Tahimik ang paligid."Si Cailyn ay isang mabait na babae. Sa loob ng maraming taon, tahimik niyang tinitiis ang lahat ng mga pasakit, hindi nag-eeksplika, hindi nagsasalita ng labis."Si Lee ay humugot ng malalim na buntong-hininga at nagsabi, "Kahit noong binigyan ninyo si Helen ng gamot at nagkaroon siya ng pagkalaglag, tahimik na tinanggap ni Cailyn ang kasalanan para sa inyo, at hindi nagsalita ng kahit isang salita sa harap ng iba."Ang nararamdaman ni Emelita sa mga oras na iyon ay masalimuot. Nang marinig niya mula kay Lee na pinili niyang pahintulutan si Cailyn na tanggapin ang kasalanan, agad na bumigat ang kanyang mukha at hindi makapagsalita ng maayos. "Bakit mo pa binanggit ‘yan ngayon, para lang bang mas maging guilty si Austin kay Cailyn?"Si Lee ay pinisil ang kanyang noo, "Gusto ko lang magdamdam para kay Cailyn."Dahil sa galit, nagging mabigat ang mukha ni Emelita."Pagkakasala?" biglang narinig nila ang isang boses mula sa isang napaka-hapdi at magaspang na tinig, "
Walang ibang mali, siya ang mali. Lahat ng nangyayari ngayon ay dahil sa kanya, at hindi niya pwedeng sisihin ang iba. "Pa, ikaw na lang ang mag-alis kay Mama, gusto ko munang mag-isa," wika niya, habang tinitingnan ang labas ng bintana. Ang araw na ito ay malabo, at madilim ang paligid. Wala ni isang sinag ng araw na matatanaw mula sa bintana. Si Emelita ay hindi mapakali, gusto sana niyang magsalita, ngunit pinigilan siya ni Lee. "Sige, mag-ingat ka, at bukas ay pupunta kami para makita ka." Tinulungan ni Lee si Emelita at umalis. Biglang tumahimik ang kwarto, na parang may nadinig na patak ng karayom sa katahimikan. Pagdating ni Felipe, nakita niya si Austin na nakaupo sa kama ng ospital, hindi gumagalaw, at hindi alam kung papasok ba siya o hindi. "Puwede ba?" tanong ni Felipe, at pumasok na siya nang marinig ang sagot ni Austin. "Boss." Pumunta si Felipe sa tabi ng kama. Habang ang mga mata ni Austin ay nakatuon pa rin sa labas ng bintana, nagtanong siya na
"Manang Fe, halika rito."Hindi pinansin ni Austin ang sakit sa kanyang dibdib, sa halip ay tumingin siya sa sekretarya at tumawag ng tao.Kanina pa nakamasid si Manang Fe sa kanila, kaya nang marinig niyang tinawag siya ni Austin, agad siyang lumapit. Wala nang hinihintay na utos, kusa niyang inabot si Dahlia mula sa kamay ni Austin at inalalayan ito nang maayos.Binitiwan ni Austin ang pagkakahawak kay Dahlia, saka ito muling tiningnan. "Ipapasama kita kay Manang Fe papunta sa ospital para magpatingin."Kumislot ang kilay ni Dahlia at agad na umiling. "Hindi na kailangan, may dalang pampahid sa kotse, gagamitin ko na lang muna.""Miss Sevilla, sasamahan na kita pababa," mahinahong sabi ni Manang Fe habang nakangiti."Salamat, abala ka pa," sagot ni Dahlia nang may disente at banayad na ngiti, saka lumingon kay Austin. "Sige, abala ka na sa trabaho mo. Magkita na lang tayo ulit sa ibang araw."Tumango si Austin bilang tugon, habang unti-unting lumalayo si Dahlia, paika-ika ang paglal
