สิ่งที่เขาสงสัยนั้นถูกต้องจริง ๆไอ้ซุนหาวคนนี้เป็นบุคลิกที่ต่อต้านสังคม ไม่ควรเมตตาเขาตั้งแต่แรก และยังอยากให้โอกาสเขากลับตัวกลับใจด้วยตอนนี้ได้แต่หวังว่าทุกคนจะไม่ถูกพิษเยอะเกินไปไม่เช่นนั้นเรื่องนี้เขาจะต้องรับผิดชอบเป็นส่วนใหญ่ทั้ง ๆ ที่จริงเขาไม่ได้ผิดอะไร สุดท้ายก็เอาเรื่องเขาไม่ได้แต่ถ้ามีคนตายไปหลายสิบคนจริง ๆ เขาคงไม่มีชีวิตที่ดีได้ทั้ง ๆ ที่สามารถขัดขวางได้แต่กลับกลายเป็นแบบนี้เพิ่งมาถึงหน้ามหาวิทยาลัยการสื่อสาร รถพยาบาลนับไม่ถ้วนออกมาจากมหาวิทยาลัย น่าจะส่งนักศึกษาและครูที่ถูกวางยาพิษไปโรงพยาบาลและยังมีรถตำรวจจอดอยู่ข้าง ๆ อีกหลายคันทางเข้ามหาวิทยาลัยการสื่อสารถูกล้อมปิด น่าจะไม่ให้คนเข้าไปนักข่าวของสถานีโทรทัศน์หลายคนถูกกั้นอยู่นอกประตูหลินตงจอดรถข้างถนนแล้วหาที่ลับตาคน มองไปรอบ ๆ เห็นว่าไม่มีใครสังเกตเห็น เขาก็กระโดดเข้าไปในวิทยาเขตมหาวิทยาลัยการสื่อสารเข้าสู่วิทยาเขตหลินตงก็เดินตามเสียงไปไม่นานก็เห็นร่างสองร่างยืนอยู่บนอาคารเรียนชั้นล่างรายล้อมไปด้วยครูและนักเรียนหลายพันคนนอกจากนี้ยังมีเจ้าหน้าที่ดับเพลิงและตำรวจจำนวนหนึ่งหลินตงรีบเดินไป
หลินตงจ้องมองไปที่คนสองคนบนอาคารจากชั้นล่างในเวลานี้มีผู้คนจำนวนมากเข้ามาจากประตูโรงเรียนและมาถึงที่นี่อย่างรวดเร็ว"ทุกคนหลีกทาง! พ่อแม่ของซุนหาวมาแล้ว ให้พวกเขาขึ้นไปเกลี้ยกล่อมหน่อย"ทุกคนหลีกทางให้ ตำรวจหลายคนพาพ่อแม่ของซุนหาวขึ้นไปชั้นบนอย่างรีบร้อนหลินตงมองคนที่ขึ้นไปในเวลานี้พ่อแม่ของซุนหาวขึ้นไปคาดว่าจะกระตุ้นซุนหาวมากยิ่งขึ้นเพราะตอนนี้คนที่ซุนหาวไม่อยากเจอมากที่สุดน่าจะเป็นพ่อแม่ของเขา!แต่หลินตงก็ไม่ได้ห้าม ให้พวกเขากระโดดลงมาให้เร็วที่สุดก็ได้ เพื่อไม่ให้เสียเวลาอยู่ที่นี่ หลังจากช่วยเหลือคนเสร็จจะได้ไปโรงพยาบาลเพื่อดูว่านักศึกษาที่ถูกวางยาพิษเป็นอย่างไรบ้างถ้าไม่ใช่คนในที่เกิดเหตุเยอะเกินไป กลัวว่าจะตกใจเกินไป หลินตงก็อยากลอยขึ้นไปช่วยโดยตรงตามที่คาดไว้ หลังจากพ่อแม่ของซุนหาวขึ้นไปชั้นบน ผ่านไปไม่กี่นาที อารมณ์ของซุนหาวบนอาคารก็เริ่มควบคุมไม่ได้หลังจากลังเลอยู่เพียงสิบกว่าวินาทีก็พาสวี่เชี่ยนกระโดดลงมา..."เสี่ยวหาว อย่า!!!!"หญิงวัยกลางคนบนอาคารส่งเสียงด้วยความเศร้าโศกเสียใจหลินตงที่ชั้นล่างได้เตรียมตัวพร้อมนานแล้วใช้ความเร็วสูงสุดมาถึงจุดที่ทั้งคู่
