Sa isang madilim na silid, ang mata ni Shiela ay nagsisilbing pagninilay sa kanyang tagumpay. Sa bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig, tila nararamdaman niyang siya ay isang hari sa kanyang kaharian—at ang mga tao sa paligid niya ay mga pawns lamang sa kanyang laro. Nakangiti siya, ang kanyang mga mata ay puno ng galak, ngunit sa ilalim ng kanyang ngiti ay isang matinding galit. "Hindi niyo ako matatalo," ang bulong niya sa sarili. Wala siyang takot, walang alinlangan. Ang mundo ay para sa kanya, at siya ay walang kahinaan.Habang ang mga araw ay lumilipas, ang kanyang mga susunod na hakbang ay nagiging mas mapanlinlang. "Wala nang makakapigil sa akin," ang kanyang isip na patuloy na umuukit ng mga plano upang tiyakin na magtatagumpay siya sa kanyang mga layunin. Alam niyang ang pagkatalo ni Ana ay malapit nang mangyari, at ito ay isang patunay ng kanyang pagiging makapangyarihan.Samantala, si Luke, kahit na puno ng pagdududa, ay patuloy na naghahanap ng ebidensya. Wala siyang i
Nais nilang humarap at magsalita, ngunit hindi nila kayang itanggi ang katotohanan na ang kanilang buhay ay isang alokasyon sa pagnanasa ni Shiela.Sa kabilang banda, si Shiela ay nagpatuloy sa kanyang malupit na plano upang tuluyang mapahamak si Ana. Patuloy siyang gumagawa ng hakbang upang gawing mas madilim ang mga susunod na araw para kay Ana. Isang mahigpit na plano ang nabuo sa kanyang isipan: upang matiyak na si Ana ay mawala sa kanyang landas at magdusa, maghihirap habang nananatili siya sa ospital.Shiela ay naniniwala na ang kaligtasan ni Ana ay isang alamat lamang, isang kwento na wala nang makikinabang. Si Ana, na patuloy na lumalaban sa mga sugat ng nakaraan, ay magiging isang alaala na lamang. Wala siyang makakalaban sa mas malupit na kamay ni Shiela, at patuloy na maghihirap siya nang hindi ito nalalaman. Ang plano ay magiging huling patunay ng kapangyarihan ni Shiela—ang kanyang pagiging isang mabagsik na tagapangasiwa ng kanyang mga alituntunin at laro.Habang ang mg
Ang oras ay tila tumigil sa mga sandaling iyon. Si Belinda at Romeo, mga magulang ni Ana, ay hindi maitatagong pag-aalala. Ang kanilang mga mata ay puno ng kabiguan at takot. Hindi pa rin nila matanggap ang nangyari kay Ana. Nakaupo silang tahimik, ngunit ang pagkabahala ay nakikita sa kanilang mga mata. Si Belinda ay hindi na nakapagpigil, kaya’t nagsalita siya ng may kalakip na pangungulila."Anak, may naisip ka ba kung sino ang may gawa nito sa iyo?" Tanong ni Belinda, ang boses ay nanginginig. "Nag-aalala kami, anak. Sana mahuli kung sino ang may gawa sa'yo nito. Ayaw ko na maulit pa na mawala ka sa amin sa pangalawang pagkakataon," dagdag pa niya habang pinapahid ang luha na hindi makontrol.Si Romeo, ang tatay ni Ana, ay tahimik lamang ngunit kitang-kita ang galit at panghihinayang sa kanyang mga mata. "Luke, ano na ang balita sa imbestigasyon?" galit na tanong ni Romeo. "Sino ang person of interest na gumawa nito sa anak namin?" Pinipigilan ni Romeo ang sarili na mag-alburoto,
