บทที่5.สมยอมหรือฝืนใจ
กินอิ่ม นอนหลับเป็นคุณสมบัติพิเศษของอัปสรา เจ้าตัวตาปรือ พร้อมจะทิ้งตัวนอนทุกเมื่อ
“แม่จ๋า...” เด็กหญิงเริ่มโยเย เมื่อง่วงเกินจะฝืน อัปสรามองหาที่ซุกตัว เจ้าตัวอ้วนปีนขึ้นไปนอนบนโซฟานิ่มๆ พร้อมกับปิดเปลือกตาลงหลับสนิทในเวลาต่อมา...
ปูชิดาสูดลมหายใจแรงๆ หล่อนยกมือขึ้นกุมขมับ ทรุดนั่งด้านข้างบุตรสาวด้วยความอ่อนแรง ในสมองมีแต่ความกลัว ผสมกับความสับสน “คุณหนูคะ ‘เค้า’ ใช่ไหม?” นมแผ้วเดินกระย่องกระแย่งเข้ามาใกล้ นางกระซิบถามเสียงแผ่วๆ ชำเรืองมองออสตินด้วยสายตาปนความเคลือบแคลง
ปูชิดาหน้าแหย...เธอไม่ตอบแต่กลับเสก้มหน้าหลบ เป็นการตอบคำถามในแบบที่นมแผ้วรู้ ปูชิดายอมรับแบบดุษฏี
นางตวั
บทที่6.ความลับ ปูชิดาแทบจะไม่มีปากตั้งแต่เธอตอบตกลง ‘เป็นอะไรไม่รู้’ สำหรับเขา หญิงสาวได้แต่กล้ำกลืนน้ำตา ห่วงบุตรสาวสุดหัวใจ เธอจะยอมตกขุมนรก ยอมเป็น ‘ทาส’ ให้ออสตินย่ำยี เพื่อวันหนึ่งเธอจะเป็นอิสระ เพราะหากถึงวันนั้น เธอจะหนีเขาไปให้ไกลสุดขอบโลก ชาตินี้ไม่ต้องพบต้องเจอกันอีกทีเดียว ที่สำคัญ ความลับย่อมเป็นความลับตลอดไป เขาจะไม่มีทางได้รู้!! “บ้านใหม่เธอ...น่าจะพออยู่ได้นะ” บ้านหลังขนาดกะทัดรัด พออยู่ได้3ชีวิต มีเครื่องอำนวยความสะดวกตามอัตภาพ เพราะเป็นคำสั่งเร่งด่วน คนของออสตินจึงหาได้แค่นี้ แต่ก็เป็นที่พอใจของชายหนุ่มพอสมควร “เป็นไงตัวแสบ ดีไหม?” ชายหนุ่มหันไปถามคนร่วมทาง อัปสราลืมต
“ช่างเถอะค่ะคุณหนู คิดเสียว่าเป็นกรรมเวรของเรา ไหนๆ พระพรหมท่านก็คงนึกสนุกขึ้นมา เลยจูงคนที่ไม่ควรมาเจอกัน ให้มาอยู่ใกล้กัน เก็บเกี่ยวความสุขไว้เยอะๆ เถอะค่ะในวันที่เจ็บหนัก เราจะได้มีสิ่งปลอบประโลมใจ”“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าตอบ เธอเห็นด้วยกับนมแผ้ว ช่วงเวลานี้เธอควรมีความสุข เมื่อเธอได้แอบมองคนที่เธอรัก แถมอัปสรายังได้อยู่ใกล้บิดา... หญิงสาวสูดลมหายใจแรงๆ เธอกลั้นน้ำตาไว้ เงยหน้าขึ้นยิ้มเซียวๆ ให้คนข้างตัว นมแผ้วยิ้มอ่อนๆ นางภาวนาในใจและหากมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไหนขลัง