Tumagilid si Lance, hindi kayang sagutin agad si Monica. "You don't have to do this. Don't make this harder for yourself."Suminghap si Monica, naglakad palapit sa kanya at tiningnan siya sa mata. "I don't care, Lance. Mahal kita. I don’t care about the mistakes, about the past. I just know that I'm not going to lose you without a fight."Ang mga mata ni Lance ay malungkot, puno ng mga hinagpis at pagtataka. Hinawakan niya ang mga kamay ni Monica, at ipinagdiinan ang bawat salita. "I’m not the same man you fell in love with anymore, Monica. You deserve someone who can fully give himself to you... someone who isn’t torn between the past and the future. I don’t know if I can be that person for you anymore."Nagkibit-balikat si Monica, ang kanyang mga mata ay puno ng walang hanggang pagmamahal. "Maybe we’ve both changed. But it doesn’t mean we’re done. I’m still here, Lance. I’m not going anywhere."Tumingin si Lance kay Monica, at sa mga mata nito, nakita niya ang walang kapantay na pag
Habang nakakapit sa kanya si Monica, naramdaman ni Lance ang panginginig ng katawan nito, tanda ng sakit at galit na matagal nang pinipigilan. "Hindi ko kayang makita kang ganito. Hindi ko kayang makita kang masaktan. Please, ibaba mo na ang tasa. Hindi kita kayang mawalan."Sa loob ng mahaba-habang sandali, hindi gumalaw si Monica, ang basag na tasa ay patuloy na nakatutok sa kanyang leeg. Tila ba nawawala na siya sa kanyang sarili, nalulunod sa kanyang emosyon at pangarap na hindi na kayang tuparin ni Lance."Hindi ko kayang mawala ka, Lance," ang sagot ni Monica, ang boses niya ay mahina, puno ng lungkot at pagsisisi. "Hindi ko kayang mawala lahat ng ito. Kung aalis ka, ano na lang ang matitira sa akin? Sino pa ang magmamahal sa akin kung hindi ikaw?"Napangiti si Lance ng may lungkot, ang pagnanasa na maiparamdam kay Monica na hindi siya iiwan ay tumaas. "Monica, alam ko na nasaktan kita. Pero hindi ko kayang magpatuloy sa isang relasyon na puno ng takot at pasakit." Hinalikan niy
Ramdam ni Lance ang bigat ng sitwasyon. Ang puso niya ay naguguluhan, ang isip ay puno ng mga tanong. Hindi niya kayang iwan si Monica sa ganitong kalagayan—hindi siya pwedeng maging dahilan ng ganitong paghihirap.Tiningnan niya si Monica, na patuloy pa rin sa paghikbi, ang mga mata ay puno ng lungkot at takot. Si Lance, kahit na puno ng kaguluhan sa kanyang puso, ay nagdesisyon na hindi niya ito kayang bitawan. "Monica," ang sabi ni Lance, ang boses niya ay puno ng pag-aalala, "Hindi ko kayang makita kang masaktan pa. Hindi ko kayang ikaw ang magdusa ng ganito." Iniangat ni Lance ang mukha ni Monica, pinunasan ang kanyang mga luha, at nagpatuloy. "I will stay, Monica. I won't leave you... not now, not ever. But we need time. We need to figure things out, separately and together."Si Monica, bagama’t patuloy ang mga luha, ay nagkaroon ng konting liwanag sa kanyang mga mata. "Hindi ko kaya mag-isa, Lance... I need you... please don't leave me." Tila nawalan siya ng lakas, at ang mga s
