Stay tuned for more updates! ☺️
Alexus' POV Nakatayo ako sa harap ng malaking glass window ng opisina ko, hawak ang isang baso ng whiskey habang pinagmamasdan ang city lights sa ibaba. Ilang araw na ang lumipas simula nang simulan ko ang imbestigasyon tungkol kay Bella. Hanggang ngayon, wala pa ring konkretong sagot na natatanggap mula kay Mr. Ruiz. Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit hindi ako mapakali ngayong gabi. Ngayong araw, two months na kami ni Luna. Dalawang buwan mula nang muli siyang bumalik sa buhay ko. Dalawang buwan ng pag-aaway, pagtutulungan, at... pagmamahal. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang totoo kapag nalaman ko na ang buong katotohanan tungkol kay Bella. Pero sa ngayon, gusto kong i-enjoy ang gabi kasama siya. Kinuha ko ang phone ko at tinawagan siya. Ilang segundo lang, sinagot niya ito. "Alexus?" Napangiti ako sa lambing ng boses niya. "Baby, are you free tonight?" "Huh? Bakit?" "Well, two months na tayo. And I was thinking..." Tumingin ako sa relo ko. "You owe me a dinner da
Alexus' POVIsang linggo na lang bago ang kaarawan ni Luna. Mas lalong tumindi ang excitement ko habang patuloy kong inaayos ang plano para sa espesyal na araw niya. Alam kong hindi niya ini-expect na may surpresa akong inihanda, at mas lalo akong ginanahan dahil gusto kong makita ang reaksyon niya.Ngayon ay nasa opisina ako, pero hindi ako makapag-concentrate sa trabaho. Imbes na mga reports at emails ang inaatupag ko, nasa isip ko kung paano ko mas mapapaganda ang celebration para sa kanya.Pero higit sa lahat, gusto kong makita kung paano siya magre-react kapag muli siyang humarap sa pamilya ko.Sa totoo lang, hindi naging maganda ang imahe ni Luna sa kanila noon. Matapos niyang biglaang mawala sa buhay ko, iniwan niya akong basag at galit. Alam kong may sama ng loob ang pamilya ko sa kanya, pero gusto kong makita kung paano magbabago ang lahat ngayong bumalik siya.Gusto kong malaman kung kaya niyang harapin ang nakaraan.At higit sa lahat… gusto kong makita kung paano siya magre
Alexus’ POVPinagmasdan ko si Luna habang hawak-hawak niya ang kamay ng isang batang babae—si Bella. Mas lalo akong nagdududa. Hindi ko maipaliwanag, pero may kung anong bumabagabag sa akin sa tuwing tinitingnan ko ang bata.Mula sa nakakatunaw niyang mga mata, sa paraan ng pagsalubong ng kilay niya kapag naguguluhan, hanggang sa maliit na birthmark sa kanyang balikat—lahat ng iyon ay parang echo ng isang bagay na pamilyar na pamilyar sa akin.Sa kabila ng mga tanong na bumabagabag sa isip ko, hindi ako nagpahalata. Pinili kong manatiling tahimik, dahil may paraan ako para makuha ang sagot na gusto ko. Sa ngayon, gusto kong makita kung paano ipakikilala ni Luna ang bata sa pamilya ko."Mom," mahina ngunit puno ng emosyon ang boses ni Luna. "Gusto kong ipakilala sa inyo ang anak ko… si Bella."Napangiti si Mom at lumapit sa bata. "Ang ganda naman ng pangalan mo, Bella." Lumuhod siya para maabot ang mata nito. "Ilang taon ka na, iha?"Mabilis na tumingin si Bella kay Luna bago sumagot.
