Kinaumagahan ay nagising ako dahil sa tawag sa cellphone ko at wala na rin naman sa kama si Eros kaya sinagot ko ang tawag ni Shobe. “Gaga! Nakita mo na?” Ngunit si Espi ang una kong narinig.“Ang alin?” Maayos na tanong ko.“Yung sa social media, na viral ngayon. Tinalbugan yung issues mo ‘teh!” Nangunot ang noo ko sa sagot ni Savi.“Savage niya! Tignan mo na dali!” Nang mamatay ang tawag ay hindi ko man lang narinig ang boses ni Shobe kaya binuksan ko ang instagram ko ngunit halos lumuwa ang mata ko ng sobrang daming nag-follow request sa akin.Ngunit nagtaka ako sa tags ng mga naka-follow na sa akin, pinindot ko ‘yon ngunit pagbukas ko ay halos lumuwa ang mata ko ng mag-direct sa post ni Eros sa kung saan hawak niya ang kamay ko pinakikita ang friendship bracelet at sobrang daming comments doon.Binasa ko ang caption niya sa post.‘Whoever made the issue about my girlfriend, see you in court.’Tumayo ako kaagad at tsaka tumakbo papalabas ng kwarto ngunit halos madulas ako ng makita
“What about the girl you fuck around with at the party last time?” Sa sinabi ko ay nabilaukan siya, tinitigan niya ako bago niya inabot ang avocado milk shake at tsaka siya napailing iling habang nakangiti.“Did you watch us?” Nanlaki ang mata ko sa tanong niya.“Excuse me Attorney Fuentabella, I would not choose to watch a live show.” Mabilis na sabi ko na ikinatawa niya.“Did you follow us?” sagot niya.“Of course not! I’m not that pushover, sa tingin mo ba hahabulin kita?” Bahagyang tumaas ang isang kilay niya bago siya parang nang-aasar na nagkibit balikat.“You’re so judgemental,” wika niya kaya natigilan ako.“And why am I judgemental?” taas kilay na sumbat ko.“You judged us, that we did it.” Nangunot ang noo ko at tinitigan ang mata niyang asul ngunit bahagyang nag-expand ang pupils niya.“H-Hindi ba? Ang tagal niyo kaya bago bumaba—““That kid is a first year student in law, she’s my friend's little sister. Why would I fuck my friend’s little sister?” Naitikom ko ang bibig at
“Nagbibiro ka ba? Walang interes ang mga puso namin sa isa’t isa. Hindi mangyayari ‘yon, hindi ko rin kaya ang LDR if ever.” Ngumiwi siya at tsaka inabot ang baso ng tubig at ininom.“Bahala ka, kung ‘yan ang gusto mo sige.” Huminga ako ng malalim, inabot ko ang sketch pad at tsaka ko tinitigan ang ginawa ko.“Maganda ba?” Inabot ‘yon ni Shobe at tinitigan.“Mas maganda ‘to kesa sa isang draft mo, parang pilit.” Natawa ako sa sinabi niya.“Plastic ka talaga, sabi mo maganda ‘yon.” Tumawa siya at tsaka ibinalik sa akin ang sketch pad.“Dahil depress ka no’n. Ngayon masaya ka na naman kasi wala ng issue, okay pa kayo ni Eros.” Ngumisi ako at tinignan ang groom’s wedding suit.“I miss us having fun all together, Shobe, but right now Espi is being so busy because she’s graduating. Savi is working hard for her dreams too, ako naman ito lang gumagawa pa rin ng paraan.” Napatitig ako kay Shobe ng mahina siyang tumawa.“Once you guys are all successful, mangyayari ulit na magkakasama sama tay
