Sumagot si Sara, ang kanyang mga mata'y namamasa sa luha habang nakatingin sa dagat. "Tatay, sino kaya ako? Kung may magulang ba ako? Kapatid? Asawa o anak? Wala ako maalala." Ang kanyang boses ay nanginginig, puno ng pangamba at kalungkutan.Lumapit si Glenda at hinawakan ang mga kamay ni Sara. "Huwag mo pilitin, anak. Kusang darating yan," malambing na sabi niya. "Minsan, ang mga bagay na pilit nating hinahanap ay kusang dumarating sa tamang panahon. Ang mga alaala mo ay parang mga alon sa dagat – darating at darating din sa tamang panahon."Tumayo si Romero mula sa kanyang kinauupuan at nilapitan ang dalawa. Ang kanyang mukha'y puno ng pag-unawa at pagmamahal. "Huwag ka na malungkot. Magiging okay din ang lahat. Andito kami, tumatayong magulang mo, at hinding-hindi ka namin pababayaan," may tibay ng loob na sagot ni Romero habang hinahaplos ang buhok ni Sara.Tumulo ang luha ni Sara, hindi sa kalungkutan kundi sa pasasalamat. "Salamat po, Ma, Pa. Hindi ko alam kung ano ang mangyaya
Masayang-masaya ang buong mansyon para sa unang kaarawan ni Anabella. Puno ng dekorasyon ang paligid—mga pastel-colored na lobo, eleganteng bulaklak sa bawat mesa, at isang napakalaking cake na gawa ng isang sikat na pastry chef.Ang mga bisita ay abala sa pag-uusap at pag-aasikaso sa mga regalo, habang ang masasarap na pagkain ay nakahanda sa isang mahabang buffet table. Sa gitna ng lahat ng ito, si Belle, na nagpapanggap bilang si Ana, ay abala sa pangangasiwa ng selebrasyon.Sa mata ng lahat, siya si Ana. Ngunit ang totoo, siya ay si Belle—ang kakambal ni Ana, na bumalik upang alamin ang katotohanan tungkol sa pagkamatay ng kanyang kapatid.Si Anabella, sa kanyang munting pink na damit at may gintong tiara, ay nakaupo sa kanyang high chair, masiglang nakatingin sa mga bisitang nagmamahal sa kanya."Ang bilis ng panahon," emosyonal na sabi ni Belinda, ang ina nina Ana at Belle, habang nakatitig sa kanyang apo. "Parang kahapon lang nang ipanganak siya.""Hindi ko akalaing makikita ko
Napagtanto ni Luke na nagkamali siya at nasaktan ang damdamin ni Ana. Nilapitan niya ito, "Patawarin mo ako, Ana, kung nasaktan man kita sa mga nasabi kong salita." Napatingin si Belle kay Luke; ang mga mata ni Belle ay naglalaman ng matinding kalituhan, at naguguluhan siyang hindi malaman kung paano sasagot. Pinilit niyang pigilan ang mga luha, ngunit hindi siya makapagpigil. Alam niyang ang mga salitang binitiwan ni Luke ay isang pagkakamali, ngunit may mga bahagi pa ng kanyang puso na hindi alam kung paano magpatawad. “Luke, wala ka namang kailangang ipag-sorry,” mahina niyang sagot, “Hindi mo naman iyon ginusto.” Ngunit sa kabila ng kanyang mga salita, hindi niya matanggal ang sakit na nararamdaman. Hindi niya kayang magpatawad nang mabilis. Ang mga salitang binitiwan ni Luke ay nagdulot ng sugat sa kanyang puso, at ang sugat na iyon ay hindi kayang maghilom agad. “Mahal kita, Ana,” patuloy ni Luke; ang boses niya ay puno ng pagsisisi. “Hindi ko sinasadya, hindi ko alam na ganoo
