"Woof woof wooof." Tahol ng ilang beses ng heneral, pagkatapos ay tumingin kay Beatrice, na parang nagtatanong kung kailangan niyang kumilos.Hinaplos ni Beatrice ang ulo nito at sinabi kay Nikki, "Dalhin mo muna ang heneral, baka matakot ang mga bisita."Tumango si Nikki, tumingin sa lalaki at sa ina nitong nasa kanyang likuran, at umalis.Kalmado namang tiningnan ni Beatrice ang lalaking nakaluhod. "Kung may gusto kang sabihin, tumayo ka at sabihin mo. Hindi mo kailangang magsalita habang nakaluhod."Napatigil sandali ang lalaki, saka sinubukang tumayo.Ngunit dahil pasan niya ang kanyang ina, medyo mahirap para sa kanya, kaya tinulungan siya ng mga taong nasa tabi niya.Handa na sanang magsalita ang lalaki, ngunit itinaas ni Beatrice ang kanyang kamay upang pigilan siya."Ginoo, ang layunin ng aming Love Foundation ay tumulong sa mga nangangailangan.May sinusunod kaming panloob na pamantayan sa pagsusuri. Hangga’t pasok ka sa mga kwalipikasyon ng aming tulong, gagawin namin ang la
Sumunod si Beatrice kay Marcus at nagulat nang makita niya ang bagong sasakyan na nakaparada sa labas ng coffee shop.Bago pa man niya namalayan, nabuksan na ni Marcus ang pinto ng sasakyan para sa kanya.Sumakay si Beatrice at walang pag-aalalang nagtanong, "Bakit mo pinalitan ang sasakyan?"Ngunit pagkatapos umupo, napansin niyang komportable ito at may maluwag na espasyo.Hindi tulad ng magkatabing upuan sa likod ng dati nilang sasakyan, ang upuan sa likod ng custom na sasakyan na ito ay dalawang malalambot at naka-wrap na sofa. Kapag umupo ka, buong katawan mong mararamdaman ang lambot at hindi ka mapapagod.Inayos ni Marcus ang upuan para sa kanya. "Pindutin mo lang ang button na ito, at puwedeng umanggulo paatras ang upuan. Kapag nasa huling bahagi ka na ng pagbubuntis, mas magiging komportable ang paghiga mo."Nakaramdam ng init sa puso si Beatrice. Hindi niya inakala na ganito kahusay mag-isip si Marcus para sa kanya.Sakto sanang may sasabihin siya nang bigla niyang makita si
"Ang kapatid mo... ang kapatid mo... hahatulan na sa makalawa. Gusto ko sanang makita siya, pero ayaw niya akong makita. Pumunta ka na lang para sa akin. Samahan mo siya hanggang sa huli."Natigilan si Monica, saka dahan-dahang sumagot, "Huwag kang mag-alala, Ma. Babalikan ko siya bukas ng umaga. May gusto ka bang iparating sa kanya?"Agad na namula ang mga mata ni Mrs. Cristobal at mahina niyang sinabi, "Sabihin mo sa kanya... Patawad, anak… Patawarin nya si Mama."Pagkatapos niyang sabihin iyon, tumalikod siya at hindi na nagsalita pa.Pinakalma siya ni Monica, "Ma, wala kang kasalanan dito."Matapos ang ilang salita ng pang-aalo, mabilis na umalis si Monica, magaan ang mga hakbang. "Ma, una na ako. Kailangan ko pang maghanda para sa eleksyon bukas ng hapon. Hindi na kita masasamahan ngayong gabi."Tahimik na tumango si Mrs. Cristobal habang pinagmamasdan ang papalayong anak. Sa wakas, hindi na niya napigilan ang kanyang mga luha.Tumingin siya sa kanyang asawa sa loob ng ICU at hin
