Chapter 05
Napangiti ako sa sinabi ni Lara. Sa totoo lang, siya lang ang nakakaalam ng buong katotohanan tungkol sa akin—na hindi lang ako si Misha El Salvador, kundi si Misha El Salvador Mushafia, isang half-Pinay, half-German. Siya lang ang nakakaalam kung saan talaga ako nababagay. Ang Pilipinas ay naging bahagi ng buhay ko, pero ang Germany… doon ako dapat magsimula muli. "Okay, fine," sagot ko habang pinipigilan ang lungkot sa boses ko. "Bukas na lang ako aalis. Para sa’yo, Lara." Napangiti siya at niyakap ako nang mahigpit. "Ayan! Tama yan! Ngayong malaya ka na, dapat mo naman akong bigyan ng isang buong araw kasama ka." Tumawa ako. "Parang hindi mo ako pupuntahan sa Germany." "Syempre pupunta ako! Pero gusto ko pa rin ng last bonding natin dito sa Pilipinas," sagot niya sabay kindat. "Tara, simulan na natin! Spa, food trip, at syempre—konting inom para sa bagong simula mo!" Napailing ako pero hindi ko na siya kinontra. Tama siya. Kailangan kong sulitin ang gabing ito bago ko tuluyang talikuran ang lumang buhay ko. Bukas, lilipad na ako patungo sa bagong yugto ng buhay ko. Ngunit ngayong gabi, ipagdiriwang ko muna ang aking kalayaan kasama ang kaibigang kailanman ay hindi ako iniwan. Pagkaupo namin sa isang sikat na café, agad akong nag-order ng paborito kong cappuccino, habang si Lara naman ay kumuha ng kanyang usual—caramel macchiato na extra shot ng espresso. "Cheers para sa bagong simula!" masigla niyang sabi habang itinataas ang kanyang baso ng kape. Ngumiti ako at ginaya siya. "Cheers, para sa kalayaan!" Sabay kaming uminom, at ilang saglit pa ay seryoso siyang tumitig sa akin. "Misha… sigurado ka na ba talaga sa desisyong ‘to? Alam kong may dahilan kung bakit mo piniling bumalik sa Germany, bukod kay Greg." Napabuntong-hininga ako at ibinaba ang baso ko. "Tama ka. Hindi lang si Greg ang dahilan. Gusto kong bumalik hindi lang para magsimula ulit, kundi para hanapin ang sarili kong pagkatao. Sa Germany, doon nagsimula ang buhay ko bago ako napunta sa Pilipinas. At gusto kong malaman kung ano ang naghihintay sa akin doon." "At kung sino ang naghihintay sa’yo?" dagdag ni Lara, nakataas ang kilay. Napangiti ako nang bahagya. "Siguro." Napaatras siya sa inuupuan niya at tiningnan ako nang mas mabuti. "Oh my god, Misha! May iniwan ka bang someone doon?" "Not exactly," sagot ko, iniwasan ang titig niya. "Pero may isang tao na matagal ko nang gustong makita ulit." Napangiti siya nang makahulugan. "Mukhang hindi lang kalayaan ang hinahanap mo sa Germany. Mukhang may love story na magbubukas doon." Napatawa ako at umiling. "Lara, hindi pa ako handa sa love story, okay? Ang focus ko ngayon ay ang buhay ko at ang anak ko." "Fine, fine," sagot niya, pero kita sa mata niya ang excitement. "Pero kung may hot German guy na biglang pumasok sa eksena, huwag mo akong sisihin kung kiligin ako!" Umiling na lang ako at natawa. Pero sa loob-loob ko, hindi ko rin maiwasang magtanong… Sa pagbabalik ko sa Germany, ano nga ba talaga ang naghihintay sa akin? Agad ko naiwaglit ang naiisip ko hanggang nag flash sa screen ng TV isang balita tungkol sa paghihiwalay naming ni Greg. Agad na napako ang tingin ko sa TV screen nang makita kong laman na naman ng balita ang paghihiwalay namin ni Greg. "Breaking News: Greg Villacruz at Misha El Salvador, opisyal nang