Kumilos si Apple at dahan-dahan itong nilapitan, at habang hawak ang box, naramdaman niya ang matinding tensyon sa kanyang dibdib. Nasa harap niya ngayon ang desisyon na hindi niya matanggap, ang muling pagbabalik ng mga alaala sa mga masakit na karanasan. Ibinukas niya ang kahon, ang mabigat na pakiramdam ay tumama sa kanya—isang maliit na damit na parang para kay Amara. Isa itong cute na pink dress na may ruffles sa laylayan, at may maliit na card na nakatago sa loob.Sa pagkakita niya sa card, hindi niya maiwasang magduda. Hindi siya sigurado kung dapat ba niyang tanggapin ito, o kung paano ito tatanggapin. "Para sa baby at sa iyo," ang nakasulat sa card. "Sana magustuhan mo."Bumangon siya mula sa kanyang pagkakaupo at naglakad papunta sa salamin. Habang tinitingnan ang sarili, ramdam niyang may gumugulo sa kanyang dibdib. Bakit ba hindi pa siya makaalis mula sa nakaraan nila ni Lance? Bakit ba siya pinipilit mag-isip ng mga posibilidad at magbigay ng pagkakataon kay Lance na muli
Pagdating sa condo unit ni Monica, tahimik si Lance habang inaakay siya papasok. Sa isip niya, kailangan niyang tiyakin na maayos ang kalagayan nito at hindi na muling sasaktan ang sarili. Kahit hindi malinaw ang damdamin niya para kay Monica ngayon, alam niyang may responsibilidad siyang siguraduhing ligtas ito.Pagkapasok nila sa loob, tumigil si Monica sa gitna ng sala, hawak pa rin ang sugat sa kamay na ginawa niya kanina. "Lance... natatakot ako na mawala ka," bulong niya, ang boses puno ng lungkot at desperasyon.Huminga nang malalim si Lance at tumingin sa kanya. "Monica, hindi ko gustong may mangyaring masama sa'yo. Kaya nandito ako. Pero kailangan mo ring tulungan ang sarili mo. Hindi pwedeng ganito lagi."Umupo si Monica sa sofa, ang mga luha muling dumaloy. "Paano ko gagawin 'yon, Lance? Mahal kita. At hindi ko kayang isipin na may iba kang iniisip bukod sa akin. Ano bang meron si Apple na wala ako?"Hindi makapagsalita si Lance agad. Alam niyang hindi magiging madali ang p
Hindi sumagot si Lance, sa halip ay hinigpitan ang yakap kay Monica. Alam niyang hindi madali ang sitwasyong ito. May bigat sa kanyang puso, ngunit sa ngayon, ang mahalaga ay siguraduhing ligtas si Monica at hindi na muling mapapahamak.Kinabukasan, isang mainit na sikat ng araw ang sumilip sa bintana ng kwarto ni Apple, tila pinapaalalahanan siya na may bagong simula sa kanyang harapan. Bumangon siya mula sa kama, hinaplos ang kanyang tiyan, at binigkas ng tahimik, "Good morning, baby Amara. Today, it's just you and me." Ngayon, mas ramdam niya ang kagaanan ng loob, na parang ang bigat na bumabalot sa kanya nitong mga nakaraang linggo ay unti-unting nawawala.Sa gitna ng kanyang pag-iisip, bumukas ang pinto, at pumasok si Mia, bitbit ang isang tray ng almusal. "Good morning, soon-to-be mommy!" masiglang bati nito habang inilalapag ang tray sa gilid ng kama.Ngumiti si Apple, tinanggap ang tasa ng mainit na kape at ang sandwich na inihanda ni Mia. "Good morning din. Salamat, Mia. Ikaw
Ang bawat hakbang ay tila isang paalala na hindi natatapos ang buhay sa mga sakit at pagkakamali ng nakaraan. Sa bawat hinga ng sariwang hangin, pakiramdam niya ay naaalis ang mga bigat na matagal nang bumabalot sa kanya."Alam mo, Mia," simula ni Apple habang patuloy silang naglalakad, "parang kahapon lang, pakiramdam ko hindi ko na kayang bumangon. Pero ngayon, parang may liwanag na akong nakikita sa dulo ng lahat ng ito. Para akong muling nabubuhay."Ngumiti si Mia at tinapik ang balikat ni Apple. "Tama yan, Apple. Isa kang mandirigma. Hindi madali ang pinagdaanan mo, pero tingnan mo, nandito ka pa rin, nakatayo. At para sa anak mo, mas lalo kang lalakas."Tumigil si Apple sa harap ng isang puno at saglit na tumingala, hinahayaan ang liwanag ng araw na humaplos sa kanyang mukha. "Hindi ko akalaing darating ang araw na ganito ulit ako kasaya, Mia. Na parang may pag-asa ulit. Alam ko, hindi madali ang landas na tatahakin ko bilang single mom, pero kay Amara, lahat kakayanin ko.""At
