ILANG SEGUNDO PA ang pinalipas ni Bethany bago muling bumalik sa loob ng kanilang bahay. Hindi mawala sa kanyang labi ang ngiting inilibot ang mga mata sa buong paligid na parang ang gaan ng lahat sa buhay niya ngayon. Walang pabigat. Walang masakit na iniisip. Muli niyang sinulyapan ang dalawang singsing sa kanyang daliri. Hinipo na niya iyon dahil iniisip niya na baga panaginip lang ang nangyari kanina. Itinaas niya pa ang palad na agad kuminang ang diamond sa tama ng liwanag ng ilaw sa bulwagan ng kanilang bahay. Napakurap-kurap na siyang muli. “Tagal maghatid ah? Saan mo inihatid? Sa kanila ba? Akala ko ay sa kotse mo lang ihahatid?” sunod-sunod na bungad ni Benjo sa anak habang may nanunuksong tinig at mga mata na tila may iba pa doong mga ipinapahiwatig. Napanguso na doon ang dalaga. Mahina ng natawa sa pang-iinis ng ama niya. “Kakaalis lang ba ni Gavin, Thanie?”Tumango lang si Bethany at dumiretso na sa kusina kung nasaan naman si Victoria. Nag-aasikaso ang madrasta ng mga lu
EKSAKTONG ALAS-DOSE NG gabi nang makatanggap ng tawag si Bethany mula kay Gavin. Kinikilig na napahilig siya sa gilid ng bintana ng kanyang silid. Naka-glue ang kanyang mga mata sa iba’t-ibang kulay ng mga paputok na nasa himpapawid. Dinig niya sa kabilang linya ang sigaw ni Briel at Albert. Hindi pinansin iyon ng dalaga na ang buong sistem ay naka-focus sa malambing na boses ng kanyang nobyo. “Happy New Year, Thanie!” “Sa iyo rin, Attorney Gavin ko…” Lumapad na ang ngisi ni Gavin na lumayo pa sa banda ng maingay na kapatid at fiance nito. Hindi niya mapigilang lumaki ang ulo sa taas at ibaba sa kilig na hatid ng kanyang nobya na nasa kabilang linya. Nai-imagine na niya ang hitsura nito habang sinasabi iyon sa kanya. Nakagat na niya ang labi. Kung hindi lang gabing-gabi na, pinuntahan niya ito ng mga sandaling iyon ay iniuwi na sa penthouse. Kaya lang baka mapagalitan siya ng mga magulang oras na gawin niya iyon. May respeto naman siya sa kanila kahit gustong-gusto na niyang tumawi
NANG MAGISING KINAUMAGAHAN si Bethany ay nagulat siya nang makita niyang nakaupong nag-aabang sa may bandang paahan niya si Gavin. Nasa harap nito ang maliit na bed table kung saan may nakalagay na almusal niya. “Breakfast is ready, Thanie!” Mabilis na napabangon si Bethany nang maamoy niya ang malakas na amoy ng pritong itlog at tocino na nanunuot sa kasuluk-sulukan ng kanyang ilong. Nang sulyapan niya iyon ay parang gusto niyang mapabunghalit ng tawa dahil medyo sunog ang gilid ng mga iyon. Hindi niya alam kung inihaw ba o prito sila, pero sa kinang ng mantika alam niyang prito iyon. Mariing tinikom niya pa ang bibig nang mapasulyap sa mukha ni Gavin. Sobrang proud kasi ng mga mata nito na animo ay may malaking kasong naipanalo. Hindi lang iyon, malalaki rin ang hiwa ng mga bawang ng fried rice na hindi man lang naging kulay brown. Sa tingin pa lang dito ni Bethany ay parang hindi na iyon masarap.“Ikaw ang nagluto?” “Oo, sino pa ba? Pinag-day off ko si Manang Esperanza.”Hindi n
