Grace is back after two years! 🙀
“Teka lang!” sigaw ko, ang boses ko ay nag-aalala at puno ng pagkalito. Nakatingin ako sa pari, ang kamay ko ay nakataas, sinusubukan kong pigilan ang pagbigkas niya ng mga panatang ikakasal sa babaeng nasa harapan ko. Hindi si Kaisha ito. Hindi ito ang babaeng dapat kong pakasalan. Hinawakan ko ng mahigpit ang braso ni Grace. “Nasaan si Kaisha?” Umaalingawngaw ang aking boses sa loob ng simbahan. “She’s gone,” nakangising sabi ni Grace. “Ano ang ginawa mo sa kaniya?!” Namilog ang aking mga mata nang makita ang hawak niyang baril. Itinutok niya ang baril sa pari. Napalingon ako sa mga tao nang biglang nagkagulo sa loob ng simbahan. Nag-uunahang makalabas ang ibang guest. Naiwan ang aming mga pamilya ni Kaisha. “Itutuloy mo ba ang kasal o pasasabugin ko ang ulo mo?” matigas na sabi ni Grace sa pari. Tumingin ang pari sa akin. “Nasa simbahan tayo. Huwag kang – ” Hindi natapos ng pari ang kaniyang sasabihin nang biglang nagpaputok ng baril si Grace. “Please continue the ce
Napakapit ako ng mabuti sa upuan ng kotse ni Mark sa sobrang bilis ng pagmamaneho niya. Parang lalabas ang kaluluwa ko sa katawan. Kahit ilang beses ko na siyang sinabihan na dahan-dahan sa pagmamaneho ay hindi siya nakikinig. “Malaki ba ang galit mo sa akin?!” asik ko kay Mark nang makarating na kami sa gubat. Luminga-linga ako sa paligid. “Nasaan tayo? Bakit hindi ko nakikita ang asawa ko?” Napamura ako nang ibato niya sa akin ang isang baril. “Tatahimik ka ba o patatahimikin kita? Gusto mo bang sumunod kay Grace?” He smirked. Nauna siyang naglakad at sumunod naman ang mga tauhan niya. Napadapa ako at mabilis na nagtago sa malaking puno nang bigla kaming pinaputukan ng baril. Sinulyapan ko si Mark, abala siya sa paglalagay ng bala sa kaniyang baril. Tumayo siya bigla at nagpaputok ng baril. Hindi ko mapigilang mamangha nang makita kung paano niya paglaruan ang tatlong baril na hawak niya. Nakikita ko si Brielle sa kaniya noong nakausap ko ang aking kapatid kung kanino niya n
Sinubokan kong tumakbo, ngunit huli na dahil nahawakan ulit ni Ben ang aking suot na wedding gown. Halos mahubaran niya na ako sa ginagawa niya. Mahigpit niyang hinawakan ang aking braso at hinila paakyat ng hagdanan.“Bitawan mo ako!” sigaw ko, pilit na inalis ang kaniyang kamay sa braso ko. Sisipain ko sana siya, ngunit mabilis niyang nahuli ang aking paa.“Subokan mong tumakas ulit, hinding-hindi ako magdadalawang-isip na saktan ka, Kaisha,” pagbabanta ni Ben.“Ano ba ang kailangan mo sa akin? Bakit ayaw mo kaming tigilan?!”“Ipaparanas ko kay TJ ang ginawa niya sa akin. Gagawin ko rin siyang halimaw!”“Tumigil ka na, Ben! Walang mapupuntahan ang ginagawa mo! Mas lalo mo lang pinapalala ang sitwasyon!”“Titigil lang ako kapag nawala na siya, Kaisha. Huwag kang mag-aalala dahil matutunghayan mo kung paano ko babawian ng buhay si TJ. Kapag namatay na siya ay isusunod naman kita. Siya naman ang gusto mong makasama, ‘di ba?” Marahas niya akong binitawan kaya napaupo ako sa sahig. Mabil
