“นั่นสิ แต่งตอนไหนดีชิดา นางฟ้าล่ะ ให้ป๊าแต่งกับแม่จ๋าวันไหนดี”
ชายหนุ่มหันไปถามคนข้างตัว เขาขยับเข้าไปยืนเคียงปูชิดามากขึ้น นิ้วอุ่นๆ แตะแผ่นหลังของหญิงสาว ขนาดมีเนื้อผ้าขวางกั้น หญิงสาวยังสะท้านเยือกเพราะความร้อนระอุ!!
“ราย ‘ลุง’ บอกแล้วอย่ายุ่งกับแม่จ๋า เดี๋ยวไม่รักส่านี่!!”
อัปสราปล่อยมือมารดา เจ้าแสบเดินมาหยุดตรงหน้าออสติน แหงนใบหน้าบึ้งๆ มองชายหนุ่ม ยกคฑาในมือชี้หน้าออสติน ก่อนจะพูดเสียงขุ่นด้วยความไม่พึงใจ ปากอิ่มสีสดเบ้บิด ดวงตาสีลูกกวาดขุ่นมัว
“นางฟ้า...ปะป๊า เป็นปะป๊านางฟ้านะ ไม่เชื่อถามแม่จ๋าดิ!! เลิกเรียกลุงได้แล้ว”
ชายหนุ่มทรุดนั่งบนส้นรองเท้า เขาชี้แจ้งเสียงอบอุ่น มองสบนัยน์ตาสีเดียวกับแบบไม่กริ่งเกรง
&nb
บทที่18.นางโจรปล้นใจ แป้งหอมกำลังเซ็ง!! เธอนั่งก้มหน้าคอตก ปวดหัวแทบแตก เมื่อถูกกล่าวหาว่าเป็นสปาย!! กะอีแค่เธอหลบแขกขี้เมา ที่หลอกเธอมาเพื่อลวนลาม หลบเข้ามาในห้องๆ หนึ่ง บนชั้นบนสุดของอาคารที่ตัวเองไม่เคยเยี่ยมกรายขึ้นมา แม้จะทำงานอยู่ในผับแห่งนี้มาร่วมปี เธอถูกใส่ไคลว่าเป็น ‘โจร’ โดยไม่มีใครคิดจะสืบค้น มีผู้ชายวัยฉกรรจ์ยืนคุมเธอเหมือนเป็นนักโทษ ใบหน้าขรึมเฉย แต่กลับดุดันจนขนลุก เขาคุกคามเธอด้วยความเงียบ แต่หญิงสาวกลัวจนฉี่จะราด เธอจะหาข้อแก้ต่างอย่างไรถึงจะหลุดพ้นข้อกล่าวหาร้ายแรงนี้ล่ะ ก็พอทราบว่าเจ้าของสถานบันเทิงที่เธอทำงานเป็นคนไทย เขาเป็นลูกเสี้ยวและหล่อเหลาเอาการ แต่คนติดดินอย่างแป้งหอม ไม่มีเวลามาชะเง้อมองเขาหรอก...มันเสียเวลาทำมาหากินของเธอ หญิงสาวจึงเป็นคนเดียวในหมู่ลูกน้องสาวของเรียว หล่อนไม่รู้จัก เรียว มาสวณิชย์ ไม่รู้ว่าเขามีหน้าตาแบบไหน ฟังจากคำชมของเพื่อนร่วมงาน แป้งหอมเลยพอจะเดาได้ ว่
แป้งหอมกลืนน้ำลายหนืดๆ ในลำคอ มันกลืนยากกลืนเย็นเหลือเกิน เมื่อมันจับตัวเป็นก้อนและลำคอเธอแห้งเป็นผง หญิงสาวตาเหลือก เพราะเรียวขยับตัวเข้ามาใกล้ เขาเกลี่ยปลายนิ้วกับสาปเสื้อของเธอ เหมือนกำลังจะจับเธอถอดเสื้อจริงๆ!! “อย่าบ้านะคุณ หอมร้องจริงๆ นะ!!” เธอตะโกนลั่น กระดกก้น จนขาเก้าอี้ลอยจากพื้น ใช้เท้ายันพื้นแรงๆ จนเก้าอี้ที่นั่งครูดพื้นเสียงดังเอี๊ยด!! “จะกลัวทำไมล่ะ หรือว่าเธอเอาอะไรแอบซ่อนอะไรไว้ตรงนั้นจริงๆ” หญิงสาวก้มมองตามือของชายหนุ่ม ตัวเธอร้อนวาบ!! ขนอ่อนบนแขนลุกตั้ง...