Alexus’ POV Halos hindi ko namalayan ang oras habang nasa waiting area ng ospital. Si Luna ay nasa tabi ko, yakap-yakap ang sarili, tila sinasakal ng matinding takot. Tahimik lang siya, ngunit ang luha sa kaniyang pisngi ang nagsisigaw ng pangamba. Napabuntong-hininga ako at tumingin sa pinto ng emergency room kung saan dinala si Bella. Bella. Sa ilang oras na kasama ko ang batang iyon, pakiramdam ko’y may hindi maipaliwanag na koneksyon ako sa kaniya. Hindi lang dahil sa birthmark niya—hindi lang dahil sa mga mata niyang tila nakikita ko tuwing tumitingin ako sa salamin. Naramdaman kong bahagyang gumalaw si Luna sa tabi ko. Nakayuko siya, nanginginig ang balikat. "Luna…" mahina kong tawag sa pangalan niya. Dahan-dahan siyang napatingin sa akin, puno ng luha ang mga mata niya. "Alexus… p-parang hindi ko kaya ‘to…" bulong niya, at doon na siya tuluyang bumagsak sa dibdib ko. Ramdam ko ang sakit sa boses niya. Ramdam ko ang bigat ng bawat hikbi niya habang mahigpit siyang kumapit s
Alexus’ POV Halos hindi ko na maalala kung paano ako nakarating sa ospital. Ang tanging naririnig ko lang ay ang malakas na pintig ng puso ko habang mabilis kong tinatahak ang hallway. Sa bawat hakbang ko, ramdam ko ang nag-aalab na galit at pagkabigla sa dibdib ko. Si Bella… anak ko siya. Bakit ngayon ko lang nalaman? Bakit kailangang umabot pa sa ganitong punto bago ko matuklasan ang katotohanan? Sa pagbukas ko ng pinto ng kwarto ni Bella, agad na napatingin sa akin si Luna. Nakatayo siya malapit sa kama ng bata, ang mga mata niya namumugto sa kakaiyak. Pero sa ngayon, hindi iyon ang iniintindi ko. "Luna," mariin kong tawag sa pangalan niya. Halos mapaatras siya sa tono ng boses ko. "A-Alexus…" "Ikaw." Itinuro ko siya, hindi alintana kung gaano katigas ang boses ko. "Ikaw ang dahilan kung bakit lumaki akong hindi alam na may anak ako!" "Alexus, please—" "Don’t you dare ask me to calm down, Luna!" Malakas kong sigaw. "Five years, Luna. Five f*cking years akong walang alam! Fi
Luna’s POV Nanginginig ang buong katawan ko habang nakaupo ako sa isang sulok ng ospital. Hindi ko magawang lumapit kay Alexus. Hindi ko rin magawang lumapit kay Bella. Baka mas lalong magalit si Alexus. Baka kunin niya si Bella. Napalunok ako at pinilit kong pakalmahin ang sarili ko, pero hindi ko magawang itigil ang panginginig ng mga kamay ko. Hindi ko magawang pigilan ang kaba sa dibdib ko habang pinagmamasdan si Alexus na nakaupo sa tabi ni Bella. Nakasandal siya sa kama ng anak namin, mahigpit na hawak ang maliit na kamay nito. Tahimik lang siya, pero alam kong sa loob-loob niya, puno siya ng sakit at galit. At natatakot ako. Natatakot ako sa kung anong gagawin niya pagkatapos nito. Natatakot akong isang araw, magpadala siya ng abogado. Na isang araw, isang sulat na lang ang matatanggap ko na nagsasabing may kustodiya na siya kay Bella. Na isang araw, magigising ako nang wala na ang anak ko. Hindi ko kaya. Napalunok ako nang makita kong bumukas ang pinto at pumasok ang
Luna’s POV Naninikip ang dibdib ko habang nakatitig kay Alexus. Parang nabingi ako sa sinabi niya. Kukunin niya si Bella. Ang anak ko. Ang anak namin. Agad akong umiling, pilit na tinatanggal sa isip ko ang mga salitang binitiwan niya. Hindi puwede. Hindi ko hahayaang mangyari ‘yon. "Hindi mo puwedeng kunin si Bella," mariin kong sabi, ramdam ang panginginig ng boses ko. Nakita ko ang pagtaas-baba ng Adam’s apple niya habang nakatitig sa akin. Kita sa mga mata niya ang paninindigan niya sa sinabi niya. "She’s my daughter too, Luna." "I know!" Iyon lang ang nagawa kong isagot. "Pero ako ang nagpalaki sa kanya! Ako ang kasama niya simula nang ipanganak siya. Ako ang nandiyan para sa kanya sa lahat ng pagkakataon! Hindi mo basta-basta puwedeng sabihin na kukunin mo siya sa akin!" Nakita ko ang paninigas ng panga niya. "At ano sa tingin mo ang naramdaman ko nang malaman kong may anak pala ako na hindi ko man lang nakasama sa loob ng limang taon?" Napaatras ako sa bigat ng emosyon