Theodore Jasper’s POV“That’s enough!” sigaw ni Mark sa akin matapos kong saksakin ng maraming beses ang katawan ni Ben.Nakabalik lang ako sa sarili ko nang makita si Theo na karga-karga ni Mark. Mabilis akong tumayo upang puntahan si Kaisha. Hinawakan ko ang pisngi niya, chineck ang palapulsohan niya, at pilit na pinipigilan ang pag-agos ng mga dugo niya sa kaniyang katawan.“Kailangan na natin umalis bago pa maubosan ng dugo si Kaisha!” sigaw ni Mark sa akin.Nanginginig ang aking buong katawan nang makita ang maputlang labi ni Kaisha. “Bilisan mo!” mangiyak-ngiyak kong sigaw kay Mark. Hindi ko na maintindihan ang nararamdaman ko. Natatakot ako sa posibleng mangyari kay Kaisha.“Kaisha, lumaban ka, please…” Hinalikan ko ang labi niya. “Malapit na tayo. Huwag mo kaming iiwan.”“Damn it!” sigaw ni Mark nang biglang umulan ng malakas. “It will take two fucking hours ang biyahe patungo sa pinakamalapit na ospital.”“I don’t fucking care! Just drive the car! Kailangan niyang madala sa o
Ang puso ko ay tila sasabog sa kaba habang hinihintay ang resulta ng blood test ni Kaisha. Mabuti na lang at mayroong tugma ang blood type niya. Nang lumabas ang doktor, agad ko siyang nilapitan. “Doc, kumusta na po si Kaisha?” pagtatanong ko, ang boses ko ay halos pabulong na. “Okay na siya, Mr. Del Fuego. Naka-recover na siya mula sa blood loss. Malaki ang utang na loob natin sa blood donor,” sagot niya, ang mukha ay puno ng pasasalamat. “Maraming salamat po, Doc. Sino po ba ang donor?” tanong ko, curious na curious na. “Si Mr. Mark Dave Garcia,” simpleng sagot ng doktor. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Si Mark? Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Pagkagulat? Pagtataka? Paghanga? Lahat na yata. Hindi ko inaasahan ‘yun. Akala ko kung sino na. Pero si Mark? Ang lalaking handang isakripisyo ang sarili para sa babaeng mahal ko? Na kahit alam niyang ako ang mahal ni Kaisha, nagpaubaya pa rin siya? Napailing na lang ako. Napakaganda ng puso ni Mark. Na
Tiningnan ko ang dugong nakasilid sa bag, nanghihina ang aking buong katawan matapos akong kunan ng dugo. Tumingin ako sa kisame, hindi mawala-wala sa isipan ko si Kaisha. She’s in danger. Kinausap ako ng doktor pagkatapos akong kunan ng dugo. Binilin ko sa kaniya na huwag sasabihin sa pamilya nina TJ at Kaisha lung sino ang blood donor. “She’s safe,” sabi ng doktor. Tumango ako at ngumiti. Parang nawala ang mabigat na bato na nakapatong sa aking dibdib, biglang gumaan ang pakiramdam ko nang mabalitaang safe na si Kaisha. Palihim akong bumisita sa silid ni Kaisha, kahit na nanghihina ang aking katawan. Gusto kong makasiguro na nasa mabuting kalagayan na ang buhay niya. Hinawakan ko ang salamin ng bintana nang masilayan ko mukha n Kaisha. Natutulog siya, habang si TJ naman ay umiiyak sa tabi nito. Mabilis akong nagtago nang biglang lumingon si TJ. Nagmadali akong naglakad pabalik sa aking silid. Napatingin ako sa pinto nang bigla itong bumukas. Mabilis akong nag-iwas ng tingin
Author’s Note: Ito na po ang panghuling kabanata sa kwento nina Kaisha at Theodore Jasper (TJ) dahil sisimulan ko na ang kwento ni Brielle, ang ikalawang anak nina Anabelle at Raheel. Maraming salamat sa suportang ibinigay ninyo sa aking akda simula Book 1 lalung-lalo na sa pagbigay ninyo ng gems. Alam ko po na marami ang naiinis o nagagalit sa akin since Book 1. Pasensiya na kung medyo magulo ang story. Sana napasaya ko pa rin kayo kahit kaunti. Sa tuwing may nababasa akong mga comments (positive o negative), mas lalo lang akong na-cha-challenge na magsulat nang magsulat. Pasensiya na kung minsan ay hindi ako makapag-update ng marami kagaya ng ibang manunulat na hinahangaan ninyo. I’m a college student po, mas uunahin ko palagi ang aking pag-aaral dahil isang taon na lang ay makakapagtapos na ako sa pag-aaral. Ako po ay natutuwa sa tuwing may nakikita akong mga komento sa bawat kabanata. Hindi ko man kayo mapapasalamatan isa-isa, taos puso po akong nagpapasalamat sa inyong lahat