Samantala, sa ibang dako, sa tunay na Ana, hindi pa rin maalis sa isipan ni Sara ang mga sinabi ni Adrian. "Hindi pwede," bulong niya sa sarili, pilit nilalabanan ang kakaibang damdaming unti-unting bumabalot sa kanya.Ngunit kahit anong gawin niya, hindi niya maalis sa isip ang sinabi ni Adrian."Baka may dahilan kung bakit tayo nagkita ulit."Napalunok siyang muli at lumayo ng bahagya. “H-Hindi kita maintindihan, Adrian. Wala akong maalala. Hindi ko rin alam kung dapat ba kitang pagkatiwalaan.”Ngumisi si Adrian, pero sa likod ng ngiting iyon, may seryosong titig sa kanyang mga mata. “Fair enough. Pero paano kung ako ang makatulong sa’yo para maalala ang lahat?”Napaisip si Sara. Tama nga naman. Walang ibang nagbibigay ng ganoong interes sa kanya. Si Mama Glenda at Papa Romero, mahal siya bilang isang anak, pero hindi sila interesado sa kanyang nakaraan. Sa kanila, sapat nang buhay siya at kasama nila.Pero si Adrian…Bakit parang desperado itong malaman kung sino siya?"Sara!" siga
Tumingin ito sa kanya, seryoso. "Mahirap, kasi mukhang nagiging paborito ko nang palabas ang buhay mo."Nanlaki ang mata ni Sara. "Anong ibig mong sabihin?!"Ngumiti ito. "Wala naman. Basta, magkikita pa tayo ulit.""Hoy, Adrian!" sigaw ni Sara, pero nakalayo na ito bago pa siya makapagsalita pa ng kung ano. "Ano bang problema ng lalaking ‘yon?!"Napatakip ng bibig si Aling Laura, pigil ang kilig. "Ay naku, Sara, hindi mo ba nakikita? Mukhang interesado sa’yo ‘yang si Sir Adrian!""Interesado sa gulo! Wala akong panahon sa kanya!" reklamo ni Sara habang mabilis na inayos ang mga paninda. Pero kahit anong gawin niya, hindi niya maalis sa isip ang itsura ni Adrian—ang nakakalokong ngiti, ang titig na parang may gustong ipaalala sa kanya."Aba, eh kung ayaw mo, pwede ba akong pumila?" biro ni Mercy, isa sa mga tindera sa palengke. "Ang gwapo, mayaman, at willing mag-ayos ng isda? Diyos ko, Sara, jackpot ‘yan!""Hoy! Hindi ako interesado! At saka baka nga may asawa ‘yon sa Amerika!" sagot
Isang gabing tahimik at puno ng kasinungalingan, si Shiela ay muling nagbalak ng isang mas masahol na plano. Alam niyang habang si Ana ay nasa ospital pa, may pagkakataon pa siyang tapusin ang kanyang misyon. Hindi siya maaaring mabigo sa pagkakataong ito. Kailangan niyang tiyakin na si Ana ay hindi na muling gigising.Sa madilim na silid ng kanyang apartment, kinuha niya ang kanyang cellphone at tumawag sa isang lumang kontak—isang tao mula sa ilalim ng mundo, isang negosyante sa black market na kilala sa pagbibigay ng mga hindi matutunton na kemikal at gamot.Sa kabilang linya, isang malamig at paos na boses ang sumagot."Matagal kitang hindi narinig, Miss Shiela. Ano’ng kailangan mo?"Tumigil saglit si Shiela, tinitiyak na walang nakikinig sa kanya. Huminga siya nang malalim bago bumulong ng may panginginig sa kanyang boses."Kailangan ko ng gamot… isang bagay na kayang pumatay nang hindi napapansin sa autopsy. Isang lason na kayang magmukhang natural ang kamatayan."May ilang segu
Napahigpit ang hawak ni Shiela sa bote. Alam niyang kapag nakita ni Luke ito, tapos na ang lahat."Bakit mo hinihingi?" pilit niyang tawa. "Ano ka ba, Luke? Wala lang ‘to—"Mabilis na kinuha ni Luke ang kamay ni Shiela at marahas na inagaw ang bote."Luke, ano ba?! Bitawan mo ‘yan!" sigaw ni Shiela, pero huli na ang lahat.Tiningnan ni Luke ang bote. Walang label. Walang kahit anong palatandaan kung ano ito."Ano 'to, Shiela?" malamig niyang tanong."Wala nga! Isa lang ‘yang herbal supplement!"Napatingin si Luke sa pinto nang marinig ang mahinang pagkatok. Nang bumukas ito, pumasok ang kanyang ina na si Nenita, kasama ang isang doktor. Bakas sa mukha ni Nenita ang pag-aalala, habang ang doktor naman ay seryoso ang ekspresyon."Luke, anak, anong nangyari kay Ana?" agad na tanong ni Nenita habang lumapit sa kanya. Nakatingin siya sa mahina at nakahigang si Ana sa kama. "Ma, pakitawag ang security," utos ni Luke."Ha? Bakit?""Ma, huwag ka maniwala kay Luke, nagbibiruan lang kami.""Dah
