Napakamot na lamang ako sa aking ulo, “sorry po!” Naku po! Nakakahiya! Lumapit sa akin si Stefan at hinawakan ang kamay ko, “you’re so adorable, babe!” Nilagpasan namin ang kanyang Tito without saying goodbye. “What a shameless son.” Mahina ngunit rinig na rinig kong sabi ng kanyang Tito dahil hindi pa naman kami nakakalayo masyado. Tumigil ako pero naramdaman kong humigpit ang pagkakahawak ni Stefan sa aking kamay. “Hayaan mo lang siya.” Malayo ang tingin niya, siguro ay malalim ang iniisip niya. Hinila niya ako ng maingat hanggang sa makahanap kami ng table na bakante. “I’ll get some foods.” “Ayaw mo bang samahan kita?” “No, hintayin mo na lang ako dito.” Hindi na ako sumagot pa at umalis na siya. Pasimple kong tinitingnan si Tita Naomi na ngayon ay nag-uusap sila ng Tito ni Stefan. Based sa mga expression ng mga mukha nila mukhang seryoso ang pinag-uusapan nila. Para bang ang komplikado ng buhay ni Stefan kahit na mayaman siya may ganito pa palang nangyayari sa buhay niya.
Two weeks na ang nakalipas after ng reunion nila. So far, masasabi kong naging mas close kami ni Stefan after that night, mas naging komportable. Kahit papaano ay nagiging open na siya sa akin kahit kaming dalawa lang. At ayun naman ang gusto kong mangyari.“Anong oras tayo aalis? O-Okay lang ba kung mamaya na lang?” Tanong ni Stefan. Aalis kasi kami ngayon dahil bibili kaming baon ni Raya, nakita kasi ni Raya ‘yung kaklase niya may baon na mga snacks kaya nag request siya na gusto niya rin iyon. Doon na rin siya nakatira sa mansyon nila Stefan dahil iyon ang kagustuhan ni Tita Naomi para naman daw may kasama siya. Nung una ay nag aalangan pa ako dahil kilala ko ang kapatid ko lalo na kung mawala it sa mood o bigla na lang mainis o kung ano pa man na hindi pa nakikita ni Tita. Pero she still insist na okay lang. Kaya hindi na ako tumutol pa lalo na nakita ko rin kay Raya na gusto niya rin siguro ay talagang naghahanap siya ng alaga ng isang ina. Kitang-kita ko pa ang saya sa kany
Binabalik ko lahat ng halik na binibigay niya sa akin. Hinawakan pa niya ang batok ko para alalayan ito. Hahawak sana ako sa kanyang likuran ng bigla kaming maghiwalay dahil sa gulat ng mag ring ang cellphone niya. “F*ck! I-I’m sorry.” Sabi niya at napahilamos pa siya sa kanyang mukha. Tarantang nilapitan ang cellphone na tumutunog. Habang ako ito nakatulala lang habang sinusundan siya sa mga gagawin niya. Hindi pa masyadong pumapasok sa isip ko ang ginawa namin ang alam ko lang ay… this time, ramdam ko ang pagiging sincere niya sa ginawa niyang paghalik sa akin. Nung unang pagkikita namin siya pa ang nagtanong sa akin kung inaalala ko ba na baka mahulog siya sa akin. Hindi kaya nahulog na siya sa akin? Sa ilang linggo naming magkasama, aaminin kong talagang kumpirmado ko ng nahulog na ako ng tuluyan sa kanya. Dapat ko bang ipaalam sa kanya o mas mabuti pang hintayin ko na lang siyang mauna?“C-Cerise?!” Napalingon ako ng banggitin niya ang pangalan na ‘yun nang sagutin niya ang
