Sa loob ng kanyang madilim at marangyang kwarto, isang nakakabinging sigaw ang umalingawngaw."PUTANGINA! BAKIT HINDI NILA MAGAWA?!"Ibinato ni Shiela ang mamahaling lampshade sa sahig, dahilan upang mabasag ito sa maliliit na piraso. Nanginginig siya sa galit, ang kanyang mga mata'y nag-aapoy sa matinding poot habang naglalakad pabalik-balik sa kanyang silid.Hindi makakilos ang mga tauhang inupahan niya upang ipapatay si Ana. Walang silbi ang mga bayarang tao niya kung hindi rin naman nila kayang tapusin ang simpleng misyon na ibinigay niya!Galit na galit niyang binuksan ang isang drawer at inilabas ang isang lumang kahon. Mabilis niyang hinugot mula roon ang isang nakatagong litrato—larawan nina Luke at Ana, magkasamang nakangiti, halatang masaya at punong-puno ng pagmamahalan."TANGINA MO, ANA! IKAW ANG SUMIRA NG LAHAT!"Walang pag-aalinlangang dinampot niya ang isang matalim na kutsilyo at malakas na itinusok sa mukha ni Ana sa larawan. Muli at muli, paulit-ulit niyang tinusok,
Isa sa mga sundalo ang unang nakapansin nito. Agad itong lumapit kay Luke.“Sir, may paparating na bangka. Mukhang hindi lokal.”Kumunot ang noo ni Luke.“Baka mangingisda lang. Pero manatili kayong alerto.”Hindi alam ni Luke na sa loob ng bangkang iyon, may mga armadong kalalakihan—mga tauhan ni Shiela.Sa isang iglap, isang malakas na pagsabog ang yumanig sa dagat, dahilan upang mabitawan ni Ana si Anabella sa kanyang mga bisig. Mabilis siyang sinagip ni Luke, pero ang pagsabog ay naging hudyat ng kaguluhan.Nagkagulo ang lahat. Tumakbo ang mga turista palayo sa dagat. Ang mga sundalo ni Luke ay mabilis na bumunot ng baril, handang depensahan ang kanilang amo.Mabilis na kumilos ang mga tauhan ni Shiela, na kunwa’y mga inosenteng turista, at pinaputukan ang mga bantay.Nagising si Ana sa bangungot ng realidad—hindi ito isang simpleng beach trip. Isang patibong ito.“Luke! Anabella!” sigaw niya habang pilit na itinatayo ang sarili mula sa buhanginan.“Ana! Huwag kang lumayo sa akin!
Nang mga sandaling iyon, nagsimula na siyang makaramdam ng kakaibang pagkahilo.Makalipas ang ilang minuto, habang nagpapatuloy ang pagsisiyasat ng mga sundalo sa mga sumalakay, biglang nanghina si Ana."Luke... parang nahihilo ako..."Mabilis siyang sinalo ni Luke at dinala sa lilim."Ana, anong nararamdaman mo?""Para akong hinihila pababa... ang dibdib ko, ang bilis ng tibok..."Sa isang sulok, nanatiling kalmado si Shiela, ngunit sa loob-loob niya, umaapaw ang tuwa. Alam niyang unti-unti nang gumagana ang lason."Dapat sa loob ng isang oras, tuluyan ka nang mawawala, Ana," bulong niya sa sarili.Ngunit hindi niya inasahan ang sunod na nangyari.Isa sa mga sundalo ang lumapit at nag-inspeksyon sa sugat ni Ana. Tiningnan niya ito nang mabuti, saka mabilis na bumaling kay Luke."Sir, mukhang may tumusok sa kanya... posible itong isang lason."Nanlaki ang mga mata ni Luke."Anong ibig mong sabihin?!""Kailangan nating madala siya sa ospital agad! Kung anuman ito, hindi natin alam kung
