**Snow's POV** "How's the shoot? Marami ba kayong natapos na scene ngayong araw? And bakit parang ang aga yata ng balik mo sa resort?" sunod-sunod na tanong ni Demetri sa akin pagpasok namin sa exclusive room. Hindi ko siya pinansin. I went straight to the couch at hinubad ko ang suot kong stocking. "Let me help you," aniya bago lumuhod sa harapan ko. Napatitig ako sa kanya habang marahan niyang hinubad ang suot kong stocking. Pero hindi pa rin mawala sa loob ko ang pagkairita. He had the nerve na magsaya kasama ang babaeng iyon. Naiinis ako. Naiirita sa kalandian nila kanina sa loob ng elevator. Hindi ko tuloy maiwasang kagatin ang ilalim ng aking labi dahil sa inis. "Done," aniya bago nakipagtitigan sa akin. Dumako ang tingin ko sa pisngi niyang may bakas ng lipstick. "Mukhang nag-e-enjoy ka naman na may kasamang iba sa tuwing may trabaho ako. Why don’t you let me have fun outside too?" sarkastikong saad ko. "Gusto ko rin makipagharutan sa iba," dagdag ko pa. "No," ag
**Feurene's POV** "Hindi ka talaga titigil hangga't hindi ka niya napapatay?" I asked Marcus with my voice filled with frustration. He froze for a moment before giving me a sharp, irritated look. Kita ko ang pag-igting ng kanyang panga, as if he was holding back something he couldn’t say. "Marcus naman... I'm begging you, please stop this," I pleaded, my voice filled with too much desperation. I knew he wouldn’t listen. Alam kong hindi na niya kayang bumitaw. But still, I couldn’t stop myself from trying. "Hindi ko kaya na mawala ka. Please... tama na. Wala kang laban kay Demetri. Kahit anong gawin mo, talo ka pa rin!" Alam kong masakit ang mga salitang binitiwan ko, but what else could I do? Mas masakit kung makikita ko siyang bumagsak dahil sa laban na hindi niya kayang ipanalo. Tahimik siyang napatingin sa kung saan, pero kita ko ang pagdilim ng kanyang ekspresyon. Muli niyang itinikom ang kamao, pilit na itinatago ang emosyon sa likod ng malamig niyang postura. Nasa
Napabuga ng hangin si Marcus bago bumuntong-hininga. “I’m glad that you’re awake,” pag-iiba niya ng usapan. "’Yan ba talaga ang gusto mong sabihin, Marcus?" inis kong sagot, isang hakbang ang inilapit ko sa kanya. "Nasaan tayo? Saan mo ako dinala?" seryoso kong tanong. Hindi niya ako agad sinagot. Tumingin siya saglit sa malayo bago bumalik ang tingin niya sa akin. “I can’t tell you where we are. Just know… we’re far away. Far from your husband,” sagot niya bago humakbang palapit. Mabilis akong umatras at itinapat ang palad sa pagitan namin bilang babala, pero hindi siya tumigil. Sa isang iglap, kinulong niya ako sa mga bisig niya. “Marcus, why did you do this?! You just put us both in danger! Once Demetri finds out—he’ll kill you! He’ll kill both of us!” Nanginginig ang boses ko habang nagpupumilit akong itulak siya palayo, pero mas hinigpitan lang niya ang yakap niya. Alam kong hindi nagbibiro si Demetri. Ilang beses na siyang nagbanta noon, at ang huling beses na sinabi niya
