Thank you po sa suporta. Pa-like, comment, gem votes, and rate naman po ng book. Mag-ingat po kayo palagi 🩷
Nakahiga si Sevi sa aking kandungan habang natutulog. Nakapatong ang aking phone sa coffee table sa harap namin. Nakabukas ang TV, pero hindi ko na naririnig ang tunog dahil sa lakas ng tugtog ni Theo. “Ang Geislers Group, kilalang developer ng mga high-end condominiums sa Metro Manila, nag-file ng bankruptcy…” Napahinto ako sa pag-scroll sa phone ko. Napatayo ako at lumapit sa TV. “Ayon sa ulat, ang Geislers Group ay nahaharap sa malaking utang at hindi na kayang ipagpatuloy ang kanilang mga proyekto. Simula nang umalis ang Del Fuego Group sa kanilang kompanya ay isa-isa ring nagsipag-alisan ang mga investors at shareholders. Nagsara na rin ang kanilang kompanya sa US at sa iba pang bansa.” Napahawak ako sa aking dibdib. Parang may kung anong mabigat na bumagsak sa akin. Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko. Hindi naman ako direktang apektado ng pangyayaring ito. Pero bakit parang ang bigat ng nararamdaman ko? “Ang mga mamimili na nagbayad ng downpayment para
“May gusto ka ba kay Mark?” Nangunot ang noo ko sa tanong ni Theo. Kararating lang namin sa bahay. Iniwan namin si Mark sa ospital nang dumating ang personal assistant nito. “Bakit naman ako magkakagusto sa kaniya?” Napalunok ako nang bigla niya akong hilahin palapit sa kaniya. “Ano ba ang problema mo?” singhal ko nang maramdaman ang masakit na paghawak niya sa braso ko. Itinulak ko si Theo nang bigla niya akong hinalikan ng marahas. “Ano ba?!”“Mas masarap ba siyang humalik?” Hinalikan niya ulit ako. Kinagat ko ang labi niya kaya nabitawan niya ako. “Ano ba ang problema mo?! Hindi ko siya gusto! Ano ba ang nakain mo bakit mo naisip na magkakagusto ako sa kaniya?!” Hindi ko na mapigilan ang sarili kong pagtaasan siya ng boses. Napasinghap ako nang mapansin ang pangingilid ng aking mga luha. “Hindi kita maintindihan. Bigla ka na lang nagkakaganiyan. I don’t like him!” Pumungay ang mga mata niya. Sinubokan niyang hawakan ang kamay ko, pero mabilis ko itong iniwas. “I-I’m sorry. Nab
Theodore Jasper’s POV “Nakahanda na ang lahat, Sir,” saad ni Luffy, ang aking bagong hired na personal assistant. “How about the guest?” Sumisimsim ako ng kape habang pinagmamasdan si Kaisha sa computer. May nilagay ako na hidden camera sa silid namin. “Papunta na rin sila sa venue.” Hindi ko mapigilan ang sarili kong mapangiti nang makitang sumasayaw si Kaisha. Biglang nagsipagtayuan ang mga balahibo ko nang mapagtantong sexy dance ang ginawa niya. Ang sexy niya pa rin kahit nakadamit lang siya ng pantulog. “Kailan n’yo po ipapakuha ang asawa ninyo?” tanong ni Luffy. Nag-angat ako ng tingin sa kaniya. “Mamayang gabi. Tomorrow is our 10th wedding anniversary. I want to surprise her – na bukas pala kami ikakasal ulit.” Ngumiti si Luffy. Ibinalik ko naman ang atensiyon ko sa computer. Namilog ang aking mga mata nang makita si Kaisha sa red room. “May problema po ba kayo, Sir?” tanong ni Luffy. Sinubokan niya akong lapitan, pero mabilis ko siyang pinigilan dahil naghuhubad