เพราะจุดที่เขาชี้ นั่นมันคือหน้าอกแพบๆ ของเธอ ไม่ได้ดูมๆ เหมือนคนอื่น แต่เธอก็หวง ไม่อยากให้ใครเห็นหรอกนะ... “มะ...มะ มีไร” เธอแก้ต่างเสียงสั่น ใช้เท้ายันพื้นอีกครั้ง แต่คร
แม้จะกลัวจนหัวใจแกว่ง แต่ให้ยืนประจันหน้ากับเขาอย่างนี้ทั้งคืน แป้งหอมกลัวใจตัวเอง กลัวจะกระโจนฟัดเขานะซี!! คนอะไร!! หล่อไม่บันยะบันยัง... “ยังคิดว่าจะออกไปจากที่นี่ได้อีกเหรอ?” เป็นครั้งแรกที่เรียวเปิดปากพูดหลังจากนิ่งๆ อยู่นานสองนาน เสียงของเซ็กซี่บรรลัยไส้!! แป้งหอมฟังจนเคลิ้ม “ทำไมถึงออกไปไม่ได้ล่ะคะ ก็หอมไม่ได้เป็นโจร หอมแค่หลงทาง” กว่าจะควานหาคำพูดตัวเองเจอเมื่อหลงเสน่ห์เรียวเข้าแบบจังเบอร์ หัวสมองเธอหมุนเหมือนลูกข่าง กว่าจะรวบรวมสติได้ใช้เวลานานโข “เธอคิดว่าฉันจะเชื่องั้นสิ” เรียวเปรยเบาๆ เขาเดินไปหยุดตรงหน้าแป้งหอม โน้มตัวลงมองหล่อน เพราะเขาสูงกว่าเธอเกือบ10 เซน... “หอ
‘เขาเลยมองฟรีไป’ มือเรียวบางแต่ไม่ได้นุ่มละมุน รีบยกขึ้นกำสาปเสื้อจนแน่น เธอถลึงตาใส่เรียว แต่ชายหนุ่มกลับไหวไหล่ แถมยังยกมือแบตรงหน้าเธอ ประหนึ่งบอกแป้งหอมเป็นนัยๆ เขาแค่มอง ไม่ได้แตะต้องเธอสักนิด... “อย่าพยายามทำให้ฉันไขว่เขว ด้วยการ ‘อ่อย’” แป้งหอมกระพริบแพขนตาปริบๆ ที่เธอได้ยินนั้น เขากำลังต่อว่าเธองั้นสิ? เขาหาว่าเธออ่อย เพื่อให้เขาไขว่เขว จากเรื่องที่เขาต้องการรู้ หญิงสาวตวัดตาใส่ เธออยากตะโกนใส่หน้าเขา...จริงอยู่ว่าเรียวหล่อลากไส้ แต่เธอไม่เคยคิดจะทอดกายให้ใครฟรีๆ หญิงสาวรู้ดี ผู้ชายเป็นเพศที่เห็นแก่ตัว เขาพร้อมที่จะสนองตอบทุกความต้องการที่หยิบยื่นให้ แต่กลับไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบผลพวงที่เกิดขึ้น มันเป็นปัญหาสังคม เป็นปัญหาใหญ่ของผู้หญิง หากหล่อนพลาด!! นั่นคือหายนะเพราะเพศชายพร้อมจะชิ่ง!! เด็กแบบเธอจึงเกิดขึ้นทั่วทุกมุมโลก เมื่อพ่อ-แม่ ไม่สามารถเลี้ยงดูพวกเข