"เข้าใจแล้วครับ!!! คุณตำรวจ ผมอยากจะถามว่าครูและนักศึกษาที่ถูกวางยาเป็นยังไงบ้าง? มีอันตรายหรือเปล่า?" หลินตงถามสิ่งที่เขากังวลมากที่สุดตอนนี้คือคนที่ถูกวางยาพิษเหล่านี้"ยังไม่ชัดเจน แต่ดูเหมือนว่าจะร้ายแรงมาก หลายคนหมดสติตอนส่งโรงพยาบาล ผลที่แน่ชัดผมก็ไม่รู้ ต้องรอข่าวจากโรงพยาบาลอีกที""งั้นพวกเขาอยู่ที่โรงพยาบาลไหน?" หลินตงถามอีกครั้ง"เนื่องจากจำนวนคนค่อนข้างเยอะ โรงพยาบาลเดียวก็รักษาไม่ไหว ดังนั้นโรงพยาบาลอันดับหนึ่ง โรงพยาบาลอันดับสองและโรงพยาบาลอันดับสามล้วนมีหมด""ขอบคุณครับคุณตำรวจ!!!""ไอ้หนุ่มยังเรียนไม่จบใช่ไหม?""ใช่ครับ! ผมกำลังจะขึ้นปีสี่""เรียนจบแล้วจำทำงานอะไร?""เอ่อ...ยังไม่ได้คิดเลยครับ!""ถ้าเรียนจบแล้วอยากมาทำอาชีพผม มาหาผมได้ คุณเป็นคนเก่ง ผมชอบคุณมาก!" ตำรวจตบไหล่ของหลินตงอีกครั้งเขาชอบหลินตงมากการแสดงออกของหลินตงเมื่อกี้เป็นคนที่มีความสามารถจริง ๆ ถ้าสามารถดึงเข้ามาและฝึกฝนให้ดี ก็อาจจะมีประโยชน์มาก"ขอบคุณครับคุณตำรวจ ผมจะมาหาคุณถ้าต้องการ""เก็บ!!!" ตำรวจตะโกนเสียงดังจากนั้นเขาก็จากไปพร้อมกับลูกน้องและซุนหาวตอนนี้เขาต้องรีบกลับไปสอบปากค
หลินตงขับรถไปที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งของจิงตูตอนนี้ทางเข้าโรงพยาบาลก็คึกคักมากเช่นกันนักข่าวและผู้สังเกตการณ์จำนวนนับไม่ถ้วนรวมตัวกันที่ประตู โดยมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายสิบคนขวางไว้เพื่อรอผลนักศึกษามหาวิทยาลัยการสื่อสารหลายร้อยคนถูกวางยาพิษ นี่เป็นเรื่องใหญ่และทุกคนต่างก็อยากได้ข่าวโดยตรงหลินตงก็หาที่ลับตาคนเหมือนเดิม แล้วขึ้นไปบนชั้นสองโดยตรงหลังจากค้นหาในโรงพยาบาลเป็นเวลานาน ในที่สุดก็พบสถานที่ไว้นักศึกษาที่ถูกวางยาพิษในขณะนี้ ผู้อำนวยการ ศาสตราจารย์และผู้เชี่ยวชาญของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งจิงตูต่างก็รวมตัวกันเพื่อประชุมผู้ที่จัดการประชุมให้พวกเขาคือซูติ้งฟางรองอธิบดีกรมอนามัยของจิงตูนักศึกษาหลายร้อยคนถูกวางยาพิษหากไม่ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสมเป็นเวลานานจะทำให้เกิดความไม่สงบในสังคม พวกเขาเหล่านี้ต้องรับผิดชอบ"ผู้อำนวยการหลิว ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ต้องรับประกันความปลอดภัยของชีวิตนักศึกษาที่ถูกวางยาพิษ""ครับครับ!!! รองอธิบดีซูไม่ต้องห่วง เราจะพยายามอย่างสุดความสามารถ" ผู้อำนวยการหลิวพูดขณะเช็ดเหงื่อบนศีรษะ"ไม่ใช่พยายาม!!! แต่ต้องทำให้ได้!!!" ซูติ้งฟางพูดอีกครั