“Basta huwag mo na akong gawing kalaban, Luke,” humihikbing sagot ni Belle. “Ibigay mo sa akin ang tiwala na hindi ko na kailangang patunayan pa, at kung sinuman ang nag-iisip ng masamang balak sa atin ay mahuhuli din natin siya balang araw.” "Si Shiela lang naman ang pumatay sa asawa mo, at ngayon, ilang beses na pinagtangkaan ang buhay ko. Sana maiintindihan mo 'yan," bulong ni Belle sa kanyang sarili. Niyakap siya ni Luke at sabi niyang, "Sorry, mahal ko. Sorry sa pagdududa. Huwag ka na magalit o magtampo."Bumangon si Belle mula sa yakap ni Luke, ngunit nanatili siyang nakatingin sa mata nito. Ang mga mata ni Belle ay puno ng kalungkutan at hinagpis, ngunit sa mga salitang binitiwan ni Luke, unti-unti niyang naramdaman ang init ng pagmamahal at pag-unawa mula sa kanya. "Huwag mong gawing kalaban ang sarili mong pamilya, Luke," malumanay niyang sinabi, "Alam kong nagmamahalan tayo, pero ang mga pagkakamali ay bahagi ng paglalakbay natin. Hindi ko nais na magtampo, pero kailangan k
Pumikit si Sara, tila ang kanyang damdamin ay sumasabog sa bawat kisap ng kanyang isipan. "May pamilya kayang naghahanap sa akin? Sino ako? Parang sa panaginip ko, may gustong pumatay sa akin... huhuhu... Sino ako? Ano ang tunay kong pagkatao?" Malungkot na ngiti ni Glenda ang sumalubong sa panaghoy ng kanyang anak. "Ang ating buhay, anak, ay parang hangin na humahaplos sa bawat sulok ng ating pagkatao. Minsan may mga bitak, minsan may mga dulot ng sakit; ngunit sa bawat pagbagsak, may natututunan tayong bago. Nandito kami upang maging iyong kanlungan, ang tahanan kung saan kahit ang mga pusong nabigo ay muling kayang umahon." Kasabay ng kanyang mga salita, si Romero ay dahan-dahang lumapit at mahigpit na niyakap si Sara, ipinapahayag ang lahat ng pagmamahal, pagkalinga, at sinseridad na kayang ialay ng isang ama. "Anak, kahit magkalayo man ang iyong pangarap sa realidad, ang ating pagmamahal ay patunay na hindi ka kailanman nag-iisa. Sa mga panahong ang puso mo'y nanganganib, nan
Habang pinapadede ni Belle si Anabella at pinapatulog ito sa crib, ang kanyang mga mata ay puno ng matinding kalungkutan at pagsisisi. Hindi niya maiwasang mag-isip ng malalim, may mga tanong sa kanyang puso at mga katanungan na patuloy na bumabalot sa kanyang isipan. "Patawarin mo ako, Ana…" ang bulong niya sa sarili habang pinagmamasdan ang malambot na mukha ni Anabella na himbing sa kanyang tulog. Napamahal na sa akin si Luke. Hindi ko ito sinadya. Mahal ko silang pareho ni Anabella...Habang pinipigilan ang mga luha, nanatili siyang tahimik, tinitingnan ang batang natutulog sa kanyang mga kamay. "Hindi ko alam kung paano ito nangyari, Ana," aniya, halos walang tunog, "pero hindi ko kayang itago pa… Mahal ko na siya. Mahal ko na si Luke."Mabilis niyang pinunasan ang mga mata at iniiwasang magbigay ng senyales kay Luke na siya ay umiiyak. Ngunit sa likod ng kanyang mga mata, isang malaking damdamin ang bumangon. Hindi siya makatanggi na naiinis siya sa sarili—sa kanyang kahinaan, s
Naramdaman ni Luke ang bigat ng sitwasyon at ang pagkabahala ni Belle. Lumapit siya at niyakap ito, ngunit tila may pader pa rin sa pagitan nila. “Ana... Hindi ko na kayang makita kang nasasaktan. Pero bakit hindi mo masabi ang lahat? Sabihin mo na kung anong bumabagabag sa'yo.”Patawad, Luke, ang sigaw ni Belle sa kanyang isipan. Patawad sa lahat ng kasinungalingan. Pero hindi ko kayang magsalita. Hindi ko kayang sirain ang lahat ng ito, hindi pa ngayon. Kailangan kong makuha ang katarungan ni Ana. Hindi ko siya pwedeng ipagkanulo.Nagpatuloy siya sa pagpapanggap, hindi lang kay Luke, kundi pati na rin sa sarili. Isang mabigat na sakripisyo ang ginagawa niya, at sa bawat hakbang na patungo sa pagpapatuloy ng kanyang mga plano, nadarama niyang ang bawat sandali ay naging mahirap. Kailangan ko munang itago ang lahat para kay Ana... iniisip ni Belle habang patuloy ang pag-aalala sa mga susunod na hakbang.“Luke... sorry... bigyan mo ako ng oras, sasabihin ko balang araw,” ang tanging sa