“Bakit ako ang magsasabi? Bakit hindi na lang ikaw?” Tumingin ako sa kanya, kahit pa nahihirapan ako dahil nakatingala ako habang naglalakad kami, pinilit ko pa rin hulihin ang reaksyon niya. “What—”“Bakit kailangan ako? I mean bakit hindi na lang ikaw ang magsabi kay Tita na hindi mo naman pala talaga ako minahal?” Inirapan ko siya at tinanggal ko ang magkahawak naming kamay. Nauna na akong maglakad sa aming dalawa, “hindi pwedeng ako ang magsasabi—”Hindi ko ulit siya pinatapos magsalita. “Eh, ‘di kung hindi mo kayang sabihin, walang magsasabi.” I smirked when I say this. “Or… bakit kaya hindi na lang si Cerise ang utusan mo? Sabihin niya tunay at tapat naman kayong nagmamahalan na dalawa.” Hinawakan niya ako sa aking braso. Buong lakas ko siyang hinarap, “Stefan. Hindi ba pwedeng maglaho na lang ako bigla? Bakit kailangan ko pang mag explain kung bakit tayo naghiwalay?” “Kasi in that way mapapadali ang pagpapakilala ko kay Cerise!” Pasigaw na niyang salita sa akin. Napaling
Kahit pa hindi ko siya maintindihan at hindi ko kilala kung sino ang babaeng binabanggit niya ay nakinig pa rin ako ng maigi sa kanya. Tiningnan niya ako at kitang-kita ko sa mga mata niya ang hirap at sakit. Pinahid niya ang mga luha ko gamit ang palad niya, nanginginig pa ito pero he managed to wipe my tears. “Aren’t you scared of me?” “Bakit naman ako matatakot sa’yo?” Kunot-noo kong tanong sa kanya. “What if malaman mong my dad killed someone? And what if you knew that I was with him that time?” He seriously asked me. To be honest, hindi ko alam kung anong dapat kong isagot sa kanya. Okay lang ba ang tamang sagot? Pero ang tanong, okay lang ba talaga sa akin? Okay lang ba para hindi siya masaktan at hindi na makadagdag pa sa sakit na nararamdaman niya? “O-Okay lang— I mean, hindi mo naman siguro inutusan ang dad mo sa ginawa niya. Hindi mo rin naman kasalanan ‘yung ginawa niya. Kasama ka lang niya but it doesn’t mean you did it… too.” Pero ang totoo kinakabahan ako sa tanon
Nakalagay sa gilid ng mukha na iginuhit niya ang pangalan na nakasulat sa malalaking titik sa ilalim naman nun ay ang edad. ELIAM7 years old“Eliam?” Tanong kong bigla na dapat sa sarili ko lamang. “Calliste first love!” Masayang sabi pa niya at may mapanuksong tingin pa siya sa akin. Binalik ko ang tingin ko sa drawing ni Ate Raya. His eyes…Pumikit ako ng mariin at doon para akong bumalik sa nakaraan kung saan naalala ko lahat ng masasayang memories naming dalawa. Siya ang last dance ko noong 7th birthday ko. Ang pamilya namin ay malapit sa isa’t-isa na para kaming mag kamag-anak dahil hindi pwedeng hindi kasama ang pamilya namin sa tuwing may mga gatherings sila. Minsan pa nga pupunta ako sa kanila para lang manuod ng Teen Titans kasi boring manuod mag-isa. Sabi pa nga ng parents namin ay pinanganak kami sa parehas na year kaya para kaming kambal ni Eliam. ‘Yun nga lang, ako kasi masungit at vocal habang siya naman ay pinipiplit maging matapang pero soft-hearted siya. Pero i
Nang sabihin niya iyon ay parang mayroong katahimikang bumalot sa pagitan naming dalawa, tanging huni ng ibon at pag-ihip ng hangin na dahilan ng pagkalaglag ng mga dahon na nagmumula sa puno. Sabi ko para kaming kambal dahil ang mga magulang namin ay pinagparehas ang second name namin. Kung siya si Stefan Eliam, ako naman si Calliste Elia. “Huy!” Kunwari pa niya akong ginulat. Hindi ba niya ako naalala? Nung nakita niya si Raya at narinig niya ang pangalan na Raya hindi ba niya naalala nag Ate ko? Kung tutuusin ay close sila noon dahil lagi kong inaasar si Eliam.Wala lang, crush ko kasi siya nung mga bata kami kaya kapag inaasar ko siya at naasar siya natutuwa ako. Napatakip pa ako sa aking bibig ng biglang pumasok sa isip ko ang pagkahilig ni Raya sa pagguguhit at bakit ako nangungulit kay Ate na turuan akong mag drawing noon. Dahil kay Eliam ‘yun.Minsan kapag nasa bahay namin siya nagkakasundo sila ni Raya dahil parehas silang mahilig gumuhit. Naiinggit ako dahil gusto ko ri
