Stay tuned for more updates! Pa-like, comments, gem votes, at i-rate ang book. Salamat! 🩷✨
Celeste's POV Pagkatapos ng nakakapanindig-balahibong family gathering, nanatili akong tahimik sa buong biyahe pauwi. Si Ninong Chester, tulad ng inaasahan, ay walang interes makipag-usap. Ang mga kamay niya ay nasa manibela, mata nakatutok sa daan—walang emosyon, walang kahit anong indikasyon na naapektuhan siya ng ginawa naming pagpapanggap. Ako lang ang nakakaramdam ng bigat. Isang kasinungalingan ang lumipad sa hangin kanina, at ngayon, nakadikit na ito sa katauhan ko. I was no longer just Celeste Rockwell—the corporate lawyer climbing her way to the top. I am now Mrs. Villamor, the wife of a billionaire doctor. At ang buong pamilya ko, pati ang mundo sa labas, ay naniwala sa ilusyon na iyon. Muli kong inisip ang sinabi niya kanina sa hapunan. "I'm already married." Napapikit ako. Hindi ko alam kung anong mas nakakagulat—ang katotohanang nagawa niyang bigkasin iyon nang walang kahirap-hirap o ang katotohanang para bang wala lang talaga ito sa kanya. Nang makarating kami sa
Celeste's POV Nakaharap ako ngayon sa isa sa pinakamalalaking kaso sa career ko. Isang high-profile corporate dispute na halos tatlong buwan ko nang hinahawakan. Lahat ng atensyon ng media at legal industry ay nasa amin, lalo na’t ang clients ko ay isa sa mga pinaka-influential na negosyante sa bansa. Pero ngayong nasa loob ako ng courtroom, habang pinapakinggan ang mga argumento ng kabilang kampo, isang bagay ang napansin ko—hindi ako makapag-focus. Lahat ng naririnig ko ay parang ingay lang sa background. Madalas, ang ganitong klaseng setting ay ang mundo kung saan ako nag-e-excel. Ang bawat galaw sa korte ay parang isang chess game, at ako ang master strategist. Pero ngayon, hindi ko magawang ituon ang isip ko sa laro. Dahil sa isang dahilan—Chester Villamor. Ang aroganteng, cold-hearted billionaire doctor na napilitan akong pakasalan. Ang lalaking hindi ko dapat iniisip ngayon, pero patuloy na sumasagi sa utak ko sa pinakamasasamang pagkakataon. Muling bumalik sa isip ko ang
Celeste's POV Pagdating ko sa private restaurant na pagmamay-ari ng isa sa business partners ni Ninong Chester, hindi ko pa rin maintindihan kung bakit ako pumayag makipagkita sa kanya. The place was secluded, sophisticated, and exactly the type of venue he would pick—somewhere discreet, away from prying eyes. Pagpasok ko, agad kong nakita siya. Nakaupo siya sa dulo ng VIP section, hawak ang isang baso ng whiskey habang nakasandal sa upuan na parang wala siyang pakialam sa mundo. Napansin kong kami lang ang customer. Mas mabuti ang ganito kesa may makakita sa amin at makarinig kung ano man ang pag-uusapan namin ngayong gabi. He looked completely unbothered. Samantalang ako? Pakiramdam ko parang may unos sa loob ko. Huminga ako nang malalim bago lumapit. The moment he saw me, he tilted his head slightly and gestured to the seat across from him. "Celeste," Ninong Chester greeted smoothly, his deep voice carrying its usual authority. Hindi ko siya sinagot at naupo na lang. "Let’s