นางไม่รอช้าที่จะบนบาน หากสำเร็จจะให้นางทำอะไรก็ได้ ขอแค่คุณหนูได้ยิ้มเต็มหน้า มีคนเคียงข้างและคอยดูแลสองแม่-ลูก สืบต่อไปในอนาคตก็พอ ต้นไม้ใบหญ้างดงามสดชื่น แย่งกันผลิดอกออกผล เพราะมีคนดูแลเอาใจใส่ กลิ่นดอกไม้หอมๆ โชยกรุ่นไปทั่ว ทำให้บรรยากาศโดยรอบน่าอยู่กว่าเก่าเป็นกอง&
‘เอาน่า’ ปูชิดาปลอบใจตัวเอง...ยังมีเวลาอีกต้อง3 วัน เธอไม่ควรตีตนไปก่อนไข้ ถึงเวลานั้น เธออาจจะ...อาจจะนะ อาจจะหาทางเลี่ยงสวยๆ ให้ตัวเองได้ จานกับข้าวถูกลำเลียงไปวางบนโต๊ะอาหารเล็กๆ เธอจัดจาน ช้อนแบบไม่รีบ เมื่อมีเรื่องคิดอยู่ในหัวตลอดเวลา “วันนี้ทำอะไรทานคะคุณหนู” นมแผ้วเดินเข้ามากระซิบถามใกล้ๆ ปูชิดาสะดุ้ง!! เธอหันไปยิ้มแหยๆ ให้กับหญิงชรา “ต้มจืด ผัดผักรวม หมูทอดค่ะนม” อาหารง่ายๆ แต่เป็นของโปรดของอัปสรา ไม่ว่าเมื่อไหร ปูชิดาจะนึกถึงลูกสาวก่อนอื่น “นมไปทานในครัวนะคุณหนู” นางเหลือบมองออสติน เขายังนั่งกักท่าอยู่ และไม่มีทีท่าจะกลับ อาหารมื้อนี้คงมีอาคันตุกะไม่รับเชิญรวมวง
บทที่7.มือที่สามกับการเปลี่ยนแปลง “ได้ข่าวว่าลูกเอาเด็กมาเลี้ยง...นึกยังไงขึ้นมาถึงอยากอุปการะเด็กเล็กๆ ล่ะห่ะ” คุณเยาวเรศโผล่หน้าเข้ามาในห้องทำงานของออสตินในเช้าวันหนึ่ง พร้อมกับคำถามที่นางคาใจ กับข่าวลือที่ลอยมาถึงห้องทำงานของนาง... นางเขม้นมองเด็กผู้หญิงตัวกลมๆ ที่อยู่ไม่ไกลบุตรชาย เด็กหญิงคนนั้นทำให้นางสะดุด เค้าโครงหน้า ไม่ว่าจะ ปาก แก้ม คิ้ว คาง โดยเฉพาะดวงตาเกือบจะถอดบุตรชายมาทั้งกะบิ เพียงแต่เด็กนั่นเป็นผู้หญิง!! “สวัสดีคุณย่าเสียสินางฟ้า” ชายหนุ่มเอ่ยบอกคนข้างตัว เจ้าตัวอ้วนกระพุ่มมือขึ้นไหว้ปรกๆ พร้อมกับฉีกยิ้มประจบ “ลูกใคร?” นางถามบุตรชาย สลับกับการมองอัปสราไม่วางตา 
นางเปรยพร้อมกับลุกขึ้นยืน คงต้องกลับไปคิดหาวิธีป้องกันเนิ่นๆ นางมองเห็นเค้าลางหายนะชัดๆ ออสตินพ่นลมหายใจออกจากช่องจมูกแรงๆ เขาทอดสายตามองใบหน้าเล็กๆ ของอัปสราที่หงอยลงไปถนัดใจ “มานั่งเล่นตรงนี้เถอะ คุณย่าแค่อารมณ์ไม่ดี คุณย่าไม่ได้ว่านางฟ้านี่นา คุณย่าแค่ดุป๊า” ชายหนุ่มพยายามแทนตัวเองด้วยคำใกล้ชิด แต่ก็เหมือนเดิม สองแม่ลูกใจแข็ง และยังไม่เปิดใจยอมรับเขา “ลุงดื้อเหรอ? แม่จ๋าบอกเด็กดื้อพ่อ-แม่จะไม่รัก...