Mabilis na lumapit si Luke at mahigpit na hinawakan ang kanyang kamay. Ramdam ni Belle ang panginginig nito—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding emosyon.Bago pa siya makasagot, biglang bumukas ang pinto."Luke, patawad."Si Hector, ang private investigator na hinire ni Ana, ang pumasok. Kita sa kanyang mukha ang kaba at panghihinayang."Hindi pa namin alam kung sino ang may pakana ng mga ito," aniya. Ngunit sa ilalim ng kanyang malamlam na tingin, naroon ang isang malakas na hinala.Si Shiela.Ngunit wala pa siyang matibay na ebidensiya.Napapikit si Luke. Napabuntong-hininga. Parang sa isang iglap, bumagsak lahat ng bigat sa kanyang mga balikat.Tapos na ba talaga? O simula pa lang ito ng panibagong laban?"Hahanapin ko kung sino ang may gawa nito, Ana," bulong niya, mariing hinigpitan ang hawak sa kamay ni Belle. "Babawi ako sa'yo. Pangako."Sa sulok ng emergency room, hindi nakaligtas kay Shiela ang eksenang iyon. Nanlilisik ang kanyang mga mata, mahigpit na nakakuyom an
Mabilis na lumapit si Luke at hinawakan ang kanyang kamay. "Ano ‘yon, mahal?""Pakiramdam ko... hindi pa tayo ligtas."Bahagyang kumunot ang noo ni Luke. "Huwag mong isipin ‘yan. May mga sundalo tayong nagbabantay sa labas. Walang makakalapit sa’yo nang hindi ko nalalaman."Pero kahit sinabi iyon ni Luke, hindi mapakali si Ana. Hindi niya maintindihan kung bakit, pero ramdam niyang may nagmamasid sa kanila.At tama siya.Sa madilim na sulok ng ospital, may dalawang lalaki na nakatayo at nagmamasid. Pareho silang naka-hoodie, tahimik ngunit alerto. Isa sa kanila ang bumunot ng cellphone at nag-send ng mensahe. Tauhan: Boss, andito na kami. Hinihintay na lang namin ang signal mo.Makalipas ang ilang segundo, nag-vibrate ang phone niya.Shiela: Gumawa kayo ng paraan para mapalabas si Luke sa kwarto. Gawin niyo na ang kailangan niyo habang wala siya.Habang papalapit ang dalawang lalaki sa kwarto ni Ana, isang malamig na aura ng panganib ang bumalot sa ospital. Tahimik nilang sinilip ang
Napanganga si Sara habang nakatingin kay Adrian na may bitbit na pagkain."Anong ginagawa mo rito?!" sigaw niya, hindi alintana na nag-uumpukan na ang mga kapitbahay nila sa paligid.Ngumiti si Adrian, ang tipikal niyang ngiting nakakaloko. "Sabi ko naman sa’yo, magkikita pa tayo, hindi ba?""Oo nga, pero hindi ko in-expect na isasabay mo pa ang pagkain!" sagot ni Sara, pilit na pinapanatili ang composure niya kahit na naririnig na niya ang bulungan ng mga usisero sa paligid."Aba, may pa-dinner na ngayon si Sir Adrian, ha!" bulong ni Aling Laura habang tinatapik si Aling Glenda. "Baka ligawan na ang inaanak mo!""Huy! Tumigil nga kayo," asik ni Sara sa kanila, pero ang pula ng pisngi niya ay hindi na maitago."Ano, papapasukin mo ba ako o dito na lang tayo magda-date sa harap ng buong barangay?" nakangising tanong ni Adrian."Ha?! DATE?!" sabay-sabay na sigaw ng mga tsismosa sa paligid.Nanlaki ang mata ni Sara. "Hoy! Anong date ang pinagsasasabi mo?!""Ewan ko, ikaw ang may sabi niy
"Bakit parang kinikilig ako?! Hindi pwede!" mariing bulong ni Sara sa sarili habang mahigpit na hinawakan ang kanyang dibdib, pilit na pinapakalma ang sariling puso na parang may sariling isip at walang habas sa pagtalon."Hindi, hindi! Baka gutom lang ‘to!"Agad niyang kinuha ang isang piraso ng pritong isda mula sa lamesa at isinubo iyon, pilit na binabaling ang isip sa pagkain kaysa sa gwapong mukha ni Adrian na tila ba naka-imprinta na sa kanyang utak.Pero kahit anong pilit niya...NAAALALA PA RIN NIYA ANG NGITI NITO!"Sara! Ano yang ginagawa mo?!" sigaw ni Mama Glenda nang maabutan siyang mistulang nasasakal sa sobrang laki ng isinubong isda."A-akala ko lang po kasi gutom ako," namumulang sagot ni Sara matapos uminom ng tubig."At bakit mo naman naisip ‘yon bigla?" nakataas ang kilay ni Glenda, halatang may hinala. "Hmm, may kinalaman ba diyan si Adrian?""HA?! WALA! Wala akong sinasabi, Mama!""HMP! Talaga lang, ha?" singit naman ni Aling Laura na biglang sumulpot mula sa kung