Celeste's POV Pagkatapos ng gabing iyon, mas lalo akong naging determinado na panatilihing propesyonal ang lahat sa pagitan namin ni Ninong Chester. He could dictate the terms of our marriage all he wanted, pero hindi niya ako mapipilit na hayaan siyang kontrolin ang buhay ko. Kaya nga nang bumalik ako sa trabaho kinabukasan, ginawa ko ang lahat para ibalik ang focus ko sa aking legal career. I was handling a high-profile case, something that could push my name further as one of the most formidable lawyers in the industry. But no matter how much I tried to immerse myself in my work, my mind kept drifting back to him—to us. At ang mas lalong nakakainis? Parang hindi ako iniistorbo ng konsensya ni Ninong Chester. He went about his life like nothing had changed, like our secret marriage was just another business transaction. Then, the inevitable happened. *** “Celeste, hija! Bakit ngayon ka lang? Akala namin hindi ka na dadalo.” Pagkapasok ko pa lang sa ancestral house ng mga Alca
Celeste's POV “Your Honor, I move to dismiss the plaintiff’s claim on the grounds of insufficient evidence and malicious intent.” Matigas ang boses kong bumasag sa tahimik na korte, ang bawat salita ay may bigat na parang matalim na kutsilyong tumatama sa depensa ng kabilang partido. Nasa kalagitnaan kami ng isang mabigat na kaso—isang high-profile corporate fraud case kung saan ako ang pangunahing abogado ng akusado. Kung mananalo ako rito, mas lalong titibay ang reputasyon ko bilang isa sa pinakabatang abogado na kayang magpabagsak ng kahit sinong makapangyarihang kalaban sa loob ng korte. Ang problema? Ang prosecutor na kaharap ko ngayon ay si Attorney Martin Velasco—isang beteranong litigator na kilala sa pagiging walang awa sa mga kaso niya. Hindi pa man siya sumasagot, ramdam ko na ang pag-aalab ng courtroom. Lahat ng mata, nakatutok sa amin. Ngumisi si Velasco bago lumapit sa podium. “Your Honor, this is a blatant attempt to escape accountability. The defense is merely t
Celeste's POV Nagbukas ang pinto ng courtroom at agad kong naramdaman ang bigat ng bawat hakbang ko papasok. Ang mga mata ng lahat ay nakatutok sa akin, tila inaasahang makakakita ng isang matinding laban. Sa likod ng korte, nakaupo ang media, nakahanda ang mga camera at recorder para i-cover ang isa na namang high-profile case. Ang kliyente kong si Mr. Sebastian Go, CEO ng isang kilalang tech company, ay inakusahan ng insider trading at financial fraud. Huminga ako nang malalim bago tumayo sa harapan ng korte. Ito ang mga sandaling pinaghahandaan ko buong buhay ko. Sa kaliwang bahagi ko, nakaupo si Attorney Martin Velasco, ang paboritong prosecutor ng gobyerno para sa mga kasong may kinalaman sa corporate crimes. Matagal ko nang alam na balak niyang gamitin ang kasong ito para sirain ako—pero hindi ako magpapatalo. Hukom: "Let’s begin. Attorney Velasco, you may proceed." Tumayo si Velasco, lumapit sa witness stand kung saan nakaupo si Mr. Jonathan Lao—ang dating empleyado ng ku
Celeste's POV Pagkalabas ko ng courtroom, bumungad agad sa akin ang mga camera at reporters. Alam kong gusto nilang makuha ang unang pahayag ko tungkol sa pagkapanalo ko sa kaso. "Atty. Rockwell, anong pakiramdam matapos ang isa na namang matagumpay na trial?" sigaw ng isang reporter habang inilalapit ang mikropono sa akin. Nginitian ko sila nang bahagya, pero hindi ako huminto sa paglalakad. “Justice has been served. That’s all I can say.” Biglang may sumabay sa akin. Isang pamilyar na presensya. Si Ninong Chester. Naka-blue tailored suit siya, walang bahid ng pagod sa mukha, at tulad ng dati, nandoon ang signature smirk niya na para bang alam niyang naiinis ako sa presensya niya. “Another victory for you, Counselor,” aniya habang nakapamulsa ang kamay. Napatingin ako sa kanya nang masama. “Ano bang ginagawa mo rito?” Tumawa siya nang mahina, tila ini-enjoy ang pagkainis ko. “Gusto kitang panoorin habang nakikipaglaban sa korte. You were impressive, Celeste.” Tumaas ang kil