หญิงสาวถึงบางอ้อ หล่อนพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนตอบแบบเสียไม่ได้ “หอมต้องไปทำงานตั้งแต่6โมง นี่สายมาเกือบ2 ชั่วโมงแล้ว ป่านนี้ลุงนวยบ่นแย่” 6นาฬิกา หล่อนเริ่มตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี ลากยาวถึง3 นาฬิกา แม่เจ้า!! ผู้หญิงตัวเล็กๆ นี่นะ “เธอเดือดร้อนเงินขนาดนั้นเลยเหรอ?” เรียวซักต่อ เขาลืมเรื่องประชุมสำคัญไปเสียฉิบ... “อืม...หอมมีรายจ่ายหลายทาง...หอมก็ต้องทำงานสิคุณ แปลกตรงไหน” หญิงสาวตอบแบบหน้าซื่อๆ เป็นเรื่องจริงที่เธอไม่เคยอาย ไม่มีความรู้ ก็ต้องเอาแรงกายแลกมา ทุกๆ คนบนโลก ก็เป็นเช่นนี้ เธอจึงพยายามเรียนให้มากขึ้น ในอนาคตเธอจะได้สบายเหมือนกับคนอื่นบ้าง “พ่อ-แม่ หรือพี่ น้องเธอล่ะ”&nb
เมื่อเธอย้อนกลับมาอีกครั้ง หลังแปลงโฉมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า... ทันทีที่ประตูห้องประชุมถูกดันให้เปิด ด้วยฝีมือเปรียว การ์ดคนสนิทของเรียว หล่อนจึงถูกมองจากทุกคน... ขาของแป้งหอมสั่นจนเธอรู้สึก หญิงสาวพยายามยิ้ม แม้หัวใจเธอจะเต้นเป็นจังหวะแทงโก้ มันเต้นแรงมาก แป้งหอมไม่แน่ใจ หากเดินแรงๆ หัวใจเธอจะหล่นลงมากองที่พื้นหรือเปล่า เรียวรีบยกมือขึ้นปิดปาก เขาไม่อยากให้ทุกคนเห็น เวลานี้ชายหนุ่มฉีกยิ้มจนปากจะฉีก...เขาคะเนไม่ผิด... แป้งหอมสวย...สวยกว่าที่คิดไว้เยอะ หลังจากจับหล่อนแต่งตัวเหมือนคนอื่นๆ “บอกไว้ก่อนนะคุณ ค่าเสื้อผ้าพวกนี้ หอมไม่ให้หักจากเงินเดือนหอมเด็ดขาด หอมแต่งตัวไงก็ได้ แต่นี่คุณสั่ง” เมื่อเดินมาหยุดข้
“ฉัน...เธอไม่เห็นเรียก” เรียวพูดโพล่ง เขาชะงัก ก่อนจะกลบเกลื่อนด้วยสีหน้านิ่งๆ “คุณเป็นเจ้านาย หอมตีสนิทแบบนั้นได้รึคะ!! หัวก็ไม่ล้าน ทำเป็นนอยด์” หญิงสาวบ่น เธอรีบเปิดประตูรถยนต์เข้าไปนั่งด้านหลัง “นี่ๆ ฉันไม่ใช่คนขับรถนะ มานั่งนี่เลยมา” เรียวโวย เขามองแป้งหอมผ่านกระจกมองหลัง หญิงสาวยิ้มแหยๆ ก่อนจะคลานถอยหลัง และเปิดประตูมานั่งด้านข้างเขาแบบเหนียมๆ เรียวอมยิ้ม เขาสตาร์ทรถยนต์ บังคับรถยนต์สมรรถนะสูงให้วิ่งฉิวบนท้องถนน ขนาบข้างด้วยรถยนต์หรูๆ เต็มไปหมด เมื่อเป็นเวลาเที่ยงวัน “เราจะไปไหนกันคะ?” เรียวยิ้มกว้างมากขึ้น เขาชอบคำว่า ‘เรา’ ที่หลุดผ่านปากแป้งหอมมา มันเหมือนเขามีค่ากับเธอ ไม่ได้ถูกกันออกห่างๆ&n