MAPANG-ASAR NA TININGNAN siya ni Gavin na para bang sinasabi nitong proud ang binata sa kanya ngunit iba ang dating nito sa dalaga. Nakaramdam tuloy nang bahagyang pagkainis doon si Bethany. Dapat talaga kapag may ganito silang pupuntahan, nauna na siyang mamimili ng mga pangbigay. Hindi niya na sinasama ang nobyo para lang doon.“Bakit ganyan ang mukha mo?” pagkalulan ay mapang-asar pa rin ang tonong tanong ni Gavin. “Nakakainis ka kasi eh.” “Bakit naiinis ka sa akin? Wala naman akong sinabing masama.”“Sa sunod, kapag mamimili ako hindi na kita isasama. Ako na lang mag-isa.” halukipkip pa ni Bethany matapos paikutin ang mga mata sa nobyong mas malakas lang siyang pinagtawanan, “Nang-aasar iyang mga tingin mo eh!”Natawa na naman si Gavin. Kawangis kasi ang nobya ng isang batang nagta-tantrums dahil may hindi nakuha. Hinayaan naman niyang siya na ang magbayad ng mga pinamili nito, ayon nga lang nag-transfer siya sa bank account nito ng katumbas na halaga ng ginastos ng nobya. Iyon
HUMAKBANG NA ANG mag-ama palapit sa kinaroroonan ni Bethany. Bilang pagbibigay ng respeto ay sinalubong naman sila ng dalaga. Humigpit ang hawak niya sa paperbag ng inuming regalo niya sa padre de pamilya ng nobyo. Nakangiting umikot si Gavin at humarap sa ama niyang bahagyang natatakpan niya ang katawan na abala sa phone.“Daddy, si Bethany nga po pala. Fiancee ko. Nagpunta na siya dito dati noong birthday ni Briel.” pakilala ni Gavin na inakbayan pa ang nobya upang maayos na ipresenta sa kanyang ama. Umaasa na magugustuhan nito ang kasintahan.Ibinigay ni Bethany ang pinakamalaki niyang ngiti sa lalaki na naburo na ang mga mga mata sa kanya. Sa tantiya ng dalaga ay nasa 50 years old na ang lalaki na halos kasing-tanda ng kanyang ama. Sa feature ng hitsura nito, ay walang dudang sa kanya nagmana ang anak na si Gavin. Humigpit pang lalo ang hawak ni Bethany sa paper bag. Hindi niya alam kung alin ang uunahin niya. Magmamano ba sa matanda o i-aabot ang kanyang regalo. Hindi siya makapi
NAPA-ANGAT PA ANG tingin ni Bethany sa nobyo nang maramdaman niya ang marahan nitong paghaplos sa isang hita niya sa ilalim ng mesa. Puno ng pagbabanta ang kanyang mga mata na tigilan iyon ng abogado pero mas lalo niyang hindi tinanggal. Sa mga tingin ni Bethany na iyon ay agad nahulaan ni Albert kung ano ang nangyayari sa dalawa. Pasimple niyang inihulog ang telang nakalagay sa kanyang kandungan at nang pulutin niya iyon ay nakita niya ang kamay ni Gavin sa hita ng dati niyang nobya. Wala sa panahong napaigting ang panga ni Albert na hindi nakaligtas sa mga mata ni Briel. Nilunok muna ng babae ang kanyang kinakain bago siya nagsalita upang sitahin na ang fiance niya.“What’s wrong, Babe?” walang kamalay-malay niyang tanong na nakakuha na ng atensyon ng ibang kasama nila. “Hmm?” pa-inosenteng tanong ni Albert na nagawa pang pekeng ngumiti sa kanila. Ilang minutong tinitigan siya ni Briel kapagdaka ay iniiling ang ulo. “Nevermind, namamalikmata lang yata ako kanina.”Pasimpleng pina
NAPATAYO NA ANG Ginang sa kinauupuan at maging si Gorio habang napahilot na sa kanilang mga sentido. Hindi na alam ang tamang reaction sa pasabog na dala ng kaibigan na mukhang pati ang kanilang pamilya ay madadamay pa sa problema nila. Hindi naman nila magawang itaboy ito dahil hindi naman na iba. Parang kapatid na ni Gorio si Drino.“Ayon na nga, ang masaklap. Hindi pa sila tapos sa phase ng kanilang honeymoon tapos ganito na.” tugon ni Mr. Conley na halatang sising-sisi kung bakit pinilit niyang makasal doon ang anak, “Binugbog kasi ng asawa niya si Nancy dala ng matindi nilang pagtatalo. Itinulak siya sa hagdan at nabalian ng dalawang tadyang. Hindi rin maayos ang mental health niya ngayon. Nag-decide kami ni Estellita na umuwi ng bansa at baka dito mas bumuti-buti siya…” “E ‘di dapat kasuhan ang dating asawa niya. Nananakit pala eh.” muli pang sambit ni Briel na halatang iritado na.Lumingon siya sa banda ni Gavin na ganun na lang ang naging pag-iling. Nahuhulaan na ng binata an