อาการพิษต่าง ๆ ถูกฝังเข้าไปในสมองของหลินตง ในที่สุดเขาก็มีสเปกตรัมเล็กน้อยแล้วเขาแยกตัวออกจากฝูงชนและเดินไปข้างหน้า"ผู้อำนวยการ ขอผมดูหน่อยสิ!" หลินตงกล่าว"คุณ???"ผู้อำนวยการหลิวมองไปที่หลินตง"ที่บ้านผมเป็นแพทย์แผนโบราณสืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ อาจจะดูออกว่ามีปัญหาอะไร"หลินตงพูดพลางก็เริ่มตรวจผู้ป่วยที่ป่วยหนักคนนี้หลังจากตรวจร่างกายผู้ป่วยอย่างละเอียดแล้ว หลินตงก็มีความมั่นใจในใจแล้ว"ผู้อำนวยการ คนเหล่านี้ถูกวางยาพิษด้วยสารหนู!" หลินตงกล่าวอย่างมั่นใจ"สารหนู???""ชื่อวิทยาศาสตร์คือพิษสารหนูอาร์เซนิกไตรออกไซด์" หลินตงอธิบายด้วยศัพท์ทางวิทยาศาสตร์สมัยใหม่"พิษสารหนู??? รีบแจ้งแผนกห้องปฏิบัติการให้ตรวจสอบทีว่าเป็นสารหนูหรือเปล่า" ผู้อำนวยการหลิวกล่าวทันที"ครับ! ผมจะแจ้งเดี๋ยวนี้!" มีคนตอบรับ"ผู้อำนวยการหลิว น่าจะเป็นสารหนูไม่ผิดแน่ สามารถจัดการรักษาในด้านนี้ก่อนได้ ไม่เช่นนั้นยิ่งเวลาล่าช้า คนที่ถูกพิษยิ่งรุนแรง""เตรียมยารักษาและอุปกรณ์รักษาต่าง ๆ สำหรับพิษสารหนูเดี๋ยวนี้ เมื่อมีข่าวจากแผนกตรวจสอบยืนยันว่าเป็นพิษสารหนู ก็รักษาทันที บอกแผนกตรวจสอบว่า เมื่อได้รั
มู่หรงฉิงเกอได้ยินเสียงนี้ ไม่ต้องหันหลังก็รู้ว่าใครมาศิษย์พี่สามของเธอ - ตงฟางเยว่ผู้ชายที่เป็นที่รักของทุกคนที่แตกต่างจากเธอ ตงฟางเยว่ไม่ได้เป็นลูกศิษย์ที่ผู้อาวุโสคุนหลุนนำกลับมาจากข้างนอก แต่เกิดที่เมืองคุนหลุนและเติบโตในเมืองคุนหลุนตั้งแต่เด็กไม่เพียงแต่เขาจะอ่อนโยนราวกับหยกเท่านั้น พรสวรรค์ของเขายังยอดเยี่ยมอีกด้วย และสถานะของเขาก็สูงส่งมากยิ่งกว่าในคุนหลุน มีเพียงศิษย์พี่ใหญ่เท่านั้นที่สามารถเอาชนะเขาได้"ศิษย์พี่สาม!" มู่หรงฉิงเกอเรียกเบา ๆ เสียงไพเราะตงฟางเยว่ยืนอยู่ด้านหลังมู่หรงฉิงเกอ มองดูแผ่นหลังของเธอด้วยความหลงใหลในใจของเขาผู้หญิงคนนี้เป็นของขวัญที่พระเจ้ามอบให้เขาแม้ว่าของขวัญชิ้นนี้จะยังไม่ได้เป็นของเขาก็ตามแต่เชื่อว่าไม่ช้าก็เร็ววันหนึ่งเขาจะได้รับของขวัญชิ้นนี้อย่างสมบูรณ์ไม่มีใครสามารถขวางได้ศิษย์พี่ใหญ่ก็ไม่ได้"ศิษย์น้องกำลังคิดเรื่องที่จะกลับบ้านอยู่เหรอ?" ตงฟางเยว่ก้าวไปข้างหน้ายืนอยู่ข้างมู่หรงฉิงเกอแล้วพูด"อืม! ไม่ได้กลับไปสิบปีแล้ว ก็ไม่รู้ว่าที่บ้านเป็นอย่างไรบ้างแล้ว? พวกเขายังจำได้หรือเปล่าว่ายังมีฉันอยู่อีกคนหนึ่ง" มู่หรงฉิงเกอกล