“Paanong pareha—” Hindi ko na natuloy pa ang sasabihin ko dahil tumunog ang cellphone ko. Kinuha ko ito, without looking at the screen I answered it. “Bes!” It’s Myla. “Bes? Bakit?” “Nagtatampo na ako sa’yo ah! Nagkita kami ng handler mo si Madam Amelia—”“Wait!”Kinalabit ko si Stefan sinenyasan ko siyang bababa ako para makapag-usap kami ng ayos ni Myla. Anong sasabihin ko kay Myla, nang malaman niya ang trabaho ko sa bar galit na galit siya at kung anu-ano na ang mga pinagsasabi niya sa akin, ngayon pa kaya! Baka sinabi ni Madam Amelia ang binigay niyang trabaho sa akin!“B-Bes, ano…” “Anong ano ka dyan! Hindi ko alam na hindi ka na pala sa bar nag tatrabaho buti naman at hindi ka na doon.” Sa boses niya mukhang hindi naman siya dismayado. “Oo, binigyan na ako ng bagong trabaho ni Mada—”“Alam ko! Buti nga at nag assistant ka na lang. Mas okay pa ‘yan para naman kapag naghanap ka na ng bagong trabaho may malalagay ka ng experience mo.” Nakahinga naman ako ng maluwag ng mala
Stefan's POVPapunta ako ngayon kung saan ako madalas isama ng aking Ina, kung saan ako madalas pumupunta pag gusto ko ng tahimik na paligid at kung saan ako madalas pumunta pag gusto kong makapag isip ng mabuti. Sa Cafe Adelina bandang Silang, Cavite.Pababa na sana ako ng aking kotse ng makita ko ang babaeng lagi kong napapansin sa school ko noong college ako. Ang ganda ganda niya talaga, hindi siya katangkaran siguro mga nasa 5'3 ang height niya, morena ang kulay ng kaniyang balat, bagay na bagay sakaniya ang mga bilugang mata niya at naging dagdag sa ganda niya ang mahabang buhok. Napapansin ko siya dahil isa siya sa c-singer ng school namin. Parehas kaming course which is BA in Communication. 4th year ako nun 3rd year college siya, So I bet graduating student siya ngayon.Tuluyan na akong lumabas ng kotse at ng malapit na akong makarating sa kinatatayuan nila narinig ko ang lalaking lagi kong napapansing kasama niya nung college pa ako. BF niya siguro 'to."Hindi kaya mapagalitan
Calliste's POVAfter 13hrs and 32 minutes Ladies and gentlemen, welcome to Milan Malpensa Airport. Local time is 8:32 in the evening and the temperature is 8'c.For your safety and comfort, please remain seated with your seat belt fastened until the Captain turns off the Fasten Seat Belt sign. Please check around your seat for any personal belongings you may have brought on board with you and please use caution when opening the overhead bins, as heavy articles may have shifted around during the flight. If you require deplaning assistance, please remain in your seat until all other passengers have deplaned. One of our crew members will then be pleased to assist you.On behalf of Timeless Airlines and the entire crew, I'd like to thank you for joining us on this trip and we are looking forward to seeing you onboard again in the near future. Have a nice evening!" sabi ng Flight attendant ng Timeless Airlines"grabeeeeeeee!!! I can't believe na nasa Italy na ako!!!" manghang-mangha na