"Galit siya sa akin, kaya gusto niya akong parusahan sa paninirang ginawa ko sa kanya noon."Natigilan ang host, tila hindi agad alam ang isasagot.Maging ang mga manonood sa studio at sa harap ng kanilang mga telebisyon ay nanatiling nakatutok, halos hindi humihinga sa matinding tensyon.Ngunit hindi pa iyon sapat. Narinig nilang muling nagsalita si Austin."Mahal... Ako ang nagkamali noon. Ako ang nagkulang. Ngayong wala ka na sa tabi ko, saka ko lang napagtanto kung gaano ka kahalaga sa akin.""Araw-araw kitang pinagsisisihan. Araw-araw kitang hinahanap...""Bumalik ka na, magsimula tayo ulit... Puwede pa ba?""Sa pagkakataong ito, hindi mo na kailangang magsakripisyo para sa akin... Ako naman ang gagawa ng lahat para sa’yo...""Puwedeng... Puwedeng bigyan mo pa ako ng isa pang pagkakataon?"Mahinahon ngunit puno ng pighati ang kanyang tinig. Mababa, basag, at puno ng emosyon.Maging ang host ay natulala. Ang buong bansa—mga nanonood sa kani-kanilang telebisyon—ay hindi makapaniwal
Si Raven ay kasing-edad ni Austin, pero ang ugali niya ay malayong-malayo rito.Dahil matanda na si Mario, si Raven na ang madalas na nangangasiwa ng trust fund nito, kaya't madalas silang magkasama nitong mga nakaraang buwan.Matapos tuluyang iwan ang pamilya Buenaventura at si Austin, gusto nang magsimula ng panibagong buhay ni Cailyn. Habang buong ingat niyang pinoprotektahan ang dalawang batang nasa sinapupunan niya, sinisiguro rin niyang nauunawaan niya nang lubos ang lahat ng ari-arian sa kanyang pangalan upang makapaghanda sa mas maayos na pamumuhunan sa hinaharap.“Sanay na ako. Hindi mo na kailangang ubusin ang oras mo sa akin. May sarili kang buhay, gawin mo na lang ‘yon.”Kasabay ng paglunok sa kinakain niyang dumplings, sinabi niya ito kay Raven.“Ano, naiirita ka na sa’kin?” pabirong tanong ni Raven.“Hindi naman.”Ngumiti si Cailyn habang nilalasap ang halos maubos nang dumplings sa kanyang mangkok. “May chef, yaya, driver, at mga espesyalistang nurse na nakatutok sa aki
“Auntie.”“Dahlia, hindi mo napanood ang interview ni Austin, ‘di ba?” Tanong ni Emelita, halatang nag-iingat sa tono nito.“Napanood ko na.”Wala nang dahilan para itago ni Dahlia ang totoo, lalo na’t tiyak niyang magiging laman ng balita ang bawat salitang sinabi ni Austin. Balang araw, paulit-ulit itong pag-uusapan ng publiko, parang isang sugat na hindi na muling magsasara.“Dahlia, si Austin… galit lang ‘yun sa akin. Sinisisi niya ako sa desisyong paghiwalayin sila ni Cailyn. Ang mga sinabi niya sa interview, dala lang ng sama ng loob, hindi iyon totoo. Huwag mong dibdibin.”Bakas sa tinig ni Emelita ang pagmamadali niyang kumbinsihin si Dahlia.“Sa totoo lang, sa puso ko, ikaw ang mas karapat-dapat kaysa kay Cailyn. At sigurado akong gano’n din ang nararamdaman ni Austin. Sinadya lang niyang sabihin ang lahat ng iyon para saktan ako.”Pinatibay pa niya ang kanyang kwento, “Alam mo namang pinalaki ko siya sa piling ng lola niya. Simula noon, may sama na siya ng loob sa akin.”Hum
Isang napakalaking negosyante na hindi mataya ang kayamanan—siyempre, alam na alam ito ni Dahlia. Pero… "Dad, paano ko naman makikilala si Raven?" “Dahlia, interesado ang mag-amang Mario na mag-invest sa Sev Pharmaceutical natin. Bukas, pupunta kami ng kuya mo para makipagkita sa kanya. Mas mabuting umuwi ka na agad, kung maaari, sa flight ngayong gabi.” Nagningning ang mga mata ni Dahlia nang marinig iyon. “Totoo ba ‘yan, Dad?” “Oo.” “Okay, babalik ako mamayang gabi.” Ang mag-amang Mario at Raven ay itinuturing nang mga haligi ng negosyo sa Pilipinas. Ngunit sa harap nina Mario at lalo na ni Raven, sa larangan ng internasyonal na investment—sila’y para lamang mga baguhan. Kaya naman nang marinig nilang interesado ang pamilya Tan sa Sev Pharmaceutical, hindi na sila nag-atubiling makipagkita sa hotel kung saan nanunuluyan si Ravem. At siyempre, kasama si Dahlia. Pagpasok pa lang nila, isang matalim ngunit mapanuksong ngiti ang gumuhit sa labi ni Raven. Alam niya agad ang sit