Celeste's POV Hindi pa ako nakakalayo sa korte nang maramdaman kong may humabol sa akin. "Celeste, huwag mo akong takbuhan." Napahinto ako sa gitna ng hallway nang marinig ko ang mababang, authoritative voice ni Ninong Chester sa likuran ko. Maraming tao ang dumadaan, mga abogadong abala sa kanilang kaso, ngunit hindi ko mapigilan ang mabilis na pagtibok ng puso ko. Huminga ako nang malalim at lumingon. "Hindi kita tinatakbuhan, Ninong. Nagtatrabaho ako." Tinaasan niya ako ng kilay habang naglalakad palapit. "Talaga? Dahil ang nakita ko lang ay isang babaeng matigas ang ulo na patuloy na pinapahirapan ang sarili niya." Napairap ako. "Wala kang pakialam kung paano ko gustong gawin ang trabaho ko." "Actually, meron." Inilagay niya ang mga kamay niya sa bulsa ng mamahalin niyang suit at lumapit sa akin. "Dahil asawa kita. At buntis ka. I’m not going to just stand by and watch you collapse in court dahil sa katigasan ng ulo mo." "Huwag mong gamitin ‘yang papel ng kasal natin para
Chester's POVKatatapos ko pa lang makipag-usap kay Isabelle, at pakiramdam ko ay napakabigat ng dibdib ko. Parang may nakaipit na bato sa gitna ng mga buto ko. Gusto ko na lang sanang umalis at makauwi. Gusto ko nang makita si Celeste—makita ang ngiti niya, ang mata niyang puno ng pag-asa, kahit hindi niya alam ang unos na dumarating sa amin. Ngunit habang papasok na ako sa kotse ko, may narinig akong pamilyar na boses—isang babaeng umiiyak at humihingi ng tulong.Agad akong napalingon.“Tulong... please! Ayoko na! Tama na!”Napakunot ang noo ko. Mabilis ang kabog ng dibdib ko habang sinusundan ko ang pinanggagalingan ng sigaw.Hindi ako maaaring magkamali.Si Lourdes Sanchez iyon.Ang anak ng isang makapangyarihang politiko. Ang babaeng gusto ni Daddy na mapangasawa ko noon—para raw sa “kapakanan” ng pamilya at negosyo. Pero tinanggihan ko. Hindi ko kailanman minahal si Lourdes, at mas lalong hindi ko ginusto ang buhay na pinaplano para sa akin ng iba.Sa loob ng ilang segundo ay na
Chester’s POVBuong araw akong parang zombie sa loob ng ospital. Ang katawan ko ay narito, pero ang isip ko ay malayo. Para akong sinasakal ng bigat ng katotohanan, habang sinusubukan kong ipagpatuloy ang responsibilidad ko bilang isang doktor. Nakamasid lang ako sa mga pasyenteng hawak ko—mga taong umaasa sa akin para sa kanilang buhay, habang ako mismo ay hindi alam kung paano ililigtas ang sarili ko mula sa gumuguhong mundong ito.“Dr. Villamor, ayos lang po ba kayo?” maingat na tanong ng isa sa aking team habang nasa operating room kami. Ramdam ko ang pag-aalala sa tono ng boses niya.“Kanina pa po kayo wala sa focus,” dagdag ng isa.Napakurap ako at napatingin sa hawak kong surgical tools. Muntik ko nang mahipo ang parte ng pasyente na hindi dapat.“Pasensiya na. Medyo hindi lang talaga maganda ang pakiramdam ko ngayon.” Pilit kong pinakalma ang sarili. “Iwan ko muna kayo. I need to rest before the next operation.”Tumango sila, at agad akong lumabas ng operating room. Mabilis ak