Inilipat ko si Kaisha sa mahabang mesa, tinalian ko ang kaniyang kamay at mga paa. Bakas sa mukha niya ang pagtataka kung bakit nakakadena ang katawan niya. “Ano ang gagawin mo?” Tiningnan niya ako ng puno ng pagtataka. Hindi ko sinagot ang tanong niya. Dahan-dahan kong hinubad ang aking pants. Hinalikan ko ang kaniyang paa paakyat sa kaniyang hita. “Theo…” she whispered. “Hmm?” “Let me go. Hindi mo naman ako kailangang itali.” Nag-angat ako ng tingin sa kaniya habang sinisimulang dilaan ang kaniyang pagkababae. “You started it, Kaisha.” “I did not!” Nagpakawala ulit siya ng malalim na pag-ungol nang s******n ko siya. Nanginginig ang kaniyang hita. “Ano ang ginagawa mo rito? Isang linggo lang tayong hindi nagkita. Namimiss mo na ba ako?” I teased her. Isang linggo akong nawala dahil inaasikaso ko ang kasal namin. Hindi siya makasagot kaya diniinan ko ang bawat pagdila ko sa kaniya. Ngumisi ako nang magsimula na siyang pumiglas. Sinusubukan niyang alisin ang mga telang
Ang simoy ng hangin ay nagdadala ng amoy ng mga bulaklak at damuhan. Naririnig ko ang maliliit na bulungan ng mga tao sa paligid, ang kanilang mga boses ay parang isang malambot na musika sa aking tainga. Nakikita ko ang mga tao na nakaupo sa mga upuan, ang kanilang mga mukha ay puno ng kaba at excitement. Pero ako, hindi ko maramdaman ang kaba. Ang nararamdaman ko lang ay ang sobrang saya at excitement na makita na ang babaeng mamahalin ko sa buong buhay ko ay suot-suot ang dream wedding gown nito. Kanina pa ako tawag nang tawag sa staffs na nag-aasikaso kay Kaisha, pero hindi nila sinasagot ang tawag ko. Ring lang nang ring ang mga phone nila. Naisip ko na baka naging abala silang lahat sa pag-aayos. “Parating na ang pari, Sir,” saad ni Luffy. Tumawag ako sa bahay, pero ganoon pa rin. Walang sumasagot. Napabuga ako ng hangin at nilapitan ang wedding coordinator. Alas otso ng umaga magsisimula ang kasal, kalahating oras na lang ang natitira. Inisip ko na lang na baka darating si
“Teka lang!” sigaw ko, ang boses ko ay nag-aalala at puno ng pagkalito. Nakatingin ako sa pari, ang kamay ko ay nakataas, sinusubukan kong pigilan ang pagbigkas niya ng mga panatang ikakasal sa babaeng nasa harapan ko. Hindi si Kaisha ito. Hindi ito ang babaeng dapat kong pakasalan. Hinawakan ko ng mahigpit ang braso ni Grace. “Nasaan si Kaisha?” Umaalingawngaw ang aking boses sa loob ng simbahan. “She’s gone,” nakangising sabi ni Grace. “Ano ang ginawa mo sa kaniya?!” Namilog ang aking mga mata nang makita ang hawak niyang baril. Itinutok niya ang baril sa pari. Napalingon ako sa mga tao nang biglang nagkagulo sa loob ng simbahan. Nag-uunahang makalabas ang ibang guest. Naiwan ang aming mga pamilya ni Kaisha. “Itutuloy mo ba ang kasal o pasasabugin ko ang ulo mo?” matigas na sabi ni Grace sa pari. Tumingin ang pari sa akin. “Nasa simbahan tayo. Huwag kang – ” Hindi natapos ng pari ang kaniyang sasabihin nang biglang nagpaputok ng baril si Grace. “Please continue the ce
Napakapit ako ng mabuti sa upuan ng kotse ni Mark sa sobrang bilis ng pagmamaneho niya. Parang lalabas ang kaluluwa ko sa katawan. Kahit ilang beses ko na siyang sinabihan na dahan-dahan sa pagmamaneho ay hindi siya nakikinig. “Malaki ba ang galit mo sa akin?!” asik ko kay Mark nang makarating na kami sa gubat. Luminga-linga ako sa paligid. “Nasaan tayo? Bakit hindi ko nakikita ang asawa ko?” Napamura ako nang ibato niya sa akin ang isang baril. “Tatahimik ka ba o patatahimikin kita? Gusto mo bang sumunod kay Grace?” He smirked. Nauna siyang naglakad at sumunod naman ang mga tauhan niya. Napadapa ako at mabilis na nagtago sa malaking puno nang bigla kaming pinaputukan ng baril. Sinulyapan ko si Mark, abala siya sa paglalagay ng bala sa kaniyang baril. Tumayo siya bigla at nagpaputok ng baril. Hindi ko mapigilang mamangha nang makita kung paano niya paglaruan ang tatlong baril na hawak niya. Nakikita ko si Brielle sa kaniya noong nakausap ko ang aking kapatid kung kanino niya n