Luna’s POV Tahimik kong pinagmamasdan si Alexus habang nakaupo siya sa tabi ng kama ni Bella. Hindi siya umaalis doon mula nang nagising ang anak ko—hindi, ang anak namin. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyayari. Hinayaan ko lang si Alexus na hawakan ang kamay ni Bella. He looked like a man who just found something he thought he had lost forever. His eyes were filled with so much emotion—love, regret, and pain. At para akong tinutusok ng libu-libong karayom sa bawat segundo na nakikita ko iyon. “Daddy…” mahina, pero malinaw ang pagtawag ni Bella kay Alexus. Nakita kong bahagyang nanginig ang balikat niya. “Yes, baby?” Alexus responded almost instantly, his voice breaking. Bella blinked at him. “Galit ka po ba kay Mommy?” Parang biglang huminto ang puso ko. I felt my breath hitch, my stomach clenching at the innocent question. Alexus turned his gaze at me, and in that moment, nakita ko ang emosyon sa mga mata niya—hindi lang galit, kung 'di ang sakit ng pa
Brent’s POV Napamura ako habang pilit kong inaayos ang pagmamaneho. Mahigpit ang hawak ko sa manibela, pero ang atensyon ko ay nasa babaeng lasing na lasing na nasa tabi ko. She was completely out of it. Hindi ko alam kung gaano karaming alak ang nainom niya o kung may halong kung ano ang ininom niya, pero hindi ito normal. Her body was heating up—ramdam ko iyon dahil panay ang dikit niya sa akin, at kahit malamig ang aircon ng sasakyan, nag-iinit ang katawan niya. Damn it. "Brent..." Mahina niyang tawag, parang may kung anong lambing sa boses niya. "You’re so handsome... Why are you so handsome?" Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. “Just stay still, Bella,” malamig kong sagot, hindi ko siya tinapunan ng tingin dahil alam kong kung makikita ko siya ngayon—mukhang lasing, mapungay ang mata, at may bahagyang namumulang labi—baka lalo akong mahirapan. Nang makarating kami sa villa, mabilis akong bumaba ng sasakyan at pinagbuksan siya ng pinto. Pero bago pa ako makagalaw, bigla ni
Brent’s POVNapamura ako sa loob-loob ko habang mabilis kong nilalabas si Bella mula sa bar. Hindi na niya maitutuwid ang sariling mga paa, kaya wala akong choice kundi buhatin siya. Ang kanyang katawan ay bahagyang nakasandal sa akin, at kahit sa ganitong estado, ramdam ko pa rin ang init ng balat niya sa ilalim ng maninipis niyang kasuotan.Alam kong malakas uminom si Bella, pero hindi siya ganito. Hindi siya basta-basta natutumba sa alak. Kung ano man ang nasa baso niya kanina, sigurado akong hindi lang basta alak ‘yon.Lumabas kami sa bar, at sa bawat hakbang ko, mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng sitwasyon. Gusto ko siyang pagalitan, sigawan, at ipamukha sa kanya kung gaano siya ka-reckless. Pero hindi ko magawa. Hindi ngayon. Hindi sa ganitong estado niya.“Ang init,” bulong niya, kasabay ng pag-ungol at pag-galaw ng katawan niya sa braso ko.Bago pa ako makapag-react, naramdaman kong lumapat ang malalambot niyang labi sa leeg ko.I froze.“Damn it, Bella.” Mariin akong nap