ทีหลังอย่าดื้อน๊า” เจ้าตัวแสบจีบปากพูด ถึงไม่รู้ความนัยในคำพูด แต่อารมณ์ที่แฝงมากับน้ำเสียงอัปสราจับความรู้สึกได้ “ฮ่าๆ” ออสตินหัวเราะลั่น ความช่างพูดของอัปสราทำให้เขาอารมณ์ดี แม้จะรู้
บทที่8.สะใภ้นอกสายตา ใบหน้าคมเฉี่ยวบึ้งตึง!! ส้นรองเท้าแหลมๆ กระแทกแรงๆ บนพื้นหินอ่อน เพื่อระบายความไม่พอใจ หลังเดินออกมาจนพ้นห้องทำงานของออสติน!! “มาเต้นแร้งเต้นกาอะไรอยู่ตรงนี้ย่ะแม่ดาราใหญ่?” เสียงขุ่นขวางแฝงความไม่พอใจเต็มเปี่ยมเปรยถาม ยานิสาหมุนตัวควับ!! หล่อนรีบปรับสีหน้าให้ดูอ่อนลง เมื่อตรงหน้าหล่อนนั้น คือนางพญา เทรย์เวอร์ มารดาของหนุ่มที่หล่อนหมายจะจับจอง... “คุณแม่!!” “มาดาม... ฉันชินกับคำนี้มากกว่า ที่สำคัญฉันไม่เคยมีลูกสาว” คุณเยาวเรศสวนทันควัน นางแอบเบ้ปากกับจริตจะก้านของสาวสวยตรงหน้า ลูกไม้ตื้นๆ กับการแสร้งทำสลด ท่านไม่หล
เขาขยับตัว“ออสติน คุณจะไปไหนคะ? งานกำลังสนุก” หญิงสาวรีบท้วง เมื่อถูกผลักออกจากตักดื้อๆชายหนุ่มสูดลมหายใจแรงๆ ก่อนเอ่ยตอบ “กลับบ้าน” แพขนตางามงอนเพราะประโคมขนตาปลอมใส่ไว้เต็มอัตราศึก!! กระพริบปริบๆ หล่อนยังตามไม่ทันอาจจะเป็นเพราะกำลังมึนหรือคาดไม่ถึง เหยี่ยวราตรีอย่าออสติน เทรย์เวอร์ จะกลับก่อนเที่ยงคืนเป็นไปไม่ได้!! เขาไม่เคยเป็นแบบนี้ ที่สำคัญออสตินไม่ได้ใส่รองเท้าแก้ว ไม่ได้มีราชรถที่เสกมาจากฟักทอง เวทมนต์ของชายหนุ่มไม่มีทางเสื่อม เพราะฉะนั้นเขาไม่ต้องกลัวว่าทุกสิ่งรอบตัวจะสลายไปในอากาศเหมือนซินเดอเรลล่า...ผู้หญิงสุดอาภัพคนนั้น หนุ่มหล่อทำหน้าหน่าย...เหตุผลข้อเดียวที่เขาอยากกลับคือ...หมดสนุก...ไม่มีใครรั้งเขาไว้ได้ ไม่ว่าจะยานิสา หรือผู้หญิงคนอื่น บอกตรงๆ เลยเขาเอือมจนอยากอ้วก...เขาอยากกลับบ้าน!! แต่บ้านในความหมายของออสตินเวลานี้ไม่ใช่คฤหาสน์เทรย์เวอร์ ออสตินอยากไปอีกที่หนึ่งมากกว่า แต่คนที่นอนหลับอยู่ใต้หลังค