NABALOT NG KATAHIMIKAN ang sala ng mansion ng mga Dankworth sa pag-alis na iyon ni Mr. Conley. Walang sinuman sa kanila ang gustong magsalita. Panay ang salitan ng tingin ng mag-asawa na para bang kailangan na isa sa kanila ang mauna upang mag-explain ng sitwasyon. Napahawak na ang Ginang sa kanyang dibdib na halatang na-highblood sa biglaang pagsulpot doon ng kaibigan ng kanyang asawa nang walang pasabi. Sa totoo lang ay ayaw nitong umattend ng kasal ni Nancy noon, pinilit lang siya ni Mr. Dankworth para sa pagtanaw ng utang na loob kuno. Mula ng hiwalayan kasi nito at baliwin ang anak niyang si Gavin, naging ekis na ang babae sa Ginang. Si Briel naman ay panay ang ikot ng mga mata na halatang hindi pa rin maka-get over sa eskandalong nangyari kanina. Hindi niya expected iyon kung kaya naman lumabas na rin ang pagiging bastos ng ugali niya. Palagi na lang kasing ganun sila. Habang si Albert naman ay manghang-mangha sa kaguluhang iyon pangyayari na iyon. Samantalang si Gavin ay nakati
WALANG NAGAWA SI Giovanni kung hindi ang bitawan ang nangangatal na katawan ni Briel na hindi malaman ng Governor kung dahil sa takot o labis na pagkabigla sa kanyang binalita. Isa pa, puno ng gigil na kinagat nito ang kanyang isang braso na wala naman siyang pakialam sa sakit na tinamo kaya niyang tiisin iyon pero hindi ang buhos ng kanyang mga luha. Puno ng kalungkutan ang mga mata ni Giovanni na pinanood ang dalaga na tumakbo patungo sa pinangyarihan ng aksidente na alam niyang hindi na niya magagawa pang pigilan. Bagama’t umiiyak si Briel ay nakipagsisikan siya sa mga taong nakikiusyuso na tumambak at umabot na sa may entrance ng hospital. Ginulo na ng Gobernador ang kanyang buhok. Problemado na ditong sumunod dahil nabalot na siya ng pag-aalala sa katawan na hindi niya kilala. Kamakailan lang ay ayaw na ayaw niya sa dalaga sa pagiging straightforward nito. Umamin ba naman sa kanya na gusto siya matapos ng kasal ng kanyang pamangkin. Nanunuot sa nerves niya ang mga salita nito na
INIP NA INIP na iginala ni Briel ang kanyang mga mata sa paligid habang nakatayo sa may gilid ng entrance ng hospital. Hinihintay at inaabangan niya ang kapatid doon na dumating. Doon banda ang usapan nilang dalawa na magkikita nang makausap niya ito kanina paglapag ng private plane na sinakyan sa airport. Ilang beses na niyang tiningnan ang screen ng cellphone niyang hawak. Umaasa na may message man lang doon ang kapatid kung nasaan na siya, ngunit wala naman iyon kahit na isa. Hindi niya nga alam kung nakaalis na rin ba sila sa airport. Nasa isang oras na rin mula nang makalapag sila kanina. Naweywang na si Briel matapos na huminga ng malalim at sumimangot pa. Sinabi naman na niya sa kapatid kung anong floor naroon ang kwarto ng asawa nitong si Bethany para doon ito dumiretso pagdating, ngunit pinilit pa rin siya ng kanyang mga magulang na lumabas at hintayin niya doon si Gavin. “Ang tanda na niya, Mommy, alam na niya kung saan pupunta. Bakit kailaingan ko pa siyang sunduin? Kaya n