"Tumahimik ka!" Medyo tumaas ang boses ni Marcus.Sa kaloob-looban niya, natuwa pa rin siya na si Pablo, ang tusong lalaking iyon, ay hindi niya bayaw! Kung hindi—"Hahayaan niyang gawin iyon sa akin.""Sa anumang paraan, huwag mong ipapaalam ito sa asawa ko. Dapat mapanatili ko ang perpektong imahe ko sa isipan niya."Binago ni Marcus ang usapan at sinabi, "Sa by the way, samahan mo ako bukas sa Cristobal Corporation.""Anong gagawin mo?""Boboto laban kay Monica Cristobal.""Dahil lang diyan? Talagang pinuntahan mo pa ako?" Kumunot ang noo ni Bryan."Ano bang sinasabi mo? Paano pa kita makokontak? Para kang taong sinauna—bihira mong tinitingnan ang cellphone mo. Ni hindi mo pa dinadala kapag nangingisda ka!"Uminom ng alak si Marcus at diretsong nagtanong, "Sasama ka o hindi?""Hindi, libre ka ba?" Pinagulong ni Bryan ang mga mata sa kanya."Oo, libre ako." Malamig na inamin ni Marcus. "Pero syempre, ang totoo, gusto ko ring ilabas ang asawa ko para maglibang~ Alam mo namang mahirap
Sa lumang eskinita na sira-sira, may isang lalaking nakasuot ng itim na kamiseta at itim na pantalon na nakatayo roon, matangkad at may matikas na tindig.Ang mga manggas ng kanyang kamiseta ay nakarolyo hanggang sa kanyang mga siko, ibinubunyag ang kanyang matipunong mga bisig at isang kumplikadong madilim na tattoo sa kanyang kanang braso. Mula sa malayo, para siyang bulaklak ng datura na namumukadkad sa madilim na gabi, tumutugma sa pilat sa sulok ng kanyang kilay, na lalong nagpapatingkad sa kanyang mapanganib ngunit kaakit-akit na anyo.Kampanteng hawak niya ang sigarilyo sa pagitan ng kanyang mga daliri, humithit ng dalawang beses bago ito ibinaba sa kanyang tagiliran, pinalis ang abo gamit ang isang kamay.Habang naglalakad siya papalapit, patuloy siyang nagpapalis ng abo.Ang kanyang kilos ay kaswal, at ang kanyang paggalaw ay elegante. Kahit si Jennifer, na kasalukuyang kinakabahan, ay sandaling natulala.Nang lumapit si Bryan Montenegro sa kanya, gamit ang kanyang taas bilan
"Paano kung ako na lang ang magtreat sa'yo sa pagkain?" tanong ni Jennifer nang may pag-aalinlangan, iniisip na isa siyang malaking tao, at malamang hindi na siya kailangan pang pansinin ni Bryan.Hindi inaasahan, sa susunod na sandali, sinabi ni Bryan, "Sige."Jennifer: ..."Wala kang show bukas ng gabi, kaya bukas ng gabi na lang.""Bukas ng gabi?" napadilat ang mata ni Jennifer.Tinaas ni Bryan ang kanyang kilay na may peklat at bahagyang lumalim ang kanyang boses: "Hindi ba't sinabi mong matuwid ka? Yung tipong pumapayag kang magpunta kahit isang tawag lang?"Natakot si Jennifer at nanginig ang kanyang puso: "Oo... oo... bukas ng gabi na lang."Lumabas si Jennifer sa kotse.Tumingin si Bryan sa mga tao sa labas ng bintana ng kotse: "Hintayin mo akong kontakin ka bukas ng gabi.""Sige."Hindi nakahinga ng maluwag si Jennifer hanggang sa umalis ang kotse.Tapos na, tapos na.Paano kung patayin niya ako bukas ng gabi?Saan ako kukuha ng pera!Medyo nababahala si Jennifer.Sa kotse, h
Biglang humarap si Vincent at tiningnan ng maingat ang lalaking nakasuot ng unipormeng bilanggo sa harap niya: "Sino ka?""Sa Black Hawk Hall." Ipinakilala ng lalaki ang sarili niya."Ano ang gusto mong gawin?" Puno ng pag-iingat ang mga mata ni Vincent.Minsan, tapat siyang nagtangkang magtiwala sa kanyang kapatid na babae nang walang kondisyon.Sa huli, nalaman niya bago siya mamatay na ang kanyang minamahal na kapatid na babae ang nagtulak sa kanya patungo sa kailaliman ng krimen, paunti unti.Ngayon, kapag iniisip, maraming mga salitang sinabi ni Monica na naggabay sa kanya.Sayang, nagsisi siya nang huli na.Malapit na siyang ipapatay!Naisip ito, hawak ni Vincent ang mga bakal ng kulungan gamit ang dalawang kamay at tiningnan ang lalaking galing sa Black Hawk Hall sa harap niya: "Tulungan mo ako, kahit isang oras lang, hayaan mo akong makita ang aking ama, hayaan mo akong patayin si Monica, ang babaeng iyon, gamit ang sarili kong mga kamay!""O sige. Pero mas mabuti kung gawin m
