Third Person POVSa loob ng malaki at magandang office, napabuntong-hininga si Don Vito habang nakatitig sa maliit na sobre sa ibabaw ng mesa. Isang simpleng bagay, pero ang laman nito ay mahalaga, isang gantimpala, isang tanda ng tiwala para sa kanyang bagong spy.“You did well,” seryoso niyang sabi habang nakahilig siya sa kaniyang upuan at magkadikit ang mga daliri sa harap ng mukha. “Dahil sa ’yo, buhay pa ako. At dahil sa ’yo, alam ko na kung sino talaga ang mga kalaban ko.”Sa harapan niya, naroon ang isang taong nakayuko. Hindi ito nagsasalita, hindi gumagalaw, tahimik pero maganda ang ngiti habang nakatingin kay Don Vito. Alam ni Don Vito na may bago siyang galamay. Bagong spy na malaki ang magiging ambag sa kaniya.Iniabot niya ang sobre habang nakangiti. “Kunin mo. Hindi matutumbasan ng pera ang katapatan mo, pero para sa ngayon, ito na muna ang pasasalamat ko sa iyo.”Dahan-dahang lumapit ang spy at kinuha ang sobre. Alam niyang may malaking halaga sa loob nito, pero higit
Samira POVHindi ko alam kung paano ko pakakalmahin ang sarili ko matapos kong mabalitaan ang masamang balita na ‘yon.“Answer the phone... please, answer the phone…” paulit-ulit kong bulong habang nanginginig ang kamay ko sa pagpindot ng number ni Manang Cora. Ilang beses ko nang sinubukan, pero puro voicemail lang ang bumabalik sa akin.Wala na sila roon. Wala na silang lahat sa hacienda.Nagngitngit sa galit si Miro. “What the fuck is happening?!” Napahawak siya sa buhok niya na halatang hindi alam kung paano tatanggapin ang balita. “How the hell did they disappear just like that?!”Wala akong masagot. Nangangatog ang katawan ko habang pilit kong iniisip ang posibleng nangyari. Hindi puwedeng natunton na sila ni Don Vito. Hindi puwedeng... nawala na sila ng tuluyan.Mabilis akong lumingon kay Miro na tahimik na lang bigla habang nakatitig sa akin. Kitang-kita ko ang tensyon sa mga mata niya. Alam kong iniisip niya ang parehong bagay na posibleng nangyari—saan dinala ang mga Manang?
Miro POV Tahimik kaming nagmi-meeting ng mga tito ko sa isang kuwarto rito sa manisyon ko. Seryoso akon nakatingin sa kanila habang sinusuri ko ang mukha ng tatlong lalaking nasa harapan ko. Si Tito Zuko, Tito Sorin, at Tito Eryx.Kailangan kong malaman ang katotohanan. “Tell me,” malamig kong sabi habang tinapik ang daliri sa ibabaw ng mesa. “Who do you think is the spy?”Nagkatinginan sila. Si Tito Zuko ang unang sumagot. “I have no idea,” aniya at umaatras sa kanyang upuan. “There’s no solid proof. We can’t accuse anyone without evidence.”Sumandal ako sa upuan ko, hindi natuwa sa sagot niya. Ang gusto ko kasi ay malaman agad-agad ang lintik na spy, kung may spy nga talaga sa imperyo ko. Kakaumpisa palang pero ganito na agad. Kung nabubuhay si mama, tiyak na hindi siya matutuwa kasi hindi ako magaling. Bukod sa palpak na ang unang subok nang pagpatay namin kay Don Vito, palpak agad. Tapos malaman-laman ko na may spy pa ngayon. Lintek talaga, hindi ako natutuwa ngayon.“Well, I hav