Chester’s POVGabi na nang makauwi ako sa bahay. Tahimik ang buong paligid, tanging mahinang pag-ihip ng hangin sa labas ang naririnig habang marahan kong isinara ang pintuan. Pakiramdam ko’y sobrang bigat ng katawan ko, parang buong araw akong binugbog ng emosyon at alaala.Dumiretso ako sa kwarto namin at agad akong sinalubong ng isang tanawin na halos ikalugmok ko sa sahig—si Celeste at si Caleigh, mahimbing na magkayakap sa gitna ng kama, tila walang kamalay-malay sa bangungot na posibleng gumuhit sa pagitan naming tatlo.Pinagmasdan ko ang bawat detalye ng mukha ni Celeste—ang mahinhing paghinga niya, ang mapayapang ekspresyon na para bang wala siyang iniintinding problema. Lumapit ako at marahang naupo sa gilid ng kama. Pinunasan ko agad ang mga luhang kusang bumagsak sa mga mata ko.Paano kung totoo? Paano kung totoo nga ang sinabi ni Daddy? Paano kung anak nga siya ni Daddy… paano kung magkapatid kaming dalawa?Hindi ko kayang isipin. Hindi ko kayang lunukin ang katotohanang i
Chester’s POVHindi ko na kayang pigilan ang galit ko. Habang naririnig ko ang mga salitang lumalabas mula sa bibig ni Andrew, parang may isang mabigat na bagay na humihila sa akin pababa. Nang wala na akong maisip na ibang paraan upang maipahayag ang nararamdaman ko, isang matinding suntok ang inabot ni Andrew mula sa akin.Hindi ko na alintana ang sakit ng mga buto ko o ang mga posibleng epekto ng ginawa ko. Ang tanging nasa isip ko lang ay ang mga salitang binitiwan niya—ang mga salitang maaaring magbago ng lahat. Para bang buong buhay ko ay itinapon niya sa isang iglap.Nagngingisi si Andrew, hawak ang panga niya, tila hindi apektado sa suntok ko. Hindi ko na alam kung anong uri ng kasiyahan ang hatid ng kanyang ngisi. Habang pinupunasan niya ang gilid ng labi niya, tumingin siya sa akin na parang may kasiyahan sa mga mata."Bakit hindi mo tanungin si Uncle Reginald para magkaalaman na?" sabi niya habang binabaybay ng dahan-dahan ang mga galos sa kaniyang pisngi. "Kaya nga sa akin
Chester's POVNakahinga kami nang maluwag matapos asikasuhin ng mga doktor at nurse ng St. Jude. Pakiramdam ko ay para akong nakunan ng tinik sa puso habang pinagmamasdan ang aming anak na si Caleigh, na ngayon ay mahimbing nang natutulog matapos ang matinding lagnat. Sa kabila ng lahat ng nangyari, kahit papaano ay nasa ligtas na siyang kalagayan ngayon.Napatingin ako kay Celeste, nakaupo siya sa gilid ng kama ni Caleigh, hawak-hawak ang maliit na kamay ng aming anak. Kita ko ang pagod sa kaniyang mukha—ang lungkot, ang takot, at ang sakit na pinagdaanan niya sa mga nakalipas na oras. Alam kong hindi lang ito dahil sa kalagayan ni Caleigh, kundi dahil na rin sa ginawa ni Daddy sa kanila.Ipinikit ko ang aking mga mata at pilit na pinakalma ang sarili, pero hindi ko magawa. Sa isip ko, paulit-ulit kong naririnig ang malamig at walang puso na boses ni Daddy noong sinabi niyang wala siyang pakialam kung mamatay ang sarili niyang apo. Paano niya nagawang itaboy ang sarili niyang dugo at
Chester's POV Katatapos lang ng huling operasyon ko ngayong araw kaya agad kong hinubad ang aking surgical gloves at tinungo ang locker room. Pakiramdam ko ay pagod na pagod na ako, ngunit nang makita ko ang cellphone ko at ang mahigit dalawampung missed calls ni Celeste, agad akong kinabahan. Hindi normal para sa kaniya ang ganito karaming tawag. Karaniwan ay isang beses lamang siya tatawag at kung hindi ko masasagot, magpapadala siya ng mensahe. Ngunit ngayon, wala ni isang text na kasama.Agad kong tinawagan ang numero niya. Nag-ring lamang ito, ngunit hindi niya sinasagot. Muling bumigat ang dibdib ko, lalo na nang makarinig ako ng pabulong na usapan sa hindi kalayuan."Nakita mo ba kanina si Sir Reginald? Pinaalis niya ang asawa ni Dr. Chester," rinig kong sabi ng isa sa mga nurses.Napahinto ako. Dahan-dahan akong lumingon sa direksyon nila. Ang dalawang nurses ay nakatalikod sa akin at patuloy sa pag-uusap, hindi namamalayang naririnig ko ang kanilang pinag-uusapan."May sakit