hiwalay! Ano ang tunay na dahilan ng kanilang paghihiwalay?" Napairap ako. Talaga bang kailangang gawing malaking isyu ito? "Wow, trending ka na naman, Misha," biro ni Lara habang nilalapag ang kanyang kape. "Grabe, akala mo naman celebrity ka." "Hay naku, Lara. Sana lang pati sakit na naramdaman ko, gawin din nilang headline para naman may konting fairness," sarkastiko kong sagot habang hinahalo ang natitirang kape ko. "Alam mo naman ang media," aniya sabay iling. "Gagawa at gagawa sila ng kwento. Teka, baka naman may statement si Greg?" Sabay kaming napatingin sa TV, at doon lumabas ang mukha ng lalaking minsang minahal ko—si Greg, nakatayo sa harap ng mga reporter, mukhang pagod pero may bahid ng galit sa kanyang mga mata. "Misha, kung nasaan ka man, bumalik ka. Hindi pa tayo tapos. Alam mong hindi kita basta-basta hahayaang umalis." Napahigpit ang hawak ko sa tasa. Ang kapal talaga ng mukha niya! Lara, on the other hand, was fuming. "Wow, sino ngayon ang desperado? Akala mo naman may karapatan pa siyang sabihin ‘yan matapos kang lokohin!" Huminga ako nang malalim, pinakalma ang sarili ko. "Hayaan mo siya, Lara. Wala na akong pakialam sa kanya." Kinuha ko ang phone ko at chineck ang flight details ko. Bukas, aalis na ako. Wala nang Greg na hahadlang sa buhay ko. "Tama ka, Misha," sagot ni Lara. "Wala na siyang magagawa. Ang buhay mo, ikaw na ang may hawak." Ngumiti ako. "Exactly." At sa kauna-unahang pagkakataon matapos ang lahat ng sakit, naramdaman kong totoo na ang kalayaan ko. Hanggang naningkit ang aking mata ng nakita ang kanyang secretary na kanyang kabit nasa kanyang gilid. "Ang kapal talaga ng mukha nila," galit kong sabi. "Ang kapal talaga ng mukha nila," galit kong sabi habang mariing tinitigan ang screen. Kahit hindi nila lantaran ipinapakita sa harap ng media, alam kong may relasyon ang dalawa. Lara scoffed beside me. "Seriously? Akala nila maloloko nila ang publiko? Obvious naman na may something! Look at how she stands beside him—parang asawa kung makahawak sa braso!" Napailing ako at napangisi nang mapait. "Hayaan mo na, Lara. Kung gusto niyang ipakita sa mundo na loyal siya sa lalaking hindi marunong magpahalaga, problema na niya ‘yon. Hindi na ako apektado." Pero kahit anong sabihin ko, ramdam ko pa rin ang kirot sa loob ko. Hindi dahil sa pagmamahal pa kay Greg—matagal nang nawala ‘yon—kundi dahil sa pang-aalipusta nila sa akin. Ginawa nila akong katawa-tawa. At ngayon, gusto niyang bumalik ako? Para saan? Para lalo akong yurakan? Never again. Kinuha ko ang phone ko at tinext ang assistant ko. Misha: I-confirm mo na ang flight ko bukas. Mas maaga, mas mabuti. Mabilis siyang nag-reply. Assistant: Yes, ma'am. Naka-schedule ka na for an early morning flight. "Good," bulong ko sa sarili ko. Lara smirked. "Mukhang mas determined ka nang umalis." Tumango ako, this time with full conviction. "Oo, Lara. Tapos na ang kabanata ko sa Pilipinas. Hindi ko na hahayaang maipit ulit sa drama ni Greg. Bukas, panibagong simula na para sa akin at sa anak ko." Napangiti siya at kinuha ang kamay ko. "Proud ako sa’yo, Misha. At kahit nasa Germany ka na, tandaan mo—lagi akong nandito para sa’yo." Ngumiti ako, puno ng pasasalamat. "Alam ko, Lara. At babalik ako… pero hindi bilang martir, kundi bilang isang bagong ako."Chapter 06Hanggang