KASABAY NG PAGBAGSAK ng mga luha ni Gavin ay ang pagbitaw ng kanyang kamay sa handle ng kanyang dalang maleta. Tuluyang na-blangko na ang kanyang isipan. Nandilim na ang kanyang paningin na para bang ang kanyang narinig ay hindi boses ng sariling kapatid at guni-guni lang niya ang lahat ng narinig. Naghihina na ang kanyang mga tuhod na napaupo na. Hindi alintana ang lugar na kanyang kinaroroonan.“Lumabas na ang anak niyo kahit kulang pa siya sa buwan, Kuya Gav.”Naghiwalay pa ang kanyang labi sa sunod na sinabi ng kapatid. Hindi na alam kung ano ang dapat na reaksyon. Kotang-kota na siya sa mga pasabog na nalaman niya. Isang maling desisyon, sobrang laki ng naging impact noon. Kung hindi siya nagpilit na umalis ng bansa, wala sanang ganitong kapahamakan.“Bakit mo ba kasi siya iniwan? Inuna mo pa ang trabaho mo diyan! Alam mo namang buntis siya!”“Sagutin mo ang tanong ko, Briel. Kumusta ang asawa ko?!” halos mapatid na ang ugat niya sa leeg.Wala ng pakialam si Gavin kung pinagtitin
MULI LANG TUMANGO si Bethany at binigyan ng malungkot na ngiti ang biyenan. Pagod na siyang umiyak o madaling sabihin na wala na siyang lakas at luhang mailabas. Naubos na iyon kanina. Tinuyo na ang mga mata niya. Natanaw niya sa may pintuan ng silid ang biyenan niyang lalaki na matamang nakatingin lang sa kanyang banda. Hindi niya pa nakikita ang tiyuhin at si Briel ng mga sandaling iyon na alam niyang nasa labas lang ng kanyang silid. Lingid sa kaalaman niya na sinusubukan pa rin Briel tawagan ang asawa niya kahit na pagod na ito at ubos na ubos na ang pasensya sa sobrang frustration na kanyang nararamdaman.“Ang ganda at cute ng baby niyo ni Gavin, hija. Nakita namin siya kanina ng Daddy niyo at tiyuhin mo.” masuyo pang haplos ng Ginang sa kanyang isang pisngi at hindi inaalis ang tingin sa mga mata niya. “Paniguradong palaban din at matapang ang batang iyon na nagmana sa inyong mag-asawa, kung kaya naman siguradong hindi magtatagal ay magiging maayos ang lagay niya. Sa ngayon ay m
MARAHANG TUMANGO ANG Gobernador sa tinurang iyon ng pamangkin. Masuyong pinunasan niya ang mga luhang patuloy na naglalandas sa mukha ng kanyang pamangkin. Hindi pa man sabihin ni Bethany ay alam na ni Giovanni na iyon ang magiging desisyon ng pamangkin para sa kanyang anak. Hindi na nito kailangang pag-isipan pang mabuti, ang kanyang pagkatao ay masyadong katulad ng ina nitong si Beverly na mayroong iisang desisyon sa buhay. Nasanay na palaging maging kalmado sa lahat ng oras ang Governor, ngunit bahagyang nanginginig ang kanyang boses sa sandaling iyon nang dahil sa mahirap na sitwasyon na kinakaharap ngayon ng kanyang pamangkin.“Igagalang ko ang desisyon mo, hija. Nasa labas lang ako. Hihintayin kong ilabas mo ang dagdag na miyembro ng ating pamilya.”Hinawakan niya ulit ang ulo ni Bethany na muli niya pang marahan na hinaplos. “Maging malakas ka, maging matatag ka. Matapang ka. Malalagpasan mo ang lahat ng ito na kagaya ng iyong ina.” Pagkatapos sabihin iyon ay umayos na si Gio
PUNO NG KAHULUGAN ang mga salita ng doctor na ang dating sa Governor ay para bang sinasabi nito na kung wala lang ang baby sa katawan ng pamangkin niya, hindi siya gaanong mahihirapan sa kanyang sitwasyon. Hindi niya maatim na isipin na kailangan nilang mamili sa dalawa. Wala sila sa tamang posisyon upang gawin ang bagay na iyon. Ilang minutong natulala si Giovanni sa sinabi ng doctor. Hindi niya namalayan na nakalapit na ang mag-asawang Dankworth sa kanya na may alanganin pang mga tingin na para bang naiilang sila kung kakausapin ba siya o hindi. Sinabi na rin iyon sa kanila ng doctor kanina at hindi sila makapag-decide. Ilang beses nilang pinag-iisipan ang gagawin, at ngayon na naroon na ang tiyuhin nito iniisip nila na siya na ang mag-decide. Kung ano ang magiging desisyon nito, iyon na lang din ang kanila dahil wala naman doon ang kanilang anak para siya ang magpasya ng lahat.“Governor Bianchi—”“Nasaan ang asawa ng pamangkin ko?” malamig ang tono ng boses nito. Alam ng mag-asaw