“อะแห้ม!!” นักกีฬากระโดดข้ามรั้ว อาจจะต้องยกมือคารวะให้กับท่าสปริงตัวกระโดดข้ามรั้วเตี้ยๆ มาอย่างงดงามของออสตินปูชิดาสะดุ้ง!! เธอหันควับมองต้นกำเนิดเสียงแล้วจึงรีบถอยหลังกรูดๆเมื่อสิ่งที่สายตาจับได้คือคนเป็นๆ แถมเป็นคนที่เธอหลบเลี่ยงมาตลอดเสียด้วย“เธอยังไม่นอนแหงะ?” เขากระซิบถามเสียงแผ่ว ดวงตาคมวาววับ“คุณ!!...” หญิงสาวตระหนกจนพูดไม่ออก เธอกรอกตามองฟ้า นี่มันกี่โมงกี่ยาม ทำไมออสตินถึงมาอยู่ตรงนี้ ในเวลาเช่นนี้“ตกใจอะไรกัน!! ฉันไม่ใช่โจร ไม่ใช่ขโมยเสียหน่อย” ชายหนุ่มติงพร้อมกับเบ้ปาก หล่อปานเทพบุตรทำสะดิ้งตื่นตกใจ ยังไม่ได้ปล้ำเสียหน่อย ทำท่าเหมือนกับว่าเขากำลังแก้ผ้าเตรียมกระโจนใส่ยังงั้นปูชิดาอยากเถียง หากเป็นคนร้ายจริงๆ หล่อนจะไม่กลัวเลย เมื่อมีสติครบ อย่างมากก็สู้แค่ตาย แต่นี่... ที่ยืนอยู่ตรงหน้า น่ากลัวกว่าคนชั่วที่ไม่ประสงค์ดีเสียอีก“เธอกลัวฉัน หรือหวั่นไหวความเจ้าเสน่ห์ของฉันกันแน่?” เขาถามต่อ ไม่สนใจดวงตาโตๆ ที่เบิกขึ้น“หึ!!” ปูชิดากระแทกเสียงดังแผ่วๆ เธออยากกัดลิ้นตายกับความขี้โอ่ของผู้ชายตรงหน้า“ฉันไม่ไ
หญิงสาวซุกหน้ากับแผงอกอุ่น “อ๋อ!! ทุกวันนี้ชิดาขี้เหร่งั้นสิ” เธอตอบเสียงแผ่ว “โอ้ย!! ไม่ใช่อย่างนั้น ความหมายของฉัน คืออยากเห็นชิดาดูดีไม่มีที่ติต่างหาก” ออสตินรีบแก้ตัว “เรื่องพิธีมันสมควรมีก็จริงค่ะ เมื่อมันเป็นประเพณีการทางสังคม และเป็นการให้เกียรติฝ่ายหญิง...ชิดารักคุณ ชิดาไม่เคยหวังไกล...ทุกครั้งที่ชิดาหลับ ชิดาจะภาวนาก่อนหลับ ขอให้เวลาที่ชิดาลืมตาขึ้นมา ทุกอย่างจะยังคงเหมือนเดิม” หญิงสาวช้อนนัยน์ตาหวานฉ่ำมองสบตาสามี เธอไม่เคยหวังไกลถึงขนาดนั้น ขอแค่ความเมตตาของเขาบ้าง แค่นั้นก็คือสิ่งที่ปูชิดาปรารถนา ออสตินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เขาเปรยเบาๆ “ฉันเป็นคนโง่ ที่แสร้งทำเป็นคนฉลาด อวดตัวว่าข้าเก่ง ข้ามีดีจนใครๆ ก็อยากได้ แต่ไม่เลย...ฉันเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาที่ร่ำร้องหาความรัก ความรักที่เคยเกิดขึ้น