Huling lumabas si Dahlia.Ngunit bago pa siya tuluyang makalabas ng pinto, huminto siya at muling lumingon kay Raven.Sa unang pagkakataon, ngayon lang niya nakita nang malapitan si Raven. Hindi niya maitanggi, may kakaibang pwersang humihila sa kanya patungo rito.Tama nga ang naisip niya—mas mainam pang siya ang makapangasawa ni Raven kaysa kay Austin.Kung mapapangasawa niya ito, hindi lamang makaliligtas ang pamilya Sevilla sa matinding krisis, kundi ang sariling yaman at kapangyarihan niya ay tataas rin nang hindi masukat.Nagpigil siya ng ngiti, saka malambing na nagsalita, “Mr. Raven, maaari ba akong magtanong?”Si Raven, na noon ay kasalukuyang may tinatawagan sa telepono, ay sandaling tumigil at tumingin sa kanya. May bahagyang lamig sa kanyang mga mata."Miss Dahlia, ano iyon?"Ngumiti si Dahlia—banayad, pino, may halong pambabighani."Bakit ka interesado sa Sev Pharmaceutical ng aming pamilya?"Alam niyang hindi naman ganun kaganda ang kita nitong mga nakaraang taon. Sa tot
Sa nakaraang kalahating buwan, hindi nagkaroon ng payapang araw si Emelita.Maraming bagay ang bumabagabag sa kanya, pero ang matinding sakit ng ulo na ilang buwan nang bumabalik ay muling umatake.Noong nandoon pa si Cailyn, tuwing sumasakit ang ulo niya, ito ang naghahanda ng gamot para sa kanya at marunong din magmasahe. Napakakomportable ng paraan ng pagmamasahe nito—isang beses lang siya mahilot, halos hindi na bumabalik ang sakit ng ulo niya.Kaya nang paalisin niya si Cailyn, nakalimutan niyang ito pala ang may pinakamabisang paraan para maibsan ang kanyang sakit.Ngayon, kahit uminom siya ng gamot at matulog, wala nang bisa.Sa nakaraang dalawang linggo, halos pumuti na ang kalahati ng kanyang buhok dahil sa matinding pahirap ng sakit ng ulo. Pumayat na rin siya nang husto.Nang iulat ng mayordoma na naroon si Dahlia, agad siyang sumigaw sa galit, “Palayasin mo siya!”Naguluhan ang mayordoma, hindi alam kung bakit nagbago ang ugali ni Emelita kay Dahlia. Nanginginig nitong sag
“Pasensya na.” Napakamot sa noo si Cailyn. “Hindi ko dapat hinayaang makatulog ako.”“Hindi ka ba nakatulog nang maayos kagabi?” tanong ni David habang patuloy na nagre-record ng data at tinatanong siya.“Ayos lang, hindi ko rin alam kung paano ako nakatulog.” Sabi ni Cailyn habang tumatayo.Pagkabangon niya, agad na nahulog ang blazer ni David na nakapatong sa kanya.Mabilis niya itong pinulot at tiningnan.Walang duda, pagmamay-ari talaga ito ni David.“Salamat sa coat mo, bakit hindi mo na lang ito isuot?”“Ikaw na muna, susuotin ko na lang mamaya.” Sabi ni David nang hindi man lang tumitingin.Sunud-sunuran si Cailyn at isinabit ang coat sa sandalan ng upuan. Saka niya iniabot ang kamay niya rito.“Tara na.”“May limang minuto pa bago tayo umalis, linisin mo na ang gamit mo para makakain na tayo.” Sabi ni David.Tumingin si Cailyn sa data na naitala niya, saka ngumiti at masunuring nag-ayos ng gamit niya.Nang mailigpit na niya ang mga gamit na kailangang kolektahin, napatingin si