Naglabas sina Marcus at Gilbert ng maraming meryenda at inilapag ang mga ito sa mesa.Nandoon ang mga pistachio, macadamia nuts, cashews, pasas, cranberries, at egg tarts.At si Gilbert, tinanggal pa ang pakete ng instant noodle seasoning at nagluto ng instant noodles. Kumalat ang amoy nito sa buong shareholder meeting room.Monica : ...Lahat: ...Tahimik na binuksan ni Marcus ang pistachios at pinakain ito sa asawa niya, tapos lumingon siya sa pinakamalapit na shareholder at nagsabi, "Pasensya na, buntis ang asawa ko. Hindi pwedeng magutom ang mga buntis, at kailangan nila ng iba't ibang klase ng nuts araw-araw. Puwede ba kayong kumuha ng isang hawakan din?"Magalang na tinanggihan ng shareholder: "Hindi, salamat, Boss."Binasag ni Gilbert ang macadamia nuts at iniabot ito kay Bryan.Hindi napigilan ni Conrad na magsalita, "Mr. Gilbert, ganito ba kahina ang aking master?"Si Bryan, na abot na ang kamay para kunin ang nuts, ay nagsabi: ...Mukhang medyo hindi ako kasundo ng magnetic
Nang marinig ito ng mga tao sa paligid, nagbago ang kanilang mga mukha."Ang sama naman ni Abby.""Parang mabait siya at laging tinatawag ang mga tao, pero hindi ko akalain na ganito pala siya sa private.""Ngayon mo lang nalaman? Matagal ko nang alam. Ganyan ang trato nila sa panganay nilang anak na babae, parang ampon lang, at binubuhay naman ang bunso nila na parang diyosa. Kung hindi, paano magiging ganito kalakas ang yabang niya?"...Hindi pa nakita ni Oscar ang video at nilapitan niya si Lucy, "Ano'ng nangyari?"Nag-atubili si Lucy at sa wakas ay humingi ng paumanhin sa lahat, "Misunderstanding lang ito. Noong bata kami, medyo mahigpit ako sa dalawang magkapatid. Ang bracelet... sa wakas ay natagpuan..."Nang marinig ito ni Abby, tinapakan niya ang kanyang mga paa sa galit: "Mom, anong kalokohan ang sinasabi mo! Si ate ang nagnakaw! Nagnakaw siya sa bahay, kaya ka galit na galit!"Sinubukan ni Abby na magpahiwatig kay Lucy, at si Oscar ay sobrang galit na iniangat ang kamay at
Tumawa si Mrs. Marquez, "Pero ang asawa ni Marcus Villamor ay buntis ng kambal ngayon, at ikaw ang hindi magkakaroon ng anak.""H-hindi, hindi!" Tinakpan ni Abbh ang kanyang mga tainga, ayaw makinig.Sumigaw siya ng hysterically, "Hindi ako pwedeng matalo sa babaeng iyon, si Beatrice!"Nang marinig ito, tumigas ang mukha ni Oscar at hinawakan siya nang madiin."Tama na, hindi mo ba naiisip na sobrang kahiya-hiya na? Bumalik ka na sa kwarto mo!"Pagkasabi nito, ngumiti si Oscar at tinawag ang mga tao sa paligid, "Pasensya na po, mga kaibigan, pinatawa ko pa kayo. Pinalaki ko kasi ang anak kong ito, kaya naging spoiled. Pakiusap, pumunta po kayo sa food buffet area. Kanina lang po ay nagpa-order ako ng ilang dagdag na putahe sa kusina..."Ang mga tao ay nag-alisan, para bigyan ng galang si Marcus Villamor.Pagkatapos ng lahat, walang nakakaintindi kung ano ang layunin ni Marcus sa pag-organize ng birthday party ni Oscar.Habang tinitingnan ang wala nang kontrol na si Abby, naalala ni Be