Book 3: Brielle Del Fuego’s Story SIMULA Brielle’s POV “Bend over, Baby. Let me bring you to heaven,” he said huskily. My mouth parted when I saw his size. “Will that fit?” Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi nang ma-realize ang sinabi ko. Marami akong nainom, pero hindi pa naman ako nawawala sa sarili ko. “Kasya ‘yan.” He smirked when he saw my reaction. I could feel my cheeks burning. Umupo ako sa kama imbes sundin ang kaniyang sinabi. Bakas sa mukha ng lalaki ang pagkadismaya nang isa-isa kong pulotin ang aking mga gamit na nakakalat sa sahig. Hindi ko alam kung saan niya ako dinala. Bahay ba niya ‘to? Napatingin ako sa lalaki nang lumapit siya sa akin. Napalunok ako nang makita ang maganda nitong katawan. Umiwas ako ng tingin nang hawakan niya ang pisngi ko. “Uuwi na ako,” kalmadong sabi ko. Nangunot ang aking noo nang bigla siyang tumawa. “Brokenhearted lang ako, pero hindi ko kayang gawin ang bagay na ‘to sa taong ngayon ko lang nakita.” Nakahinga ak
January 11, 2024 TBSB is now signing off na po. Yes po, tinuldukan ko na ang book na ito. Hanggang Book 3 lang siya kasi nakapagpasya na ako na gawing separate books ang Book 4 at Book 5. Baka next week ay masimulan ko na siya at mai-apply. Maraming salamat sa pagsama sa akin nang mahigit pitong buwan. Wala akong balak tapusin ng ganito kaaga ang librong ito kasi nagbabalak pa akong magsulat ng kwento sa mga apo ng Del Fuego, pero lahat ng 'yon ay naglaho sa isipan ko simula noong October 2024. Sa mga taong nagtiwala at patuloy na sumuporta sa akin, maraming salamat po. Sa mga taong nakilala ko rito, ikinagagalak ko po kayong makilala. Isa sa mga dahilan kaya maaga kong tinapos ang TBSB ay dahil magiging abala na ako next month o after ng LET 2025. I'm a student po. A 4th year student taking up a Bachelor of Secondary Education Major in Mathematics. Magiging abala na po ako sa mock board review kaya baka mawala ako pansamantala sa GoodNovel. Simula po bukas, ipagpapatu
Brielle’s POV Maingat na pinarada ni Mark ang kotse sa labas ng gate ng aming bahay. Pinagbuksan niya ako ng pintuan at siniil kaagad ang labi ko ng halik. Nangunot ang aking noo nang kagatin niya ang labi ko. Itinulak ko siya palayo sa akin. Nang tingnan ko siya, namumula ang mga mata niya. “May problema ka ba sa akin?” Tinaasan ko siya ng kilay at pinagkrus ang aking mga braso. Ngumisi siya, dahilan kaya uminit ang ulo ko. “It’s our wedding anniversary, pero hindi mo man lang maalala.” Napakagat-labi ako at nag-iwas ng tingin sa kaniya. Biglang nanuyo ang aking lalamunan. Sa sobrang busy ko sa ospital ay hindi ko na namalayan kung anong petsa na ngayon. Humakbang ako palapit sa kaniya, mukhang nagtatampo siya sa akin kasi nakalimutan ko ang wedding anniversary namin. “Sorry na. Nakalimutan ko. Alam mo namang marami akong iniisip na problema, ‘di ba?” Niyakap ko siya, pero hinawi niya ang kamay ko. “Sa lahat ng pwedeng makalilimutan, wedding anniversary pa talaga