“มาลองชิมนี่ก่อนเลยไอ้หอก ชิดาเขาทำปอเปี๊ยะทอดมาให้รองท้อง มื้อใหญ่อีกแปบเดียว กำลังเร่งมืออยู่ ดันโทร. มานัดปุบปับ ตั้งตัวไม่ทันโว้ย” ออสตินแสร้งโวย เขาทิ้งตัวลงนั่ง พอดีกับที่อัปสราปีนขึ้นมานั่งซ้อนตักด้วย “หู!!” เด็กหญิงห่อปาก ทำตาโต เมื่อมองเห็นของกินเล่นน่าทาน มันหอมหวนชวนให้หยิบใส่ปาก ท่าทางคงอร่อยไม่น้อย มือป้อมๆ ยื่นออกมา และฉวยปอเปี๊ยะทอดยัดใส่ปาก ทันก่อนที่ออสตินจะห้าม “นางฟ้า ป๊าบอกแล้วไงอย่าหยิบของกินด้วยมือเปล่า มันเสียมารยาท” เด็กหญิงยิ้มแหยๆ แต่ปากก็ยังไม่หยุดเคี้ยว เมื่อของกินเล่นรสดี ยิ่งเป็นฝีมือมารดาด้วยแล้ว การันตีความอร่อย “ขอโทษค่า ต่อไปนางฟ้าจะไม่ทำ แต่ตอนนี้นางห้าหิว” ออสตินโครงศีรษะ เขาใช้ส้อมจิ้มปอเปี๊ยะทอ
หญิงสาวซุกหน้ากับแผงอกอุ่น “อ๋อ!! ทุกวันนี้ชิดาขี้เหร่งั้นสิ” เธอตอบเสียงแผ่ว “โอ้ย!! ไม่ใช่อย่างนั้น ความหมายของฉัน คืออยากเห็นชิดาดูดีไม่มีที่ติต่างหาก” ออสตินรีบแก้ตัว “เรื่องพิธีมันสมควรมีก็จริงค่ะ เมื่อมันเป็นประเพณีการทางสังคม และเป็นการให้เกียรติฝ่ายหญิง...ชิดารักคุณ ชิดาไม่เคยหวังไกล...ทุกครั้งที่ชิดาหลับ ชิดาจะภาวนาก่อนหลับ ขอให้เวลาที่ชิดาลืมตาขึ้นมา ทุกอย่างจะยังคงเหมือนเดิม” หญิงสาวช้อนนัยน์ตาหวานฉ่ำมองสบตาสามี เธอไม่เคยหวังไกลถึงขนาดนั้น ขอแค่ความเมตตาของเขาบ้าง แค่นั้นก็คือสิ่งที่ปูชิดาปรารถนา ออสตินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เขาเปรยเบาๆ “ฉันเป็นคนโง่ ที่แสร้งทำเป็นคนฉลาด อวดตัวว่าข้าเก่ง ข้ามีดีจนใครๆ ก็อยากได้ แต่ไม่เลย...ฉันเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาที่ร่ำร้องหาความรัก ความรักที่เคยเกิดขึ้น