Bumagsak ang boses ni Abby na parang hindi siya makapaniwala, at nagsimulang magbulungan ang mga tao sa paligid niya."Putang ina, buntis siya. Swerte naman ng pamilya Marquez.""Tama, anong pamilya ang magpapakasal sa ganitong klase ng tao? Takot pa siguro silang magka-problema sa pamilya nila.""Isa na namang biro sa mga tao sa bansa!"...Ang bawat salitang narinig ng mga tao sa paligid ay pumasok sa mga tenga nina Oscar at Lucy, at ang dalawang kapatid na lalaki.Parang may nangyaring pagbabago.Bakit ang pinaka-mahal nila na si Abby ay naging ganito kababa ang halaga?Bibigyan ba siya ng lahat ng katawa-tawang tingin ng lahat?Sa oras na iyon, hindi natakot si Mrs. Marquez na masakal ni Abby sa hawak ng kanyang kamay, kundi ngumiti na lang at tinignan siya."Magaling ka palang bata. Bata ka pa, pero marami kang kalokohan. Sayang nga lang at hindi ka karapat-dapat maging sa isang pormal na lugar."Tumingin si Mrs. Marquez kina Oscar at Lucy at sinabi, "Kayo, bakit hindi niyo ba da
"Ano?"Sa puntong ito, lubos na naguluhan ang isipan ni Abby."Sino ka? Mrs. Marquez ? Alin... alin na Mrs. Marquez?"Narinig ni Abby ang pagkatalon ng kanyang tinig sa huling tanong."Aling Mrs. Marquez, ang iyong magiging biyenan, si Mrs. Marquez!" May nagsimula nang mag-ingay mula sa crowd. Si Mrs. Marquez ay may dalang mamahaling bag at ngumiti habang nagbibiro ng maayos: "Huwag niyo akong gawing katawa-tawa. Wala namang butas sa pwet ang anak ko, kaya't disabled siya, at hindi karapat-dapat kay Miss Abby."Parang muntik nang mawalan ng malay si Lucy nang marinig ito, kaya't agad niyang niyakap si Abby sa balikat at mahinang bumulong: "Magtanong ka agad, humingi ka ng paumanhin sa iyong magiging biyenan."Si Oscar naman ay lihim na nag-rolling ng mata, "Anong biyenan, hindi ba't kitang-kita na hindi siya masaya!"Si Abby ay halos matigas na ang mukha, parang babagsak na ang kanyang foundation.Naglakad siya pababa nang hindi komportable, at nang dumaan siya sa harap ni Beatrice, M
Si Mrs. Marquez ay hindi talaga nag-alala nang tawagin siyang "chismosa". Sa halip, siya ay nakaramdam ng magaan at natuwa na hindi na kailangang pag-usapan ang kasal sa isang babae tulad ni Abby Aragon.Ngumiti siya at nagsalita, "Gusto ko lang ipaalam sa inyo na kahit ang ari-arian ng pamilya Villamor ay mahati sa napakaraming bahagi, pati na ang mga apo’t apo sa tuhod ay makakakuha ng bahagi. Isa sa kanila ay malamang na tatalo sa pamilya Marquez. Kahit na ang maliit na bahagi na iyon ay maaaring sampung beses o isang daang beses pa ang kabuuan ng ari-arian ng pamilya Marquez.""Tulad ng sabi ko, mga kabataan, kung wala kayong sapat na kaalaman, huwag magsalita ng wala sa lugar, dahil baka magmukha lang kayong katawa-tawa."Nang marinig ito ni Mrs. Marquez, may mga tao na nakakakilala sa pamilya Villamor na tumango nang may pasasalamat."Ay, mukhang ang sinabi ng ginang ay isang mababang pagpapahayag lang.""Ang pamilya Villamor ay may kayamanang kasing laki ng isang bansa, hindi l
Pagkatapos nun, siguradong magiging isang magandang kwento siya sa bansa!"Hindi na hindi ko kayang magkumpara, at walang saysay. Ang dalawang singsing na ito ay hindi mo at hindi ko binili.Hindi ko nakikita na may saysay na dalawang babae ang tumayo dito at magkumpara ng halaga ng diamond rings na binili ng mga kalalakihan para sa kanilang mga sarili.Kung gusto mong magkumpara, magkumpara tayo sa pagiging propesyonal at iba pang mga kakayahan. Masaya akong makipagkumpitensya sa iyo.Ang pagpapahayag mo ng walang kwentang bagay ay nakakabagot at mababang uri."Pagkatapos ng sinabi niyang iyon, lumabas si Mrs. Marquez mula sa crowd."Maaari kong patunayan! Si Miss Abby kanina ay gumawa ng kwento mula sa wala. Si Miss Abby ang unang nagsalita at ipinagmayabang ang kanyang diamond ring sa harap ni Miss Beatrice.Ayaw magsalita ni Miss Beautiful at lumabas na. Si Miss Abby ay sumigaw sa kanyang likuran at siniraan siya, na nagsabing hindi niya pinaniniwalaan na totoo ang diamond ring na