napag-desisyunan naming umuwi na sa condo ni Lara. Habang naglalakad kami papunta sa kotse, ramdam ko ang isang malalim na katahimikan. Hindi na kami nagsalita pa. Siguro, pareho kaming nag-iisip ng mga susunod na hakbang, ngunit ang puso ko ay medyo magaan. Alam kong tama ang desisyon kong magtuloy na at tumahak ng bagong landas, malayo sa lahat ng sakit at galit na dulot ni Greg.Pagdating namin sa condo ni Lara, agad akong bumagsak sa sofa at sumandal. "Salamat, Lara, sa lahat. Kung hindi ka lang nandiyan, baka hindi ko pa nagawang magdesisyon ng ganito."Hinagkan niya ako sa ulo. "Wala iyon, Misha. Alam mo naman, hindi kita pababayaan. At ito lang ang unang hakbang ng pagbabago mo."Tumango ako at humugot ng malalim na hininga. "Sana nga. Alam mo, Lara, may mga panahon na hindi ko na alam kung paano pa magpatawad, pero siguro... darating din ang panahon na maghihilom lahat ng sugat ko.""Oo, darating din ‘yon. Pero ngayon, ang kailangan mo ay mag-focus sa sari
Chapter 07 Habang patuloy kaming naglalakad palayo, ramdam ko ang matinding tensyon sa paligid. Kahit pa nasabi ko na ang gusto kong sabihin, hindi ko maiwasang maramdaman ang galit sa loob ko. Bakit kailangang ganito? Bakit kailangang pag-usapan ng buong mundo ang buhay ko, na para bang isang palabas lang ito sa telebisyon? "Lara, nakakapagod na," bulong ko habang mahigpit na hawak ang bag ko. Hinawakan niya ang braso ko nang mahigpit. "Alam ko, Misha. Pero kaya mo 'to. Hindi mo kailangang ipaliwanag ang sarili mo sa kanila." Napatingin ako sa mga reporters na hindi pa rin umaalis. Alam kong hinihintay nilang may masabi pa ako—isang reaksyon, isang emosyonal na pagsabog. Pero hindi ko sila bibigyan ng kasiyahan na iyon. Hindi ako bibigay. Pagsakay namin sa kotse, agad akong napabuntong-hininga. "Lara, paano nila nalaman? Hindi ako makapaniwala na pati flight ko, baka alam na rin nila!" "Aalamin natin, pero ngayon, ang priority natin ay makaalis ka ng ligtas," sagot ni Lara
Chapter 08 "Anong ginawa mo?" tanong ko sa kanya, bahagyang nakataas ang kilay. "Napansin kong sumusunod siya sa atin mula pa sa check-in, kaya kinausap ko ang security. Mukhang hindi naman reporter, pero may kahina-hinalang kilos," paliwanag niya habang mahinang tinapik ang earpiece niya, tanda na may kinausap siyang tao kanina. Napatingin akong muli sa lalaking hinuhuli, at sa isang iglap, nagtama ang aming mga mata. Isang masamang ngisi ang gumuhit sa kanyang labi bago siya tuluyang pinalibutan ng mga guwardiya. Nanlamig ang katawan ko. Si Greg kaya ang nagpadala sa kanya? O isa lang itong random na espiya na sumusubok kunan ako ng impormasyon? Huminga ako nang malalim at iwinaksi ang takot sa isip ko. Hindi na ito ang panahon para magduda o matakot. Malapit na akong makalaya. "Lander, siguraduhin mong walang ibang susunod sa atin," madiin kong sabi. "Oo, Mam. Ako ang bahala," sagot niya, seryoso na ang mukha. Nagpatuloy kami sa paglakad papunta sa immigration, pero sa ka