Samira POVNapatingin ako kay Amira habang tahimik na nakikinig sa pulong-pulong dito sa manisyon ni Miro.Si Miro ay abala naman sa pagbibigay ng utos sa mga tauhan niya tungkol sa mga negosyo niya. Hindi man halata, pero alam kong nakikiramdam din siya. Lalo na tuwing may kinakausap siyang tauhan, panay ang sulyap niya kay Amira na parang sinusuri ang bawat kilos nito.Minsan, napapansin kong inilalabas ni Amira ang cellphone niya. Hindi ko alam kung nagte-text siya o may tinitignan lang, pero tuwing lalapit ako, agad niyang itinatago ang cellphone niya sa ilalim ng mesa. Isang beses, inabutan ko siyang nagbabasa ng isang bagay sa screen niya. Dahan-dahan akong yumuko, kunwari ay may kinuha sa sahig, pero bago ko pa masilip kung ano ang nasa phone niya, mabilis niya itong inilagay sa bulsa niya. Tumaas tuloy ang kilay ko nun. Hindi ko gustong magbintang, pero bakit parang may itinatago siya?Nang matapos ang meeting, nagpaiwan si Amira sa loob ng opisina ni Miro. Hindi ko alam kung
Miro POVMay masamang balitang dumating sa akin habang nasa opisina ako at nakatingin sa malawak na bintana ng mansiyon ko. Si Tito Zuko ang tumawag sa akin na siyang dahilan kung bakit ang stress ko ay lalong lumala.“Miro, may nanloob sa bahay nina Papa Mishon at Lolo Everett mo.”Napatayo tuloy ako mula sa kinauupuan ko. Hindi ko na hinayaang tapusin pa ni Tito Zuko ang sasabihin niya. Pinutol ko agad ang tawag niya at nagmamadaling lumabas ng opisina.Sa hallway, nasalubong ko si Samira na may hawak pang papel, sure akong galing sa isang report iyon ng business ko.“Miro, what happened?” tanong niya nang makita niya akong wala sa wisyon, pero hindi ko siya sinagot. Dumiretso akong lumabas ng mansiyon at mabilis na sumakay ng sasakyan. Mabilis ko itong pinapunta sa bahay nila Papa Mishon.Pagdating ko roon, sira ang gate, may bakas ng dugo sa harap at may ilang pulis na kasalukuyang kinakausap ang mga tauhan ng pamilya ko. Ang buong paligid ay amoy pulbura at dugo. Takot na takot a
Samira POVPagkatapos ng halikan naming iyon sa terrace ng manisyon, hindi na ako nagdalawang-isip nang hawakan ako ni Miro sa kamay ko at hinila papasok sa kanyang bedroom. Tahimik lang kami habang papunta doon, pero ramdam ko ang bilis na tibok ng puso ko.Nang maisara niya ang pinto, hindi ko na napigilan ang sarili ko, niyakap ko siya nang mahigpit.Ngayon na lang ako makakaranas ng ganito. Hindi ko na rin kasi kaya pang itago ang nararamdaman ko. Lalong tumatagal na nakakasama ko si Miro, lalo ring lumilinaw na gusto ko siya at gusto ko siyang mahalin.Kanina, nung makita ko kung gaano siya kalungkot, gustong-gusto ko talaga siyang ma-comport. Nabanggit na rin kasi ng mga tito namin ang nangyari kaya alam ko na ang dahilan kung bakit malungkot siya. At para sa akin, dapat lang na ma-comport siya.Kaya kanina, tinabi ko na talaga ang pagiging mahiyain ko, lumapit na ako sa kaniya at nilakasan ko ang loob ko na yakapin siya.“I’ve been holding this back for so long,” bulong niya sa
Samira POVPaglabas namin ni Miro sa kuwarto, nagkaniya na kami ng kilos, pero dapat sumunod ako sa kaniya kasi personal bodyguard niya pa rin ako, pero dahil napansin kong pumasok si Amira sa kuwarto niya, siya ang sinundan ko kaysa kay Miro. Nagtatakbo siya papunta sa kuwarto niya na para bang iba ang kinikilos. Malakas na ang kutob ko na may something sa kaniya kaya magkakaalaman na ngayong.Maingat akong lumapit sa pintuan ng kuwarto niya habang bahagyang nakabukas kaya hindi ko na kinailangang gumawa ng ingay. Sumilip ako at nakita kong hawak niya ang cellphone niya, kausap ang kung sino man sa kabilang linya. Dahan-dahan kong inilabas ang sarili kong cellphone at ini-on ang camera, at palihim siyang kinuhanan ng video bilang ebidensya ko.“He’s alone. This is the perfect time. I’ll handle it,” malamig na sabi ni Amira sa kausap niya sa telepono.Napangisi ako sa narinig ko habang pilit inuunawa ang mga narinig ko. Sino ang kausap niya? Halos manginig tuloy ang kamay ko nang mas