Alam niyang hindi niya pwedeng hayaan si Monica mag-isa, lalo na matapos ang muntikan nitong pagtatangka sa sariling buhay. Sa kabila ng bigat sa kanyang dibdib, naroon ang pakiramdam ng responsibilidad na hindi niya kayang ipagwalang-bahala.Habang nakaupo sa sofa, sinulyapan niya si Monica na nakahiga sa kama. Tahimik itong nakatingin sa kisame, ngunit halata ang lungkot at bigat sa kanyang mukha. Sinubukan ni Lance na magpakatatag, ngunit hindi niya mapigilan ang mag-isip ng tungkol sa sitwasyon nila ni Apple at ang anak nila. Pinilit niyang itaboy ang mga iniisip na iyon; ngayon, si Monica ang mas nangangailangan sa kanya.Lumapit siya kay Monica at naupo sa gilid ng kama. "Monica, kamusta ka? May kailangan ka ba?" tanong niya, ang boses niya ay puno ng pag-aalala.Bahagyang gumalaw si Monica at tumingin kay Lance, ang mga mata niya ay namamaga mula sa pag-iyak. "Lance... natatakot ako," mahinang sabi nito. "Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang mga araw na wala ka. Paano kung
Maagang nagising si Apple kinabukasan. Ito na ang huling araw nila sa Singapore. Habang yakap ang kanyang anak na si Amara, malalim ang iniisip niya—ang desisyong magbabago sa takbo ng kanyang buhay at ng negosyo nila ni Mia."Apple, nakapagdesisyon ka na ba?" tanong ni Mia habang inaayos ang mga bagahe nila.Tumayo si Apple at lumapit sa bintana, tinitingnan ang tanawin ng Singapore sa labas. "Oo, Mia. Kailangan kong gawin ‘to."Napangiti si Mia at tumango. "I knew it. At hindi kita pipigilan. Big break natin ‘to, Apple. Hindi lang sa negosyo, kundi para sa'yo rin.""Pero Mia, sigurado ka bang okay lang sa'yo ‘to? Ayokong iwan ka sa lahat ng trabahong ito."Nilapitan siya ni Mia at hinawakan ang kamay niya. "Apple, huwag mo akong alalahanin. This is our dream. Kung saan ka mas magiging matagumpay, doon din ako. At isa pa, hindi mo naman ako iniiwan. Magkakasama pa rin tayo sa negosyong ‘to. Hindi ka nag-iisa."Damang-dama ni Apple ang suporta ni Mia. Hindi niya alam kung paano siya s
Sa ilalim ng tahimik na langit, tanging ang mahihinang huni ng mga kuliglig ang bumabasag sa katahimikan. Nasa beranda sina Lance at Monica, nakaupo sa isang mahabang upuan, ngunit may pagitan sa kanilang dalawa—isang pagitan hindi lang sa espasyo, kundi pati na rin sa puso.Pinagmamasdan ni Lance ang madilim na kalangitan, tila hinahanap ang sagot sa isang tanong na pilit niyang iniiwasan. Samantala, si Monica ay tahimik na nakatitig sa kanya, kita ang lungkot sa kanyang mga mata."Lance," mahina ngunit matigas ang boses ni Monica. "Kaya mo ba talagang bitawan siya?"Dahan-dahang napalingon si Lance sa kanya. Isang saglit silang nagkatitigan, ngunit hindi agad siya nakapagsalita."At kaya mo bang makita na may ibang lalaki si Apple?"Napalunok si Lance. Parang hinigpitan ang kanyang dibdib."Kaya mo bang makitang may ibang nagmamahal sa kanya… habang ikaw, nanonood lang mula sa malayo?"Ramdam ni Lance ang bigat ng tanong. Naramdaman din niya ang matinding takot—hindi dahil sa ideya