บทที่23.มหาเศรษฐีสิ้นลาย... ประตูห้องนอนถูกปิดและล็อกเพื่อกันคนภายนอกเข้ามาภายใน ในเวลาที่ไม่เหมาะสม วันนี้ออสตินอารมณ์ดี เขามีแผนเด็ด แผนเด็ดที่ทำให้เขากระชุ่มกระชวย จนปูชิดาเริ่มระแวง สายตาของสามีฉ่ำวาวจนหล่อนขนลุก “อาบน้ำด้วยกันนะ...ทูนหัว” น่านไง!! เสียงออดๆ ของออสติน เขาเดินย่างสามขุมเข้าหา และเธอก็คงไม่สามารถปฏิเสธความตั้งใจของเขาได้ มันจึงลงเอ่ยในอ่างน้ำกุชชี่ ขนาดใหญ่ในห้องน้ำภายในห้องนอน“โอย...แสบตา” ออสตินแสร้งโวย วันนี้เขาอ้อนเมียสำเร็จ เป็นการอาบน้ำด้วยกันครั้งแรก หลังจากหอบหิ้วกันมาอยู่ใต้ชายคาคฤหาสน์เทรย์เวอร์เกือบ1 อาทิตย์ โดยที่มาดามเยาวเรศอ้าแขนรับด้วยความเต็มใจ “ขอโทษค่ะ ชิดามือลื่น...”เพราะเธอเขินจัด เลยหลับหูหลับตาถูฟองน้
“เอาเป็นว่า...ฉันยอมรับแม่นั่นก็ได้...แต่แกต้องให้สัญญา แกจะต้องมีหลานให้ฉันอีก5 คน” นางพูด หลังเงียบไปหนึ่งอึดใจ รอยยิ้มของมาดามเยาวเรศทำให้ออสตินหัวเราร่า คุณแม่ก็คือคุณแม่วันยังค่ำ หากอยากบีบให้นางก้มหัว หรืออ่อนให้ นางก็ต้องไว้เชิงบ้าง “ตามนั้นเลยครับ อีกแปดเดือนไม่เกินนั้น แม่ได้อุ้มหลานคนที่สองแน่!!” ออสตินคุยโอ่!! เขารวบกอดมารดาแน่นๆ “แม่ไม่ได้เป็นลมใช่ไหมครับเมื่อสักครู่?” ชายหนุ่มกระซิบถามปัญหาคาใจ เขาว่ามันแหม่งๆ พิกล “มันคือการแสดง แม่น่าจะได้ออสก้านะ...ว่าไหม?” นางยิ้ม สอดมือกอดเอวสอบของออสตินไว้ นางไม่ได้กอดบุตรชายนานเท่าไรแล้วนะ “ครับ...เนียนมาก” ชายหนุ่มหัวเราะ “อีกคำถามนะออสติน...นามสกุลนางฟ้า แกจั
“แกใจดำมาก...ออสติน แกเป็นลูกอกตัญญู กล้าทิ้งฉันเพราะผู้หญิงคนเดียว” ชายหนุ่มถอนใจ เขาลุกจากที่นั่ง เดินมาทรุดตัวนั่งด้านหน้ามาดามเยาวเรศ ออสตินคุกเข่า เขาก้มลงกราบแทบปลายเท้านาง ก่อนจะยืดตัวขึ้นนั่ง มองสบนัยน์ตามารดาด้วยความเศร้า “ผมไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยครับ ชิดาท้อง เธอเลี้ยงลูกคนเดียวมา4ปี โดยที่ไม่คิดบอกพวกเรา ผมผิด... ผมอยากชดเชยให้เธอ หากแม่จะบีบให้ผมทิ้งเธออีกครั้ง ผมคงทำไม่ได้ ผมไม่ได้เลือกนะครับ แต่ผมจำเป็นต้องทำ...