Sinubokan kong tumakbo, ngunit huli na dahil nahawakan ulit ni Ben ang aking suot na wedding gown. Halos mahubaran niya na ako sa ginagawa niya. Mahigpit niyang hinawakan ang aking braso at hinila paakyat ng hagdanan.“Bitawan mo ako!” sigaw ko, pilit na inalis ang kaniyang kamay sa braso ko. Sisipain ko sana siya, ngunit mabilis niyang nahuli ang aking paa.“Subokan mong tumakas ulit, hinding-hindi ako magdadalawang-isip na saktan ka, Kaisha,” pagbabanta ni Ben.“Ano ba ang kailangan mo sa akin? Bakit ayaw mo kaming tigilan?!”“Ipaparanas ko kay TJ ang ginawa niya sa akin. Gagawin ko rin siyang halimaw!”“Tumigil ka na, Ben! Walang mapupuntahan ang ginagawa mo! Mas lalo mo lang pinapalala ang sitwasyon!”“Titigil lang ako kapag nawala na siya, Kaisha. Huwag kang mag-aalala dahil matutunghayan mo kung paano ko babawian ng buhay si TJ. Kapag namatay na siya ay isusunod naman kita. Siya naman ang gusto mong makasama, ‘di ba?” Marahas niya akong binitawan kaya napaupo ako sa sahig. Mabil
January 11, 2024 TBSB is now signing off na po. Yes po, tinuldukan ko na ang book na ito. Hanggang Book 3 lang siya kasi nakapagpasya na ako na gawing separate books ang Book 4 at Book 5. Baka next week ay masimulan ko na siya at mai-apply. Maraming salamat sa pagsama sa akin nang mahigit pitong buwan. Wala akong balak tapusin ng ganito kaaga ang librong ito kasi nagbabalak pa akong magsulat ng kwento sa mga apo ng Del Fuego, pero lahat ng 'yon ay naglaho sa isipan ko simula noong October 2024. Sa mga taong nagtiwala at patuloy na sumuporta sa akin, maraming salamat po. Sa mga taong nakilala ko rito, ikinagagalak ko po kayong makilala. Isa sa mga dahilan kaya maaga kong tinapos ang TBSB ay dahil magiging abala na ako next month o after ng LET 2025. I'm a student po. A 4th year student taking up a Bachelor of Secondary Education Major in Mathematics. Magiging abala na po ako sa mock board review kaya baka mawala ako pansamantala sa GoodNovel. Simula po bukas, ipagpapatu
Brielle’s POV Maingat na pinarada ni Mark ang kotse sa labas ng gate ng aming bahay. Pinagbuksan niya ako ng pintuan at siniil kaagad ang labi ko ng halik. Nangunot ang aking noo nang kagatin niya ang labi ko. Itinulak ko siya palayo sa akin. Nang tingnan ko siya, namumula ang mga mata niya. “May problema ka ba sa akin?” Tinaasan ko siya ng kilay at pinagkrus ang aking mga braso. Ngumisi siya, dahilan kaya uminit ang ulo ko. “It’s our wedding anniversary, pero hindi mo man lang maalala.” Napakagat-labi ako at nag-iwas ng tingin sa kaniya. Biglang nanuyo ang aking lalamunan. Sa sobrang busy ko sa ospital ay hindi ko na namalayan kung anong petsa na ngayon. Humakbang ako palapit sa kaniya, mukhang nagtatampo siya sa akin kasi nakalimutan ko ang wedding anniversary namin. “Sorry na. Nakalimutan ko. Alam mo namang marami akong iniisip na problema, ‘di ba?” Niyakap ko siya, pero hinawi niya ang kamay ko. “Sa lahat ng pwedeng makalilimutan, wedding anniversary pa talaga