Miro POVNang mapanood ko ang video na kinuha ni Samira, lalo akong napahanga sa kaniya. Hindi lang siya matalino, matapang din siya at magaling talaga. Hindi ko inaasahan na tutuparin niya na siya ang huhuli at hahanap ng anay dito sa manisyon ko.\Nakatali pa rin si Amira sa upuan, ang dugo sa kanyang mga sugatang braso at binti ay nagsimula nang dumikit sa kanyang balat. Nanginginig siya, hindi dahil sa sakit, kundi dahil alam niyang wala na siyang ligtas ngayon.“You lied to me, Amira,” malamig kong sabi habang nakatayo sa harapan niya. “I let you into my empire. I trusted you. And this is how you repay me?”Napayuko siya at halos hindi makatingin sa akin. Pero alam kong hindi iyon dahil sa pagsisisi. Alam kong iniisip pa rin niyang may paraan siyang makatakas pa.“Miro, please... Let me explain—”Sa inis ni Samira, bigla niyang tinadyakan ang mukha ni Amira. Napangiwi ito at halos dumugo ang ilong niya.“Explain mong mukha mo!” sigaw ni Samira. Ang init ng ulo ng bebe ko, palibha
Samira POVPagdating ko sa tagong mansiyon ni Miro, bumungad sa akin ang mga malalaking lalaking soldiers ni Miro, dito pala niya dinala ang halos matatangkad at malalaking katawan na tauhan niya. Nung bumaba na ako ng sasakyan, isang masiglang mga boses ang sumalubong sa akin.“Samira, ija!” sabay-sabay na sigaw ng mga manang habang patakbong lumapit sa akin.Isang mahigpit na yakap ang sumalubong sa akin, isang yakap na punong-puno ng pangungulila at pagmamahal. Naroon sina Manang Cora, Manang Luciana, Manang Luz, Manang Rowena, Manang Percy at Manang Josie. Pinasadahan nila ng tingin ang buong katawan ko na para bang sinusuri kung okay lang ba ako, hindi pa ako nagkakasugat sa mga labanang nangyayari. Ganoon sila, parang mga magulang ko na. Kaya nga sobrang malapit na rin ako sa kanila, mahal ko na ang mga manang kaya poprotektahan ko rin sila.“Oh my, look at you! Sa dami nang nangyari, ligtas at wala kang sugat, talagang magaling ka, Samira, anak,” sabi ni Manang Luciana habang h
Miro POVNang mapanood ko ang video na kinuha ni Samira, lalo akong napahanga sa kaniya. Hindi lang siya matalino, matapang din siya at magaling talaga. Hindi ko inaasahan na tutuparin niya na siya ang huhuli at hahanap ng anay dito sa manisyon ko.\Nakatali pa rin si Amira sa upuan, ang dugo sa kanyang mga sugatang braso at binti ay nagsimula nang dumikit sa kanyang balat. Nanginginig siya, hindi dahil sa sakit, kundi dahil alam niyang wala na siyang ligtas ngayon.“You lied to me, Amira,” malamig kong sabi habang nakatayo sa harapan niya. “I let you into my empire. I trusted you. And this is how you repay me?”Napayuko siya at halos hindi makatingin sa akin. Pero alam kong hindi iyon dahil sa pagsisisi. Alam kong iniisip pa rin niyang may paraan siyang makatakas pa.“Miro, please... Let me explain—”Sa inis ni Samira, bigla niyang tinadyakan ang mukha ni Amira. Napangiwi ito at halos dumugo ang ilong niya.“Explain mong mukha mo!” sigaw ni Samira. Ang init ng ulo ng bebe ko, palibha