Nakatayo si Apple sa isang glass window ng marangyang opisina sa Sentosa, Singapore, tinitingnan ang tanawin ng syudad. Sa likod niya, naroon si Mia, abala sa pagbabasa ng kanilang schedule."Sis, may lunch meeting tayo mamaya with the European investors. Then may exclusive gala tayo sa gabi para sa mga premium designers," ani Mia habang sinusuri ang planner niya. "This is it, Apple. Isa ka na sa mga bigatin sa industry."Hindi agad sumagot si Apple. Nakatitig lang siya sa malawak na kalangitan, pilit pinapakalma ang sarili sa dami ng nangyayari sa buhay niya."Apple?" tawag ni Mia, nang mapansing tahimik siya.Huminga nang malalim si Apple bago bumaling sa kaibigan. "Alam mo ba yung pakiramdam na nasa harapan mo na ang matagal mo nang pangarap, pero may bahagi pa rin sa’yo na parang may kulang?"Napakunot-noo si Mia. "Sis, please lang. Huwag mong sabihing iniisip mo pa rin si Lance."Napayuko si Apple at napabuntong-hininga. "Hindi siya, Mia. Hindi lang siya. Kundi ang lahat ng iniwa
Napahagulgol si Monica. "Lance… kung hindi mo kaya, sabihin mo. Kung si Apple pa rin ang pipiliin mo, sabihin mo."Tiningnan siya ni Lance—isang titig na puno ng pagsisisi, panghihinayang, at pagkalito. "Monica… ikaw ang kasama ko ngayon. Ikaw ang pinili ko. Pero hindi ko kayang itanggi na isang parte ng puso ko… hindi pa rin kayang bitiwan si Apple."At sa mga salitang iyon, tuluyang bumagsak ang luha ni Monica. Alam niyang ito na ang sagot na pinaka-ayaw niyang marinig.Patuloy parin ang pag-uusap nila nathan tungkol sa posibleng collaboration abroad, lalo na sa Europe, at ngayon ay tila lumalalim ang kanilang negosasyon.“So, Apple,” seryosong sabi ni Nathan habang nakatitig sa kanya, “we’ve talked about expanding your business beyond Asia. You have talent, creativity, and vision. This is the perfect opportunity to take your brand to the next level.”Nag-isip si Apple. Totoo naman. Mula nang itayo nila ni Mia ang kanilang event planning business, mabilis itong sumikat sa Pilipinas.
"You make it sound so easy," sagot niya, bahagyang pinisil ang tulay ng ilong dahil sa pagod. "Pero hindi gano’n kasimple, Nathan."Uminom si Nathan ng kape, hindi inaalis ang tingin sa kanya. "Nothing worth having ever comes easy, Apple."Napabuntong-hininga siya. Alam niyang tama ito, pero hindi niya maiwasang magduda."Kung natatakot ka dahil sa mga responsibilidad mo sa Pilipinas, Apple, tandaan mo—hindi kita hinihikayat na iwanan ang lahat. Gusto ko lang malaman mo na may mas malaki pang mundo sa labas ng nakasanayan mo. A world where you can grow, where you can thrive.""At ano sa tingin mo ang ginagawa ko ngayon?" masungit niyang tugon.Napangiti si Nathan. "You're surviving. But I want to see you thriving."Napatitig si Apple sa kanya. Alam niyang may saysay ang sinasabi nito, pero may isang bahagi sa kanya ang natatakot. Natatakot siyang lumayo, natatakot sa ideyang baka may isang araw na magising siya at marealize na hindi niya na kayang bumalik.Bago pa siya muling makapags
SINGAPORE – World Summit for Wedding EntourageSa loob ng napakalaking convention hall, nagkikislapan ang mga chandelier, at bumabaha ng engrandeng dekorasyon mula sa iba’t ibang bahagi ng mundo. Lahat ng naroon ay may isang layunin—ang ipakita ang ganda ng kasal sa pinakamataas na antas.Nakatayo si Apple sa gilid ng main stage, suot ang isang eleganteng cream-colored dress na bumagay sa kanyang pagiging accomplished entrepreneur. Katabi niya si Mia, hawak si Amara, na nakasuot ng pink na dress.“Ito na ‘yun, Apple. Hindi lang tayo basta dumalo—isa tayo sa mga speakers.” bulong ni Mia habang pinapanood ang current presenter.Napangiti si Apple. “Dati, nangangarap lang tayo ng ganito.”“Ngayon, tinutupad na natin.” sagot ni Mia, may bahid ng pagmamalaki sa boses.“Apple, ito na ‘yung moment natin.” bulong ni Mia habang tinitingnan ang stage kung saan magsasalita si Apple bilang isa sa mga guest speakers.Ngumiti si Apple, pero alam niyang hindi lang excitement ang nararamdaman niya. M