After making out he paused and slowly parted our lips, tinitigan niya ako kaya naman nangunot ang noo ko. “It’s been three days since we met, don’t you have plans on meeting me?” Napatitig ako sa asul niyang mata. “A-Ano kasi t-tinapos ko yung project for wedding,” kinakabahan na sagot ko. Napalunok ako ng maramdaman ang naninigas na bagay sa pagitan namin. “Ah, to the point that you can’t even reply?” Napalunok akong muli. “A-Ano kasi..” Huminga ako ng malalim. “Hmm, I get it. Should I lock the door? Don’t you want some excitement? Adventure?” Napalunok ako ng i-angat niya ako sa desk niya dahilan para impit akong mapatili. “Y-Yung pinto—“ “I changed my mind, I want adventure.” My jaw fell open when he unbuttoned my black slacks and unzipped it. “E-Eros..” Kinakabahan na sabi ko lalo na ng tumayo siya at halikan akong muli ngunit ang mga palad niya ay nasa sensitibong parte ko na ngunit tela na lang ang namamagitan. Halos mag-init ang buong pagkatao ko sa halik
Pagkatapos kong kausapin yung new client ko about the Belle gown ay sinimulan ko na ring idisenyo ang dapat kalabasan nito at ang layers ng tela pati na ang itsura ng likod nito. Hanggang sa inabot ako ng padilim na ay doon ko lang naisipang maligo ulit, hindi ko pa rin makalimutan ang kagagawan ng abogadong iyon. Humarap ako sa salamin habang sinusuklayan ang buhok ko hanggang sa marinig ko ang tunog ng cellphone ko kaya tinignan ko ang tumatawag sa akin. Si Savi? Bakit kaya, sinagot ko na ang tawag bago pa ako mag-isip ng kung ano ano. “Hello Savi,” wika ko. “Hey there..” Malumanay ang tinig niya kaya naupo ako sa harap ng vanity mirror. “You good?” I stated. “Actually no, Mayi. I don’t know what to do,” pabulong niyang sabi kaya naman tumahimik lang ako. “Mmm?” “My dad and I fought, he wants me to leave the house.” Nang marinig ko ‘yon ay tumikhim ako. “You can stay at mine, yours is not available yet right?” Bumuntong hininga siya sa kabilang linya. “Ca
Napakamot na lang sa batok si kuya, inayos rin si Eros ang seat belt ko sa ride na ‘to kaya napangiti ako at na-double check na rin ‘yon ilang segundo lang ay nagsimula ng dahan dahan na umandar ito hanggang sa sabay sabay na sumigaw ang mga nakasakay kasama na ako ngunit ang kasama ko ay sobrang prente lang na nakakapit.“Hoy! Wala ka bang nararamdaman na adrenaline rush diyan sa red tube mo ha!” Singhal ko natawa siya.“Red tube huh?” Ngising sabi niya ngunit sasagot na sana ako pero bumilis ito kaya halos mamatay ako kakasigaw.“HAAAAAAAAAAAAAYOOOOOPPPP!” Hangos na hangos ako at habol ko ang paghinga ng muling bumagal, Eros chuckled that made my brows furrowed how could he stay chill!“Nakakainis ka! How could you laugh and chill in this kind of situation where all of my adrenaline is going insane!” Bulyaw ko at pinalo siya sa lap niya dahilan para ngumisi siya at umiling iling.“Why? Do you want my expression to be different?” Tinitigan ko ang asul niyang mata na nililingon ng mga
Madali lang kasing ayusin dahil foldable ang mesa at may bag for the things we used, magkaharap kami ngayon at tinatanaw ko ang magandang tanawin mula rito.Nang tignan ko si Eros ay mukhang masaya rin siyang nakikita ang mga ito. “Why aren’t you scared of those things Eros?” Kwestyon ko na ikinatigil niya.“I never told this to anyone before,” wika niya at mahinang tumawa bago siya umayos ng upo at lumipat sa tabi ko.“So keep this a secret,” wika niya huminga siya ng malalim, “You can’t make me scream just because I’m scared. You can’t make me cry just because I’m nervous or afraid. When I was in my secondary school, dito ang field trip namin.” Tinitigan ko siya.“Sumakay kami sa mga rides na ‘yon, at umiyak ako sa takot and they laughed and bully me for it. Sabi nila lalake ako, why would I cry for that simple ride? Those rides were the ones that hurt me.” Natawa pa siya sa kwento niya.“So everyday, I rode it for a month. Hanggang sa masanay na ako, hindi na ako kinakabahan, hindi