Hindi ko alam kung anong pinasok ko—kung bakit ba naman ako pumayag. Alam ko naman sa sarili kong hindi ako marunong mag volleyball at lalo na ang mag basketball. Kunot-noo akong tiningnan ng teacher namin, alam ko sa tingin niyang ito ay pinapahiwatig niyang nagtataka siya sa akin. “ar-are you sure, Ms. Garza?” Pagkumpirma niyang muli.Napayuko na lamang ako dahil sa hiya na nararamdaman ko, alam ko… Hindi ko man makita ang mga itsura ng mga kaklase ko ay ramdam ko na agad ang mga mapanuksong tingin at simpleng tawanan nila. “Op-Opo.” Baka ito na rin ang pagkakataon ko para magkaroon ng kaibigan. Walang nagsalita… wala rin akong naririnig na mahinang tawanan, kaya naman iniangat ko na ang tingin ko sa aming guro. Ngunit… iginala ko ang tingin ko sa mga kaklase ko. Pagkakamali yata na nag angat pa ako ng tingin dahil nakita ko ang mga reaksyon sa mga mukha nila. Ang iba ay nagpipigil lang ng tawa, ang iba ay nakataas ang kilay sa aki—“Wahahahaha!” at ang iba ay hindi na napigilan
There's a secret behind these colors, I want us to wear this because blue represents, depth, trust, loyalty, sincerity, and faith while white represents innocence. I want us to start from all of these.I knocked on my door, "Are you done?" I asked her."Oo, lalabas na ako." Mayamaya lang ay bumukas na ang pintuan ng kwarto ko at niluwa siya nito."You are so beautiful, Calliste."Umikot pa ito na tila prinsesa.Nakangiti habang hawak niya ang magkabilang laylayan ng kanyang paldang puti."Bagay ba sa akin?" Oo, nakatali ang kanyang buhok pero lumapit ako dito para tanggalin ang pagkakatali ng kanyang buhok. "Why? Hindi ba bagay 'yung ayos ng buhok ko?""Bagay naman pero gusto kong makita kang nakalugay ang buhok." I kissed her on her forehead."Let's go? Para maabutan natin ang sunset." She said.Magkahawak-kamay kaming bumaba sa hagdan and nagpaalam na rin kina Mommy at kay Raya. While Khai is busy with his work.I was nervous but when I saw them smiled at us. Parang unti-unting nawa
Stefan's POVI woke up with her in my arms, sleeping.Ito 'yung gusto kong mangyari, 'yung gumising ako ng nasa tabi ko lang siya.I kissed her on her forehead and caressed her cheek."I love you, Elia."She moved a little and gradually opened her eyes, "I love you too, Eliam."I sweetly smiled at her, "Are you ready for later?" I asked her.This day... is the big day for us and I am so damn excited!I planned to propose to her at the top of the mountain.As I promised before, I'm gonna marry her.I still haven't totally forgotten about Cerise but I'm trying my best not to think about her anymore. I want to see her as Calliste.I'm still confused, but I don't want to let her go.But I have to admit, every time I look at her even though I know she has forgiven me and my Dad for being the reason for her parents' car accident, I can't help but feel guilty for what happened.As much as I wanted to see her that day, I didn't think that we would be the reason for her parents' loss.They los
"Calliste?" Napabaling ako ng tawagin ako ni Tita Naomi."Tita?" nilapitan ko siya, "kamusta na po si Stefan?" By this time, I'm hoping na okay na may improvement sa kanya.Nandito lang ako sa guest room ng mansyon nila Tita Naomi para na rin kasama ko si Raya.It's been two days after nang gabing iyon. May itinurok si Khai sa kanya para kumalma at nag decide na rin ako na 'wag nang ipilit pa dahil hindi ko na rin kayang makita si Stefan nang nahihirapan. Tama si Khai, lalo ko lang pinahirapan si Stefan.Kasi masyado akong nag magaling, masyado rin akong dinala ng pagmamahal ko sa kanya sa puntong gustong-gusto kong maalala niya ako kahit sa maling paraan.Kaya nag decide na rin akong 'wag munang magpakita sa kanya, hindi ako lumalabas ng kwarto hangga't alam kong nasa living room or nasa dining room sila, ganun din ang kapatid ko hindi rin ilalabas ni Tita Naomi kapag si Stefan ay kumakain or kasama si Khai na uupo sa living room.Aalis din ako dito kapag nasiguro ko nang nasa mabuti
