"Hindi, ikaw nga!"Natigilan si Jerome, kinagat ang ibabang labi, at hinawakan ang braso ni Dylan."West."Pumihikbi si Lucille at umikot ang mata bago tumalikod at umalis. Wala siyang interes, nandito siya para makita silang makipag-usap sa akin.Pagbalik sa sofa hall, naupo siya at kinuha ang isang pirasong chocolate candy mula sa bag niya.Natigilan siya sandali at naalala na ito ang ibinigay sa kanya ni Kevin noong huling beses.Noong gabing iyon, kasama rin ni Kevin ang girlfriend niya...Wala namang kaso kung puno ang candy, pero at least may laman ang tiyan. Binuksan niya ang balot at isinubo ang tsokolate sa bibig niya.Palakas nang palakas ang ulan sa labas, malamig ang hangin sa hall, at mas lumalamig pa habang lumalalim ang gabi.Lumabas sina Dylan at Jerome mula sa restaurant, dumaan sa hall, at nakita si Lucille na nakakulubong sa sulok ng sofa.Biglang nagbago ng direksyon si Dylan at dumiretso papunta kay Lucille.Tulog ito, may hawak pang kalahating pirasong chocolate
Hindi nagtagal matapos makatulog si Lucille, napapansin na ang katawan niya ay nakayakap sa sarili at bahagyang kunot ang noo.Ayaw niya itong matakot, kaya dahan-dahang lumuhod si Kevin sa harapan niya, nag-aalangan kung gigisingin ba siya o hindi.Pero mas mabuti sigurong huwag na lang—mas mainam na lang na buhatin siya papunta sa kwarto.Nang makita niya ang post ni Lucille sa Circle of Friends, agad na siyang nagpareserba ng kwarto.Pagkabuhat niya kay Lucille, bigla itong dumilat.Napatigil si Kevin, napalunok nang malakas. Magagalit kaya siya?Ngunit sa halip, narinig niyang paos na binigkas ni Lucille, "Clouds..."Nanlaki ang mata ni Kevin, at parang may kung anong kilig na bumalot sa kanya! Nang magsalita siya, bahagyang nanginginig ang boses niya."Ako 'to, Lucille. Nandito ako.""Hmm."Ipinikit muli ni Lucille ang mata at mapayapang sumandal sa dibdib niya.Maingat siyang binuhat ni Kevin pabalik sa kwarto at marahang inihiga sa kama.Ngunit bigla, dumilat si Lucille. Mating
Maagang-maaga, nagising si Lucille sa malambot na kama. Hindi niya nakita si Kevin, na kagabi bago siya makatulog ay nakahilig pa sa sofa.Biglang bumukas ang pinto at pumasok si Kevin.“Gising ka na?”Ngumiti ito at inilapag ang dalang lunch box. “Maghilamos ka na at kumain tayo ng agahan.”“Oh, sige.”Matapos mag-ayos at kumain nang mabilisan, sabay silang bumaba ng hagdan. Naunang pumunta si Kevin para kunin ang sasakyan.Pagdating nila sa labas, huminto si Kevin sa harap ng pintuan.“Kailangan mo pang bumaba. Ako na lang ang aakyat.” Ani Lucille habang kumakaway.“Sige.”Samantala, hindi kalayuan, kasabay na bumababa ng hagdan sina Dylan at ang kanyang mga kasama.Napatingin si Murphy sa kanyang kuya at tinapik si Meren. “Uy, hindi ba si Lucille ‘yun? Buti nga, para pag-isipan niya ang nangyari kagabi!”Nakita rin ito ni Dylan. Nakita niyang may bitbit na bag si Lucille habang patakbong sumakay sa isang Continental.Bagamat hindi niya makita nang malinaw ang nasa loob ng sasakyan,