Mahina siyang tumawa at halos mahigit ko ang paghinga ko ng hapitin niya ang bewang ko at sobrang dali niya akong nabuhat sa ibabaw niya. “I’ve never seen you on my top, Mayi.” Pabulong niyang sinabi ‘yon kaya naman habang nakaupo sa kandungan niya ay ang kamay ko ay nasa balikat niya.“Why would you want to see me here huh? Does it make you feel hot?” Hindi ko inaasahan na tatango siya at tsaka niya hinawakan ang pisngi ko.This should be hot but why is my heart racing so bad! Kusang pumikit ang mata ko ng halikan niya ako sa marahan na paraan, I like it this way but why does it make my heart flutter?Bahagya niyang inangat ang baba ko upang hindi magtama ang tungi ng ilong namin, ang isang braso niya ay natural na nakayakap sa bewang ko na para bang pag dalawang palad niya ang humawak doon ay kayang kayang sakupin ang buong bewang ko sa laki ng palad niya.He locked our lips and it feels like his tongue is the key that it unlocks every 30 seconds that made me addicted to his soft da
=Aria Maeve Sienna’s Point of View= Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya o dahil sa titig niyang parang binabasa ang buong pagkatao ko, pero hindi ako mapakali sa sasakyan. Everything between us will change? Anong ibig sabihin niya roon? At bakit parang may alam siyang hindi ko alam? Huminga ako nang malalim at pilit na binalewala ang kung anong gulo sa dibdib ko. Ayoko nang bigyan ng kulay. Kung may binabalak siyang kalokohan, hindi ako papayag. “Enzo,” matigas kong sabi. “Hmm?” Hindi man lang siya nag-abala na lingunin ako, pero naroon pa rin ang ngiti sa labi niya. “Hindi ako pumayag. Hindi ako sasama sa gala.” Tila ba inaasahan na niya ang sagot ko dahil napailing na lang siya at napangisi. “Oh, you will.” Nagtaas ako ng kilay. “At paano mo naman nasigurado ‘yan?” “I sent an invitation to your hospital’s board of directors.” Halos mapanganga ako. “You what?!” “Yeah. Your name’s already on the guest list, and guess what?” Binalingan niya
=Aria Maeve Sienna’s Point of View= Pagkatapos ng pang-aasar niyang ‘yon, nagpatuloy kaming kumain, pero hindi ko na siya halos tiningnan. Baka kasi makita niya kung gaano ko na pinipigilan ang sarili kong hindi ngumiti. Lintek na Enzo. Kahit kailan hindi ko siya natalo sa mga asaran namin. Kahit noong mga panahong mag-best friends pa lang kami, laging siya ang may huling banat, laging siya ang may pang-aalaska na hindi ko masabayan. Akala ko ba, Aria, hindi mo na siya hahayaang makaapekto sa’yo? Pero heto ako ngayon—hindi mapakali, hindi makatingin nang diretso, at parang may butteflies sa sikmura tuwing ngingisi siya. Damn it. “I feel like I deserve a reward,” biglang sabi niya habang inaayos ang manggas ng suit niya. Napasulyap ako sa kanya, pinipilit maging deadpan. “Para saan?” He smirked. “For making you smile.” Napaigtad ako. “Anong—Hindi ako nakangiti!” “Tanggi ka pa,” natatawa niyang sabi. “Kitang-kita ko kanina. Akala mo hindi ko nahuli ‘yung maliit na ngi