Namumulang inayos ni Sara ang sarili. "A-akyat na po ako sa tricycle!"Habang bumibiyahe papunta sa resort, pilit niyang iwinaksi sa isip ang isang partikular na tao…Pero hindi niya maiwasan.Adrian Jasendo."Ano ba ‘tong nangyayari sa akin? Hindi ako pwedeng magkagusto sa kanya! Una sa lahat, suplado siya! Pangalawa, mayaman siya! Pangatlo… wala siyang ginawa kundi asarin ako!"Nagpakawala siya ng isang malalim na buntong-hininga."Wala ‘to. Nadedeliryo lang ako sa init ng araw."Sa Crystal Clear J ResortPagdating niya sa resort, agad siyang sinalubong ng isang staff."Nandito na po ba si Sir Adrian?" tanong niya habang binababa ang mga kahon ng seafood."Nasa opisina pa po siya, ma’am. Gusto niyo po ba siyang hintayin?""Naku, hindi na! Hindi ko naman siya kailangan makita. Ipapadala ko lang ‘tong seafood, tapos uuwi na ako agad!""Sigurado ka ba diyan?"Napapitlag si Sara nang marinig ang pamilyar na boses.Paglingon niya, nandoon si Adrian—nakapamulsa, nakasuot ng puting polo, a
Muling bumagsak ang katahimikan sa pagitan nila. Sa di kalayuan, rinig pa rin ang masayang hiyawan ng mga bisita sa party ni Anabella, pero sa loob ng hardin kung saan sila nakatayo ni Luke, parang ibang mundo ang bumalot sa kanila—isang mundo ng pagdududa, sakit, at isang lihim na pilit niyang pinanghahawakan.Naramdaman ni Belle ang malamig na simoy ng hangin, pero ang mas matindi niyang nararamdaman ay ang nagbabagang titig ni Luke na parang pilit siyang binabasa.“Kung mahal mo ako, bakit hindi mo ako kayang pagtiwalaan?”Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip niya ang tanong na iyon.Hindi ba niya talaga kayang pagtiwalaan si Luke?O takot lang siyang mawala ang lahat sa oras na malaman nito ang totoo?Pinilit niyang ngumiti, kahit ramdam niya ang pagkaputla ng kanyang mga labi. “Luke… hindi sa wala akong tiwala sa’yo.”“Kung gano’n, ano?” May bahagyang pait sa boses nito.Nag-aalangan siyang tumingin sa kanya. “Mahalaga ka sa akin. Mahal kita.”Nakita niyang nagbago ang ekspresyon
Sa gabing iyon, habang mahimbing na natutulog si Sara, si Vanessa naman ay gising na gising hindi lang dahil sa pait ng pagkatalo kundi dahil sa ideyang unti-unti nang nabubuo sa kanyang isipan.Kasama niya si Paul sa isang pribadong lounge ng resort, malayo sa iba pang mga bisita. Sa harapan nila, may bote ng mamahaling alak at isang tray ng magagarang pagkain, pero hindi iyon ang pakay nila.Paul: "Vanessa, kung gusto mong bumalik sa buhay ni Adrian, kailangan mong maging matalino. Hindi pwedeng bara-bara lang."Vanessa: "Anong plano mo?"Paul: "Hindi sapat ang kagandahan mo para bumalik siya sa’yo. Kailangan mong ipakita sa kanya na ikaw ang mas bagay sa kanya mas classy, mas ka-level niya, at higit sa lahat, ikaw ang babaeng hindi niya kayang bitawan."Napakagat-labi si Vanessa. Alam niyang totoo ang sinasabi ni Paul.Paul: "Swerte ka, Vanessa. May isang malaking event sa resort na ito bukas—isang grandeng charity gala. At alam mo kung sino ang guest of honor?"Vanessa: "Sino?"Pa