บทที่23.มหาเศรษฐีสิ้นลาย... ประตูห้องนอนถูกปิดและล็อกเพื่อกันคนภายนอกเข้ามาภายใน ในเวลาที่ไม่เหมาะสม วันนี้ออสตินอารมณ์ดี เขามีแผนเด็ด แผนเด็ดที่ทำให้เขากระชุ่มกระชวย จนปูชิดาเริ่มระแวง สายตาของสามีฉ่ำวาวจนหล่อนขนลุก “อาบน้ำด้วยกันนะ...ทูนหัว” น่านไง!! เสียงออดๆ ของออสติน เขาเดินย่างสามขุมเข้าหา และเธอก็คงไม่สามารถปฏิเสธความตั้งใจของเขาได้ มันจึงลงเอ่ยในอ่างน้ำกุชชี่ ขนาดใหญ่ในห้องน้ำภายในห้องนอน“โอย...แสบตา” ออสตินแสร้งโวย วันนี้เขาอ้อนเมียสำเร็จ เป็นการอาบน้ำด้วยกันครั้งแรก หลังจากหอบหิ้วกันมาอยู่ใต้ชายคาคฤหาสน์เทรย์เวอร์เกือบ1 อาทิตย์ โดยที่มาดามเยาวเรศอ้าแขนรับด้วยความเต็มใจ “ขอโทษค่ะ ชิดามือลื่น...”เพราะเธอเขินจัด เลยหลับหูหลับตาถูฟองน้
“เอาเป็นว่า...ฉันยอมรับแม่นั่นก็ได้...แต่แกต้องให้สัญญา แกจะต้องมีหลานให้ฉันอีก5 คน” นางพูด หลังเงียบไปหนึ่งอึดใจ รอยยิ้มของมาดามเยาวเรศทำให้ออสตินหัวเราร่า คุณแม่ก็คือคุณแม่วันยังค่ำ หากอยากบีบให้นางก้มหัว หรืออ่อนให้ นางก็ต้องไว้เชิงบ้าง “ตามนั้นเลยครับ อีกแปดเดือนไม่เกินนั้น แม่ได้อุ้มหลานคนที่สองแน่!!” ออสตินคุยโอ่!! เขารวบกอดมารดาแน่นๆ “แม่ไม่ได้เป็นลมใช่ไหมครับเมื่อสักครู่?” ชายหนุ่มกระซิบถามปัญหาคาใจ เขาว่ามันแหม่งๆ พิกล “มันคือการแสดง แม่น่าจะได้ออสก้านะ...ว่าไหม?” นางยิ้ม สอดมือกอดเอวสอบของออสตินไว้ นางไม่ได้กอดบุตรชายนานเท่าไรแล้วนะ “ครับ...เนียนมาก” ชายหนุ่มหัวเราะ “อีกคำถามนะออสติน...นามสกุลนางฟ้า แกจั
“แกใจดำมาก...ออสติน แกเป็นลูกอกตัญญู กล้าทิ้งฉันเพราะผู้หญิงคนเดียว” ชายหนุ่มถอนใจ เขาลุกจากที่นั่ง เดินมาทรุดตัวนั่งด้านหน้ามาดามเยาวเรศ ออสตินคุกเข่า เขาก้มลงกราบแทบปลายเท้านาง ก่อนจะยืดตัวขึ้นนั่ง มองสบนัยน์ตามารดาด้วยความเศร้า “ผมไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยครับ ชิดาท้อง เธอเลี้ยงลูกคนเดียวมา4ปี โดยที่ไม่คิดบอกพวกเรา ผมผิด... ผมอยากชดเชยให้เธอ หากแม่จะบีบให้ผมทิ้งเธออีกครั้ง ผมคงทำไม่ได้ ผมไม่ได้เลือกนะครับ แต่ผมจำเป็นต้องทำ...