=Aria Maeve Sienna’s Point of View= Pagdating ko sa coffee shop na malapit sa ospital, halos kalahating oras na ang lumipas pero wala pa rin si Enzo. Hindi naman ako naiinip, pero bakit parang may kaunting kaba sa dibdib ko? Umorder ako ng cappuccino at umupo sa sulok kung saan hindi ako madaling mapansin. Hindi ko rin maintindihan kung bakit ako nag-aalalang makita ako ng ibang tao kasama si Enzo. Alam naman ng lahat na magkaibigan kami noon pa, hindi ba? Pero bakit parang may ibang pakiramdam ngayon? Ilang minuto pa ang lumipas nang biglang bumukas ang pinto at pumasok si Enzo. Suot pa rin niya ang itim niyang suit, bahagyang magulo ang buhok, at mukhang pagod. Pero kahit pagod siya, hindi pa rin nawawala ang presensya niyang kayang punuin ang isang buong silid. Dire-diretso siyang lumapit sa akin at walang sabi-sabing umupo sa harapan ko. “Late ka,” bungad ko, sinadyang gawing impit ang tono para hindi mahalata ang pang-aabang ko sa kanya. Tumaas ang isang kilay niya
=Aria Maeve Sienna’s Point Of View= Pagkapasok namin sa opisina niya, agad akong umupo sa sofa habang siya naman ay tumayo sa harap ng mesa, niluwagan ang tie niya at bumuntong-hininga. Ngayon ko lang talaga napansin—he looked exhausted. Ang Enzo na kilala ko ay laging maayos, laging handa sa kahit anong laban, laging may pang-asar na ngiti sa mukha. Pero ngayon, para siyang may bitbit na buong mundo sa balikat niya. “You sure you’re okay?” tanong ko ulit, mas mahinahon na ngayon. “I’m fine, doc.” Iyon lang ang sagot niya, pero halatang hindi siya okay. Pinagmasdan ko siya habang dumaan siya sa gilid ng mesa, kinuha ang basong may tubig at uminom. Ang bawat galaw niya ay parang mabigat, pero hindi niya ito ipinapahalata. Napansin yata niyang hindi ako natitinag sa pagtitig sa kanya kaya napangisi siya nang bahagya. “You’re staring.” Napaayos ako ng upo. “Wala kang pakialam.” “Hmm, let me guess… you missed me?” tukso niya, pero halata sa tono niya na gusto lang niyang
=Aria Maeve Sienna’s Point Of View= Then suddenly, for a moment, I was reminded of the fiancé he’s been hiding before. Are they married now? While we are eating, I suddenly wanted to ask him. “How are you and your wife?” malumanay ang pananalita ko ngunit napahinto siya. “Wife?” pag-uulit niya na tila ba nabingi siya sa aking inulat. Ang asul niyang mata ay nakatuon sa akin ngunit ang tingin niya ay nangengwestyon. “Y-You had a fiance before I left,” pabulong na asik ko. Napahinto siya lalo at tila naunawaan ang sinabi ko. “Oh, about that. My fiance left, so we didn’t really got married.” On his remarks, napahinto ako. Iniwan rin siya? Is it because of me? Napatingin ako sa kanya, pilit iniintindi ang sinabi niya. “Your fiancée left?” mahinahon kong ulit, pero sa totoo lang, may kung anong bigat ang bumagsak sa dibdib ko. Tumango siya at muling sumubo ng pagkain, parang kaswal lang ang usapan na ‘to para sa kanya. “Yeah. She left, just like that.” May bahagyang pait sa
=Aria Maeve Sienna’s Point of View= Putangina. Ang kapal talaga ng mukha ng lalaking ‘to. “As if,” masungit kong sagot habang ibinaba ang folder sa mesa niya nang may diin. “Nandito lang ako kasi baka kailangan mo ‘to sa kaso mo. Period.” Tumango-tango siya, pero halata sa ngisi niya na hindi siya naniniwala. “Right. And you just happened to pass by my law firm with those records in hand?” Nagtaas ako ng kilay. “Exactly.” “And that totally doesn’t sound like an excuse?” Huminga ako nang malalim at tumingala, pilit pinipigilan ang sarili ko na sipain ang lamesa niya. “Enzo, putangina ka talaga. If you don’t need the records, I’ll leave.” “Woah, woah.” Pinatong niya ang siko niya sa mesa, nakangisi pa rin. “Don’t be so defensive, doc. You’re starting to sound guilty.” “Guilty saan?” “Missing me.” Binigyan ko siya ng deadly glare, pero mukhang mas lalo lang siyang na-eentertain. “Alam mo, attorney, gusto talaga kitang suntukin minsan.” “Go ahead. Pero baka lalo kan