Brielle’s POV “Baby, come here,” sabi ni Mark akin nang pumasok siya sa aming kwarto. “Hey, ilabas mo lang lahat ng hinanakit mo,” bulong niya at niyakap ako ng mahigpit. “Just cry and cry hanggang sa mawala ang sakit…” “I missed him already,” mahinang sabi ko at kumalas sa yakap niya. Pinunasan ko ang aking mukha gamit ang palad ko at hinawakan ang picture frame ni Daddy. “Can’t believe it that you’re gone, Dad…” Umupo ako sa kama. Napansin ko agad ang pagtabi niya sa akin. Hinawakan niya ang ulo ko at pinasandal sa balikat niya. “Thank you for killing that bastard.” Tiningnan ko si Mark, bakas sa mukha niya ang pagkagulat. “Thank you for saving me, Mark. Kung pareho kaming nawala ni Daddy, baka mas lalong hindi kakayanin ni Mommy at ng mga kapatid ko.” “Hindi mo kailangang magpasalamat. Asawa kita. Obligasyon kita. Responsibilidad ko ang protektahan ka.” Hinaplos niya ang aking mahabang itim na buhok. Bumuntong-hininga ako. Isang taon na ang nakalipas mula nang nawala si D
Mark’s POV Basang-basa ako ng tubig-ilog, halos hindi na makahinga sa pagod at takot. Nakayakap ako kay Brielle, ang katawan niya ay walang buhay na nakasandal sa akin. Ang puso ko ay tila tumigil sa pagtibok. Hindi ko alam kung paano ko siya nailabas sa malamig na tubig, ang tanging nasa isip ko lang ay mailigtas siya. “Brielle,” bulong ko sa kanyang tainga, ang boses ko ay halos hindi marinig. “Brielle, please.” Pinagmasdan ko ang kanyang mukha, ang kanyang mga labi ay namumutla, at ang kanyang mga mata ay nakapikit. Naalala ko ang lahat ng mga nangyari. Ang pagkidnap sa kanya, ang paghabol ko kay Luigi, ang pag-iwas sa mga bala, at ang pagtalon ko sa ilog para lang mailigtas siya. Lahat ng iyon ay parang isang malabong panaginip. “Brielle…” Pinagpatuloy ko ang pag-alog sa kanya, umaasang kahit papaano ay magising siya. “Gising na, please. Kailangan kita. Huwag mo akong iiwan. Kailangan ka namin. Hinihintay ka ng mga anak natin.” Ginawa ko na ang lahat para masagip siya. Nags
Brielle’s POV Napabalikwas ako ng bangon at napahawak sa leeg ko. Nakahinga ako ng maluwag nang mapagtantong panaginip lang ang lahat. Walang kadenang nakatali sa mga kamay at paa ko. Wala ring sugat ang aking paa. Buhay pa ako. Pinasadahan ko ng tingin ang buong silid. Madilim ang paligid. Hinanap ko ang switch ng ilaw at binuksan ‘yon. Pagkabukas ko sa ilaw, mukha kaagad ni Luigi ang nakita ko. Napaatras ako pabalik sa kama nang makita ang hawak niyang baril. “We are leaving,” matigas niyang sabi at hinawakan ng mahigpit ang braso ko. “Pakawalan mo ako!” Pilit kong binawi ang aking braso sa kaniya. “Tama na! Nasasaktan ako!” Napamura ako nang bigla niya akong sampalin sa pisngi. “Sasama ka sa akin!” sigaw ni Luigi. “Hindi ako sasama sa ‘yo! Pakawalan mo na ako!” Itinutok niya ang baril sa akin. Namilog ang aking mga mata nang maaalala ang nangyari sa panaginip ko. Bigla na lang lumambot at nanginig sa takot ang aking tuhod. Hindi ako pwedeng mamatay dahil kailangan
Brielle’s POV “Let me go!” sigaw ko nang marahas akong hilahin ni Luigi papasok sa loob ng van. I can’t believe it. He kidnapped me. Bagay na hindi ko aakalaing magagawa niya sa akin. He raped me. Ilang gabi niya akong ginagamit. Diring-diri na ako sa sarili ko. “Luigi, I’m begging you. Pakawalan mo na ako,” pagmamakaawa ko. “Nakuha mo na ang gusto mo, ‘di ba? You raped me…” halos hindi ko na makilala ang boses ko nang bumagsak ang mga luha ko. “I won’t do that, Brielle. You’re mine.” Hinawakan niya ang pisngi ko. Hinalikan niya ang labi ko, pero kinagat ko ang labi niya. Tumawa siya at mahigpit na hinawakan ang aking braso. “Kaya pala baliw na baliw ang asawa mo sa ‘yo kasi ang sarap-sarap mo.” Marahas niyang hinalikan ang leeg ko. Ginamit ko ang natitirang lakas sa katawan ko upang pigilan siya sa gagawin niya. “Kill me, Luigi! Huwag mo na akong pahirapan pa!” sigaw ko sa kaniya. “Ano pa ba ang gusto mong gawin sa akin? You touched me multiple times. Please let me go. M