Mabilis na lumapit ang doktor, hawak ang isang sobre na naglalaman ng resulta ng pagsusuri sa gamot na dala ni Shiela. Malamig ang kanyang ekspresyon habang inaabot ito kay Luke."Mr. Villa, ito na po ang resulta," seryosong sabi nito.Kahit hindi pa niya nabubuksan ang sobre, ramdam na ni Luke ang bigat ng katotohanan. Nanginginig ang kanyang mga kamay nang dahan-dahan niyang punitin ang selyado nitong gilid at ilabas ang papel. Habang binabasa niya ang nakasulat doon, lalong humigpit ang kanyang panga."Lethal poison…" mahina niyang bulong, ngunit sapat upang marinig ng lahat sa silid."Ano?!" halos sabay-sabay na reaksyon nina Nenita, Philip, at ng mga magulang ni Ana.Tumango ang doktor, mabigat ang tinig. "Ang lason na ito ay idinisenyo upang magmukhang natural ang pagkamatay ng isang tao. Walang halatang bakas sa katawan maliban na lamang kung isasailalim sa masusing pagsusuri. Isang patak lang nito sa pagkain o inumin ay sapat para patayin ang isang tao sa loob ng ilang oras."
Muling bumagsak ang katahimikan sa pagitan nila. Sa di kalayuan, rinig pa rin ang masayang hiyawan ng mga bisita sa party ni Anabella, pero sa loob ng hardin kung saan sila nakatayo ni Luke, parang ibang mundo ang bumalot sa kanila—isang mundo ng pagdududa, sakit, at isang lihim na pilit niyang pinanghahawakan.Naramdaman ni Belle ang malamig na simoy ng hangin, pero ang mas matindi niyang nararamdaman ay ang nagbabagang titig ni Luke na parang pilit siyang binabasa.“Kung mahal mo ako, bakit hindi mo ako kayang pagtiwalaan?”Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip niya ang tanong na iyon.Hindi ba niya talaga kayang pagtiwalaan si Luke?O takot lang siyang mawala ang lahat sa oras na malaman nito ang totoo?Pinilit niyang ngumiti, kahit ramdam niya ang pagkaputla ng kanyang mga labi. “Luke… hindi sa wala akong tiwala sa’yo.”“Kung gano’n, ano?” May bahagyang pait sa boses nito.Nag-aalangan siyang tumingin sa kanya. “Mahalaga ka sa akin. Mahal kita.”Nakita niyang nagbago ang ekspresyon
Sa gabing iyon, habang mahimbing na natutulog si Sara, si Vanessa naman ay gising na gising hindi lang dahil sa pait ng pagkatalo kundi dahil sa ideyang unti-unti nang nabubuo sa kanyang isipan.Kasama niya si Paul sa isang pribadong lounge ng resort, malayo sa iba pang mga bisita. Sa harapan nila, may bote ng mamahaling alak at isang tray ng magagarang pagkain, pero hindi iyon ang pakay nila.Paul: "Vanessa, kung gusto mong bumalik sa buhay ni Adrian, kailangan mong maging matalino. Hindi pwedeng bara-bara lang."Vanessa: "Anong plano mo?"Paul: "Hindi sapat ang kagandahan mo para bumalik siya sa’yo. Kailangan mong ipakita sa kanya na ikaw ang mas bagay sa kanya mas classy, mas ka-level niya, at higit sa lahat, ikaw ang babaeng hindi niya kayang bitawan."Napakagat-labi si Vanessa. Alam niyang totoo ang sinasabi ni Paul.Paul: "Swerte ka, Vanessa. May isang malaking event sa resort na ito bukas—isang grandeng charity gala. At alam mo kung sino ang guest of honor?"Vanessa: "Sino?"Pa