Chapter 09Habang nakaupo ako sa aking upuan, narinig ko ang boses ng flight attendant na nagbibigay ng instructions tungkol sa safety measures ng flight.“Ladies and gentlemen, welcome aboard. Please fasten your seatbelts, ensure your seats are in an upright position, and your tray tables are securely locked…”Habang nakikinig ako, tinignan ko si Lander sa tabi ko. Tahimik lang siyang nakatingin sa kanyang phone, tila may tinitingnang mahalagang impormasyon. Hindi ko na siya inabala—alam kong ginagawa lang niya ang trabaho niya.Habang nagpapatuloy ang announcement, dahan-dahan kong pinikit ang aking mga mata at hinayaang dumaloy ang bawat emosyon sa loob ko. Ito na ang huling pagkakataon na makikita ko ang lugar kung saan ako nagdusa. Sa loob ng ilang oras, magiging ibang mundo na ang gagalawan ko.Pagkatapos ng instructions, naglakad ang mga flight attendants para i-check ang bawat pasahero. Nang makalapit sila sa amin, tinulungan ako ni Lander na ayusin ang seatbelt ko.“Relax ka
Chapter 010Pagkarinig ko niyon, hindi ko napigilan ang malalim na paghinga. Ito na talaga. Wala nang balikan.Lumakad kami papunta sa baggage claim at kinuha ang natitirang mga gamit. Habang tinutulak ni Lander ang mga maleta, lumingon siya sa akin. "Anong unang plano natin, Mam?"Tumingin ako sa paligid, pinapakiramdaman ang bagong mundo na tinatapakan ko. "Una, pupunta tayo sa apartment na nirerentahan ko. Mula roon, magsisimula na tayo."Ngumiti si Lander. "Mukhang may tiwala na kayo sa bagong buhay niyo, Mam."Tumango ako, hawak-hawak ang tiyan ko. "Wala nang ibang paraan kundi ang sumulong. Para sa akin. Para sa anak ko."At sa unang hakbang ko palabas ng airport, alam kong nagsisimula na ang tunay kong laban."Lander, tinawagan mo na ba ang butler ko. Nasunduin tayo dito?" tanong ko dito.Tumango si Lander habang inilabas ang kanyang phone. "Opo, Mam. Kanina ko pa siya tinawagan bago tayo lumapag. Nasa labas na raw siya at hinihintay tayo."Mabilis kaming naglakad palabas ng ar
Chapter 011 Tumango si Lander, bakas sa mukha niya ang pagsang-ayon sa plano ko. "Naiintindihan ko, Miss Misha. Siguradong magugulat sila sa pagbabalik mo." Napangiti ako nang bahagya. Matagal na rin mula nang huling tumuntong ako sa opisina ng kumpanya ng aking mga magulang. Hindi ko alam kung paano ako tatanggapin ng mga empleyado at mga board members, pero isang bagay ang sigurado—hindi na ako ang dating Misha na mahina at takot lumaban. "Alfred, ihanda mo ang sasakyan bukas ng maaga. Gusto kong makarating sa kumpanya bago magsimula ang operations nila." "Jawohl, Miss Misha." (Opo, Miss Misha.) sagot ng butler ko habang nakayuko nang bahagya. Lumingon ako kay Lander at ngumiti nang may kumpiyansa. "Let's see how they react when their real boss walks in unannounced." Tumango siya, halatang excited sa mangyayari bukas. Habang nasa biyahe papunta sa apartment, hinayaan kong lumubog ako sa sarili kong isip. Ito na ang simula ng bagong kabanata ng buhay ko. At walang makakapigi
Chapter 012 Kinabukasan ay maaga ako naghanda para pumunta sa SALVADOR HOTEL dito muna ako mag obserba kung tama ba ang pagtrato ng matataas na ranggo sa kanilang kasamahan. Kampanti naman ako dahil ni minsan ay hindi pa nila nakita ang tunay kong mukha maliban sa kaibigan nila mom at dad at sa aking butler at sa assistant ko na si Lander. Maaga akong nagising at agad na nag-ayos para hindi na maantala ang plano ko. Isinuot ko ang isang simpleng business casual attire—eleganteng damit ngunit hindi masyadong agaw-pansin. Ayokong mapaghinalaan agad ng mga empleyado sa Salvador Hotel. Habang nakasakay sa sasakyan, tahimik lang akong nakatingin sa labas. Ramdam ko ang kaba at excitement sa dibdib ko. Matagal na akong hindi bumalik sa negosyo ng pamilya, at ngayon, gusto kong makita kung paano nila pinapatakbo ang hotel na ito—kung may respeto ba sa lahat, o may mga lumalamang lamang. "Handa ka na ba, Mam?" tanong ni Lander na siyang nagmamaneho. "Oo. Siguraduhin mong walang mak
