Chapter 2.1
NAKATAAS ang kilay ni Krezha habang nakatingin sa'kin at may nakakalokang ngisi sa kaniyang labi.
Sa kaniyang likod naman ay naroon ang kaniyang mga kaibigan na nakangisi rin nang nakakaloka.
Binalingan ko nang tingin si Irish na nakatitig din sa kanila at marahan siyang kinalabit.
"Mauna ka na muna sa room, Irish," mahinang usal ko.
Mabilis siyang napatingin sa'kin at napakunot noo.
"Hindi kita iiwan dito, Trix. Baka kung ano pa ang gawin nila sa'yo," aniya.
May bahid na pag-aalala ang kaniyang boses.
Pero mas lalong ayoko rin na madamay ka pa sa gulong ito dahil sa'kin. Ayokong pati ikaw ay pag initan nila.
Nais ko sanang isatinag 'yon pero hindi ko na lang ginawa. Sa halip ay nginitian ko siya ng sinsero tila pinapahiwatig na magiging maayos lang ang lahat.
"Sige na. Susunod ako." Tinanguan ko siya.
Tinignan niya 'ko nang mariin bago binalik ang tingin sa kanila ni Krezha. Halata sa mukha niya ang pagdadalawang isip sa gusto ko.
Pero sa huli ay wala rin siyang nagawa kundi ang tumango.
"S-sige..."
Nang tumalikod na siya ay pinanood ko ang kaniyang paglayo. Panay ang lingon niya sa akin at sa t'wing magtatama ang mata namin ay ngini-ngitian ko na lamang siya.
Halata sa mukha niya ang lungkot lalo sa mga mata niya.
I'm sorry, Irish. Ayos lang sa akin kung ako lang ang masaktan huwag ka lang madamay.
Hindi ko yata kakayaning manahimik sa isang tabi kung sakaling masaktan ka.
Nang hindi ko na siya matanaw pa ay binalik ko ang tingin kay Krezha. Tinignan ko siya gamit ang blangko kong mukha.
"Anong kailangan mo?" malamig kong tanong sa kaniya.
Sumilay ang nakakalokang ngisi sa kaniyang labi at napailing-iling.
Naglakad siya palapit sa'kin. Hindi ako umatras at pinatili ko ang blangko kong mukha habang nakatingin sa kaniya.
"Anong kailangan ko?" Mapang-uyam niyang tanong at tinaasan ako ng kilay.
Hindi ko siya sinagot.
"Ikaw. Ikaw ang kailangan ko, Trixie. Bakit ka pa nandito? Bakit hindi ka pa lumipat nang ibang paaralan?"
Matalim niya akong tinignan.
Here we go again...
Hindi ba siya nagsasawa na paulit-ulit niyang sinasabi sa akin ang tungkol dito?
Sa ilang taon kong pag-aaral dito sa Xavier nagsasawa na ang tenga ko sa paulit-ulit niyang bukang bibig.
Bakit ba kating-kati siya na mapaalis ako rito? Ano bang atraso ko sa kaniya eh hindi ko naman siya kilala maliban sa anak siya ng may-ari ng school na 'to.
"Ano bang pakialam mo?" Pabalang kong sagot sa kaniya.
Nagulat siya roon.
Narinig ko ang mahinang pagsinghap sa kaniyang likuran.
"Anong pakialam mo kung dito ko gusto mag-aral?" dagdag ko pa.
Ang galit na mga mata ni Krezha kanina ay mas lalong dumoble dahil sa paraan ng pagsagot ko.
"Ang lakas naman ng loob mong sagutin ako!" Nagulat ako nang bigla niya akong itinulak dahilan para matumba ako at mapaupo sa semento.
Natigilan ako roon at hindi agad nakagalaw. Malakas na tumama ang pwet ko sa semento kaya mahina akong napadaing sa sakit.
Napapikit ako at nakagat ang pang-ibabang labi.
"Sino ka ba sa inaakala mo ha?! Isa ka lang b****a rito sa school na pakalat kalat!"
Napayuko ako sa sinabi niya.
Alam kong mali ang ginawa kong pagsagot sa kaniya dahil hindi madaling kalabanin ang isang Krezha Yvonne Trinidad.