ถ้ามันผิดต่อแม่ ผมก็จนใจ ผมไม่ได้ทิ้งแม่ ผมไม่ได้เลือกชิดา ผมทำสิ่งที่ถูกต้องที่สุด” “เหอะ!! ต่อให้แกพูดอย่างสวยหรูยังไง เรื่องมันก็จบตรงที่แกเลือกแม่นั่น” นางถอยหลังสองก้าว มองสบนัยน์ตาบุตรชาย ดวงตาของนางแดงก่ำ เพราะกำลังเสียใจสุดขีด “แม่จะให้ผมทำยังไงครับ นั่นเมีย นี่แม่ ผมเลือกยืนข้างฝ่ายไหน ผมก็เป็นคนผิดอยู่ดี” 
บทที่22.คุณแม่ขอร้อง เป็นอีกวันที่ออสตินเริ่มต้นวันทำงานด้วยความสุขเต็มเปี่ยม เดิมทีเขาเบื่อหน่ายหน้าที่ที่แบกรับไว้จนหนักบ่า แต่ทำไงได้เขาเป็นทายาทเพียงคนเดียวของเทรย์เวอร์ เวลานี้เขามีภาระที่หนักหน่วงให้แบกรับเพิ่มเติม แต่เป็นความเต็มใจอย่างยิ่ง ตั้งแต่คลี่คลายปัญหาของตัวเองกับปูชิดาได้ เขากับปูชิดากลับมาเหมือนเดิม...เพิ่มเติมคือรักยิ่งกว่าเดิม ไม่มีความคลางแคลงในใจหลงเหลืออยู่ เหลือก็แค่ปัญหาหนักอกเพียงอย่างเดียว นั่นคือมารดา... หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในห้องทำงานสีขรึม ออสตินนั่งอยู่ตรงนั้น เขากำลังก้มหน้าอ่านเอกสารสำคัญ ก่อนจะลงนามเซ็นกำกับ หากเขาพอใจ...มันเป็นวันเรียบง่ายอีกหนึ่งวัน ไม่มีงานเร่งด่วนชวนให้ปวดหัว ไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงให้ต้องแก้ปัญหา และในมือเขาคือแฟ้มงานของบริษัทไวศยปรานนท์ ผลกำไรเกินคาดของบริษัทนั้นเกินกว่าที่คาดไว้ เขาไม่คิดว่าคุณทรง
“อืม...ดี ฉันมีโปรแกรมให้เธอเรียนรู้อีกเยอะ” เรียวไม่ได้ขยาย โปรแกรมที่แป้งหอมต้องเรียนคืออะไร เพราะที่เขาวางแพลนไว้คร่าวๆ คือการทำให้แป้งหอมเพอร์เฟคที่สุด สำหรับการเป็นภรรยาใครสักคน... และเมื่อแป้งหอมกับเรียว เดินเข้ามาในสถานที่ทำงานพร้อมกัน หญิงสาวจึงตกเป็นเป้าสายตา พร้อมกับคำนินทา ที่ตามมาในไม่ช้า เป็นเพราะแป้งหอมอยู่ไม่สุข เธอขยันทำงาน จนทำให้ในวันทำงานวันที่2 เธอก็ได้ยินเรื่องที่ขาเม้าทั้งหลายซุบซิบกันเข้าพอดี “เธอๆ ว่าไหม ยัยคนที่เดินตามคุณเรียวต้อยๆ ไม่พ้น เมียน้อยคุณเรียวแหงๆ” แป้งหอมสะดุดกึก...เธอรีบหลบหลังซอกตู้ มือเรียวกำแน่น “พูดแบบนั้นได้ไง คุณเรียวยังโสด อย่างแม่นั่นก็แค่เมียเก็บ ทำกำแหงชูคอ อีโธ่!!” 