Chapter 013 Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis. Malinaw na wala silang ideya kung sino ang tunay na may-ari ng Salvador Hotel—at hindi ko rin alam kung paano napasok sa eksena ang pangalang Herr Rein. Gusto kong magsalita at itama ang kanilang impormasyon, pero pinigilan ko ang sarili ko. Hindi pa ito ang tamang panahon para ipakita kung sino talaga ako. Sa halip, tahimik akong bumuntong-hininga at naghintay hanggang sa bumukas ang pinto ng elevator. Lumabas ako nang walang imik, ngunit sa loob-loob ko, mas lumakas ang determinasyon kong alamin kung sino si Herr Rein—at bakit siya ang kinikilalang may-ari ng hotel na itinayo ng aking pamilya. Pagpasok ko sa loob ng kinuha ko na room ay agad kong dinukot ang aking cellphone at tinawagan si Lander para imbestigahan kung sino si Here Reinhardt. Pagkaupo ko sa gilid ng kama, agad kong dinukot ang cellphone ko at tinawagan si Lander. Ilang ring lang ang lumipas bago niya sinagot ang tawag. "Lander, kailangan kong malaman
Chapter 23 Napansin kong bahagyang tumango ang mga kasama ko. Alam kong interesado sila, pero gusto ko pang palalimin ang impact ng proposal ko. "This project will not only bring El Salvador Enterprises back to the top but will also establish our dominance in the industry. With our connections, investments, and the latest AI-driven infrastructure, we will set a new global standard." Sumandal si Troy sa upuan, nakataas ang kilay. "Ambisyoso. Pero paano mo sisiguraduhin na hindi ito babanggain ng mga kumpetisyong gustong pabagsakin ka?" Napangiti ako. "Troy, let them try. Hindi na ako ang dating Misha na basta-basta nalulugi sa laban." Nagkatinginan kami ni Lander bago siya nagpatuloy sa detalye ng project. Alam kong may mga pagsubok pang darating, pero sigurado akong hindi ako nag-iisa sa laban na ito.Nagpalit ng slide si Lander sa presentation, ipinapakita ang projected financial gains at risk assessment. "With our strategic partnerships and advanced security measures, we can mi
Chapter 22"Sandali, bakit ba lago na lang sabihin kay Lander na " Man" ? Babaeng tao yan 'eh," wika ko dito.Natawa nang bahagya si Troy at bahagyang umiling. "Relax, Misha. It’s just a habit. Besides, Lander carries herself like a true warrior—gender doesn’t matter."Napataas ang kilay ko at tumingin kay Lander, na mukhang walang pakialam sa pinag-uusapan namin. "Ikaw, wala ka bang reklamo?" tanong ko rito.Bahagya siyang ngumiti bago sumagot. "I don’t mind. Sanay na akong tawagin ng 'man' or 'dude' kahit babae ako. What matters is my skills, not my gender."Napailing ako. "Still, it feels weird. Para tuloy kayong mga macho group na nag-uusap."Troy tumawa. "Alright, alright. From now on, I’ll call her… Miss Lander? O baka naman 'boss' na rin, kasi parang ikaw na talaga ang may hawak ng lahat?" biro niya.Lander smirked. "I’ll take 'boss' if it means I get a raise."Napangisi ako. "Dream on."Nagtawanan kami, pero kahit may bahagyang biruan, alam kong hindi pa tapos ang araw na ito.