Pumihit si Beatrice at tiningnan si Abby, at nakita niyang patuloy na nagmamalaki at nag iinarte si Abby, na may mga matang pulang-pula, at nagtanong."Ate, kahit na asawa mo si Marcus Villamor at magkaroon ng kayamanan at karangyaan, hindi mo ba ako titingnan nang mabuti bilang kapatid?Ano nga ba ang sinabi ni Freddie... Tapat siya sa akin, pero ikaw... Ikaw pa talagang nagsabi na peke ang diamond ring na ito.Ngayon, magtatanong na ako, may eksperto ba sa pagtukoy ng diamond! Hayaan niyo akong suriin, gusto kong makita ngayon kung ang diamond na ibinigay sa akin ni Mr. Marquez ay mas mahalaga, o ang diamond na ibinigay sa'yo ni Marcus Villamor."Nakita ito ni Oscar at mabilis na lumapit, at bago pa siya makapagsalita, tinapik ni Abby ang kanyang mga paa at umasta ng parang batang nagmamagaling."Hindi, Wala akong pakialam, Dad. Anuman ang sabihin mo ngayon, makikipagkumpitensya ako sa ate ko. Sino ba kasi ang nang-api sa'kin at nagmamataas sa aki !"Pabulong na pinagsabihan ni Osc
Medyo nagbago ang mukha ni Oscar nang marinig ito, at mabilis niyang hinawakan ang kamay ni Abby, senyales na huwag gumawa ng gulo."Ganoon kasi. Si Marcus Villamor ay low-key..." Sinubukang linisin ni Oscar ang sitwasyon.Ngunit bago pa siya makapagsalita nang buo, sumagot si Marcus ng may malumanay na ngiti: "Ang regalo mula sa akin, ay syempre isang hindi-mabilang na regalong walang kapantay. Maghintay lang kayo, ipapakita ko ang regalo sa pinakamagandang bahagi, at mamaya ay sabay-sabay nating lahat makikita."Ang mukha ni Oscar ay nagbago at ngumiti.Dahil sinabi ng Marcus tiyak na ang regalong ito ay napaka-luxury!Si Beatrice ay hindi talaga alam kung ano ang tinatawag na regalo. Dahil magulo si Marcus, naging sobrang curious din siya kung ano iyon.Nang makita ng lahat si Marcus, nagsimula silang magsiksikan upang magbigay puri at gamitin ang pagkakataong makalapit sa kanya.Sa araw-araw, hindi sila makapunta sa mga mataas na antas ng salo-salo. Ngayon na may pagkakataon silan
Hindi ko pa natanong ang sarili ko ng malalim kung mahal ko ba si Albert o kung angkop ba siya para sa akin. Gusto ko lang makaalis sa ganitong pamilya, kaya't sabik akong magpakasal.Pero habang tumatagal, lalo akong hinihila ni Albert. Nang sumunod, nakilala kita, at ikaw ang nag-propose na magpakasal sa akin ng walang pag-aalinlangan. Nagulat talaga ako at tuwang-tuwa.Buti na lang, hindi ako pinabayaang magkamali ng Diyos sa aking pagkalito. Siguro, para itama ang aking magulo at hindi perpektong karanasan sa pagkabata at kabataan, ipinadala ka ng Diyos sa akin.Marcus, mahal kita, talagang mahal kita, hindi ang klase ng pagmamahal na magpapakasal lang ako para makatakas sa pook na ito."Narinig ni Marcus ang confession ng kanyang asawa, at ang kanyang puso ay napuno ng kaligayahan, kaya't kusang niyakap niya at hinalikan ang mga labi ng kanyang asawa."Beatrice, mahal din kita.""Pero, hindi ganoon kadami ang mga bagay na itinadhana ng Diyos sa mundong ito.Ang iba, plano ko lang