะจึงเดินไปที่ห้องครัวเล็กๆ ที่มุมสำนักงาน เขาเปิดตู้เย็นและหยิบขวดน้ำออกมา มือที่หยิบขวดน้ำยังมีรอยช้ำจากการต่อสู้ที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ขยับเขารู้สึกเจ็บแปลบ แต่ก็พยายามไม่แสดงออก “เจ็บอยู่ใช่ไหม?” ทาเคชิถามขณะเดิ

  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 164 เส้นทางสู่อิสรภาพ

    กลุ่มของซาเอบะเดินต่อผ่านป่าเขาที่หนาแน่น ทิวไม้สูงตระหง่านและเสียงนกกาหม่นมัวในอากาศให้บรรยากาศที่ทั้งสงบและน่าหวาดหวั่น ทุกคนยังคงระวังภัย แม้ว่าพวกเขาจะเริ่มห่างจากการไล่ล่าของคนร้ายไปแล้ว หลินหลินเดินอยู่ข้างเมย์ มือของเธอแตะไหล่เพื่อนอย่างปลอบโยน “ไม่ไกลแล้ว เมย์ เราต้องออกจากป่านี้ได้แน่” ซาเอบะซึ่งนำหน้าอยู่หันกลับมามอง “พวกเราต้องเก็บแรงไว้ ถ้าออกจากป่านี้เมื่อไร เราต้องหารถเพื่อเดินทางต่อให้เร็วที่สุด” อาคิระที่เดินตามหลังก้มมองแผนที่กระดาษในมือ “เส้นทางนี้ควรนำเราไปถึงถนนสายเล็กที่มุ่งหน้าออกจากป่า ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่คิด เราอาจเจอใครสักคนที่ช่วยได้” การเดินทางยังคงดำเนินต่อไป เสียงฝีเท้าของพวกเขาเป็นเพียงเสียงเดียวที่ดังก้องอยู่ในป่า แม้ทุกคนจะเหนื่อยล้า แต่ก็ไม่มีใครบ่น ทุกก้าวที่เดินคือการเข้าใกล้ความปลอดภัย จนกระทั่งในที่สุด ขอบป่าก็ปรากฏขึ้นมาในสายตา ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลินหลินยิ้มให้เมย์ “เห็นไหม? เราทำได้แล้ว!” เมื่อพวกเขาออกมาจากป่า ก็พบกับถนนลูกรังสายเล็กที่ทอดยาวไปยังพื้นที่ชนบท มีป้ายบอกทางเก่าๆ ตั้งอยู่ริมถนน ซาเอบะมองไปรอบๆ แล้วพูดขึ้น “เรา

  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 163 จุดเปลี่ยนของพันธมิตร

    แสงแดดยามเช้าสาดส่องไปทั่วหมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมป่า กลุ่มของซาเอบะที่เพิ่งผ่านพ้นการหนีตายอย่างหวุดหวิดเริ่มตั้งหลักได้อีกครั้ง พวกเขาได้รับการต้อนรับจากชาวบ้านในแบบเรียบง่าย ผู้คนในหมู่บ้านนี้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ไร้ความวุ่นวายจากโลกภายนอก ชายแปลกหน้าที่เป็นผู้นำทางมายังหมู่บ้านยืนอยู่ห่างออกไปจากกลุ่ม สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความลังเลบางอย่าง ซาเอบะมองเขาแล้วเดินเข้าไป “คุณดูเหมือนมีเรื่องจะพูด” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ชายแปลกหน้าหันมามองเขา ก่อนจะถอนหายใจ “พวกคุณปลอดภัยแล้ว ผมคิดว่าถึงเวลาที่ผมจะต้องแยกตัวไป” คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในกลุ่มหันมาสนใจ หลินหลินถามขึ้น “ทำไมคุณต้องไปตอนนี้? พวกเรายังต้องการความช่วยเหลือของคุณอยู่นะ” ชายแปลกหน้ายิ้มเล็กน้อย “ผมมีเรื่องที่ต้องจัดการ พวกคุณมีจุดหมายที่ชัดเจนแล้ว ผมมั่นใจว่าคุณซาเอบะจะนำพวกคุณไปสู่ทางออกได้” ซาเอบะจับจ้องชายคนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ “คุณช่วยเรามากแล้ว เราไม่มีสิทธิ์รั้งคุณไว้” “แต่ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลืออีก คุณจะหาผมได้ที่ไหน?” ซาเอบะถาม ชายแปลกหน้าหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ ออกมา เขียนข้อความสั้นๆ แล้วส่งให