Brielle’s POV “Baby, come here,” sabi ni Mark akin nang pumasok siya sa aming kwarto. “Hey, ilabas mo lang lahat ng hinanakit mo,” bulong niya at niyakap ako ng mahigpit. “Just cry and cry hanggang sa mawala ang sakit…” “I missed him already,” mahinang sabi ko at kumalas sa yakap niya. Pinunasan ko ang aking mukha gamit ang palad ko at hinawakan ang picture frame ni Daddy. “Can’t believe it that you’re gone, Dad…” Umupo ako sa kama. Napansin ko agad ang pagtabi niya sa akin. Hinawakan niya ang ulo ko at pinasandal sa balikat niya. “Thank you for killing that bastard.” Tiningnan ko si Mark, bakas sa mukha niya ang pagkagulat. “Thank you for saving me, Mark. Kung pareho kaming nawala ni Daddy, baka mas lalong hindi kakayanin ni Mommy at ng mga kapatid ko.” “Hindi mo kailangang magpasalamat. Asawa kita. Obligasyon kita. Responsibilidad ko ang protektahan ka.” Hinaplos niya ang aking mahabang itim na buhok. Bumuntong-hininga ako. Isang taon na ang nakalipas mula nang nawala si D
Mark’s POV Basang-basa ako ng tubig-ilog, halos hindi na makahinga sa pagod at takot. Nakayakap ako kay Brielle, ang katawan niya ay walang buhay na nakasandal sa akin. Ang puso ko ay tila tumigil sa pagtibok. Hindi ko alam kung paano ko siya nailabas sa malamig na tubig, ang tanging nasa isip ko lang ay mailigtas siya. “Brielle,” bulong ko sa kanyang tainga, ang boses ko ay halos hindi marinig. “Brielle, please.” Pinagmasdan ko ang kanyang mukha, ang kanyang mga labi ay namumutla, at ang kanyang mga mata ay nakapikit. Naalala ko ang lahat ng mga nangyari. Ang pagkidnap sa kanya, ang paghabol ko kay Luigi, ang pag-iwas sa mga bala, at ang pagtalon ko sa ilog para lang mailigtas siya. Lahat ng iyon ay parang isang malabong panaginip. “Brielle…” Pinagpatuloy ko ang pag-alog sa kanya, umaasang kahit papaano ay magising siya. “Gising na, please. Kailangan kita. Huwag mo akong iiwan. Kailangan ka namin. Hinihintay ka ng mga anak natin.” Ginawa ko na ang lahat para masagip siya. Nags
Brielle’s POV Napabalikwas ako ng bangon at napahawak sa leeg ko. Nakahinga ako ng maluwag nang mapagtantong panaginip lang ang lahat. Walang kadenang nakatali sa mga kamay at paa ko. Wala ring sugat ang aking paa. Buhay pa ako. Pinasadahan ko ng tingin ang buong silid. Madilim ang paligid. Hinanap ko ang switch ng ilaw at binuksan ‘yon. Pagkabukas ko sa ilaw, mukha kaagad ni Luigi ang nakita ko. Napaatras ako pabalik sa kama nang makita ang hawak niyang baril. “We are leaving,” matigas niyang sabi at hinawakan ng mahigpit ang braso ko. “Pakawalan mo ako!” Pilit kong binawi ang aking braso sa kaniya. “Tama na! Nasasaktan ako!” Napamura ako nang bigla niya akong sampalin sa pisngi. “Sasama ka sa akin!” sigaw ni Luigi. “Hindi ako sasama sa ‘yo! Pakawalan mo na ako!” Itinutok niya ang baril sa akin. Namilog ang aking mga mata nang maaalala ang nangyari sa panaginip ko. Bigla na lang lumambot at nanginig sa takot ang aking tuhod. Hindi ako pwedeng mamatay dahil kailangan
Brielle’s POV “Let me go!” sigaw ko nang marahas akong hilahin ni Luigi papasok sa loob ng van. I can’t believe it. He kidnapped me. Bagay na hindi ko aakalaing magagawa niya sa akin. He raped me. Ilang gabi niya akong ginagamit. Diring-diri na ako sa sarili ko. “Luigi, I’m begging you. Pakawalan mo na ako,” pagmamakaawa ko. “Nakuha mo na ang gusto mo, ‘di ba? You raped me…” halos hindi ko na makilala ang boses ko nang bumagsak ang mga luha ko. “I won’t do that, Brielle. You’re mine.” Hinawakan niya ang pisngi ko. Hinalikan niya ang labi ko, pero kinagat ko ang labi niya. Tumawa siya at mahigpit na hinawakan ang aking braso. “Kaya pala baliw na baliw ang asawa mo sa ‘yo kasi ang sarap-sarap mo.” Marahas niyang hinalikan ang leeg ko. Ginamit ko ang natitirang lakas sa katawan ko upang pigilan siya sa gagawin niya. “Kill me, Luigi! Huwag mo na akong pahirapan pa!” sigaw ko sa kaniya. “Ano pa ba ang gusto mong gawin sa akin? You touched me multiple times. Please let me go. M