Mark’s POV Mag-iisang buwan na mula nang ma-kidnap si Brielle sa airport. Habang tumatagal ay mas lalo lang akong kinakabahan. Ilang araw na rin akong hindi makatulog at makakain ng maayos sa kaiisip kung saan siya dinala. Sa tuwing may nababalitaan akong may natagpuang katawan sa iba’t ibang lugar ang mga pulis, hindi ko mapigilan ang sarili kong magpunta sa lugar dahil baka si Brielle na ‘yon. Ang kalusugan ng triplets ay naaapektuhan na rin dahil ilang linggo nang nawawala si Brielle. Hinahanap na siya ng mga anak namin. Sa tuwing naririnig ko ang pag-iyak nila, parang hinihiwa ang puso ko. “Wala pa rin bang balita tungkol sa kapatid ko?” matigas na tanong ni TJ nang dumating ang mga pulis sa bahay nila. Nagpaalam ako kay Kaisha na aalis muna dahil may tatawagan lang ako. Dinial ko kaagad ang numero ng tauhan kong nagbabantay sa lahat ng mga kinikilos nina Lander, Jarren, at Karina. Sila lang ang mga taong gagawa ng ganito sa akin. Wala akong ibang taong pwedeng paghinalaan
Mark’s POV Tatlong araw na ang nakalipas at hanggang ngayon wala pa rin kaming balita kay Brielle. Wala kaming maiturong suspect dahil hindi namin makita ng maayos ang mukha ng taong kumuha kay Brielle sa CR. Napatingin ako sa pinto nang bigla itong bumukas at nakita kong pumasok sa loob ang aking biological mother. Nag-iwas ako ng tingin at itinuon ang aking atensiyon sa computer. “Hijo, pwede ba tayong mag-usap?” mahinang sabi niya. “Ano naman ang pag-uusapan natin?” Pinatay ko ang computer at humarap sa kaniya. “Para saan?” “Tungkol sa kompanya…” Ngumisi ako. “Hindi pa naman ako namumulubi kahit na nawala ang mga bagay na pinaghirapan ko. Hindi ako interesado sa kompanya ninyo.” Bumuntong-hininga siya at lunapit sa akin. “I need you, hijo…” Nangunot ang aking noo. “Mukhang nakalimutan mo yatang mas pinili mo ang isa pang anak sa labas ni Papa kesa sa akin. Gusto ninyong ibigay ang posisyon na ‘yon para sa akin, pero may kondisyon. Nang hindi ko sinunod ang kagustohan n
Mark’s POV Kanina ko pa tinatawagan si Brielle, pero hindi niya sinasagot ang mga tawag ko. Nandito ako ngayon sa airport, naghihintay sa kanila. Nauna akong bumalik sa Pilipinas dahil inasikaso ko ang mga ari-ariang ninakaw ng aking mga kapatid: hotels and resorts ay nakapangalan na sa kanila. Sa tulong ng aking magaling na lawyer, may posibilidad na mabawi ko ang mga ari-ariang nawala sa akin. Sa ngayon, dahan-dahan ko munang babawiin ang mga bagay na pagmamay-ari ko. Hinding-hindi na ako magpapakaduwag at magpatalo sa takot. Kumaway ako nang makita ko sina TJ at Kaisha, hindi nila kaagad ako napansin kaya tinawagan ko si Kaisha. Kasama nila ang triplets. Mabilis silang tumakbo patungo sa kinaroroonan ko. “Nasaan si Brielle?” tanong ko at nilapitan ang mga bata. “Kanina pa namin siya hinahanap. Nagpaalam siya kanina sa amin na pupunta muna raw siya sa banyo, pero hanggang ngayon aay hindi pa nakabalik,” sagot ni Kaisha. Bigla akong nakaramdam ng kaba. Dalawang buwan ng