  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 162 หลุดพ้นจากเงามรณะ

    กลุ่มของซาเอบะเดินต่อไปในป่าที่เริ่มเบาบางลง ใบไม้และกิ่งไม้ที่ทึบจนบดบังแสงจันทร์ก่อนหน้านี้เริ่มเปิดทางให้มองเห็นฟ้ากว้าง พวกเขาทุกคนเหนื่อยล้า แต่ความมุ่งมั่นที่จะเอาชีวิตรอดยังคงขับเคลื่อนพวกเขาให้เดินหน้าต่อไป หลินหลินหันไปมองซาเอบะที่เดินอยู่ข้างหน้า แม้ใบหน้าของเขาจะเปื้อนไปด้วยรอยเหนื่อยล้า แต่แววตาของเขายังเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “คุณแน่ใจหรือว่าพวกมันไม่ตามมาแล้ว?” เธอถามเสียงเบา “น่าจะปลอดภัยแล้ว” ซาเอบะตอบกลับพลางมองไปรอบๆ เขาหยุดเดินชั่วครู่เพื่อฟังเสียงรอบตัว เสียงใบไม้ไหวเบาๆ จากลมและเสียงแมลงกลางคืนคือสิ่งเดียวที่ดังขึ้น ทาเคชิที่เดินอยู่ด้านหลังพูดขึ้นมา “เราหนีมาไกลพอสมควร ถ้าพวกมันจะตามมา ก็คงไม่เร็วขนาดนี้” “แต่เราก็ประมาทไม่ได้” ชายแปลกหน้าพูดเสริม “เราไม่รู้ว่าพวกมันมีคนมากแค่ไหน หรือมีแผนอะไรอีก” ทุกคนหยุดพักกันใกล้ลำธารเล็กๆ น้ำใสเย็นช่วยให้พวกเขาเติมพลัง หลินหลินใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าของตัวเอง ในขณะที่เมย์นั่งซบอยู่ข้างอาคิระ ท่าทางของเธอสะท้อนถึงความเหนื่อยล้าทางจิตใจ “พวกเราควรวางแผนต่อไปยังไง?” เมย์ถาม ขณะดื่มน้ำจากมือที่วักขึ้นจากลำธาร ซาเอบะมองทุกคนก่

  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 161 เส้นทางสู่ความหวัง

    แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนเส้นทางแคบที่ทอดยาวเข้าสู่ป่าทึบ ซาเอบะเดินนำหน้ากลุ่ม โดยมีชายแปลกหน้าติดตามอยู่ใกล้ๆ เสียงกรอบแกรบของใบไม้ใต้ฝ่าเท้าเป็นเสียงเดียวที่ดังขึ้นในความเงียบงันของค่ำคืน “ทางนี้แหละ,” ชายแปลกหน้ากระซิบ พลางชี้ไปที่ซอกหินขนาดใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์ “เส้นทางนี้จะนำเราไปสู่ป่าด้านหลังหมู่บ้าน ถ้าพวกมันยังอยู่ในหมู่บ้าน เราจะมีโอกาสหลบหนีไปได้” หลินหลินเงยหน้ามองเถาวัลย์และพึมพำเบาๆ “มันดูเหมือนไม่เคยมีใครใช้มานานแล้ว คุณแน่ใจนะว่าพวกเราจะปลอดภัย?” ชายแปลกหน้าพยักหน้า “ทางนี้เป็นทางลับที่คนในหมู่บ้านใช้หลบภัยเมื่อหลายสิบปีก่อน แต่ไม่มีใครใช้มันอีกเพราะป่าเส้นทางนี้รกและอันตราย” ทาเคชิที่เดินอยู่ข้างหลังส่ายหน้าเล็กน้อย “อันตรายแค่ไหนก็ต้องลอง ไม่มีเวลาให้ลังเลแล้ว” ซาเอบะหันมาสบตาทุกคน “เราไม่มีทางเลือก เราต้องเดินต่อไป ถ้าหยุดตอนนี้ พวกมันจะตามมาถึงแน่” ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่ชายแปลกหน้าจะยกมือขึ้นเปิดเถาวัลย์ออก เผยให้เห็นช่องแคบที่พอให้คนผ่านเข้าไปได้ทีละคน พวกเขาเดินเรียงกันเข้าไปในเส้นทางแคบนี้ โดยมีซาเอบะเป็นคนนำหน้า ทาเคชิเป็นคนปิดท้าย ทางเดินในซอ

  • นักสืบจากต่างแดน   บทที่ 160 หัวใจแห่งการหลบหนี

    เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในบ้านหลังเก่า ซาเอบะนั่งอยู่บนพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ ยกมือขึ้นสัมผัสแผลที่ข้อมือของเขา ก่อนที่จะหันไปมองเพื่อนร่วมทีมที่นั่งกระจายอยู่ตามมุมต่างๆ ของห้อง ทุกคนดูเหนื่อยล้าและเครียดจากการไล่ล่าอย่างหนัก แต่ในแววตาของพวกเขากลับแฝงไปด้วยความมุ่งมั่น “เราจะอยู่ที่นี่ไม่นานหรอก” ซาเอบะพูดเบาๆ พลางลุกขึ้นจากพื้นไม้แล้วเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก หมู่บ้านที่เงียบสงบในตอนนี้ กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนว่าโลกภายนอกนั้นห่างไกลออกไปทุกที คนร้ายที่ตามล่าพวกเขากำลังอยู่แค่ไม่กี่ก้าว และไม่มีใครสามารถรู้ได้ว่าพวกเขาจะสามารถหลบหนีไปได้อีกนานแค่ไหน ทาเคชิยืดตัวออกจากเก้าอี้ไม้และหันไปมองซาเอบะ “พวกเราต้องคิดแผนใหม่ให้เร็วที่สุด อย่าลืมว่าพวกเขาตามมาใกล้แล้ว และพวกเราไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้จนถึงรุ่งเช้า” “จริงของนาย” ซาเอบะตอบเสียงเครียด “เราต้องหาทางออกไปจากที่นี่ ไม่ว่าจะมีแผนอะไร เราต้องไม่ยึดติดกับที่เดิมเกินไป” หลินหลินที่นั่งเงียบมองไปที่พวกเขา สายตาของเธอเต็มไปด้วยความวิตกกังวล แม้จะพยายามกลั้นอารมณ์แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกท้อแท้ “พวกเราจะทำยังไงถ้าหมู่บ้านนี้ไม่ไ

สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status