Dahan-dahang kumalas si Amara sa kanyang yakap at tumakbo pabalik kay Apple. Agad siyang binuhat ng ina nito at hinagkan sa pisngi. Sa sandaling iyon, hindi maiwasan ni Lance na mapansin ang kakaibang liwanag sa mukha ni Apple—isang liwanag na dati’y siya ang dahilan.Pero ngayon, iba na.Si Apple ang babaeng minsang minahal niya nang lubusan, pero siya rin ang babaeng iniwan niya sa gitna ng kawalan.Nagtagpo ang kanilang mga mata. Wala nang galit sa mukha ni Apple, pero ramdam pa rin ni Lance ang distansiya sa pagitan nila."Salamat sa pagpunta, Lance," mahinang sabi ni Apple.Bahagyang nagulat si Lance. Hindi niya inasahan ang pasasalamat mula rito. "Dapat lang. Birthday ng anak natin."Tumango si Apple, saka hinaplos ang buhok ni Amara. "Alam kong gusto niyang makasama ka. At bilang ina, hindi ko kayang ipagkait sa kanya ang karapatang makilala ang ama niya."Napalunok si Lance. "Apple…"Umiling si Apple. "Hindi ko hinihingi na bumalik ka sa buhay ko, Lance. Hindi ko rin hinihingi
Nakita ni Apple ang eksenang iyon at hindi niya napigilan ang pagtulo ng luha. Hindi niya alam kung dahil ba sa lungkot, sa saya, o sa halo-halong emosyon na bumabalot sa kanya. Mahal ni Lance ang anak nila—hindi niya iyon maipagkakaila. Pero sapat na ba ang pagmamahal na iyon para bumawi sa lahat ng pagkukulang?"Ang drama n’yo," bulong ni Mia, pero ramdam sa tono nito ang pagpipigil sa sariling emosyon.Napangiti nang bahagya si Apple. "Ganyan talaga kapag may batang naiipit sa sitwasyon."Unti-unting kumalas si Amara mula sa yakap ng kanyang ama at tiningnan ang mukha nito. "Daddy, kakain ka ng cake?"Napangiti si Lance. "Oo naman, baby. Anong flavor ng cake mo?""Chocolate! Favorite ko!" sagot ng bata, sabay tawa."Talaga? Aba, favorite ko rin ‘yon!" ngumiti si Lance, sabay tingin kay Apple. "Pwede ba akong sumali sa birthday party ni Amara?"Nagtagpo ang kanilang mga mata.Sa loob ng ilang segundo, walang nagsalita. Naghintay lang.At sa bandang huli, si Apple ang bumasag ng kata
Pero ngayon, hindi na siya pwedeng umatras."Kakayanin ko." Mahina ngunit buo ang boses ni Lance. "Kahit anong sabihin ni Apple, hindi na ako lalayo ulit."Sa pag-alis ni Lance mula sa kanilang bahay, ramdam ni Monica ang kaba sa kanyang dibdib. Hindi niya alam kung dapat ba niyang pigilan ito o hayaan na lang. Apat na buwan nang hindi nagpapakita si Lance kay Amara, at ngayong kaarawan ng bata, bigla itong gustong bumawi.Napaawang ang kanyang labi, ngunit wala siyang masabi. Dahil kahit anong gawin niya, hindi niya kayang alisin ang katotohanang si Amara ay anak ni Lance.Samantala, si Lance naman ay mahigpit na nakahawak sa manibela ng kanyang sasakyan. Ang kahon ng regalong para kay Amara ay nakalagay sa passenger seat. Pinigil niya ang buntong-hininga na gustong kumawala sa kanyang bibig. Handa na ba siyang harapin si Apple?Nang dumating siya sa bahay nina Apple, saglit siyang nanatili sa loob ng sasakyan, pinagmamasdan ang simpleng tahanan kung saan lumalaki si Amara. Sa loob n