ถ้ามันผิดต่อแม่ ผมก็จนใจ ผมไม่ได้ทิ้งแม่ ผมไม่ได้เลือกชิดา ผมทำสิ่งที่ถูกต้องที่สุด” “เหอะ!! ต่อให้แกพูดอย่างสวยหรูยังไง เรื่องมันก็จบตรงที่แกเลือกแม่นั่น” นางถอยหลังสองก้าว มองสบนัยน์ตาบุตรชาย ดวงตาของนางแดงก่ำ เพราะกำลังเสียใจสุดขีด “แม่จะให้ผมทำยังไงครับ นั่นเมีย นี่แม่ ผมเลือกยืนข้างฝ่ายไหน ผมก็เป็นคนผิดอยู่ดี” 
บทที่22.คุณแม่ขอร้อง เป็นอีกวันที่ออสตินเริ่มต้นวันทำงานด้วยความสุขเต็มเปี่ยม เดิมทีเขาเบื่อหน่ายหน้าที่ที่แบกรับไว้จนหนักบ่า แต่ทำไงได้เขาเป็นทายาทเพียงคนเดียวของเทรย์เวอร์ เวลานี้เขามีภาระที่หนักหน่วงให้แบกรับเพิ่มเติม แต่เป็นความเต็มใจอย่างยิ่ง ตั้งแต่คลี่คลายปัญหาของตัวเองกับปูชิดาได้ เขากับปูชิดากลับมาเหมือนเดิม...เพิ่มเติมคือรักยิ่งกว่าเดิม ไม่มีความคลางแคลงในใจหลงเหลืออยู่ เหลือก็แค่ปัญหาหนักอกเพียงอย่างเดียว นั่นคือมารดา... หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในห้องทำงานสีขรึม ออสตินนั่งอยู่ตรงนั้น เขากำลังก้มหน้าอ่านเอกสารสำคัญ ก่อนจะลงนามเซ็นกำกับ หากเขาพอใจ...มันเป็นวันเรียบง่ายอีกหนึ่งวัน ไม่มีงานเร่งด่วนชวนให้ปวดหัว ไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงให้ต้องแก้ปัญหา และในมือเขาคือแฟ้มงานของบริษัทไวศยปรานนท์ ผลกำไรเกินคาดของบริษัทนั้นเกินกว่าที่คาดไว้ เขาไม่คิดว่าคุณทรง
“อืม...ดี ฉันมีโปรแกรมให้เธอเรียนรู้อีกเยอะ” เรียวไม่ได้ขยาย โปรแกรมที่แป้งหอมต้องเรียนคืออะไร เพราะที่เขาวางแพลนไว้คร่าวๆ คือการทำให้แป้งหอมเพอร์เฟคที่สุด สำหรับการเป็นภรรยาใครสักคน... และเมื่อแป้งหอมกับเรียว เดินเข้ามาในสถานที่ทำงานพร้อมกัน หญิงสาวจึงตกเป็นเป้าสายตา พร้อมกับคำนินทา ที่ตามมาในไม่ช้า เป็นเพราะแป้งหอมอยู่ไม่สุข เธอขยันทำงาน จนทำให้ในวันทำงานวันที่2 เธอก็ได้ยินเรื่องที่ขาเม้าทั้งหลายซุบซิบกันเข้าพอดี “เธอๆ ว่าไหม ยัยคนที่เดินตามคุณเรียวต้อยๆ ไม่พ้น เมียน้อยคุณเรียวแหงๆ” แป้งหอมสะดุดกึก...เธอรีบหลบหลังซอกตู้ มือเรียวกำแน่น “พูดแบบนั้นได้ไง คุณเรียวยังโสด อย่างแม่นั่นก็แค่เมียเก็บ ทำกำแหงชูคอ อีโธ่!!” 