“Starfire!” I called her that way because we’re playing! Weeee!“I did not know you before, so to me, you are normal.” She said then she rolled her eyes. “Bakit ayan ‘yung sinabi mo?” “Kasi ayan ‘yung naalala kong line kahapon sa episode—-”“You’re talking to Cyborg, not Robin.” I said at umalis na ako sa harapan niya. “You could have simply told us this and asked for our help." She said. “Hayy. Ano bang gusto mo para kay Robin at Starfire na lines lang?” She’s annoyed and her voice is sarcastic. “Syempre, tayong dalawa lang ang naglalaro, eh!” But I am the most annoyed. “Ang pangit mong kalaro talaga! Buti pa si Beast Boy!” She said and ran away. Hinabol ko siya kasi ayaw kong nag-aaway kaming dalawa. “Sorry na! Sige na kahit anong lines na lang ni Starfire! Gusto ko kasi ‘yung mga moments lang nila ni Robin eh.” “Hindi naman kasi pwede ‘yun!” Sigaw niya ng maabutan ko siya. Huminga siya ng malalim at tumigil sa pagtakbo, he pointed her finger at me, “we are your friends, Rob
Bumalik ako sa office table at inayos ko na ang mga papel, kinuha ko lang ang mga importante, ni-lock ko ulit ‘yung drawer at saka ako umalis sa study room. “Calliste!” Lumapit ako sa balcony dito sa loob ng bahay namin.Kita dito ang mga taong papasok sa pintuan, at ang living room namin. Nakita kong pumasok si Khai, “Calliste?” Tawag niya ng makita niya akong nakatingin din sa kanya. “Oh?” Sagot ko at bumaba na ako ng hagdan, napabaling pa siya sa hawak kong folders. “Bakit?” Nang magkaharap na kami. I tried to be cold towards him even though he was not at fault for what was happening to us.“I’m really sorry.” “Sana kaya rin sabihin sa akin ‘yan ni Stefan, ‘no?” I sarcastically said. Umupo ako sa L couch namin. Ang tagal na rin nito pero parang bagong bili pa rin. “Where is Stefan?” Hinanap agad ng mga mata niya si Stefan na para bang nag babaka-sakaling makita niya sa kung saang sulok ng bahay namin. “Wala siya dito, umalis na siya kanina pa.” I answered him coldly. Mayama
Stefan’s POVI laughed at what he said, “Are you f*cking joking right now, Khai?!” “I don’t have time saying useless things here, Stefan. Paano kung mapatunayan ko sayong si Cerise ay si Calliste? What will you do?” Napahawak ako sa aking ulo dahil sa kirot na nararamdaman ko dito. Mariin akong napapikit ng may mga alaalang pumasok sa aking isip. “If you have given a chance to change your name, what name do you want?” I asked her. Umikot-ikot ito na para bang nag ba’ballet pa siya, “I want my name to be Cerise!” Masayang sinabi niya. At tumigil ito sa pag-ikot. “Kasi ayun ang favorite namin ni Ate Raya na kinukuha namin sa cake!” “Huh?” “Hayy naku! Eliam naman kasi ayan ‘yung pinapatikim ko sa’yo nung birthday ni Tita Naomi ‘di’ba ‘yung red sa may cake niya. Hindi ba sabi ko pa sa’yo nun siya ‘yung kitang-kita dahil color red siya tapos kasi ‘yung mga kasama niya sa cake ay black and white. Sabi ni Mommy, ang Cerise daw ay Cherry.” “Pero gusto ko pa ring tawagin kang Elia o ka