Nasa lugar si Lucille para sa isang advertisement shoot, at dumaan si Dylan para bisitahin ito. Sakto namang may libreng oras si Lucille, kaya niyaya niya itong mamasyal sa mall."Hindi na ako nakapamili ng matagal. Hindi ko alam kung may mga bagong designs na."Alam niyang hindi mahilig sa pamimili ang mga lalaki, kaya malaking bagay na pumayag si Dylan na samahan siya.Binitiwan ni Lucille ang kamay ni Dylan at tumingala rito. "Doon ka na lang muna sa waiting area, maghintay ka sa akin.""Okay."Hindi naman talaga interesado si Dylan, kaya agad siyang pumayag at naupo sa sofa area.Samantala, si Michaela na tahimik na nanonood sa kanila ay napailing. Akala niya interesado si Dyl
Gabing iyon, pumunta si Dylan sa Mise.Nandoon sina Miles at Noah, at pati si Vin na hindi na nila nakita ng mahigit isang buwan ay dumating rin.Naupo ito sa mesa ng kape at kunwari pang nagtitimpla ng tsaa.Tumingala ito at sinipat si Dylan. "Yo, Young Master, andito ka na pala. Sige, tikman mo ang tinimpla kong tsaa."Kinuha iyon ni Dylan, itinaas ang baso, at ininom ng isang lagok. Tapos, itinuro sina Miles at Noah."Nagtitimpla na lang ng tsaa si Caelan sa Mise, hinayaan n'yo lang?""Eh kung gusto mong pigilan, ikaw na ang gumawa.""Bilib din ako sa kanya. Dati, wala siyang hilig sa ganito," natatawang dagd
Tanghali na nang maghapunan sina Lucille at Michaela.Pagkaupong pagkaupo ni Lucille, agad siyang napayawn. Napansin ni Michaela ang kanyang eyebags."Ano bang nangyari sa'yo? Anong oras ka natulog kagabi?""Hindi ko alam, hatinggabi na siguro."Napailing si Michaela. "Huwag mong isipin nang isipin ang pagkita ng pera sa part-time mo, mas mahalaga pa rin ang kalusugan mo.""Oo na, gets ko na."Mahinang sagot ni Lucille, pero ang totoo, hindi part-time ang dahilan ng pagpupuyat niya.Pagpipikit niya, bumabalik sa isip niya ang mukha ni Dylan—malapit, masyadong malapit.Halos halikan ba siya kagabi?Oo ba o hindi?Pero paano? Hindi naman, 'di ba?"Lucille."Nagulat siya nang may biglang humawak sa kanyang pisngi—si Michaela, na hinawakan ito nang bahagya."Ang init mo, parang may lagnat ka.""Wala!"Nagulat si Lucille at agad na ngumiti nang pilit. "Mainit lang 'yung sabaw…"Pagdating ng hapon, bumalik siya sa department.Hinarang siya ni Juney at itinuro ang opisina ng director."Hinah
Narinig ang malalim na tinig ni Dylan, may halong tamad na tawa."Ikaw pala, lumapit ka rito."Agad na napunta ang atensyon ng lahat kay Lucille.Uminit ang kanyang mukha, nanatili siyang nakatayo at hindi gumalaw. Ano bang balak niyang gawin?May katahimikan sa hangin—medyo nakakailang.Bahagyang ngumiti si Dylan. "Ano? Hindi mo ba ako naintindihan?"Nag-alala si Itzan at marahang itinulak ang baywang ni Lucille. "Ano pang tinatanga-tanga mo d’yan? Hindi mo ba narinig si Dylan?"Dahil sa pagtulak, nadulas siya at napilitan nang lumapit kay Dylan."Dylan.""Hmm." Saglit lang siyang tinapunan ng tingin ni Dylan, payak at walang pagmamadali. "Halika, tagayan mo ako."Hindi niya mahulaan ang iniisip nito, pero dahil maraming nakatingin, wala siyang nagawa kundi sumunod.Kinuha niya ang alak mula sa waiter. "Ako na."Lumapit siya kay Dylan.Suot niya ang bagong koleksyon ng Chanel ngayong season—manipis ang mga strap sa kanyang balikat, kita ang kanyang collarbone, at may bahagyang silip s