Chapter 21"With the right investors and our strategic approach, we can complete this project within three years," dagdag ni Lander. "Projected revenue? Billions.""This is ambitious," sabi ni Madam Varga habang pinag-aaralan ang proposal. "But also risky.""Business is always risky," sagot ko agad. "Pero kung gusto nating bumalik sa tuktok, hindi tayo pwedeng maglaro ng ligtas. This is the future of El Salvador Companies. And I intend to make sure we own that future."Muling nagkaroon ng katahimikan.Hanggang sa unti-unting tumango si Mr. Calloway. "I must admit, this is impressive. But do you already have investors in mind?"Ngumiti ako. "I do. In fact, I already have one confirmed investor."Nagulat ang lahat."Who?" tanong ni Madam Varga.Lumingon ako sa pinto. "You may come in now."Bumukas ang pinto, at isang matikas at makapangyarihang lalaki ang pumasok. Isang taong hindi nila inasahang magiging kakampi ko.Ang pinsan ko. Ang pamangkin ng aking Ina si Troy Sebastian isang buss
Chapter 20Nakangiti ako ng lihim ng nakita ko nagtaasan sila ng kamay pero alam ko na may pag-alinlangan pa din ang iba. Hanggang may isang matandang lalaki nagsalita."Miss El Salvador, while your claim is now officially acknowledged, we cannot ignore the fact that you have been absent from the company for years. Running a multinational empire is not as simple as just reclaiming a name. What assurances can you give us that you are capable of leading this corporation?" sabi ng matandang lalaki, ang pinaka-matagal nang board member ng El Salvador Companies.Alam kong ito ang tanong na hinihintay ng karamihan. Ang ilan ay maaaring sumang-ayon sa aking karapatan bilang tagapagmana, ngunit ang kumpiyansa nila sa aking kakayahan ay hindi pa buo.Ngumiti ako nang bahagya at umupo sa gitnang upuan, ipinakita sa kanila na hindi ako natitinag."I understand your concern, Mr. Calloway," malamig kong tugon. "But let me ask you this—do you think my father built this empire alone?"Napatingin siy
Chapter 019Nagising ako bago pa sumikat ang araw. Hindi ako sigurado kung talagang nakatulog ako o kung nagpaikot-ikot lang ako sa kama buong gabi. Ang mensaheng natanggap ko kagabi ay patuloy na bumabagabag sa isip ko. Sino ang taong iyon? Ano ang tinutukoy niyang katotohanan?Dahan-dahan akong bumangon, hinaplos muli ang aking tiyan. Kailangan kong maging matatag—hindi lang para sa sarili ko kundi para sa buhay na nasa loob ko.Mabilis akong nagbihis ng itim na slacks at fitted blazer. Ang El Salvador Companies ay matagal nang nawala sa kamay ng aming pamilya, pero hindi ako papayag na manatili itong pag-aari ng iba.Pagbaba ko, naroon na si Lander, nakasandal sa pintuan ng opisina ko habang nagkakape."Maagang gising, boss," bati niya, sabay higop ng kape."Hindi ako masyadong nakatulog," sagot ko, sabay lapit sa kanya. "May natanggap akong mensahe kagabi mula sa unknown number."Agad siyang naningkit ang mga mata. "Anong sinasabi?""'Handa ka na bang harapin ang katotohanan, Mish
Chapter 018 Tumayo ako mula sa aking kinauupuan, pinagmasdan ang repleksyon ko sa malaking salamin sa harapan ko. "Misha El Salvador…" pabulong kong sambit habang nakatitig sa sarili kong mata. Ako ang huling El Salvador. Ako ang natitirang tagapagmana ng lahat ng itinayo ng aming angkan. Isang hacker. Isang dating military trainee na hindi itinuloy ang landas ng pagiging sundalo—hindi dahil sa kakulangan ng kakayahan, kundi dahil sa isang trahedyang nagwasak sa lahat ng meron ako. Nawala sa akin ang lahat. Ang pamilya ko. Ang pangalan namin. Ang katahimikan ko. Pero hindi ako isang biktima. Ako ang bagyong babaliktad sa mundong nagwasak sa pamilya ko. Lumingon ako kay Lander, ang tanging pinagkakatiwalaan kong tao sa buhay na ito. "Sa tingin mo, handa na ba sila sa tunay na ako?" malamig kong tanong. Ngumiti siya nang bahagya—isang ngiting puno ng kumpiyansa. "Hindi sila kailanman magiging handa sa isang Misha El Salvador." Matalim ang titig ko habang nakata