Hindi ko maintindihan kung saan niya hinuhugot ang lahat ng kabaitan na ito. Paano niya nagagawang maging ganito kabuti sa akin, kahit na ang sitwasyon namin ay isang gulong hindi na yata matutuwid? Paano niya pa nagagawang ngumiti sa kabila ng lahat ng sakit na dulot ng pagmamahal niya sa akin? Napahagulhol ako, hindi ko na kinaya. Mas lalo akong nilukob ng matinding guilt, at ramdam ko ang panik sa mga mata ni Marcus nang makita niya akong nanginginig sa pag-iyak. “Snow… may nasabi ba akong masama? B-Bakit ka umiiyak?” nauutal niyang tanong, halatang hindi niya alam kung paano ako aamuin. Humigpit ang hawak ko sa mga kamay niya, desperadong ipaintindi ang bigat na nakadagan sa dibdib ko. “Mac C-Carlos Sylvestre…” Nanginginig ang boses ko, at bawat salita ay parang kutsilyong mas lalong sumusugat sa puso ko. “I can’t keep s-seeing you like this…” Napapikit ako nang mariin, pilit pinipigilan ang hagulgol na kumakawala sa lalamunan ko. “Seeing you so good to me… you’re co
Muli kong inilibot ang paningin sa paligid. Napakatahimik na parang nilamon ng katahimikan ang buong isla. Tanging ang malalalim kong paghinga, pagaspas at huni ng mga ibon sa di kalayuan ang maririnig. Napayakap ako sa sarili, pilit hinahawi ang malamig na hangin na dumadampi sa balat ko. Wala na sa paningin ko si Marcus. Tuluyan na siyang naglaho sa kakahuyan, at ngayon, para bang may hindi tama. Napatingala ako sa langit. Madilim ang kaulapan, mabigat at nagbabadya na tila may babagsak na malakas na ulan. Mas mabuti pang bumalik na lamang ako sa rest house bago pa bumuhos ang ulan. Pagkapasok ko, halos kasabay niyon ang malakas na pagbagsak ng ulan sa bubungan. Humalo sa hangin ang amoy ng basang lupa. Sumabay pa ang nakakatakot na kidlat at dagundong ng kulog. Pilit kong pinakalma ang sarili. Sandali lang 'to, alam ko at umaasa akong babalik din si Marcus maya-maya. Lumpas ang isang oras na paghihintay ko sa kanya, hindi ko namalayang nakatulog na ako sa sofa. Napabalikwas
Lumulutang sa sakit at galit ang buong pagkatao ko. Sa sobrang tindi ng hinagpis, hindi ko na kinaya.Muling bumalik ang tingin ko kay Demetri.“Kill me!” Pasigaw kong hiling sa asawa ko, umiiyak na parang isang baliw. "Isama mo na ako! Patayin mo na ako, Demetri!" Hiyaw na dagdag ko pa.Ngunit nananatiling blangko ang mga mata niyang nakatitig sakin."P-Please...""I can't live carrying this kind of guilt! I am the reason he died!"Mas gugustuhin ko pang mawala kaysa patuloy na huminga sa impyernong ito.Ngunit sa halip na sundin ako, tumayo si Demetri and he looked down at me.“No.” Matigas niyang sagot.I looked up at him with tears in my eyes, nanginginig pa rin ako dahil sa takot, paghihinagpis at galit.“I don’t want to kill you, Snow.” Muli siyang napaupo sa harapan ko upang muling titigan ang aking mga mata, at sa malamlam na liwanag, nakita ko ang halimaw sa likod ng asul niyang mga mata.“I will let the sorrow kill you... consume you... until you decide to kill yourself.”N
"I am happy that I saved you that time—even if I forgot we had met before," Demetri said, his voice laced with something unreadable. Sinimulan niyang kalasin ang sinturon niya. "Tingnan mo ngayon. Kung hindi kita niligtas, malamang isa ka na sa mga babaeng bayaran sa mga brothels—ang mga brothels na pagmamay-ari ng sarili mong ama." Napapikit ako, forcing myself to push away the new pain brought by his words. "Did you know… that your father was the one who decided for me to choose you?" His lips curled into a twisted smirk. "I still can’t believe it. He offered your body to me as a reward for a mission I accomplished for him." "Hindi ako makapaniwala... na anak ka pala ni Tiburcio." Gigil niyang tinanggal ang tanikala sa magkabila kong mga paa. "I knew it," I whispered na may kasamang poot na unti-unting lumalagablab sa kaloob-looban ko. "I knew he was behind the syndicate that kidnapped us. That’s why I hate him." Pinagpantay ni Demetri ang mga paa ko bago dahan-da