Mark’s POV Mag-iisang buwan na mula nang ma-kidnap si Brielle sa airport. Habang tumatagal ay mas lalo lang akong kinakabahan. Ilang araw na rin akong hindi makatulog at makakain ng maayos sa kaiisip kung saan siya dinala. Sa tuwing may nababalitaan akong may natagpuang katawan sa iba’t ibang lugar ang mga pulis, hindi ko mapigilan ang sarili kong magpunta sa lugar dahil baka si Brielle na ‘yon. Ang kalusugan ng triplets ay naaapektuhan na rin dahil ilang linggo nang nawawala si Brielle. Hinahanap na siya ng mga anak namin. Sa tuwing naririnig ko ang pag-iyak nila, parang hinihiwa ang puso ko. “Wala pa rin bang balita tungkol sa kapatid ko?” matigas na tanong ni TJ nang dumating ang mga pulis sa bahay nila. Nagpaalam ako kay Kaisha na aalis muna dahil may tatawagan lang ako. Dinial ko kaagad ang numero ng tauhan kong nagbabantay sa lahat ng mga kinikilos nina Lander, Jarren, at Karina. Sila lang ang mga taong gagawa ng ganito sa akin. Wala akong ibang taong pwedeng paghinalaan
Mark’s POV Tatlong araw na ang nakalipas at hanggang ngayon wala pa rin kaming balita kay Brielle. Wala kaming maiturong suspect dahil hindi namin makita ng maayos ang mukha ng taong kumuha kay Brielle sa CR. Napatingin ako sa pinto nang bigla itong bumukas at nakita kong pumasok sa loob ang aking biological mother. Nag-iwas ako ng tingin at itinuon ang aking atensiyon sa computer. “Hijo, pwede ba tayong mag-usap?” mahinang sabi niya. “Ano naman ang pag-uusapan natin?” Pinatay ko ang computer at humarap sa kaniya. “Para saan?” “Tungkol sa kompanya…” Ngumisi ako. “Hindi pa naman ako namumulubi kahit na nawala ang mga bagay na pinaghirapan ko. Hindi ako interesado sa kompanya ninyo.” Bumuntong-hininga siya at lunapit sa akin. “I need you, hijo…” Nangunot ang aking noo. “Mukhang nakalimutan mo yatang mas pinili mo ang isa pang anak sa labas ni Papa kesa sa akin. Gusto ninyong ibigay ang posisyon na ‘yon para sa akin, pero may kondisyon. Nang hindi ko sinunod ang kagustohan n
Mark’s POV Kanina ko pa tinatawagan si Brielle, pero hindi niya sinasagot ang mga tawag ko. Nandito ako ngayon sa airport, naghihintay sa kanila. Nauna akong bumalik sa Pilipinas dahil inasikaso ko ang mga ari-ariang ninakaw ng aking mga kapatid: hotels and resorts ay nakapangalan na sa kanila. Sa tulong ng aking magaling na lawyer, may posibilidad na mabawi ko ang mga ari-ariang nawala sa akin. Sa ngayon, dahan-dahan ko munang babawiin ang mga bagay na pagmamay-ari ko. Hinding-hindi na ako magpapakaduwag at magpatalo sa takot. Kumaway ako nang makita ko sina TJ at Kaisha, hindi nila kaagad ako napansin kaya tinawagan ko si Kaisha. Kasama nila ang triplets. Mabilis silang tumakbo patungo sa kinaroroonan ko. “Nasaan si Brielle?” tanong ko at nilapitan ang mga bata. “Kanina pa namin siya hinahanap. Nagpaalam siya kanina sa amin na pupunta muna raw siya sa banyo, pero hanggang ngayon aay hindi pa nakabalik,” sagot ni Kaisha. Bigla akong nakaramdam ng kaba. Dalawang buwan ng