Bella's POV Buong maghapon kaming nagpakasaya ni Brent sa pagligo, ngunit habang papalapit ang gabi, hindi ko maiwasang maramdaman ang lungkot sa nalalapit naming pagbalik sa Manila. Bukas na ang flight namin, at sa susunod na araw, birthday na ni Daddy.Pero bago matapos ang trip na ito, may isang bagay akong gustong gawin—uminom.“Brent, gusto kong tikman ‘yong local drinks nila rito,” sabi ko habang naglalakad kami pabalik ng villa.Agad siyang napatingin sa akin na para bang may sinabi akong hindi katanggap-tanggap. “At bakit naman?”“Because I want to experience Coron the right way. Hindi puwedeng uuwi akong hindi natitikman ang specialty drinks nila.”Nagtaas siya ng kilay. “Hindi ka puwedeng malasing.”“Hindi naman ako malalasing, no.”Napabuntong-hininga na lang siya, pero halatang ayaw niya sa idea ko.Pagkalipas ng isang oras, nakabihis na ako—isang itim na tube top at denim shorts ang napili kong isuot. Medyo daring, pero hello? Nasa isla kami, at gabi na. Sino ang mag-aal
Bella's POV Ang tubig sa Twin Lagoon ay kasing linaw ng kristal, at ang sikat ng araw na dumadampi sa ibabaw nito ay nagpapakintab sa tila salamin na dagat. Hindi ako mapakali sa excitement habang hinahaplos ng hangin ang balat ko.Nasa loob na ako ng bangka, handang-handa nang lumusong, nang mapansin kong nakapamulsa si Brent sa gilid, malalim ang titig sa akin na para bang may hindi siya gustong mangyari. At nang magtama ang mga mata namin—ayun na, alam ko na.Napailing ako nang bahagya. “Brent, what’s your problem now?”Hindi siya sumagot. Bagkus, marahang lumapit siya sa akin at may iniaabot—isang tuwalya.Tinaasan ko siya ng kilay. “Seriously?”Nakatikom lang ang panga niya. “Takpan mo ‘yan.”“Excuse me?”Tinapunan niya ng tingin ang suot kong navy blue two-piece swimwear. Hindi ito sobrang revealing, pero halata sa mukha niya na hindi siya komportable."Maliligo ako," madiin kong sabi, habang hinahatak ang tuwalya palayo sa kamay niya.“Sa villa ka na lang maligo.”Halos matawa
Bella's POVNagising ako nang maaga dahil sa sunod-sunod na pag-ring ng cellphone ko. Pagkaabot ko rito, hindi ko na kinailangang tingnan ang caller ID—alam kong si Brent iyon. Wala nang ibang manggigising sa akin nang ganito kaaga maliban sa kanya."Hello?" Ang garalgal na boses ko ang bumungad sa kanya habang pinipilit kong idilat ang mga mata."Good. Gising ka na," tugon niya, malamig pero may bahid ng pangungutya. "May pupuntahan tayo. Gumayak ka na."Kahit inaantok pa, napilitan akong bumangon. Naging mabilis ang kilos ko matapos marinig ang excitement sa boses ni Brent. Iilan lang ang pagkakataong ganito siya kasabik sa isang bagay, kaya hindi ko iyon palalampasin."At saan naman tayo pupunta, boss?" tanong ko habang tumatayo mula sa kama at nag-unat ng katawan."Sa Twin Lagoon," sagot niya. "Sikat 'yon rito sa Coron. Sayang naman ang bakasyon mo kung hindi mo makikita."Napangiti ako. Matagal ko nang gustong makita ang Twin Lagoon. Isa ito sa mga pinaka-magandang destinasyon di