Sa kabila ng dilim ng nakaraan at kawalan ng kanyang mga alaala, natagpuan ni Sara ang bagong tahanan sa piling nina Glenda at Romero. Hindi niya alam kung sino siya noon, ngunit sa pagmamahal at pag-aaruga ng mag-asawa, natutunan niyang muling bumuo ng panibagong buhay. Sa loob ng maliit ngunit masayang tahanan, tinanggap siya nang walang pag-aalinlangan.Sa bawat umaga, tinutulungan niya si Mama Glenda sa tindahan ng isda at gulay sa palengke. Hindi ito marangyang buhay, pero dito niya nararamdaman ang tunay na kahulugan ng pamilya. Isang araw, habang abala siya sa pagsasalansan ng mga isda, biglang pumasok sa tindahan ang isang matangkad, matipuno, at mayabang na lalaki.Naka-suot ito ng mamahaling polo, itim na pantalon, at suot-suot ang isang relo na siguradong hindi kayang bilhin ng kahit sino sa palengke. Matalas ang titig nito at tila ba may hinahanap na mali sa paligid. Nagtawanan ang ilang tindera sa tabi, may ibinubulong tungkol sa kanya."Uy, si Sir Adrian yan! Isa sa mga
Sa gabing iyon, habang mahimbing na natutulog si Sara, si Vanessa naman ay gising na gising hindi lang dahil sa pait ng pagkatalo kundi dahil sa ideyang unti-unti nang nabubuo sa kanyang isipan.Kasama niya si Paul sa isang pribadong lounge ng resort, malayo sa iba pang mga bisita. Sa harapan nila, may bote ng mamahaling alak at isang tray ng magagarang pagkain, pero hindi iyon ang pakay nila.Paul: "Vanessa, kung gusto mong bumalik sa buhay ni Adrian, kailangan mong maging matalino. Hindi pwedeng bara-bara lang."Vanessa: "Anong plano mo?"Paul: "Hindi sapat ang kagandahan mo para bumalik siya sa’yo. Kailangan mong ipakita sa kanya na ikaw ang mas bagay sa kanya mas classy, mas ka-level niya, at higit sa lahat, ikaw ang babaeng hindi niya kayang bitawan."Napakagat-labi si Vanessa. Alam niyang totoo ang sinasabi ni Paul.Paul: "Swerte ka, Vanessa. May isang malaking event sa resort na ito bukas—isang grandeng charity gala. At alam mo kung sino ang guest of honor?"Vanessa: "Sino?"Pa
Samantala sa tunay na Ana na ngayon ay si Sara.Ramdam ni Sara ang kaba sa kanyang dibdib habang nakatitig kay Vanessa. Hindi niya alam kung anong sasabihin nito, pero ang paraan ng pagkakatitig nito kay Adrian—may kumpiyansa, may pangangailangan—ay sapat nang dahilan para magduda siya."Ano'ng kailangan mong sabihin, Vanessa?" tanong ni Adrian, halatang nagtataka.Lumingon si Vanessa kay Sara bago muling binalik ang tingin kay Adrian. "Pwede ba tayong mag-usap? Nang tayong dalawa lang?"Napatingin si Sara kay Adrian, hinihintay kung ano ang gagawin nito.Pero hindi siya binigo ni Adrian. Hinawakan nito ang kamay niya at mariing sinabi, "Kahit anong sasabihin mo, Vanessa, pwedeng sabihin mo rin sa harap ni Sara."Halos hindi maipinta ang mukha ni Vanessa. Halatang hindi niya inaasahang tatanggi si Adrian."Adrian," may bahagyang pakiusap sa tono ni Vanessa. "Hindi ito isang bagay na pwedeng marinig ng iba.""Si Sara ay hindi ‘iba’ sa akin," madiin na tugon ni Adrian. "Ano man ang sasa