Sakto namang may klase nang hapon at si Sophia ang professor.Pagkatapos ng klase, sinubukan siyang habulin ni Cailyn para kausapin.Pero tinapunan lang siya ni Sophia ng matalim na tingin, sinabihan ng "p*ta" nang pabulong, at dire-diretsong naglakad palayo na parang walang nakita."Uy, Professor Sophia, alam mo ba kung bakit mas pinili ng Dean na ikaw ang umalis kesa ako ang matanggal?" patuloy na habol ni Cailyn habang tinatanong ito.Napakunot-noo si Sophia.Huminto rin siya sa wakas, at malamig na tumitig kay Cailyn. "Hindi ba dahil nakatulog ka na kina Adonis at David? Syempre, ipagtatanggol ka nila."Napangiti si Cailyn. "Ah, so ganun pala ang tingin mo kay Professor David? Kung ganyan, bakit mo pa siya gusto?"Napahiya si Sophia, hindi alam ang isasagot."'Yung halaga na naibibigay ko sa university, hindi mo kayang ibigay. Walang Dean na tatanggi sa isang malaking donasyon mula sa mga sponsors para lang protektahan ang isang professor—lalo na kung may baho ang professor na ‘yo
Hindi napigilan ni Uncle Wade ang mapabuntong-hininga. “Si Cailyn ay napakabuting babae. Bakit hindi kayo magkasundo? At bakit mo siya iniwan?”Matanda na si Uncle Wade, pero ilang dekada siyang naglingkod sa pamilya Tan. Kahit pinalaya na siya at bumalik sa probinsya, hindi niya kailanman nakalimutan ang mga nangyari sa pamilya Tan.Isang taon na ang nakalipas mula nang pumutok online ang love triangle nina Austin, Helen, at Cailyn. Natural lang na umabot rin sa kaalaman ni Uncle Wade ang eskandalo.“Uncle Wade, kasalanan ko ang lahat. Ako ang may mali.” Napayuko si Austin, ramdam ang bigat ng konsensya at guilt. “Pinabayaan ko si Cailyn. Sinaktan ko siya. Hindi ko siya pinahalagahan…”Kung may pagkakataon lang sanang ulitin ang lahat…Pero nakakalungkot. Walang rewind button ang buhay.Matapos ang hapunan nila ni Uncle Wade, sinigurado muna ni Austin na makakauwi nang maayos si Uncle Wade at ang kanyang apo.Iniutos din niya kay Felipe na magpadala ng ₱500,000 bilang pasasalamat kay
Sa loob ng itim na Maybach, tahimik na nagbabasa ng mga dokumento si Austin habang ang driver na si Kristopher ay nakatutok sa daan. Biglang may humarang sa harapan ng sasakyan—isang bodyguard na halatang nagmamadali. Agad na inapakan ni Kristopher ang preno.Mabuti na lang at kalalabas pa lang nila ng garahe, kaya hindi ganoon kabilis ang takbo ng sasakyan. Ngunit ramdam pa rin ang biglaang paghinto.Hindi nag-angat ng tingin si Austin, ngunit bahagyang gumalaw ang kanyang talukap at tumingin sa windshield.“Boss, bodyguard ni Dahlia.” Agad na iniulat ni Felipe, na nasa passenger seat.Napatingin si Austin sa harapan. Bumaba mula sa isang kotse si Dahlia at mabilis na lumapit, halatang hindi niya intensyong umalis hangga’t hindi siya kinakausap nito. Bahagyang sumikip ang kanyang mga mata at malamig na inutusan si Kristopher, “Huwag mong pansinin, patakbuhin mo.”Walang tanong-tanong, tinapakan ni Kristopher ang accelerator. Umungol ang makina ng sasakyan—isang mabangis na paalala na
Sa Opisina ng Buenaventura Group.Abala si Austin sa pagbabasa ng mga dokumento nang biglang may kumatok. Pumasok si Felipe."Hindi ba kita pinapasok?" tanong ni Austin nang hindi man lang tumitingin.Nanatiling tahimik si Felipe, halatang may gustong sabihin pero nag-aalangan.Hindi siya pinansin ni Austin at tinapos muna ang binabasa. Matapos pirmahan ang huling pahina, saka lang siya napatingin kay Felipe at doon niya napansin ang kaba at takot sa mukha nito."Sabihin mo na," malamig na sabi niya, pero ramdam na niya ang hindi magandang balita.Ibinaling ni Felipe ang tingin sa sahig. "Boss… kagabi sa engagement party, may pinadalang ‘regalo’ si Raven para sa’yo."Napakunot ang noo ni Austin sa narinig.Si Raven?Hindi sila magkaibigan. Wala silang anumang koneksyon.Kahit may kaunting pakikisama si Lee sa pamilya Tan noon, alam nilang ang pamilya Buenaventura ang may utang na loob sa mga Tan—hindi baliktad.Kaya anong dahilan ni Raven para regaluhan siya? Malamang, may mas malalim