BAGAMA’T NATATARANTA AY kalmadong tinawag ni Giovanni ang kanyang secretary at agad na inutusan na alamin kung ano ang nangyayari sa pamangkin niya. Hindi mapalagay ang isipan niya na ganun na lang ang sinabi sa tawag nito. Idagdag pa na biglang naputol ang kanilang linya. Kunot ang noo na ilang beses niya pang tinawagan ang numero ni Bethany ngunit ring lang iyon nang ring. Hindi nawala ang composure ng Gobernador sa harap ng kanyang mga nasasakupan kahit pa parang sa mga sandaling iyon ay gusto na niyang lumipad patungo kung nasaan ang kanyang pamangkin. Kung saan-saan na tumatakbo ang isipan niya pero pinili niya pa rin ang maging kalmado ang hitsura.“I apologize. Mukhang may emergency lang sa isa sa mga pamangkin ko.” aniya na tinanguan lang ng mga kausap.Samantala, nagdatingan na ang mga rescuers at dahil nasa bungad sina Bethany ng pinangyarihan ay sila ang unang natagpuan ng mga ito at mabilis na sinugod sa pinakamalapit na hospital. Sinimulan na rin tawagan ng mga rescuers a
ILANG SANDALI PA ay parang kidlat na lumiwanag ang buong paligid dahil natanggal ang bubong ng sasakyan nina Bethany kung saan ay natanaw niya ang maliwanag na langit. Sa sobrang bilis ng mga pangyayari ay hindi na niya nagawa pang makapag-react ng tama. Mabilis niyang tinanggal ang suot niyang seatbelt. Gusto niyang makaalis sa loob ng sasakyan. Iyon ang tanging nasa isip niya dahil natatakot siya na baka iyon naman ang sunod na liparin. Nagawa iyon ni Bethany sa sobrang pagkataranta, ngunit isang malakas na shock wave ang dumating na siyang nagpabagsak sa kanyang katawan at nagpasandal sa malapit na pader ang likod niya. Sa sandaling iyon ay tila nabali ang kanyang balakang sa lakas ng kanyang pagkakabagsak. Hindi na niya napigilan ang buong sistema na balutin ng matinding takot. Hindi para sa kanyang sarili kung hindi para sa kanyang anak na nasa kanyang sinapupunan na kulang na kulang pa sa buwan. Wala sa sarili niyang niyakap ang kanyang tiyan na biglang nanigas gamit ang kanyang
GAANO MANG PAGTUTOL ang gawin ni Bethany na huwag umalis ang asawa sa araw na iyon ay hindi niya pa rin ito napigilan sa nais. Sa halip din na si Briel ang kanyang kasama sa paghatid dito sa airport ay si Manang Esperanza iyon dahil hindi agad nasabihan si Briel na mayroong lakad ng araw na iyon. Ganundin si Mrs. Dankworth na may importanteng pupuntahan. Ihahatid lang din naman siya ni Manang Esperanza sa mansion ng mga Dankworth at aalis na rin ang maid upang bumalik sa penthouse at ituloy ang ginagawa nitong paglilinis. Iyon ang malinaw na usapan nila bago umalis ng bahay. Dala na rin ni Bethany ang mga gamit niya para sa tatlong araw na pananatili sa mansion. “Babalik din ako agad, Thanie…” sambit ni Gavin nang itulak niya ang pintuan ng sasakyan sa gilid niya nang marating nila ang airport, “Huwag ka ng bumaba. Hmm? Dito ka na lang sa loob ng sasakyan at umalis na rin kayo agad para makapagpahinga ka ng maaga sa mansion.”“Hindi naman ako sasama sa’yo sa loob. Huwag mo nga akong