Naramdaman niyang may malambot na kamay na humawak sa kanyang palda. Nang ibaba niya ang tingin, nakita niyang nakangiti sa kanya si Anabella."Mommy, can I have another slice of cake?"Napapikit siya ng mariin.Mommy.Pinilit niyang ngumiti at hinaplos ang buhok ng bata. "Sige, baby. Pero huwag masyadong marami, ha?"Tuwang-tuwang tumakbo si Anabella pabalik sa mesa kung nasaan ang mga bata.Nagtagpo muli ang mga mata nila ni Luke. Tahimik ito, pero sa titig pa lang, ramdam niya ang dami nitong gustong itanong."Ana," seryosong sabi ni Philip, "sigurado ka bang wala kang gustong sabihin sa amin?"Napabilis ang tibok ng kanyang puso."A-ano pong ibig n'yong sabihin?"Seryoso ang tingin ni Philip. "Wala lang. Parang iba ka lang nitong mga nakaraang buwan. Hindi ko maipaliwanag pero… hindi ko alam, Ana. May bumabagabag sa akin."Muling napalunok si Belle."Wala po, Papa. Wala po kayong kailangang ipag-alala."Pinagmasdan siya ni Philip nang matagal, bago tumango. "Kung gano'n, mabuti. B
Hinawakan ni Nenita ang magkabilang balikat niya at malambing siyang tinitigan. "Kumusta ka na, hija? Kumusta ang pagbubuntis mo?"Napalunok siya. Ang init ng palad ni Nenita sa kanyang balikat ay tila apoy na gumuguhit sa balat niya, pinapaalalahanan siya ng kasinungalingang patuloy niyang pinaninindigan."M-maayos naman po, Mama," sagot niya, pilit pinapalambot ang boses. "Medyo mahirap lang minsan, pero kaya naman.""Mabuti naman, hija. Dapat inaalagaan mo ang sarili mo, lalo na't anim na buwan ka nang buntis," sabat ni Philip habang nakangiti. "Laking tuwa namin nang sinabi sa amin ni Luke na magkakaroon na ng kapatid si Anabella."Napatingin siya kay Luke na tahimik lamang na nakamasid sa kanila."Aba, dapat talaga pinapahinga mo ang sarili mo," saad ni Nenita. "Hindi ka ba masyadong napapagod sa pag-aalaga kay Anabella?""Hindi naman po," pilit niyang sagot. "Sanay naman po ako."Hinawakan ni Nenita ang kamay niya at bahagyang pinisil iyon. "Iba ka talaga, Ana. Simula pa lang no
"Hindi na, kaya ko namang mag-isa," sagot niya at agad na naglakad palayo.Habang naglalakad siya papunta sa dalampasigan, ramdam niya ang bigat sa dibdib niya. Ayaw niyang aminin, pero nasasaktan siya. At hindi niya alam kung paano iyon haharapin.Nakaupo siya sa isang malaking bato malapit sa tubig nang biglang may lumapit sa kanya."Mukhang may iniisip ka."Napatingala siya at nakita niyang si Vanessa pala iyon."Anong ginagawa mo rito?" tanong niya.Ngumiti si Vanessa at umupo sa tabi niya. "Gusto lang kitang makausap. Mukhang hindi mo nagustuhan ang sinabi ko kanina.""Talagang hindi," diretsong sagot niya.Tumawa si Vanessa. "Ang tapang mo rin, ano?"Hindi siya sumagot.Nagpatuloy si Vanessa. "Alam mo, Sara, hindi mo ako kilala, at hindi rin kita kilala. Pero alam ko kung paano tumingin ang isang lalaki sa babaeng mahal niya."Napaangat ang kilay ni Sara. "Ano ang gusto mong sabihin?"Tumingin si Vanessa sa malayo, saka ngumiti. "Gusto kita, Sara."Nanlaki ang mata niya. "Ha?"T
Tumingin si Tatay Romero sa kanya. "Eh ilang taon mo na bang nililigawan ang anak ko?"Napakamot si Adrian sa batok. "Matagal-tagal na po.""Aba eh, kung matagal na, e bakit hindi pa nagkaka-sagot? Ano bang problema mo, hija?" nakataas ang kilay ni Nanay Glenda.Napalunok si Sara. "Nay, huwag niyo akong isali diyan!"Tumingin si Tatay Romero kay Adrian. "Eh ikaw, Adrian, sigurado ka ba sa anak ko? Baka naman mainip ka at mapunta ka nga sa beauty queen?"Tumayo si Adrian nang tuwid at seryosong tumingin kay Tatay Romero. "Tay, sigurado po ako. Kahit ilang beauty queen pa ang dumaan, si Sara pa rin ang gusto ko. Siya lang."Natigilan si Sara. Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o matatakot sa sobrang kaseryosohan ni Adrian.Nakangiti si Nanay Glenda. "O siya, hija, bahala ka na diyan. Pero tandaan mo, bihira ang lalaking ganyan."Tumingin si Sara kay Adrian, na hindi pa rin inaalis ang tingin sa kanya."Tingnan natin kung kaya mong panindigan ‘yan," mahina niyang sabi.Ngumiti si Adri
