Parang lalong naguluhan si Aino. ‘Sabado ngayon, hindi magtratrabaho ang tatay mo. At kahit na siya ay magtrabaho, pwedeng makipaglaro sa’kin si mommy, Bakit ka nandito?’‘Workaholic ang daddy mo, pero nagbago siya simula nang bumalik ang mommy mo.’‘Naging mas mabuti ba siya?’ Tanong ni Aino, nakayuko ang ulo sa gilid.Umiling si Kingston. ‘Hindi hindi hindi, naging katulad siya ng isang mayamang lalaking protagonist siya sa mga soap operas’Agad na napukaw ang interes ni Aino sa pagbanggit ng "soap opera" at agad na nakiusap kay Kingston na ipaliwanag kung ano ang ibig sabihin ng termino.‘Well, soap opera kung saan ang mama at papa ko lang ang magandang at mabuting tao sa tv, lalo na si papa, napaka-gwapo niya at spoiled ang mommy mo bulok. Pero marami rin namang masasamang babae, at ano. ginagawa nila buong araw ay subukang pigilan ang mommy mo na pakasalan ang daddy mo. Soap opera yan para sa iyo’ paliwanag ni Kingston, sinusubukang gawing simple ito hangga't maaari.‘Nakuha ko na
Lalo na ang hotel na ito.Nang makarating si Sabrina sa pintuan, makikita niya na ang hotel na ito ay tiyak na hindi sa isang lugar na madalas na madalas na ang mga ordinaryong suweldo, at ang maliit na partido ngayon ay hindi kasing simple ng pagbabayad ng limampung libong dolyar. Maaaring may iba pang mga gastos sa paggasta.Sa kabutihang palad, mayroon siyang limang milyong dolyar na pondo sa kabayaran na ibinigay sa kanya ni Sebastian. Kung sakaling kailangan niyang kumuha ng labis na pera, makakaya pa rin niya.Napalakas si Sabrina at dinala si Aino sa malaking pribadong silid na inayos nang maaga.Maingay ito sa malaking pribadong silid."Ina ni Susan, ang iyong bag ay isang limitadong edisyon, tama? Mukhang mahal ito, "mariing pinuri ng ina ni Carol ang ina ni Susan."Hindi, binili ako ng aking asawa ng bag na ito mula sa Hong Kong. Sobrang mura, bahagyang higit sa siyam na libong dolyar. Sa pamamagitan ng paraan, ang iyong bag ay maganda din, kung ano ang tatak nito? Mukh
"Kumusta, ina ni Aino, sa wakas narito ka na. Akala ko takot kang pumunta."Kinamot ng nanay ni Carol ang bato sa kanyang daliri habang tinitingnan si Sabrina na may isang mapanunuya na ekspresyon.Hindi napagtanto ni Sabrina ang ina ni Carol at ang nalalabi sa nalalapit na paninibugho sa kanya ng mga mayayamang kababaihan.Hindi niya sinagot ang tanong, ngunit tinanong lamang si Aino sa isang banayad na tinig, "Aino, nais mong makipaglaro sa mga batang ito?"Masayang tumango si Aino. "Siyempre, Mommy. Susan, Carol, lahat ng mga bata ay mabait sa akin."Malumanay na ngumiti si Sabrina at sinabi, "Gusto mo ang kindergarten na ito, hindi ba?"Tumango ulit si Aino. "Siyempre Ma, lahat sila ay aking mga kaibigan. Gusto ko ang kindergarten na ito. Pero Ma, kung hindi mo ako gusto dito, hindi ko iniisip ang paglilipat sa ibang paaralan."Nang sabihin niya ang huling pangungusap, ang tono ni Aino ay malinaw na nag-iisa.Inilagay ni Sabrina ang kanyang ulo laban sa ulo ng kanyang anak na