Sakto namang lalabas na ng ospital si Lolo Rodrigo. Oras na para muling pag-usapan ang tungkol sa kanilang diborsyo.Samantala, dali-daling pumasok si Lucille sa dormitoryo, isinara ang pinto, at tinakpan ang kanyang pisngi."Oh my God!"Nananaginip lang ba siya, o totoo talaga ang nangyari?— Hinalikan siya ni Dylan!!Bakit? Hindi ba si Jane ang gusto nito? Bakit parang sa kanya naglulustay ng kapilyuhan?!Sa kanyang labi, naroon pa rin ang banayad na lasa ng alak.Ibig sabihin, lasing siya? At dahil lang doon, nagawa niyang halikan siya?Hinawakan ni Lucille ang kanyang dibdib—sobrang bilis ng tibok ng puso niya… kasabay nito, may kung anong hapdi at bigat na bumalot sa kanyang pakiramdam.Ilang araw ang lumipas, maagang nag-ring ang cellphone ni Lucille—si Lolo Rodrigo."Lolo."Ngumiti si Rodrigo sa kabilang linya. "Lucille, busy ka ba?""May trabaho po ako sa umaga. Natatapos ako ng alas-singko y medya ng hapon." Sagot niya nang totoo."Ah, ganito kasi. Lalabas na ng ospital si Lol
Maaga pa lang ng umaga, kakadating pa lang ni Dylan sa opisina nang bigla siyang makatanggap ng tawag mula kay Jane."Dylan..." mahinahong sabi ni Jane, tila may pag-aalangan sa boses."Bakit?" sagot ni Dylan habang iniipit ang cellphone sa pagitan ng tenga at balikat niya."Ahm... my mom wants to invite you for dinner tonight. Pwede ka ba?"Agad na kinabahan si Jane, natatakot na baka tanggihan siya ni Dylan. Kaya naman mabilis niyang idinugtong, "Birthday niya kasi tonight... she will be very happy if you come. Please, Dylan? Okay lang ba?"Natahimik si Dylan saglit. Pinisil niya ang tulay ng ilong niya, halatang pagod. Pero sa huli, sumagot ito."Okay, pupunta ako."Kinagabihan. Hindi mapakali si Jane habang naghahanda ng hapunan."Ma, okay na ba talaga?" tanong niya habang inaayos ang hapag-kainan.Napatingin si Shawnren sa anak at tumaas ang kilay, "Relax, Jane. Kung hindi ka makakahinga nang maayos, paano ka magiging isang mabuting Mrs. Saavedra sa future, ha?" may bahid ng biro
Habang magkasabay na naglalakad sina Lucille at Dylan, napansin nilang naglalaro ng chess si Rodrigo kasama ang matandang lalaki. Si Dylan ang sinadyang tawagan ni Rodrigo para umuwi ng maaga.Masayang ibinalita ni Lucille ang tungkol sa nakatakdang operasyon ni Rodrigo."Grandpa, ayos na po lahat. Nakausap ko na si Dr. De Mesa, kayo na lang po ang pipili ng araw para sa surgery ninyo."Ngunit sa halip na sumang-ayon, ngumiti lamang si Rodrigo at umiling."Wag muna. Hindi pa ito ang tamang panahon."Nagkatinginan sina Lucille at Dylan, litong-lito sa sinabi ng matanda.Maya-maya, may kumatok sa pinto at pumasok si Liam, bitbit ang isang tambak ng mga magazine, picture albums, at kung anu-ano pa."Sir."Lumapit si Liam, inilapag ang mga bitbit sa lamesa, saka lumingon kina Dylan at Lucille."Tingnan n'yo ito nang mabuti."Nagtinginan silang dalawa. Para saan ito?Ngumiti si Rodrigo at ipinaliwanag."Mga wedding dress styles 'yan at mga venue para sa kasal. Piliin n'yo kung alin ang mag