Samira POVPaglabas namin ni Miro sa kuwarto, nagkaniya na kami ng kilos, pero dapat sumunod ako sa kaniya kasi personal bodyguard niya pa rin ako, pero dahil napansin kong pumasok si Amira sa kuwarto niya, siya ang sinundan ko kaysa kay Miro. Nagtatakbo siya papunta sa kuwarto niya na para bang iba ang kinikilos. Malakas na ang kutob ko na may something sa kaniya kaya magkakaalaman na ngayong.Maingat akong lumapit sa pintuan ng kuwarto niya habang bahagyang nakabukas kaya hindi ko na kinailangang gumawa ng ingay. Sumilip ako at nakita kong hawak niya ang cellphone niya, kausap ang kung sino man sa kabilang linya. Dahan-dahan kong inilabas ang sarili kong cellphone at ini-on ang camera, at palihim siyang kinuhanan ng video bilang ebidensya ko.“He’s alone. This is the perfect time. I’ll handle it,” malamig na sabi ni Amira sa kausap niya sa telepono.Napangisi ako sa narinig ko habang pilit inuunawa ang mga narinig ko. Sino ang kausap niya? Halos manginig tuloy ang kamay ko nang mas
Samira POVPagkatapos ng halikan naming iyon sa terrace ng manisyon, hindi na ako nagdalawang-isip nang hawakan ako ni Miro sa kamay ko at hinila papasok sa kanyang bedroom. Tahimik lang kami habang papunta doon, pero ramdam ko ang bilis na tibok ng puso ko.Nang maisara niya ang pinto, hindi ko na napigilan ang sarili ko, niyakap ko siya nang mahigpit.Ngayon na lang ako makakaranas ng ganito. Hindi ko na rin kasi kaya pang itago ang nararamdaman ko. Lalong tumatagal na nakakasama ko si Miro, lalo ring lumilinaw na gusto ko siya at gusto ko siyang mahalin.Kanina, nung makita ko kung gaano siya kalungkot, gustong-gusto ko talaga siyang ma-comport. Nabanggit na rin kasi ng mga tito namin ang nangyari kaya alam ko na ang dahilan kung bakit malungkot siya. At para sa akin, dapat lang na ma-comport siya.Kaya kanina, tinabi ko na talaga ang pagiging mahiyain ko, lumapit na ako sa kaniya at nilakasan ko ang loob ko na yakapin siya.“I’ve been holding this back for so long,” bulong niya sa
Miro POVMay masamang balitang dumating sa akin habang nasa opisina ako at nakatingin sa malawak na bintana ng mansiyon ko. Si Tito Zuko ang tumawag sa akin na siyang dahilan kung bakit ang stress ko ay lalong lumala.“Miro, may nanloob sa bahay nina Papa Mishon at Lolo Everett mo.”Napatayo tuloy ako mula sa kinauupuan ko. Hindi ko na hinayaang tapusin pa ni Tito Zuko ang sasabihin niya. Pinutol ko agad ang tawag niya at nagmamadaling lumabas ng opisina.Sa hallway, nasalubong ko si Samira na may hawak pang papel, sure akong galing sa isang report iyon ng business ko.“Miro, what happened?” tanong niya nang makita niya akong wala sa wisyon, pero hindi ko siya sinagot. Dumiretso akong lumabas ng mansiyon at mabilis na sumakay ng sasakyan. Mabilis ko itong pinapunta sa bahay nila Papa Mishon.Pagdating ko roon, sira ang gate, may bakas ng dugo sa harap at may ilang pulis na kasalukuyang kinakausap ang mga tauhan ng pamilya ko. Ang buong paligid ay amoy pulbura at dugo. Takot na takot a
Samira POVNapatingin ako kay Amira habang tahimik na nakikinig sa pulong-pulong dito sa manisyon ni Miro.Si Miro ay abala naman sa pagbibigay ng utos sa mga tauhan niya tungkol sa mga negosyo niya. Hindi man halata, pero alam kong nakikiramdam din siya. Lalo na tuwing may kinakausap siyang tauhan, panay ang sulyap niya kay Amira na parang sinusuri ang bawat kilos nito.Minsan, napapansin kong inilalabas ni Amira ang cellphone niya. Hindi ko alam kung nagte-text siya o may tinitignan lang, pero tuwing lalapit ako, agad niyang itinatago ang cellphone niya sa ilalim ng mesa. Isang beses, inabutan ko siyang nagbabasa ng isang bagay sa screen niya. Dahan-dahan akong yumuko, kunwari ay may kinuha sa sahig, pero bago ko pa masilip kung ano ang nasa phone niya, mabilis niya itong inilagay sa bulsa niya. Tumaas tuloy ang kilay ko nun. Hindi ko gustong magbintang, pero bakit parang may itinatago siya?Nang matapos ang meeting, nagpaiwan si Amira sa loob ng opisina ni Miro. Hindi ko alam kung