Samantala sa tunay na Ana na ngayon ay si Sara.Ramdam ni Sara ang kaba sa kanyang dibdib habang nakatitig kay Vanessa. Hindi niya alam kung anong sasabihin nito, pero ang paraan ng pagkakatitig nito kay Adrian—may kumpiyansa, may pangangailangan—ay sapat nang dahilan para magduda siya."Ano'ng kailangan mong sabihin, Vanessa?" tanong ni Adrian, halatang nagtataka.Lumingon si Vanessa kay Sara bago muling binalik ang tingin kay Adrian. "Pwede ba tayong mag-usap? Nang tayong dalawa lang?"Napatingin si Sara kay Adrian, hinihintay kung ano ang gagawin nito.Pero hindi siya binigo ni Adrian. Hinawakan nito ang kamay niya at mariing sinabi, "Kahit anong sasabihin mo, Vanessa, pwedeng sabihin mo rin sa harap ni Sara."Halos hindi maipinta ang mukha ni Vanessa. Halatang hindi niya inaasahang tatanggi si Adrian."Adrian," may bahagyang pakiusap sa tono ni Vanessa. "Hindi ito isang bagay na pwedeng marinig ng iba.""Si Sara ay hindi ‘iba’ sa akin," madiin na tugon ni Adrian. "Ano man ang sasa
Naramdaman niyang may malambot na kamay na humawak sa kanyang palda. Nang ibaba niya ang tingin, nakita niyang nakangiti sa kanya si Anabella."Mommy, can I have another slice of cake?"Napapikit siya ng mariin.Mommy.Pinilit niyang ngumiti at hinaplos ang buhok ng bata. "Sige, baby. Pero huwag masyadong marami, ha?"Tuwang-tuwang tumakbo si Anabella pabalik sa mesa kung nasaan ang mga bata.Nagtagpo muli ang mga mata nila ni Luke. Tahimik ito, pero sa titig pa lang, ramdam niya ang dami nitong gustong itanong."Ana," seryosong sabi ni Philip, "sigurado ka bang wala kang gustong sabihin sa amin?"Napabilis ang tibok ng kanyang puso."A-ano pong ibig n'yong sabihin?"Seryoso ang tingin ni Philip. "Wala lang. Parang iba ka lang nitong mga nakaraang buwan. Hindi ko maipaliwanag pero… hindi ko alam, Ana. May bumabagabag sa akin."Muling napalunok si Belle."Wala po, Papa. Wala po kayong kailangang ipag-alala."Pinagmasdan siya ni Philip nang matagal, bago tumango. "Kung gano'n, mabuti. B
Hinawakan ni Nenita ang magkabilang balikat niya at malambing siyang tinitigan. "Kumusta ka na, hija? Kumusta ang pagbubuntis mo?"Napalunok siya. Ang init ng palad ni Nenita sa kanyang balikat ay tila apoy na gumuguhit sa balat niya, pinapaalalahanan siya ng kasinungalingang patuloy niyang pinaninindigan."M-maayos naman po, Mama," sagot niya, pilit pinapalambot ang boses. "Medyo mahirap lang minsan, pero kaya naman.""Mabuti naman, hija. Dapat inaalagaan mo ang sarili mo, lalo na't anim na buwan ka nang buntis," sabat ni Philip habang nakangiti. "Laking tuwa namin nang sinabi sa amin ni Luke na magkakaroon na ng kapatid si Anabella."Napatingin siya kay Luke na tahimik lamang na nakamasid sa kanila."Aba, dapat talaga pinapahinga mo ang sarili mo," saad ni Nenita. "Hindi ka ba masyadong napapagod sa pag-aalaga kay Anabella?""Hindi naman po," pilit niyang sagot. "Sanay naman po ako."Hinawakan ni Nenita ang kamay niya at bahagyang pinisil iyon. "Iba ka talaga, Ana. Simula pa lang no
"Hindi na, kaya ko namang mag-isa," sagot niya at agad na naglakad palayo.Habang naglalakad siya papunta sa dalampasigan, ramdam niya ang bigat sa dibdib niya. Ayaw niyang aminin, pero nasasaktan siya. At hindi niya alam kung paano iyon haharapin.Nakaupo siya sa isang malaking bato malapit sa tubig nang biglang may lumapit sa kanya."Mukhang may iniisip ka."Napatingala siya at nakita niyang si Vanessa pala iyon."Anong ginagawa mo rito?" tanong niya.Ngumiti si Vanessa at umupo sa tabi niya. "Gusto lang kitang makausap. Mukhang hindi mo nagustuhan ang sinabi ko kanina.""Talagang hindi," diretsong sagot niya.Tumawa si Vanessa. "Ang tapang mo rin, ano?"Hindi siya sumagot.Nagpatuloy si Vanessa. "Alam mo, Sara, hindi mo ako kilala, at hindi rin kita kilala. Pero alam ko kung paano tumingin ang isang lalaki sa babaeng mahal niya."Napaangat ang kilay ni Sara. "Ano ang gusto mong sabihin?"Tumingin si Vanessa sa malayo, saka ngumiti. "Gusto kita, Sara."Nanlaki ang mata niya. "Ha?"T