Sa isang bihirang araw na pahinga, abala pa rin si Lucille.Natapos na niya ang mga translation na tinanggap niya noon, at ngayong araw ay makikipagkita siya sa editor-in-chief.Kasabay nito, nagdesisyon na rin siyang mag-resign sa trabahong iyon.Ngayong alam na niya ang intensyon ni Kevin, kailangan niyang putulin na ang anumang pag-asa nito, kaya hindi na niya matatanggap ang kabutihang ipinapakita nito.Bukod pa rito, kailangan na niyang maghanda para sa exam at sabay na rin niyang kukunin ang trabaho ni Yang Huaiqing, kaya wala na siyang oras para sa iba pang bagay.Nanghinayang ang editor-in-chief.Pumunta si Lucille kay Michaela, na ganoon din ang naramdaman.Pero iba ang naging pokus nito."Wala na talagang pag-asa si Kevin?"Nabanggit na sa kanya ni Eaen ang tungkol dito. Alam ni Michaela na hindi naging madali ang buhay ni Kevin nitong mga nakaraang taon.Pumikit sandali si Lucille at malinaw ang kanyang isipan."Hindi ako matatanggap ng pamilya ni Kevin. Ang sakit na iyon,
Nararamdaman niya na kailangan na niyang umalis sa Liwan ngayon. Ayaw niyang manatili sa iisang silid kasama si Lucille kahit isang segundo pa.Pero gabi na, malakas pa rin ang ulan sa labas, at bukas ng umaga, kailangan niyang kumain ng almusal kasama ang kanyang lolo.Naiinis na kinuha ni Dylan ang sigarilyo, sinindihan ito, humithit ng dalawang beses, at pumasok sa guest room.Buti na lang at laging malinis ang mga ekstrang kwarto sa bahay ng mga Saavedra, kung hindi, hindi niya alam kung saan siya matutulog ngayong gabi.Nakahiga siya sa sofa, at doon niya naramdaman ang lamig sa kanyang katawan.Dahil lahat kay Lucille, pero siya, wala man lang pakialam.—Kinabukasan ng umaga, napansin ni Liam na magkaibang kwarto ang tinulugan ng mag-asawa, kaya agad niya itong sinabi kay Rodrigo.Tumango si Rodrigo. “Hayaan mo sila, bata pa naman. Kung hindi sila mag-aaway ngayon, kailan pa? Kapag matanda na?”Napatawa si Liam. “Sa tingin ko nga po, gusto ni Sir Denver si Lucille. Hindi siya m
"Anong gagawin mo?" Napatitig si Lucille, hindi maintindihan ang inaasta ni Dylan habang hawak pa rin ang ice pack sa pisngi niya.Ang gwapong mukha ni Dylan ay malamig at seryoso, at ang bawat salitang lumabas sa bibig niya ay puno ng bigat."Huwag kang tumanggap ng pera mula sa iba! Hindi ba't binigyan na kita ng card? Wala ka bang magamit na pera?""Ha?"Nanlaki ang mata ni Lucille, hindi inaasahan na magagalit ito ng ganoon lang.Napapaso na rin ang pasensya niya.Itinulak niya si Dylan gamit ang libreng kamay niya. "Lumabas ka! Ayoko kang makita! Matutulog na ako!"Pero nanatili lang si Dylan sa kinatatayuan niya, hindi man lang natinag."Ikaw..." Napatigil si Lucille, sabay taas ng tingin sa kanya. Nang titigan siya ni Dylan, may kung anong ekspresyon sa mga mata nito—parang may nakita itong ibang emosyon sa kanya.Saka lang napansin ni Dylan ang ice pack sa pisngi ni Lucille.Bigla niyang naalala ang nangyari kanina—nasampal siya ni Shawnren!Hinawakan niya ang pulso ni Lucille
Nagulat si LucilleNakita niyang inilabas ni Albert ang kanyang pitaka. Sa edad niyang iyon, nakasanayan pa rin niyang magdala ng pera.Agad niyang kinuha ang isang bungkos ng salapi at iniabot ito kay Lucille."Kulang ba ang pera mo? Narito si Daddy, kunin mo muna ito. Kung hindi pa sapat, bibigyan pa kita."Hindi gumalaw si Lucille.Ano 'to?Matapos siyang balewalain ng kanyang ama mula noong walong taong gulang siya, ngayon bigla na lang itong nag-aalala sa kanya?Nang hindi niya kinuha ang pera, wala nang nagawa si Albert kundi hawakan ang kamay niya at pilit ipinasok ang pera rito."Sige na, tanggapin mo na."Kumunot ang noo ni Lucille at mabilis na hinila ang kanyang kamay palayo.Malamig at matigas ang kanyang ekspresyon. Ano man ang dahilan ng pagiging kakaiba ng kanyang ama ngayon, hindi niya matatanggap ang ipinapakitang malasakit nito."Kunin mo na!""Ayoko!" sagot niya bago tumalikod at lumakad palayo."Lucille, huwag kang umalis!"Pero hinawakan siya ni Albert.Dahil ayaw