Samantala sa tunay na Ana na ngayon ay si Sara.Ramdam ni Sara ang kaba sa kanyang dibdib habang nakatitig kay Vanessa. Hindi niya alam kung anong sasabihin nito, pero ang paraan ng pagkakatitig nito kay Adrian—may kumpiyansa, may pangangailangan—ay sapat nang dahilan para magduda siya."Ano'ng kailangan mong sabihin, Vanessa?" tanong ni Adrian, halatang nagtataka.Lumingon si Vanessa kay Sara bago muling binalik ang tingin kay Adrian. "Pwede ba tayong mag-usap? Nang tayong dalawa lang?"Napatingin si Sara kay Adrian, hinihintay kung ano ang gagawin nito.Pero hindi siya binigo ni Adrian. Hinawakan nito ang kamay niya at mariing sinabi, "Kahit anong sasabihin mo, Vanessa, pwedeng sabihin mo rin sa harap ni Sara."Halos hindi maipinta ang mukha ni Vanessa. Halatang hindi niya inaasahang tatanggi si Adrian."Adrian," may bahagyang pakiusap sa tono ni Vanessa. "Hindi ito isang bagay na pwedeng marinig ng iba.""Si Sara ay hindi ‘iba’ sa akin," madiin na tugon ni Adrian. "Ano man ang sasa
Naramdaman niyang may malambot na kamay na humawak sa kanyang palda. Nang ibaba niya ang tingin, nakita niyang nakangiti sa kanya si Anabella."Mommy, can I have another slice of cake?"Napapikit siya ng mariin.Mommy.Pinilit niyang ngumiti at hinaplos ang buhok ng bata. "Sige, baby. Pero huwag masyadong marami, ha?"Tuwang-tuwang tumakbo si Anabella pabalik sa mesa kung nasaan ang mga bata.Nagtagpo muli ang mga mata nila ni Luke. Tahimik ito, pero sa titig pa lang, ramdam niya ang dami nitong gustong itanong."Ana," seryosong sabi ni Philip, "sigurado ka bang wala kang gustong sabihin sa amin?"Napabilis ang tibok ng kanyang puso."A-ano pong ibig n'yong sabihin?"Seryoso ang tingin ni Philip. "Wala lang. Parang iba ka lang nitong mga nakaraang buwan. Hindi ko maipaliwanag pero… hindi ko alam, Ana. May bumabagabag sa akin."Muling napalunok si Belle."Wala po, Papa. Wala po kayong kailangang ipag-alala."Pinagmasdan siya ni Philip nang matagal, bago tumango. "Kung gano'n, mabuti. B
Hinawakan ni Nenita ang magkabilang balikat niya at malambing siyang tinitigan. "Kumusta ka na, hija? Kumusta ang pagbubuntis mo?"Napalunok siya. Ang init ng palad ni Nenita sa kanyang balikat ay tila apoy na gumuguhit sa balat niya, pinapaalalahanan siya ng kasinungalingang patuloy niyang pinaninindigan."M-maayos naman po, Mama," sagot niya, pilit pinapalambot ang boses. "Medyo mahirap lang minsan, pero kaya naman.""Mabuti naman, hija. Dapat inaalagaan mo ang sarili mo, lalo na't anim na buwan ka nang buntis," sabat ni Philip habang nakangiti. "Laking tuwa namin nang sinabi sa amin ni Luke na magkakaroon na ng kapatid si Anabella."Napatingin siya kay Luke na tahimik lamang na nakamasid sa kanila."Aba, dapat talaga pinapahinga mo ang sarili mo," saad ni Nenita. "Hindi ka ba masyadong napapagod sa pag-aalaga kay Anabella?""Hindi naman po," pilit niyang sagot. "Sanay naman po ako."Hinawakan ni Nenita ang kamay niya at bahagyang pinisil iyon. "Iba ka talaga, Ana. Simula pa lang no
"Hindi na, kaya ko namang mag-isa," sagot niya at agad na naglakad palayo.Habang naglalakad siya papunta sa dalampasigan, ramdam niya ang bigat sa dibdib niya. Ayaw niyang aminin, pero nasasaktan siya. At hindi niya alam kung paano iyon haharapin.Nakaupo siya sa isang malaking bato malapit sa tubig nang biglang may lumapit sa kanya."Mukhang may iniisip ka."Napatingala siya at nakita niyang si Vanessa pala iyon."Anong ginagawa mo rito?" tanong niya.Ngumiti si Vanessa at umupo sa tabi niya. "Gusto lang kitang makausap. Mukhang hindi mo nagustuhan ang sinabi ko kanina.""Talagang hindi," diretsong sagot niya.Tumawa si Vanessa. "Ang tapang mo rin, ano?"Hindi siya sumagot.Nagpatuloy si Vanessa. "Alam mo, Sara, hindi mo ako kilala, at hindi rin kita kilala. Pero alam ko kung paano tumingin ang isang lalaki sa babaeng mahal niya."Napaangat ang kilay ni Sara. "Ano ang gusto mong sabihin?"Tumingin si Vanessa sa malayo, saka ngumiti. "Gusto kita, Sara."Nanlaki ang mata niya. "Ha?"T