**Snow's POV** Pinilit kong iwasan ang muli niyang pagtatangkang halikan ako, pilit na inililingon ang aking mukha, ngunit mas mahigpit ang pagkakahawak niya sa aking panga. Hindi ako nagtagumpay. Muli niyang idinikit ang kanyang labi sa akin, at ramdam ko ang matinding panggigigil sa paraan ng kanyang paghalik—brusko, walang alinlangan, at parang hayok na hayok. Napapikit ako sa pandidiri at sinubukan kong ilayo ang aking sarili, ngunit tila bakal ang kanyang mga bisig na hindi ko matakasan. Mas diniinan pa niya ang paghalik, tila ba nais akong pigain hanggang sa tuluyang mawalan ng lakas ang aking katawan. Nang maramdaman kong sinusubukan niyang ipasok ang kanyang dila, doon ko na tuluyang naipon ang galit at inis sa loob ko. Sinunggaban ko ang kanyang ibabang labi at mariing kinagat. "Shit!" singhal niya, agad na umatras habang dinadampian ng daliri ang nasugatang labi. Dahil sa aking ginawa, inaasahan ko nang magagalit siya, pero sa halip na umatras, mas lalo siyang nag-init.
Dear Readers, Thank you for reading this story. Masaya ako para sa lahat ng nagpatuloy na basahin ito at sa walang sawang pag-aantay, kahit ang tagal-tagal kong mag-update. Sana huwag ninyong kalimutang mag-rate kahit papaano. Your rating has a huge impact and the power to help every author, as it allows us to reach and attract more readers. And then... Gusto ko lang i-share nang kaunti ang writing journey ko habang sinusulat ang librong ito. I started writing this more than two years ago, but then I went on a long hiatus. This was my first mafia book, and when I left it, it only had 34 chapters. Ang totoo niyan, minalas ako... na-reset ang phone ko, at nabura ang mahigit 50 chapters na naisulat ko na at kulang na lang sa edit. I was so brokenhearted at that time. Mas masakit pa siya sa naramdaman ko noong nag-break kami ng boyfriend ko, lalo na’t kasabay pa ng mental health struggles ko. Nawalan ako ng gana magsulat, kaya nagdesisyon akong huminto muna. But last year, when
Nakita ko kung paano siya napalunok, kung paano bumigat ang paghinga niya habang nakatitig sa katawan ko. Hindi niya itinago ang paghanga sa kanyang mga mata. Lumapit ako sa kanya, marahang hinawakan ang kanyang baba at iniangat ito upang magtama ang aming mga mata. Dahan-dahan kong pinadulas ang mga daliri ko pababa sa kanyang leeg, hanggang sa marating ko ang suot niyang necktie. I held the tie between my fingers and slowly, sensually, removed it from his collar. Hindi siya kumibo. Tahimik lang niya akong pinanood habang isa-isang lumuluwag ang buhol ng necktie niya sa ilalim ng aking mga daliri. Nang tuluyan ko iyong matanggal, kaagad ko iyong ibinigay sa kanya. At ngayon, nakatingin lang siya sa akin, ngunit sa kanyang mga mata, nababasa ko na ang kasunod na mangyayari. Pinagdikit ko ang dalawa kong kamay sa harapan niya, habang nakititig lamang sa kanya, at walang pag-aalinlangang sinabing... "Tie me now." Bahagyang napaawang ang kanyang bibig, tila nagulat sa sinabi ko. "A