NIlakihan ni Sabrina ang kanyang mga mata sa malambot at kulay berdeng bagay na may black prints sa kamay ng nanay ni Carol. Malinaw na ito ay isang ahas. Sumigaw ang nanay ni Carol, nanginginig ang kanyang mga kamay at tinapon ang ahas sa sahig, ang maliit na ahas ay tumiklop at nahulog sakanyang mga paa. Umiyak nang malakas ang nanay ni Carol, nanginginig ang kanyang mga binti at muntik na siyang maihi sakanyang pantalon. “Hee hee hee, ha ha. Tita, matatakutin ka talaga, tingnan mo ako, tingnan mo ako.” Yumuko si Aino nang nakangiti, kinuha niya ang ahas at pinaglaruan ito sakanyang mga kamay. Sa likod niya ay may grupo ng mga bata na tumatawa rin. Kahit na si Carol ay tinawanan ang sarili niyang nanay. “Ma! Bakit ka takot na takot? Wala tayong kinakatakutan! Hindi naman ‘yan totoong ahas, laruan lang ‘yan! Haha, Ma, tignan mo nga ‘yang sarili mo, nakakatawa ‘yong itsura mo.” Ang nanay ni Carol at ang iba pang mga babae ay natulala. Lahat sila ay takot na takot at naging ku
“Susan, halika na rin dito!” “Sydney, pumunta ka na rito!” “Ken!” Sumunod naman ang ibang mayayamang magulang, binalaan ang kanilang mga anak na wag na makipaglaro kay Aino kahit kailan. Pero, iba ang naiisip ng mga bata. “Mommy, hindi naman si Aino ang may dala ng ahas dito eh. Kay Carol ‘yon.” Sabi ni Mia. Tumango rin si Carol. “Ma, sakin ‘yong laruan na ‘yon. Gustong gusto ko ‘tong laruan na ahas! May nakasalubong akong bata kanina at nakipagpalit ako ng laruan para rito. Lahat ng bata sa klase ko ay nagustuhan din ito. Ang saya!” “Carol Long!” sumigaw nang malakas ang kanyang nanay, gusto niya itong sampalin. “Hindi ka naman ganyan dati! Naging ganyan ka lang matapos mong makipaglaro kay Aino! Itapon mo ‘yang ahas na ‘yan!” Umiyak si Carol. Nakatayo si Aino sa tabi ng nanay niya, tumungo at tumingin kay Sabrina. “Mommy, gusto ko nang umuwi.” Magaling mag obserba si Aino, alam niya kapag ayaw sakanya ng isang tao. “Dahil nandito ka na, hindi ka pwedeng umalis na wala
Mukhang kanina pa sila hinihintay ng lalaki. Tindig palang, halatang malakas na ito kaya hindi naiwasan ni Sabrina na mapataatras. Mabuti nalang, maliit at maliksi si Aino kaya nakaiwas ito kaagad. Sa lakas ng impact, napaatras si Sabina ng mga 170 centimeters at muntik ng mawalan ng balanse. “Madam, ayos lang po ba kayo?” Dali-daling sinalo ng lalaki ang kamay at baywang ni Sabrina kaya imbes na sa sahig ay sa matikas nitong braso siya nalaglag. Pero ang hindi nila alam ay mula sa hindi kalayuan, sunod-sunod ang pag click ng shutter ng isang paparazzi…. “Ang ganda ng anggulong ‘to!” Nang sandali ring yun, tinignan ni Sabrina ang mukha ng lalaking. Hindi siya makapaniwala kasi mukhang peke ang mukha nito dahil sa sobrang kapal ng make up. Nang magtagpo ang kanilang mga mata, bigla siyang nahiya at dali-daling umayos ng tayo. "Pasensya ka na nabangga kita!" "Isang karangalan na mabangga ng isang magandang babaeng kagaya mo." Nakangiting sagot ng lalaki. "Mabuti naman at
Umirap siya na para bang wala siyang respeto sa grupo ng mga manhid na babae sa harap niya, "Wala nang nakikipaglaro nang ganito ngayon. Sa tingin niyo ba talagang bigla na lang kayo naging parte ng mayayaman ngayon dahil lang ilang sampung milyon ang halaga niyo at meron kayong ilang pag-aari? Tumingin nga kayo ulit sa salamin."Walang nasabi ang mga mayayamang babae.Pagpapatuloy ni Emma, "Ang grupo ng mga probinsyanang katulad niyo, gumagawa ng walang katuturan. Nirentahan niyo pa nga ang pinaka malaking kwarto sa hotel na to na pag-aari ng pamilya ko at 600,000 lang ang siningil namin sa inyo para sa lahat, kaya ba naisip niyo na nasa mumurahing motel lang kayo?!"Ang mama ni Carol ang unang sumagot. Sa kabila ng lahat, ang Long family ay nagmamay-ari ng ilang daang milyon na halaga ng ari-arian sa South City. Agad niyang sinubukang ngumiti na para bang humihingi ito ng tawad, "Uhm...Miss Poole, salamat sa payo mo, sa tingin ko... natuto na kami dito.""Natuto? Ano namang natut