Miro POV Tahimik kaming nagmi-meeting ng mga tito ko sa isang kuwarto rito sa manisyon ko. Seryoso akon nakatingin sa kanila habang sinusuri ko ang mukha ng tatlong lalaking nasa harapan ko. Si Tito Zuko, Tito Sorin, at Tito Eryx.Kailangan kong malaman ang katotohanan. “Tell me,” malamig kong sabi habang tinapik ang daliri sa ibabaw ng mesa. “Who do you think is the spy?”Nagkatinginan sila. Si Tito Zuko ang unang sumagot. “I have no idea,” aniya at umaatras sa kanyang upuan. “There’s no solid proof. We can’t accuse anyone without evidence.”Sumandal ako sa upuan ko, hindi natuwa sa sagot niya. Ang gusto ko kasi ay malaman agad-agad ang lintik na spy, kung may spy nga talaga sa imperyo ko. Kakaumpisa palang pero ganito na agad. Kung nabubuhay si mama, tiyak na hindi siya matutuwa kasi hindi ako magaling. Bukod sa palpak na ang unang subok nang pagpatay namin kay Don Vito, palpak agad. Tapos malaman-laman ko na may spy pa ngayon. Lintek talaga, hindi ako natutuwa ngayon.“Well, I hav
Samira POVHindi ko alam kung paano ko pakakalmahin ang sarili ko matapos kong mabalitaan ang masamang balita na ‘yon.“Answer the phone... please, answer the phone…” paulit-ulit kong bulong habang nanginginig ang kamay ko sa pagpindot ng number ni Manang Cora. Ilang beses ko nang sinubukan, pero puro voicemail lang ang bumabalik sa akin.Wala na sila roon. Wala na silang lahat sa hacienda.Nagngitngit sa galit si Miro. “What the fuck is happening?!” Napahawak siya sa buhok niya na halatang hindi alam kung paano tatanggapin ang balita. “How the hell did they disappear just like that?!”Wala akong masagot. Nangangatog ang katawan ko habang pilit kong iniisip ang posibleng nangyari. Hindi puwedeng natunton na sila ni Don Vito. Hindi puwedeng... nawala na sila ng tuluyan.Mabilis akong lumingon kay Miro na tahimik na lang bigla habang nakatitig sa akin. Kitang-kita ko ang tensyon sa mga mata niya. Alam kong iniisip niya ang parehong bagay na posibleng nangyari—saan dinala ang mga Manang?
Third Person POVSa loob ng malaki at magandang office, napabuntong-hininga si Don Vito habang nakatitig sa maliit na sobre sa ibabaw ng mesa. Isang simpleng bagay, pero ang laman nito ay mahalaga, isang gantimpala, isang tanda ng tiwala para sa kanyang bagong spy.“You did well,” seryoso niyang sabi habang nakahilig siya sa kaniyang upuan at magkadikit ang mga daliri sa harap ng mukha. “Dahil sa ’yo, buhay pa ako. At dahil sa ’yo, alam ko na kung sino talaga ang mga kalaban ko.”Sa harapan niya, naroon ang isang taong nakayuko. Hindi ito nagsasalita, hindi gumagalaw, tahimik pero maganda ang ngiti habang nakatingin kay Don Vito. Alam ni Don Vito na may bago siyang galamay. Bagong spy na malaki ang magiging ambag sa kaniya.Iniabot niya ang sobre habang nakangiti. “Kunin mo. Hindi matutumbasan ng pera ang katapatan mo, pero para sa ngayon, ito na muna ang pasasalamat ko sa iyo.”Dahan-dahang lumapit ang spy at kinuha ang sobre. Alam niyang may malaking halaga sa loob nito, pero higit