Noong tuluyan na silang maglaho sa paningin ko. Ramdam ko na parang may dumagan na bigat sa dibdib ko habang pinagmamasdan silang unti-unting nawawala sa paningin ko. Nang hindi ko na sila matanaw, napabuntong-hininga ako at nagdesisyong bumalik sa cabin. Pagkapasok ko sa loob, isinara ko ang pinto at napasandal saglit dito. Tila nawala lahat ng lakas ko. Tumungo ako palapit sa kama. Mula sa pagkakatayo, halos matumba ako sa rito. Naupo ako roon, saka dahan-dahang isinampa ang aking mga paa at niyakap ang aking mga tuhod. Walang tunog sa buong silid, tanging mabibigat kong paghinga ang maririnig. At doon na ako bumigay. Bumagsak muli ang mga luha ko. Para silang malakas na buhos ng ulan na matagal nang pinipigil ng langit. Muling sumagi sa isipan ko ang lahat ng pinagdaanan naming apat, ang sakit ng bawat sugat na iniwan ng nakaraan, ang sakripisyong kinailangan naming gawin para sa pagmamahal, ang kasinungalingang pumuno sa pagitan namin, ang pagtatraydor na naglagay ng lamat sa t
Natigilan ako nang biglang sumunod si Feurene sa mag-ama, may dala siyang payong. Maalinsangan kasi ang panahon kahit walang araw. Ngunit bago pa siya tuluyang makalapit sa dalawa, dumako ang tingin niya sa akin. Napahinto siya. Nagtagpo ang mga mata namin. At sa sandaling iyon, napansin rin ako ni Marcus. Mula sa masayang tagpo ng isang pamilyang naglalaro sa dalampasigan, bigla na lang silang parehong nakatingin sa akin. Hindi ako nag-alinlangang lumapit. Tatlong metro na lang ang pagitan namin nang ngumiti ako. "Hi! How are you?" bati ko sa kanila, bago ko nilingon ang batang karga-karga ni Marcus. Napakaganda ng bata, kitang-kita ang pinaghalong katangian nina Marcus at Feurene. "How old is she?" tanong ko kay Marcus. "Two years old," sagot niya sa mahinahong tinig. Tumango ako bilang tugon. Muli kong ibinaling ang tingin kay Feurene, ngunit hindi siya makatingin sa akin. "Hindi mo ba na-miss ang pag-arte, Feurene?" tanong ko sa kanya. Noon ko lang siya nakitang lumingon,
Maging ang paghinga ko ay tila nahinto. Ang lalaking iyon… Nakita ko kung paano siya may ibinulong kay Mayor, at agad namang tumango si Mayor sa kanya. Ilang sandali lang ay dahan-dahang iniangat ng lalaki ang kanyang tingin at nagtama ang mga mata namin. Nanlaki ang mga mata ko. M-Marcus... He is alive! Kaagad siyang umiwas ng tingin. Kahit mahaba na ang kanyang buhok at may balbas pa siya, sigurado ako—si Marcus iyon. Habang hawak ko pa rin ang mikropono, nagpatuloy ako sa pagkanta. Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya, hindi alintana ang bigat ng damdamin ko sa sandaling iyon. Pilit kong pinanatili ang kumpiyansa sa boses ko, hanggang sa natapos ko ang kanta. Nagpalakpakan ang mga tao, at kasama na siya sa mga pumalakpak. "Isa pa!" sigaw ng crowd, halatang gusto pa nilang marinig akong kumanta. Hindi ko sila binigo. Muli kong tinugtog ang electric guitar at sinimulan ang panibagong kanta. Sa buong pag-awit ko, naroon lamang siya sa likod ni Mayor, nakiki-jamming sa musika
**Snow's POV**"Miss Snow, smile ka naman diyan," request ni Salim. Siya ang photographer at videographer na kasama namin for documentation para sa aming community outreach dito sa Isla ng South View Pablo.Kakadaong lamang namin sa pantalan gamit ang isang superyacht na pagmamay-ari ng isa sa mga boss ng Sandstorm Management. Walang special treatment sa SM, talagang pinagamit lang nila sa amin ang yate para hindi na mahirapan ang team namin na makarating sa islang pupuntahan. Malayo pa naman ito sa mainland.Habang bumababa ang anchor ng yate, ramdam ko ang banayad na paggalaw ng tubig. Ang