Tiningnan ni Yasmine si Emma na para bang gusto nitong ipagtanggol ang sarili. "Miss Poole, paano niyo nakuha ang marurumi niyang litrato?"Nagpaliwanag si Emma, "Nagkaroon siya ng kaugnayan sa boyfriend ko dati. Pagkatapos kong ungkatin ang nakaraan niya, nalaman ko na nagkaroon din siya ng kaugnayan sa iba pang mga lalaki. Dahil lang sa sandatang ito kaya ko siya nagawang paalisin. Nang malaman ni Sabrina na meron akong kopya ng mga litratong ito, hindi na siya nagtangka pang akitin ang boyfriend ko. Mukhang bumaba na rin ang standard niya ngayon at ang punterya niya na ay ang mga taong tulad mo."Pagkatapos na pakinggan ang mga salita ni Emma, lalo pang nagalit ang mama ni Carol. "Sabrina! Ang asawa ko ay hindi man ang pinaka mayaman at makapangyarihang tao sa siyudad, pero hindi ko papayagan na akitin mo siya. Miss Poole, pakibigay na po sa akin ang mga litrato. Gagamitin ko ang mga ito para sirain siya at para ipaghiganti ka rin! Wag kang mag-alala Miss Poole, alam kong importan
"Lahat kayo ay inakusahan ako! Ako, at si Ryan Poole, at iiyak na lang dito!"Sa sandaling iyon, wala kang mapapansing bahid ng pagkapiyok sa tinig ni Ryan. Alam ni Sabrina na nagmamalaki lang siya. Siya'y lubos na nagmamalaki."Dalhin mo kami agad kay Ruth! Kung hindi mo kami ipapakita ang daan, bubugbugin kita ng husto!" sabi ni Sabrina na puno ng inis."Sige ba! Aunt Sabrina!" Tumalikod si Ryan at tumungo papunta sa ward."Sandali, Ryan. Sandali!" Tawag muli ni Sabrina. Lumingon si Ryan at tumingin kay Sabrina. "Anong mayroon?""Sabihin mo muna sa akin, mayroon ka bang mga lalaki, babae, o kambal?""Hindi ko sasabihin! Hindi ko muna sasabihin! Hindi ko lang sasabihin sa iyo!" Sinabi ni Ryan na may walang katulad na bastos na ekspresyon.Napakayabang ni Ryan na nagawa pa niyang humini sa tono. Nainis doon si Sabrina at kahit ang grupo ng tao sa likod niya ay sobra rin nakaramdam ng galit at gulat. Gayunpaman, nang makitang naging ama lang si Ryan noong araw na iyon, hindi ni
Nakatayo mag-isa si Ryan sa labas ng delivery room at kakaiba ang kanyang ekspresyon. Takot na takot si Sabrina at sobra ang kalabog ng kanyang puso. Hinawakan niya si Ryan at nagtanong, "Nasaan si Ruth? Bakit hindi ko naririnig ang sigaw niya? Sabihin mo sa akin, kumusta si Ruth?"Tinaas ni Ryan ang mga kilay niya at tumingin kay Sabrina. "Alam mo ba, Aunt Sabrina?""Ano?" tanong ni Sabrina. "Si Ruth... pagkatapos niyang madala sa delivery room, inabot ng hindi aabot... hindi aabot ng isang oras at pinanganak niya ang dalawang bata!"Hindi nakapagsalita si Sabrina. Napatigil din si Sebastian."Walang sakit na naramdaman si Ruth, alam mo ba 'yon? Hindi pa ako kailanman nakakita nang ganoong kabilis na pagpapanganak, Aunt Sabrina. Talagang nirerespeto ko noon noong ikaw, si Aunt Jane, at ang asawa ni Zayn na si Hana, noong nanganak, lahat kayo ang pineke ang mahirap na proseso. Hahaha..."Walang masabi si Sabrina. Pagkatapos ng mahabang panahon, tinaas niya ang kanyang kamay at