Tumingin si Tatay Romero sa kanya. "Eh ilang taon mo na bang nililigawan ang anak ko?"Napakamot si Adrian sa batok. "Matagal-tagal na po.""Aba eh, kung matagal na, e bakit hindi pa nagkaka-sagot? Ano bang problema mo, hija?" nakataas ang kilay ni Nanay Glenda.Napalunok si Sara. "Nay, huwag niyo akong isali diyan!"Tumingin si Tatay Romero kay Adrian. "Eh ikaw, Adrian, sigurado ka ba sa anak ko? Baka naman mainip ka at mapunta ka nga sa beauty queen?"Tumayo si Adrian nang tuwid at seryosong tumingin kay Tatay Romero. "Tay, sigurado po ako. Kahit ilang beauty queen pa ang dumaan, si Sara pa rin ang gusto ko. Siya lang."Natigilan si Sara. Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o matatakot sa sobrang kaseryosohan ni Adrian.Nakangiti si Nanay Glenda. "O siya, hija, bahala ka na diyan. Pero tandaan mo, bihira ang lalaking ganyan."Tumingin si Sara kay Adrian, na hindi pa rin inaalis ang tingin sa kanya."Tingnan natin kung kaya mong panindigan ‘yan," mahina niyang sabi.Ngumiti si Adri
KinabukasanMaagang nagising si Sara, pero hindi niya alam kung bakit. Parang may kung anong bumabagabag sa kanya. Habang nag-aayos ng mesa, napansin niya si Nanay Glenda na nakamasid sa kanya, nakangiti."Ano, hija? Magpapaganda ka na ba para sa bisita mo?" tanong ni Nanay Glenda habang pinipigil ang ngiti.Napataas ang kilay ni Sara. "Ano pong bisita?""Aba eh, sino pa? E ‘di ‘yung masugid mong manliligaw!" sagot ni Tatay Romero na nagkakape sa tabi.Napaawang ang bibig ni Sara. "Tay! Wala akong bisita!""Hmp! Sige ka, baka may beauty queen na ang kasama niya ngayon!" sabat ni Nanay Glenda habang abala sa pagtutupi ng mga damit.Napakunot ang noo ni Sara. "Edi mabuti! Kung may gusto siyang beauty queen, wala akong pakialam!"Tumingin si Tatay Romero sa kanya nang makahulugan. "Aba, parang ang taas ng boses mo, hija. Parang—""Parang ano?" mabilis na putol ni Sara, sabay tingin sa kanyang ama."Parang nagseselos!" sagot ni Nanay Glenda na parang may tuksong ngiti."Nay naman! Hindi a
Saglit na natahimik si Adrian. Nagpukol siya ng tingin sa pool, pinagmamasdan ang kislap ng tubig sa ilalim ng buwan.Adrian: “Masakit ‘yun. Pero kung hindi niya ako pipiliin… tatanggapin ko.”Paul: “Wow. Sobrang lalim na ng tama mo, boss. Pero alam mo, feeling ko… ikaw pa rin ang pipiliin niya.”Napangiti si Adrian. “Sana nga.”Paul: “Kaya bukas, punta mo na agad! Baka naman isang beauty queen pa ang maunang umeksena diyan sa buhay mo.”Adrian: “Kahit sampung beauty queen pa ‘yan, si Sara lang ang gusto ko.”Paul: “O siya, sige na! Mukhang wala na akong magagawa sa’yo. Magpahinga ka na, para may energy kang mangulit bukas.”Tumayo si Adrian at tinapik sa balikat si Paul. “Salamat, bro.”Paul: “Walang anuman. Basta siguruhin mong hindi ka tatanggap ng ‘basted’ bilang sagot.”Natawa si Adrian. “Wala ‘yun sa vocabulary ko.”At sa isip niya, buo na ang pasya niya—bukas, babalik siya kay Sara. KinabukasanMaagang nagising si Sara, pero hindi niya alam kung bakit. Parang may kung anong bu