มู่หรงฉิงเกอพูดจบก็กระโดดเบา ๆ ร่างของเธอก็ลอยลงมาที่ศาลาราวกับสำลีตงฟางเยว่ก็กระโดดลงมาเช่นกันศาลาที่พวกเขาทั้งสองอยู่สูงจากพื้นดินอย่างน้อยหกหรือเจ็ดชั้นแต่เมื่อทั้งคู่ลงพื้นแม้แต่เสียงก็ไม่ได้ดัง เพียงพอที่จะพิสูจน์ความแข็งแกร่งของทั้งสอง"ศิษย์พี่สาม! ศิษย์พี่ห้า!"เมื่อเห็นคนทั้งสองลงมาจากศาลา เด็กชายในชุดคลุมอายุประมาณยี่สิบปีบนพื้นก็ก้มลงและเรียกด้วยความเคารพในเวลาเดียวกันดวงตาก็เต็มไปด้วยความอิจฉา"ไปกันเถอะ!!!" ตงฟางเยว่กล่าว"ศิษย์พี่สามเชิญ! ศิษย์พี่ห้าเชิญ!" เด็กชายที่สวมชุดคลุมก้มลงและพูดด้วยความเคารพสถานะของสองคนนี้ในคุนหลุนไม่ได้สูงธรรมดาคนหนึ่งเป็นหลานชายของผู้เฒ่าผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งเป็นลูกศิษย์โดยตรงของผู้อาวุโสสามพวกเขาล้วนเป็นคนชั้นยอดและมีความสามารถอย่างยิ่งในรุ่นของพวกเขาจนกระทั่งตงฟางเยว่และมู่หรงฉิงเกอเดินนำหน้า เด็กชายในชุดคลุมก็ยืดตัวขึ้นและตามไปข้างหลังเมื่อมองไปที่แผ่นหลังของมู่หรงฉิงเกอ ใบหน้าของเด็กชายในชุดคลุมก็เต็มไปด้วยความชื่นชมในคุนหลุนทั้งหมด ไม่มีใครในรุ่นนี้ที่ไม่ชื่นชมมู่หรงฉิงเกอแน่นอนว่ายังมีศิษย์พี่สองที่ไม่เลวเช่นกัน
ตอนนี้หลินตงเฝ้าดูแต้มศักดิ์สิทธิ์ของเขาทุกวันกว่าจะสะสมแต้มศักดิ์สิทธิ์ให้เกือบทะลุเป้า แป๊ปเดียวก็เสียไปสองพันแต้ม ตอนนี้อารมณ์ของเขาสามารถจินตนาการได้หลังจากผ่านไปสามวัน ในที่สุดแต้มศักดิ์สิทธิ์ก็ทะลุเจ็ดพันและมาถึงเจ็ดพันกับอีกร้อยกว่าแต้ม ซึ่งถือว่าทำให้อารมณ์หดหู่ของเขาบรรเทาลงบ้างในเวลานี้หลินตงได้รับโทรศัพท์จากซ่งเจีย"หลินตง ปู่ทวดของฉันอยากเจอคุณ!" ซ่งเจียพูดด้วยเสียงร้องไห้หลินตงตกตะลึง รู้สึกว่าเรื่องค่อนข้างใหญ่ จึงรีบตอบว่า "โอเค!!! ผมจะมาเดี๋ยวนี้"การได้เจอกับซ่งซือหมินอีกครั้ง หลินตงตกใจมากเพราะซ่งซือหมินแก่ขึ้นมากและรัศมีแห่งความตายที่กำลังจะถึงจุดสิ้นสุดก็ชัดเจนมากขึ้นเรื่อย ๆเริ่มแรกหลินตงสงสัยว่าเป็นเพราะตัวเองเรียนรู้การแพทย์แผนโบราณต้าเซี่ยหรือเปล่าแต่ทันทีที่ซ่งซือหมินเปิดปาก เขาก็รู้สึกว่าไม่เป็นเช่นนั้นเป็นเพราะซ่งซือหมินถึงขีดจำกัดแล้วเพราะคำพูดของซ่งซือหมินเห็นได้ชัดว่าไม่ทรงพลังเหมือนเมื่อก่อน"หลินตง แค่กแค่ก... ครั้งที่แล้วที่บอกว่ามีเวลาอีกหนึ่งปี ผมอาจจะทำไม่ได้แล้ว ต่อไปต้าเซี่ยก็จะส่งมอบให้พวกคุณแล้ว แต่พวกเขาน่าจะไม่ลงมืออีกสัก