Celeste's POV Matiyaga kong tinapos ang pagbasa ng mga kaso sa harapan ko. Mahalaga ang bawat detalye, kaya hindi ko maaaring balewalain ang anumang impormasyong maaaring magamit sa korte. Napakarami kong kailangang aralin, at gusto kong tiyakin na handa ako sa bawat hakbang ng proseso. Makalipas ang mahigit dalawang oras, napansin kong may tumatawag sa cellphone ko. Nang makita kong si Ate Sofia iyon, agad akong sumagot. Siya ang nag-aalaga sa anak namin ni Chester, kaya anumang tawag mula sa kaniya ay hindi ko maaaring balewalain. "Celeste, ang taas ng lagnat ni Caleigh! Dinadala ko na siya sa ospital!" Napapanic ang boses ni Ate Sofia, at agad akong napabalikwas sa kinauupuan ko. Pakiramdam ko'y bumilis ang tibok ng puso ko sa kaba at takot. "Ano? Gaano kataas ang lagnat niya? Anong mga sintomas niya?" Sunod-sunod kong tanong habang kinakabahan. Hindi ko na nagawang ipunin ang mga papel sa harapan ko. Sa sobrang pagmamadali ay natabig ko pa ang ballpen ko sa mesa. "Nagsusuka s
Celeste's POV Nasa loob ako ng korte, nakatayo sa harapan ng hukom, at kasalukuyang nakikipag-debate sa kabilang panig. Ang hangin sa loob ng silid ay mabigat, puno ng tensyon at matinding pokus mula sa lahat ng naroroon. Mula sa mga abogadong nasa magkabilang panig, sa mga miyembro ng hurado, hanggang sa hukom na mapanuring nakatingin sa amin—lahat ay tila isang chess game kung saan bawat salita at kilos ay may estratehiya. "Your Honor, with all due respect, the opposing counsel is attempting to redirect this court's attention to irrelevant matters that do not hold any legal bearing on this case," mariing sabi ko, hindi inaalis ang titig ko kay Atty. Salazar, ang kalaban namin sa kasong ito. Siya ay isang beteranong abogado, kilalang mahusay sa pagsalita at pagpapaliko ng argumento upang ipabor sa kanyang kliyente. Ngunit hindi ako basta-basta matitinag. "Atty. Rockwell-Villamor, the defense is merely establishing a foundation that could significantly impact the credibility of the
Celeste's POV Maaga akong umuwi ngayon dahil gusto kong surpresahin si Chester. Hindi pa niya alam na hired na ako sa law firm, at gustong-gusto ko siyang makita para ibalita iyon sa kanya. Hindi ko mapigilan ang excitement na nararamdaman ko habang nagmamaneho pauwi. Pakiramdam ko, ito ang simula ng panibagong yugto ng buhay naming dalawa—pareho kaming muling nagkaroon ng oportunidad sa aming mga propesyon. Pagdating ko sa bahay, agad kong binuksan ang pinto at inikot ang aking paningin sa loob. Tahimik ang paligid maliban sa mahihinang ungol ng anak naming si Caleigh mula sa kanyang nursery room. Agad akong napangiti. Ngunit, sa halip na si Chester ang sumalubong sa akin, si Ate Sofia lamang ang nadatnan ko, abala sa pag-aalaga sa aming anak. "Ate Sofia, nakauwi na ba si Chester?" tanong ko habang tinatanggal ang blazer ko at inilagay iyon sa sandalan ng sofa. Umiling siya at bahagyang napatingin sa akin. "Hindi pa, Celeste. Wala pa rin siyang tawag o text kung anong oras siya m