Chapter 017Dumilim na ang paligid nang makarating ako sa penthouse. Tahimik akong naglakad papasok, ang isip ko puno ng impormasyon mula sa meeting at sa natuklasan ni Lander tungkol kay Herr Rein.Pagpasok ko sa study room, bumungad sa akin ang laptop kong nakabukas sa mesa. Agad kong sinaksak ang flash drive na ipinadala ni Lander at nagbukas ng isang encrypted folder. Isa-isang lumitaw ang mga dokumento—bank transactions, offshore accounts, at ilang lihim na kontrata na may pirma ni Herr Rein.Napapikit ako saglit, pinipigilan ang galit na unti-unting sumisiklab sa loob ko."He’s been bleeding this company dry for years."Malalalim na hininga ang pinakawalan ko bago tuluyang nagpatuloy. Inisa-isa ko ang mga dokumento, hinanap ang koneksyon sa iba pang sangkot. Hindi ako magpapaka-garapal at magpapadala sa galit—hindi pa. Kailangan kong siguraduhin na walang butas ang ebidensya ko.Nag-ring ang phone ko, si Lander."Ma’am, I have more."Napakagat ako sa labi habang inaayos ang post
Chapter 016Napansin kong may ilan sa kanila ang nag-aalalang nag-usap-usap. Siguro iniisip nila kung magkakaroon ng malawakang pagbabago o restructuring."Was bedeutet das für das aktuelle Management und die Mitarbeiter?" (Ano ang ibig sabihin nito para sa kasalukuyang pamunuan at mga empleyado?) tangong sa isang member. "Es wird keine plötzlichen Entlassungen oder unnötige Umstrukturierungen geben. Jeder Angestellte, der loyal und ehrlich gearbeitet hat, wird weiterhin seinen Platz in dieser Firma haben." (Walang biglaang tanggalan o hindi kinakailangang restructuring. Ang bawat empleyado na tapat at masipag sa trabaho ay mananatili sa kanilang posisyon.) mariin kong sagot dito. Nagpakawala ng buntong-hininga ang karamihan sa kanila, halatang nabawasan ang kaba nila. "Allerdings werden wir eine tiefgehende Überprüfung aller Abteilungen durchführen, um sicherzustellen, dass alles fair und transparent abläuft." (Ngunit, magsasagawa tayo ng masusing pagsusuri sa lahat ng departamen
Chapter 015KinabukasanMaaga pa lang ay nakatayo na ako sa harap ng full-length mirror, nakasuot ng isang itim na power suit na lalong nagpalabas ng aking awtoridad. Hindi na ako ang dating babaeng nagtatago at nagtitiis. Ngayon, babalik ako bilang tunay na may-ari ng Salvador Hotel.Tumunog ang cellphone ko—si Lander."Ma’am, andito na ako sa boardroom. Lahat ng board members ay present na. At siyempre, narito rin si Herr Rein," malamig niyang balita.Napangiti ako nang mapait. "Magaling. Siguraduhin mong nandoon din ang press.""Oo, Ma’am. May ilang business reporters na rin ang nakatanggap ng anonymous tip tungkol sa meeting na ‘to," sagot niya. "Hindi ito magiging lihim na pagpupulong."Kinuha ko ang handbag ko at naglakad palabas ng suite. "Paparating na ako."Sa buong biyahe patungo sa Salvador Hotel, hindi ko maiwasang mapatingin sa labas ng bintana ng sasakyan. Dati, ang hotel na ito ay itinayo ng pamilya ko mula sa dugo at pawis. Isang pangarap na naging realidad. Pero ngayo