Tumingin si Tatay Romero sa kanya. "Eh ilang taon mo na bang nililigawan ang anak ko?"Napakamot si Adrian sa batok. "Matagal-tagal na po.""Aba eh, kung matagal na, e bakit hindi pa nagkaka-sagot? Ano bang problema mo, hija?" nakataas ang kilay ni Nanay Glenda.Napalunok si Sara. "Nay, huwag niyo akong isali diyan!"Tumingin si Tatay Romero kay Adrian. "Eh ikaw, Adrian, sigurado ka ba sa anak ko? Baka naman mainip ka at mapunta ka nga sa beauty queen?"Tumayo si Adrian nang tuwid at seryosong tumingin kay Tatay Romero. "Tay, sigurado po ako. Kahit ilang beauty queen pa ang dumaan, si Sara pa rin ang gusto ko. Siya lang."Natigilan si Sara. Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o matatakot sa sobrang kaseryosohan ni Adrian.Nakangiti si Nanay Glenda. "O siya, hija, bahala ka na diyan. Pero tandaan mo, bihira ang lalaking ganyan."Tumingin si Sara kay Adrian, na hindi pa rin inaalis ang tingin sa kanya."Tingnan natin kung kaya mong panindigan ‘yan," mahina niyang sabi.Ngumiti si Adri
KinabukasanMaagang nagising si Sara, pero hindi niya alam kung bakit. Parang may kung anong bumabagabag sa kanya. Habang nag-aayos ng mesa, napansin niya si Nanay Glenda na nakamasid sa kanya, nakangiti."Ano, hija? Magpapaganda ka na ba para sa bisita mo?" tanong ni Nanay Glenda habang pinipigil ang ngiti.Napataas ang kilay ni Sara. "Ano pong bisita?""Aba eh, sino pa? E ‘di ‘yung masugid mong manliligaw!" sagot ni Tatay Romero na nagkakape sa tabi.Napaawang ang bibig ni Sara. "Tay! Wala akong bisita!""Hmp! Sige ka, baka may beauty queen na ang kasama niya ngayon!" sabat ni Nanay Glenda habang abala sa pagtutupi ng mga damit.Napakunot ang noo ni Sara. "Edi mabuti! Kung may gusto siyang beauty queen, wala akong pakialam!"Tumingin si Tatay Romero sa kanya nang makahulugan. "Aba, parang ang taas ng boses mo, hija. Parang—""Parang ano?" mabilis na putol ni Sara, sabay tingin sa kanyang ama."Parang nagseselos!" sagot ni Nanay Glenda na parang may tuksong ngiti."Nay naman! Hindi a
Saglit na natahimik si Adrian. Nagpukol siya ng tingin sa pool, pinagmamasdan ang kislap ng tubig sa ilalim ng buwan.Adrian: “Masakit ‘yun. Pero kung hindi niya ako pipiliin… tatanggapin ko.”Paul: “Wow. Sobrang lalim na ng tama mo, boss. Pero alam mo, feeling ko… ikaw pa rin ang pipiliin niya.”Napangiti si Adrian. “Sana nga.”Paul: “Kaya bukas, punta mo na agad! Baka naman isang beauty queen pa ang maunang umeksena diyan sa buhay mo.”Adrian: “Kahit sampung beauty queen pa ‘yan, si Sara lang ang gusto ko.”Paul: “O siya, sige na! Mukhang wala na akong magagawa sa’yo. Magpahinga ka na, para may energy kang mangulit bukas.”Tumayo si Adrian at tinapik sa balikat si Paul. “Salamat, bro.”Paul: “Walang anuman. Basta siguruhin mong hindi ka tatanggap ng ‘basted’ bilang sagot.”Natawa si Adrian. “Wala ‘yun sa vocabulary ko.”At sa isip niya, buo na ang pasya niya—bukas, babalik siya kay Sara. KinabukasanMaagang nagising si Sara, pero hindi niya alam kung bakit. Parang may kung anong bu