Bago pa malaman ng kahit na sina, agad binuhat ni Ryan ang asawa niya at nagmadali palabas nang nagmamadali. Ang lahat sa kasal at masasabi na agad kung anong nangyayari. Tumabi sila nang sa dalawang grupo kasama ang isang grupo na umatras sa kasal ni Yvonne at ang iba ay sinundan si Ryan sa kasal. Doble ang saya ni Yvonne sa araw na iyon. Hindi dahil sa kasal niya lang, pero pati na rin dahil manganganak na ang kaibigan niya. Nadala pa rin ang kasal sa isang sobrang buhay kasiyahan. Pagkatapos matapos ang kasal at hinatid na nila si Yvonne at Marcus paalis para matapos na nila ang kasal pagkatapos ay si Sabrina at ang iba pang mga tao ay pumunta sa hospital. Hindi maikukumpara ang pag-alala ni Sabrina sa buong biyahe niya papuntang hospital. Dahil iyon din ang unang pagkakataon na manganganak si Ruth at kambal pa ito, hindi lang alam ni Sabrina kung magiging maayos ang magiging delivery ito at kung cesarean na seksyon ba ang kailangan. Sa buong paglalakbay, pinipilit ni Sabrina si
Hindi makapaniwalang tumingin si Old Master Shaw kay Yvonne. "Anak ko, pinag-isipan mo na ba ito nang mabuti? Hindi ka na ba... natatakot sa akin? Hindi ka na ba... galit sa akin?"Nakaramdam ng hiya si Yvonne. "Alam mo po 'yon?""Siyamnapung taon na ako. Magiging matandang halimaw na ako. Ano pa ba ang hindi ko malalaman? Inisip ko na ito. Kung ayaw mo sa akin, pupunta ako sa nursing na pabahay pagkatapos niyang makasal ni Marcus..." sabi ni Old Master Shaw. "Hindi..." Hindi ganoo'ng kawalang puso si Yvonne. "Pasensya na. Malapit ako kay Sabrina at natuklasan ko ang maraming tao na abusuhin at pahiyain siya. Mula nung mga impostora mo pong mga apo na patuloy siyang sini-set up para paulit-ulit na abusuhin si Sabrina. Talagang galit ako sayo nang sobra mula noon. Hindi mo maiisip kung paano tumakas si Sabrina at ang kanyang ina nang may ngipin sa mga balat nila. Sobrang nakakaawa sila. Kaya, sa mahabang panahon, natatakot po ako sa'yo dahil...""Simula ngayon, nag-iba na ang opinyon
Kahit na takot si Yvonne magpakasal, siya ang pinakamasaya sa lahat ng mga babae. Simula pagkabata, Parehas na minahal si Yvonne ng kanyang mama at papa, at kahit ang kanyang tito, tita, at pinsan ay minahal din siya ng sobra. Hindi kailanman nagdusa ng kahit anong paghihirap at pagdurusa si Yvonne sa paglaki niya. Lumaki siyang malambing na babae sa pamilya.Ang relasyon niya kay Marcus ang tanging nagparamdam sa kanya ng pagkagipit. Tulad ng naramdaman niya mula kay Old Master Shaw. Ito ay dahil nasaksihan niya kung paano malupit na tratuhin ni Old Master Shaw si Sabrina na siyang sobrang nakaramdam ng takot si Yvonne kay Old Master Shaw. Habang lumilipas ang panahon, kahit si Old Master Shaw ay naramdaman ang takot niya sa kanya. Sa isang pagkakataon, kumuha na ng inisyatibo si Old Master Shaw na tanungin si Yvonne, "Anak ko, para kang isang takot na maliit na uwak. Bakit sa tuwing nakikita mo ako ay lilingon ka sa iba at hindi makapagsalita kahit na isang katiting na salita sa a
Nagulat ang lahat sa sinabi ni Ryan.“Sa kasalukyan, buntis ang aking pinakamamahal na asawa ng kambal! Isipin niyo yun! Nabuo ang kambal namin habang sobrang abala siya sa pagdadraft ng architectural design! Ang galing ng asawa ko diba?” Masayang sabi ni Ryan. Dahil dito, biglang namula si Ruth. Siya ang bride kaya kung siya ang papapiliin, ayaw niya muna sanang iaannounce na buntis siya! Pero huli na ang lahat dahil saktong sakto ang sinabi ni Ryan para sindakin ang mga mayayabang na babaeng pinagtatawanan siya kanina. Sobrang laki ng benepisyo ng ginawa ni Ryan dahil may tradisyon sa KIdon City na sa araw ng kasal, ipapahiya ng mga bisita ang bride. Pero ngayong sinabi na ni Ryan na buntis siya, wala ng naglakas ng loob na gawin yun!Sobrang engrande ng kasal nina Ruth at Ryan, kaya sobrang nakatulong ito sa confidence ni Ruth. Alam niya na kumpara sa asawa nina Jane at Sabrina, hindi hamak na mas mababa si Ryan, pero dahil hindi naman nagkaroon ng engrandeng kasal ang mga ito