Kung maiiwasan mo ang ganitong klaseng pag-uugali, iwasan mo na.Nagpatuloy ang pagiging kakaiba ni Lucille.Nang dumating ang oras ng hapunan, napansin ni Dylan na kahit anong ilagay ni Rodrigo sa pinggan ni Lucille, kinakain niya ito nang walang reklamo.Nang maubos ang ulam, nagpatuloy siyang kumain ng puting kanin.Napansin ni Rodrigo ang kunot-noong tingin ng kanyang apo kay Lucille. Hindi ito natuwa. "Kung alam mong may asawa at anak ka, dapat marunong kang mag-alaga!"Tumaas ang kilay ni Dylan, pero nagkunwaring hindi niya narinig ang sinabi nito.Pagbalik sa kwarto nang gabing iyon, dumiretso si Dylan sa cloakroom para magpalit ng damit.Sa salamin, nakita niyang nakatayo si Lucille, nakapatong ang kamay sa kanyang tiyan, marahang hinihimas ito.Bagamat halos tatlong buwan na ang lumipas, wala pa rin siyang nakikitang pagbabago sa katawan nito. Ang tiyan niya’y flat pa rin.Dumaan si Dylan sa likod niya at naglakad papasok.Ngunit biglang nagsalita si Lucille. "Tatlong buwan n
Magkasabay na naglakad ang dalawa.Sa likuran nila, isang middle-aged na babae na nakasuot ng mamahaling damit ang biglang huminto at nagtanggal ng sunglasses."Kevin..."Bahagyang bumukas ang bibig ni Jeneth, hindi makapaniwala sa kanyang nakita.Nagkamali ba siya ng tingin?Ang babaeng kasama ng kanyang anak… Si Lucille ba iyon?Walang pag-aalinlangan, agad siyang sumunod sa kanila.Pagpasok sa dessert shop, umorder si Kevin ng brownie at freshly squeezed orange juice para kay Lucille."Okay lang ba 'to?""Oo, ayos lang." Tumango si Lucille.Alam pa rin niya ang mga gusto ko."Masarap ba?"Kumuha si Lucille ng maliit na kagat, saka ngumiti. "Masarap.""Mabuti naman."Tahimik na uminom ng tubig si Kevin.Pero hindi niya inaasahan ang sunod na tanong nito—"Kevin, kumusta ang girlfriend mo? Ayos lang ba kayo?"Napatingala si Kevin, biglang natigilan, hindi alam kung paano sasagot."Mabuti naman... Bakit mo siya naitanong?"Lahat ng bagay may dahilan.Ibinaba ni Lucille ang kutsarang h
"Dylan.""Hmm."Mabilis na sagot ni Dylan, parang kanina pa niya hinihintay na magsalita si Lucille.Mahinang sabi ni Lucille, "Pwede na ba tayong mag-divorce?"Bigla siyang nakaramdam ng matinding pagod. Noong una, ang dahilan lang niya ay ang paghihiganti sa pamilya Chi.Pero matapos ang lahat ng nangyari, napagtanto niyang hindi niya kayang labanan ang mga taong ganid.Wala silang respeto, wala silang konsensya. Hindi sila natatakot mawalan ng dignidad. Kapag nagalit, parang wala na silang pagkatao.Ang kasal nila ni Dylan ay parang isang bombang may remote control.Sa isang iglap, maaaring pasabugin siya nina Jane at ng ina nito—sa pinakamababaw, masasaktan lang siya; pero sa pinakamasama, maaaring mawala siya nang tuluyan.Humigpit nang humigpit ang hawak ni Dylan sa manibela.Gusto niyang tanungin kung bakit bigla na lang siya humihingi ng diborsyo. Dati naman, kahit anong mangyari, hindi siya bumibitaw.Dahil ba kay Kevin?Nagkabati na sila, at malapit nang maging opisyal ang k