=Aria Maeve Sienna’s Point Of View= Pagkatapos ng ilang segundong pagtititigan namin ni Enzo, ako na ang unang umiwas ng tingin. Hindi ko alam kung bakit, pero parang gusto kong umiwas sa paraan ng pagtitig niya—masyadong sigurado, masyadong kampante na kaya ko ang lahat, kahit ako mismo kanina lang ay muntik nang matalo ng kaba. Huminga ako nang malalim at naglakad papunta sa lounge. Pagod na pagod ako, pero alam kong hindi pa tapos ang araw ko. Saktong pag-upo ko pa lang sa couch ay naramdaman ko ang presensya ni Enzo sa tabi ko. Hindi ko na rin nagawang magulat. Pakiramdam ko, kahit saan ako magpunta, parang may radar siya pagdating sa akin. “Stress reliever?” tanong niya sabay abot ng isang boteng tubig. Tinanggap ko iyon nang hindi siya tinitingnan. “Hindi mo ba ako bibigyan ng energy drink? Alam mo namang hindi ko kailangan ng tubig lang.” “You’re a doctor. Alam mong hindi maganda ang sobrang caffeine.” Napanguso ako at uminom ng tubig bago siya sinulyapan. Nakasa
=Aria Maeve Sienna’s Point Of View= Ilang araw ang lumipas, sinubukan kong ibaling ang atensyon ko sa trabaho, pero parang sinadya ni Enzo na guluhin ang sistema ko. Tuwing may meeting kami tungkol sa kaso, hindi ko alam kung paano niya nagagawang balansehin ang pagiging seryosong abogado at pagiging panggulo sa isipan ko. Katulad ngayon. Nakaupo kami sa isang pribadong restaurant kung saan niya ako dinala para pag-usapan ang magiging approach namin sa deposition. Ang kaso? Hindi ako makapag-focus dahil sa paraan niyang tumitig sa akin—parang may ibang agenda maliban sa kaso. “Can you stop looking at me like that?” iritable kong sabi habang binubuklat ang folder sa harap ko. Nag-angat siya ng tingin mula sa baso ng whiskey niya at ngumiti. “Like what?” Napairap ako. “Like you’re thinking of something other than work.” “Hmm, guilty,” walang kahirap-hirap niyang inamin. “Pero sino bang may kasalanan? Hindi ko naman ginustong maadik sa presensya mo, doc.” Napaat
=Aria Maeve Sienna’s Point Of View= Nagtagal pa kami sa opisina niya, hindi nagmamadaling tapusin ang usapan, hindi rin nagmamadaling umalis. Parang kahit wala kaming sinasabi, may sariling paraan ang hangin sa pagitan naming dalawa para magkaintindihan. “So,” basag niya ulit sa katahimikan. “What now, doc?” Napakunot ang noo ko. “What do you mean?” Umayos siya ng upo, ini-cross ang isang paa sa ibabaw ng tuhod niya, all casual and confident—Enzo Fuentabella in his natural state. “You’re cleared from the case. Wala ka nang dapat ipag-alala. Pwede ka nang bumalik sa dati mong routine, wala nang istorbo na kagaya ko.” Nagkibit-balikat ako, nag-aalangan kung dapat ko ba siyang seryosohin. “That’s good, right?” Ngumiti siya, pero hindi ito ‘yong usual na mapang-asar niyang ngiti. “Right.” Tumingin siya sa akin nang matagal, as if waiting for something. Nang hindi ako nagsalita, siya na ulit ang nagpatuloy. “Pero tell me honestly, doc… did you really want me gone?” Napalunok a