”Tamaaa! Pero ano pa nga bang magagawa natin. Siya ang type ng young prince kaya kahit na sumalampak pa tayo dito, wala na tayong magagawa.” “May naisip ako! Bakit kaya hindi natin batiin ng bagong kasal ng Spanish mamaya? Tignan natin kung anong magiging reaksyon niya.” “Uy, gusto ko yang ideya na yan.”“Haha! Gusto ko siyang makita na mamula sa kahihiyan.” “Eto nga… balita ko napaka baba daw ng self esteem niya.”“Haha! Tara batiin na natin siya..”Galing sa mga prominenteng pamilya ang grupo ng mga babae. Hindi sila maawat sa paguusap at pagtatawanan habang naglalakad papunta sa direksyon ni Ruth. Nang oras na yun, kasalukuyang nakikipag usap si Ruth sa mga Poole. Hindi naman siya nakakaramndam ng anumang kaba at takot dahil kagaya nga ng sinabi ni Sabrina, wedding niya yun at siya ang host kaya tama lang na kausapin niya ang mga bisita nila.Noong malapit na ang grupo ng mga magagandang babae kay Ruth, sakto namang may dumating na isang napaka gwapong foreigner na nakas
Ika-labing-apat ng Pebrero noon at malamig ang panahon. Subalit para sa Grand Enigma Hotel, ito ay tila nasa kalagitnaan ng tagsibol. Maraming magagandang babae at mga marilag na babae mula sa iba't ibang panig ng bansa ang nagtipon sa marilag na hotel na iyon. Ngunit ang pinakamagandang babae sa araw na iyon ay ang bungang-bisig na si Ruth.Normal na sobrang lamig tuwing February 14, pero pinainit ng mga nagagandahan at eleganteng kababaihan ang Grand Enigma Hotel. Siyempre, ang pinaka maganda sa lahat ay walang iba kundi ang bride na si Ruth. Ang wedding dress na suot niya ay nagkakahalaga ng mahigit one million dollar na personal na dinesign at pinatahi ni Sabrina sa ibang bansa. Sahill hindi nakasuot ng magandang wedding dress, gusto niyang maranasan ito ni Ruth. Habang nakaupo sa dressing room, hindi napigilan ni Ruth na humagulgol. “Sabrina, sobrang swerte ko talaga na nkilala ko kayo. Maaga akong nawalan ng mga magulang at pamilya kaya kung hindi dahil sainyo ni Yvonne, bak
Noong nine years old ako, sobrang hirap ng pamilya namin na hindi kami makabili ng sapatos. Nagkataon, isang araw nakita ko nag nagtapon ka ng sapatos sa basurahan. Hinintay kitang umalis bago ako lumapit, pero bumalik ka at kinuha mo sa akin yung sapatos. Ginawa mo akong katatawanan. Ang sabi mo sa akin, kumahol ako na parang aso, pagkatapos, naaliw ka at marami ka pang ibang pinagawa sa akin. Siyempre, bata pa ako nun at gustong gusto ko na magkaroon ng bagong sapatos kaya ginawa ko lahat ng mga pinagawa mo.”Hindi nakapag salita si Lily. Naalala niya yun. Noong mga panahon na yun, bilang anak ng isang mayamang pamilya, hindi niya naman kailangang personal na magtapon sa basurahan, pero nang makita niyang may nagkakalkal ng basura na kaedaran niya, naisip niya na mukhang masayang pag tripan ito kaya kumuha siya ng isang pares ng luma niyang sapatos bilang pain. Hindi naman ikinakaila ni Lily na sobrang natuwa siya sa ginawa niya at para sakanya wala lang yun. Sa totoo lang, ang bu