Bella’s POVTumingin ako sa orasan at napansing may dalawang oras pa bago matapos ang araw na ito. Today is March 30—ika-32 na kaarawan ni Brent. Kahit alam kong hindi niya ipinagdiriwang ang birthday niya dahil sa 5th death anniversary ng kapatid niya, gusto ko pa rin kahit paano iparamdam sa kaniya na may dahilan pa rin para maging masaya sa araw na ito.Naglakad ako papunta sa kusina at naghanap ng kahit anong matamis. Napangiti ako nang makita ang isang chocolate cupcake na natira mula sa hapunan namin kanina. Mabilis kong kinuha iyon at naghanap ng kandila. Maswerte akong may nakita akong maliit na birthday candle sa isang drawer.Sinindihan ko ang kandila at agad na bumalik sa veranda ng kwarto ni Brent. Hindi ko alam kung tama ang ginagawa ko, pero gusto kong bigyan siya ng kahit kaunting kasiyahan ngayong araw.Pagpasok ko sa kwarto, nakita kong nakatayo pa rin siya sa veranda, nakatingin sa malayo, hawak ang bote ng alak. Kita sa mukha niya ang lungkot at tila malalim na inii
Bella’s POV Pagkababa ko mula sa kwarto, agad akong natigilan sa nakita ko—isang eleganteng hapag-kainan na may nakahandang masasarap na pagkain. Ang buong dining area ay may romantikong ambiance, may kandilang nakasindi sa gitna ng mesa, at may maliliit na petals ng rosas na kumakalat sa paligid. Napakunot ang noo ko. Ano na namang drama ito ni Brent? Lalo pa akong nagtaka nang makita siyang nakatayo sa tabi ng mesa, hawak ang isang bouquet ng pulang rosas. Mukha siyang seryoso, pero may bahagyang pilyong ngiti sa labi niya. Lumapit ako nang dahan-dahan, pilit inaalam kung may mali ba akong nagawa para bigyan ako ng bulaklak ng lalaking ito. "For you," aniya, iniaabot sa akin ang bouquet. Tiningnan ko lang iyon saglit bago muling ibinaling sa kanya ang tingin. "Anong okasyon?" nagtatakang tanong ko habang iniirapan siya. "Hindi naman tayo mag-jowa, bakit mo ako binigyan ng bulaklak?" Nakita kong bahagyang napangisi si Brent bago umiling. "Pwede bang huwag mo akong susungitan ng
Bella's POV Maingat akong binaba ni Brent sa upuan, pero hindi ko maiwasang mapangiwi nang maramdaman ko ang hapdi ng mga kalmot ni Claudia. "Huwag kang gagalaw," seryoso niyang sabi habang kinukuha ang first aid kit. Agad siyang lumuhod sa harapan ko at sinimulang gamutin ang mga sugat ko. "Tsk. Kalmot lang ‘yan," sabi ko habang sinusubukang alisin ang braso ko mula sa hawak niya. Pero agad kong pinagsisihan ang ginawa ko nang maramdaman ang matinding hapdi. Napairap ako at napangiwi sa sakit. "Huwag na kasing magmaldita," aniya, sabay higpit ng hawak sa braso ko para hindi ko na ito maigalaw pa. "Ano pala ang ginawa mo kay Claudia? Bakit kayo nag-away?" Napataas ang kilay ko. "Bakit hindi si Claudia ang tanungin mo?" pamimilosopo ko. Umiling siya at tiningnan ako nang masama. "Bella—" "Baliw ang ex-fiancée mo, Brent," mataray kong putol sa kanya. "Nakakaloka. Feeling niya, pag-aari ka pa rin niya! Akala mo kung sino siya kung makapanghila ng buhok." "At ikaw? Ano'ng ginawa mo
Bella’s POV Hapon na nang bumalik kami sa villa. Pagod man, masaya akong kahit papaano ay hindi kami nag-away ni Brent ngayong araw. Hindi man kami nag-uusap nang madalas, sapat na sa akin ang tahimik at maaliwalas na atmosphere sa pagitan namin. Pagkapasok ko sa villa, naramdaman ko ang kumakalam kong sikmura. Agad akong lumabas para maghanap ng makakain. Napangiti ako nang makita ang isang matandang lalaki na nagtitinda ng chicharon sa may kalsada. Isa iyon sa paborito kong pagkain! “Manong, pahabol po!” halos pasigaw kong sabi habang patakbong lumapit sa kanya. Muntik na akong madapa sa pagmamadali, pero hindi ko na iyon ininda. Pagkatapos kong bumili, nagpasya akong bumalik na sa villa. Ngunit bago pa ako makalayo, bigla na lang may humila sa braso ko. “Ano ba?!” galit kong sigaw habang pilit na binabawi ang braso ko. Nang makita ko kung sino ang humawak sa akin, agad akong napakunot-noo. Si Claudia. Ang ex-fiancée ni Brent. Napapikit ako ng mariin. Great. Just great. "So