เรียวกดปิดทีวีจอยักษ์ ภาพดับวูบไป เขาหันมาหาแป้งหอมพร้อมกับเริ่มต้นอธิบายเนื้องานช้าๆ ระหว่างนั้น แป้งหอมแทรกถามเป็นระยะ หล่อนจริงจัง ใส่ใจ จดรายละเอียดไว้ได้เกือบหมด จนเรียวเองยังทึ่ง หลังแป้งหอมเข้าใจเนื้องานทั้งหมดเธอปิดสมุด เตรียมตัวถอยหลังกลับเข้าห้องพักเหมือนเดิม เรียวถามก่อนที่หญิงสาวจะผุดลุกขึ้นยืน “เธอจบอะไรมา?” เขาไม่ได้ดูแคลนหล่อน เรียวอยากรู้เรื่องของแป้งหอมบ้าง แป้งหอมชะงัก เธอตอบกลับเสียงแผ่วๆ “หอมกำลังเรียนในวิทยาลัย’ เปิดแห่งหนึ่งค่ะ ยังไม่จบ” เพราะการทำงานกินเวลาเธอไปเกือบหมด ไม่มีเวลาอ่านหนังสือ แต่เธอก็ไม่เคยท้อ ปริญญาคือเป้าหมายอีกอย่างหนึ่งของแป้งหอม เธอจะทำให้คนรอบตัวเห็น เด็กคนหนึ่งที่ไม่มีใครเลย ก็ประสบความสำเร็จได้ เรียวพยักหน้าทำเหมือนเข้าใจ เขาสอดมือล้วงไปในกระเป๋ากางเกง หยิบเครดิตกา
บทที่21.จับคู่ชู้ชื่น เปรียวเปิดประตูห้องพักของแป้งหอม เขานำอาหารตามสั่งมาส่งให้เจ้านาย พร้อมกับโทรศัพท์เครื่องใหม่เอี่ยม ชายหนุ่มถอยหลังกลับ เขาเดินไปชะโงกหน้าดูหมายเลขห้อง เขามาไม่ผิดห้องนี่นา แต่ที่เขาเห็นมันคืออะไร? เรียวนอนเอนๆ ดูภาพยนตร์ โดยมีแป้งหอมนั่งอยู่ใกล้ๆ เจ้านาย ขยันส่งข้าวโพคั่วให้คนข้างๆ และหล่อนก็อ้าปากงับโดยไม่แย้ง เหตุการณ์แบบนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้น...มันไม่ใช่วิถีคาสโนว่า เปรียวคาดเดาว่า เจ้านายอาจจะกำลังสะบึมแป้งหอม เมื่อเรียวทุ่มทุ่นสร้างขนาดนี้ เขาจึงไม่แน่ใจในสิ่งที่เห็น “ฮ่าๆ คุณตลกบ้าๆ หอมไม่เคยดูหนังอะไรตลกเท่านี้เลย” ถ้าว่ากันตามจริง แป้งหอมไม่เคยชมภาพยนตร์เลยด้วยซ้ำ เธอไม่มีเวลาว่าง ทุกนาทีของเธอคือการทำงาน 
“มันดีมาก ดีเกินจนหอมกลัว” หญิงสาวนั่งคอห้อย เกิดมาเธอไม่เคยสบายแบบนี้ ตอนอยู่ในสถานสงเคราะห์ นอนรวมๆ กันใช้สอยพื้นที่ห้องร่วมกัน แต่ต้องคอยระวังสมบัติส่วนตัว ถึงถูกอบรมมาอย่างดี แต่เมื่อพวกเขาขาด ก็จำเป็นต้องไขว่คว้า ความอดยากนำมาซึ่งการทำผิด แม้จะไม่ตั้งใจ...แต่ก็คือก้าวแรกที่ทำให้ติดเป็นนิสัย เธอไม่โทษพวกเขา หากพอแบ่งปันได้ แป้งหอมก็จะทำเป็นลืมๆ แต่หากสิ่งนั้นสำคัญมาก เธอจะเก็บรักษาและระวังเป็นอย่างดี “กลัว?” เรียวเลิกปลายคิ้วขึ้นสูง เขากดปิดทีวีจอยักษ์ หันมาสนใจคนข้างตัว ที่นั่งหัวห้อยเหมือนกำลังคิดหนัก “ใช่ค่ะ...ขอหอมไปอยู่ห้องอื่นได้ไหมคะ ที่นี่มันเหมือนสวรรค์ และหอมไม่ใช่นางฟ้า” ของอ้างของหล่อน ทำเอาเรียวเกือบขำ...แป้งหอมช่างสรรหาคำมาแก้ต่าง เป็นข้ออ้างที่ฟังแล้วอารมณ์ดี “ลองดู...ไม่ใช่นางฟ้