KinabukasanMaagang nagising si Sara, pero hindi niya alam kung bakit. Parang may kung anong bumabagabag sa kanya. Habang nag-aayos ng mesa, napansin niya si Nanay Glenda na nakamasid sa kanya, nakangiti."Ano, hija? Magpapaganda ka na ba para sa bisita mo?" tanong ni Nanay Glenda habang pinipigil ang ngiti.Napataas ang kilay ni Sara. "Ano pong bisita?""Aba eh, sino pa? E ‘di ‘yung masugid mong manliligaw!" sagot ni Tatay Romero na nagkakape sa tabi.Napaawang ang bibig ni Sara. "Tay! Wala akong bisita!""Hmp! Sige ka, baka may beauty queen na ang kasama niya ngayon!" sabat ni Nanay Glenda habang abala sa pagtutupi ng mga damit.Napakunot ang noo ni Sara. "Edi mabuti! Kung may gusto siyang beauty queen, wala akong pakialam!"Tumingin si Tatay Romero sa kanya nang makahulugan. "Aba, parang ang taas ng boses mo, hija. Parang—""Parang ano?" mabilis na putol ni Sara, sabay tingin sa kanyang ama."Parang nagseselos!" sagot ni Nanay Glenda na parang may tuksong ngiti."Nay naman! Hindi a
Saglit na natahimik si Adrian. Nagpukol siya ng tingin sa pool, pinagmamasdan ang kislap ng tubig sa ilalim ng buwan.Adrian: “Masakit ‘yun. Pero kung hindi niya ako pipiliin… tatanggapin ko.”Paul: “Wow. Sobrang lalim na ng tama mo, boss. Pero alam mo, feeling ko… ikaw pa rin ang pipiliin niya.”Napangiti si Adrian. “Sana nga.”Paul: “Kaya bukas, punta mo na agad! Baka naman isang beauty queen pa ang maunang umeksena diyan sa buhay mo.”Adrian: “Kahit sampung beauty queen pa ‘yan, si Sara lang ang gusto ko.”Paul: “O siya, sige na! Mukhang wala na akong magagawa sa’yo. Magpahinga ka na, para may energy kang mangulit bukas.”Tumayo si Adrian at tinapik sa balikat si Paul. “Salamat, bro.”Paul: “Walang anuman. Basta siguruhin mong hindi ka tatanggap ng ‘basted’ bilang sagot.”Natawa si Adrian. “Wala ‘yun sa vocabulary ko.”At sa isip niya, buo na ang pasya niya—bukas, babalik siya kay Sara. KinabukasanMaagang nagising si Sara, pero hindi niya alam kung bakit. Parang may kung anong bu
Muling bumigat ang dibdib ni Sara. Tumayo siya nang mariin ang pagtapak sa sahig. “Hindi ko alam,” sagot niya bago lumabas ng bahay.Naiwan sina Nanay Glenda at Tatay Romero na nagkakatinginan. Napangiti si Nanay Glenda. “Mukhang may nahulog na talaga.”Sa Crystal Clear J ResortNapapaligiran si Adrian ng naggagandahang babae pero ni isa sa kanila, hindi niya magawang pagtuunan ng pansin.Lumapit sa kanya si Jas, ang matalik niyang kaibigan at kasosyo sa resort. “Boss, sigurado ka bang hindi ka pupunta kay Sara ngayon? Parang ang bigat ng loob mo.”Umiling siya. “Busy tayo ngayon, ‘di ba? Tsaka hindi naman ako pwedeng mawala sa event na ‘to.”Ngumiti si Jasendo at palihim na tinapik ang balikat niya. “O baka naman gusto mong marinig na hinanap ka niya?”Mabilis siyang tumingin sa kaibigan. “Hayup ka talaga, Jasendo.”Napatawa ito. “Aba, kita mo? Ikaw na nga ang nagsabi.”Pumikit si Adrian at marahang bumuntong-hininga. Kahapon lang, hawak niya ang kamay ni Sara, tila may pag-asa siyan