hangin ay preskong-presko, dala ang halimuyak ng dagat at sariwang hangin mula sa isla. Sa di-kalayuan, kitang-kita ang dalampasigan na may puting buhangin. Napapalibutan ang isla ng malalaking puno ng niyog at makukulay na bahay-kubo. Kahit nasa laot pa lang kami, rinig na ang masasayang tugtugin at hiyawan ng mga tao.Napilitan akong ngumiti habang kinukunan ako ng litrato ni Salim."Ayos na?" t
**Demetri's POV** "Oh? You're here?" Gulat na tanong ni Demetria nang madatnan niya ako sa loob ng penthouse habang nakaupo sa harap ng grand piano. Ang mapanuring tingin niya ay agad na sumipat sa akin, para bang nagtataka kung bakit narito pa ako ngayon. Napalingon ako sa kanya, saka sinipat ang itsura niya mula ulo hanggang paa. She looks absolutely breathtaking today, dressed in an elegant shimmering light blue gown that drapes gracefully over her figure. The soft, glistening fabric catches the light with every movement, perfectly complementing her fair complexion. "Saan ang punta mo?" tanong ko habang tinitingnan siya. "I was invited to High Society Brunch Gathering," sagot niya nang walang pag-aalinlangan, kasabay ng mahinang buntong-hininga. "Oh? That sounds like a wonderful gathering," sagot ko, bahagyang itinaas ang kilay habang pinagmamasdan siya. Napailing siya bago pinaikot ang mga mata, halatang hindi sang-ayon sa sinabi ko. "If I had a choice, I wouldn’t go," sag
At doon kami nagpatuloy, walang alinlangan, walang pahinga. Hindi siya tumigil hangga’t hindi ko pa nararating ang pangatlo kong órgasmo. Paulit-ulit niyang dinala ako sa rúrok ng sarap, at ako naman, walang nagawa kundi tanggapin ang bawat ulos niya na parang hindi ko na kakayanin pa, pero gusto ko pa rin. We did it until 3 AM. I was so freaking exhausted. Parang naubos ang lakas ko sa lahat ng posisyong ginawa namin. Halos lahat ng posisyon ay nakatayo kami. Nakakapagod talaga kapag palaging nakatayo, parang hindi ko na maramdaman ang mga binti ko. Ewan ko ba kung saan humuhugot ng lakas si Demetri. He is so damn good at standing positions. Marahan akong kumilos sa kama, pakiramdam ko ay parang binugbog ang buong katawan ko sa matinding pagod. Gusto ko siyang yakapin, kaya noong pagtagilid ko at kinapa ko siya, nagulat ako nang wala siya sa tabi ko. Kaagad kong iminulat ang mga mata, bahagyang nanlalabo pa sa antok, at napatingin ako sa puwesto niya sa kama. Wala siya. Tul
Ang mainit at matigas niyang pagkalalaki, naninigas sa ilalim ng kanyang sweatpants. I barely had time to react before my face brushed against it, feeling every inch of his throbbing length even through the fabric. My breath hitched, heart pounded wildly as the realization sank in, he was aroused, painfully hard, and it was all because of me. Ginamit ko ang aking mga kamay upang ilabas iyon mula sa suot niyang pants. Ramdam ko ang bigat at init nito sa palad ko, matigas, namimintig sa pananabik. I gave him a fellatio while he was busy ravishing mine with his mouth. His tongue worked relentlessly, sending waves of pleasure through me, habang ako naman ay pilit na inaangkin siya gamit ang aking bibig. It was such a wild position... an erotic standing 69. My body hung in the air, fully exposed, completely at his mercy. After feeling the warmth of my mouth, he started humping his hips against my face, pushing himself deeper with each thrust. Napakapit ako sa kanyang hita, pilit na