เรียวกดปิดทีวีจอยักษ์ ภาพดับวูบไป เขาหันมาหาแป้งหอมพร้อมกับเริ่มต้นอธิบายเนื้องานช้าๆ ระหว่างนั้น แป้งหอมแทรกถามเป็นระยะ หล่อนจริงจัง ใส่ใจ จดรายละเอียดไว้ได้เกือบหมด จนเรียวเองยังทึ่ง หลังแป้งหอมเข้าใจเนื้องานทั้งหมดเธอปิดสมุด เตรียมตัวถอยหลังกลับเข้าห้องพักเหมือนเดิม เรียวถามก่อนที่หญิงสาวจะผุดลุกขึ้นยืน “เธอจบอะไรมา?” เขาไม่ได้ดูแคลนหล่อน เรียวอยากรู้เรื่องของแป้งหอมบ้าง แป้งหอมชะงัก เธอตอบกลับเสียงแผ่วๆ “หอมกำลังเรียนในวิทยาลัย’ เปิดแห่งหนึ่งค่ะ ยังไม่จบ” เพราะการทำงานกินเวลาเธอไปเกือบหมด ไม่มีเวลาอ่านหนังสือ แต่เธอก็ไม่เคยท้อ ปริญญาคือเป้าหมายอีกอย่างหนึ่งของแป้งหอม เธอจะทำให้คนรอบตัวเห็น เด็กคนหนึ่งที่ไม่มีใครเลย ก็ประสบความสำเร็จได้ เรียวพยักหน้าทำเหมือนเข้าใจ เขาสอดมือล้วงไปในกระเป๋ากางเกง หยิบเครดิตกา
บทที่21.จับคู่ชู้ชื่น เปรียวเปิดประตูห้องพักของแป้งหอม เขานำอาหารตามสั่งมาส่งให้เจ้านาย พร้อมกับโทรศัพท์เครื่องใหม่เอี่ยม ชายหนุ่มถอยหลังกลับ เขาเดินไปชะโงกหน้าดูหมายเลขห้อง เขามาไม่ผิดห้องนี่นา แต่ที่เขาเห็นมันคืออะไร? เรียวนอนเอนๆ ดูภาพยนตร์ โดยมีแป้งหอมนั่งอยู่ใกล้ๆ เจ้านาย ขยันส่งข้าวโพคั่วให้คนข้างๆ และหล่อนก็อ้าปากงับโดยไม่แย้ง เหตุการณ์แบบนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้น...มันไม่ใช่วิถีคาสโนว่า เปรียวคาดเดาว่า เจ้านายอาจจะกำลังสะบึมแป้งหอม เมื่อเรียวทุ่มทุ่นสร้างขนาดนี้ เขาจึงไม่แน่ใจในสิ่งที่เห็น “ฮ่าๆ คุณตลกบ้าๆ หอมไม่เคยดูหนังอะไรตลกเท่านี้เลย” ถ้าว่ากันตามจริง แป้งหอมไม่เคยชมภาพยนตร์เลยด้วยซ้ำ เธอไม่มีเวลาว่าง ทุกนาทีของเธอคือการทำงาน 
“มันดีมาก ดีเกินจนหอมกลัว” หญิงสาวนั่งคอห้อย เกิดมาเธอไม่เคยสบายแบบนี้ ตอนอยู่ในสถานสงเคราะห์ นอนรวมๆ กันใช้สอยพื้นที่ห้องร่วมกัน แต่ต้องคอยระวังสมบัติส่วนตัว ถึงถูกอบรมมาอย่างดี แต่เมื่อพวกเขาขาด ก็จำเป็นต้องไขว่คว้า ความอดยากนำมาซึ่งการทำผิด แม้จะไม่ตั้งใจ...แต่ก็คือก้าวแรกที่ทำให้ติดเป็นนิสัย เธอไม่โทษพวกเขา หากพอแบ่งปันได้ แป้งหอมก็จะทำเป็นลืมๆ แต่หากสิ่งนั้นสำคัญมาก เธอจะเก็บรักษาและระวังเป็นอย่างดี “กลัว?” เรียวเลิกปลายคิ้วขึ้นสูง เขากดปิดทีวีจอยักษ์ หันมาสนใจคนข้างตัว ที่นั่งหัวห้อยเหมือนกำลังคิดหนัก “ใช่ค่ะ...ขอหอมไปอยู่ห้องอื่นได้ไหมคะ ที่นี่มันเหมือนสวรรค์ และหอมไม่ใช่นางฟ้า” ของอ้างของหล่อน ทำเอาเรียวเกือบขำ...แป้งหอมช่างสรรหาคำมาแก้ต่าง เป็นข้ออ้างที่ฟังแล้วอารมณ์ดี “ลองดู...ไม่ใช่นางฟ้