Maya-maya, lumapit ang butler at sinabing handa na ang hapunan. Lahat ay agad na tumuloy sa dining area, kung saan nakahain na ang napakaraming masasarap na pagkain sa bilog na mesa."Wait lang, 10 minutes lang, magluluto pa ako ng dalawang side dish," sabi ni Cailyn bago pa sila makaupo.Dahil nangako siya kay Prof. David na siya mismo ang magluluto para sa kanya, hindi niya ito pwedeng balewalain."Ang dami nang pagkain, sapat na ‘to," sabat ni Yllana.Ngumiti si Cailyn, parang pamilya na ang turing niya sa Tan family at hindi na nagdalawang-isip na sabihin, "Pinangako ko kay Prof. David na ako mismo ang magluluto para sa kanya, at hindi ko pwedeng baliin ‘yon."Hindi kalayuan, nakatayo si Mario at tahimik na pinagmamasdan ang usapan. Napatingin siya kay David nang may bahagyang pagbabago sa kanyang ekspresyon.Ngumiti si David, bakas sa mukha ang banayad na pag-aalaga. "Tama siya, sobra-sobra na ang pagkain ngayon. Kung magluluto ka pa, masasayang lang."Tiningnan muli ni Cailyn an
Sa Cambridge City.Sa ika-100 araw nina Daniel at Daniella, dumating ang pamilya Tan sa Weston Manor—kasama si Yanyan.Handang-handa si Yllana para sa kanyang mga "apo." Apat na sasakyan ang puno ng mga regalo—mula sa pagkain, damit, laruan, at kung anu-ano pang mamahaling gamit. Halos lahat ay custom-made, walang tipid, walang kulang.Pero pagdating nila sa manor, wala roon si Cailyn. Abala ito sa kanyang research sa laboratoryo ni David.Walang nakakaalam sa pagdating ng pamilya Tan. Gusto nilang sorpresahin si Cailyn. Nang tanungin sila ng butler kung gusto nilang ipatawag ito, mabilis na sumagot si Raven, "Huwag. Hayaan natin siyang mag-focus muna."Kaya habang hinihintay nila si Cailyn, pinaglaruan muna nina Yllana at Yanyan sina Daniel at Daniella.Pero ang totoo, may mas malalim pang dahilan kung bakit naroon si Yanyan.Nais niyang humingi ng tawad kay Cailyn.Noon, bulag siya sa katotohanan—pinaniwalaan niya si Yuna at muntik nang gumawa ng malaking pagkakamali. Nang ipagtangg
Nang mapagtanto ni Emelita ang sitwasyon, bigla siyang tila may naisip.Saglit siyang nag-alinlangan, pero sa huli, sinabi niya, “Dahil wala si Austin… mas mabuti sigurong ituloy na lang ang engagement—”“Hindi, Mommy.”Bago pa matapos ni Emelita ang sasabihin niya, agad siyang pinutol ni Dahlia Song. Agad itong tumayo, halatang kabado pero determinado. “Kaya kong mag-isa. Tulad ng sinabi ni Austin, kaya kong tapusin ang engagement kahit wala siya.”“Oo, tama.” Mabilis ding sumang-ayon si Lydia, ina ni Dahlia, pilit na ngumingiti para mapanatili ang dignidad nila. “Siguradong may mas mahalagang dahilan si Austin kung bakit hindi siya nakadalo. Hindi natin siya masisisi.”Alam ni Emelita na ayaw ng mga Sevilla na matanggal ang engagement nila ni Austin, lalo na sa harap ng napakaraming tao. Dahil mukhang tanggap naman ng pamilya Sevilla ang nangyari, wala na siyang nagawa kundi hayaan ito.At sa ganitong paraan, ang dapat sana’y pinakamagandang engagement party ng dalawang prominenteng