Maraming nagsasabi kung gaano siya kasamang tao. Kaya niyang baliktarin ang lahat ng pangyayari mapatunayan lang na inosente siya at walang kasalanan.
At alam ko sa mga oras na ito wala akong laban sa kaniya.
Dahan-dahan akong tumayo at pinagpag ang uniform ko bago nagsalita.
"Pasensiya ka na. Hindi ko sinasadyang sagutin ka." Yumuko ako para maging sincere ang paghingi ko nang tawad.
Pero imbes na patawarin na lang ako at hayaang makaalis ay iba ang nangyari. Tumawa nang malakas si Krezha sa nang-uuyam na paraan.
"What do you think of me, Trixie? Stupid?"
Nakagat ko ang loob ng aking pisngi sa kabang naramdaman.
"I'm not stupid like you para patawarin ka lang bigla. Aware ka naman siguro kung sino ako 'di ba? At alam mo rin na kung sino ang gustong sumubok na banggain ako ay may paglalagyan talaga!" Napaigtaf ako sa biglaan niyang pagsigaw.
Tuluyan na siyang sumabog sa galit.
Ito 'yong iniiwasan ko, ang magalit si Krezha. Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang sarili.
Naglakas-loob akong umangat nang tingin at sinalubong ang kaniyang mga mata.
"Oo, alam ko. Kaya nga humihingi ako nang tawad sa'yo," sabi ko sa kaniya sa mahinahong paraan.
Ngumisi siya sa'kin nang nakakaloka at biglang pumalakpak.
"Oh, c'mon. P'wede ka nang maging artista, Trixie. Ang galing mong magpaawa." Natatawa niyang sambit.
Napaiwas naman ako nang tingin at saktong tumama 'yon sa mga kaibigan niya na nakatingin na rin sa'min.
Mukha silang nag eenjoy habang pinapanood kaming dalawa ni Krezha.
"H'wag kang magpaawa Trixie dahil hindi ako naaawa sa isang katulad mo!"
Malakas akong napabuntong hininga. Hindi ko matukoy kung saan nagmumula ang galit ni Krezha sa'kin.
Bakit ba galit na galit siya? Wala naman akong ginagawang masama sa kaniya.
Simula ng mag-aral ako rito at 'yong unang araw nang pagkikita namin ay ganito na ang trato niya sa akin. Para bang may pinagmumulan ang galit niya dahil hindi talaga siya natatahimik kapag hindi niya ako nalalait nang isang araw o kahit ang saktan nang pisikal.
Lahat ng kaniyang ginawa ay tinitiis ko at hindi siya pinapatulan. Ni hindi ko rin sinasabi sa dean ang mga pinanggagawa niya.
Pilit ko siyang iniintindi na baka masyado lang siyang spoiled brat kaya gano'n.
Pero habang tumatagal ay palala nang palala na ang kaniyang ginagawa.
Hindi ko na siya maintindihan. Minsan nalilito na rin ako sa pinapakita niya. Para bang matagal na siyang may galit sa akin kaya hindi niya 'ko magawang matantanan at pilit niya akong pinapaalis dito.
Hindi naman siya ganito sa ibang nerd na pangit katulad ko. Sadyang sa akin lang talaga.
"Bakit ba galit na galit ka sa'kin? Ano bang kasalanan ko sa'yo?" Hindi ko na napigilan ang itanong 'yon. "Hindi naman kita gano'n kakilala para pag initan mo ako,"
Napaawang ang labi niya tila hindi inaasahan ang biglaang pagtanong ko.
"Kung ano man ang naging kasalanan ko sa'yo p'wede bang sabihin mo na lang? Hindi 'yong inaaway mo pa 'ko at sinasaktan," dagdag ko pa.
Hindi rin naman kasi ako manghuhula para ako pa ang mag-aalam sa ginawa ko sa kaniya para humantong kami sa sakitan ng pisikal.
"Ang kapal naman ng mukha mong magtanong. Sino ka ba sa inaakala mo ha?!" Dinuro niya 'ko dahilan para mapaatras ako. Nakita ko ang paguhit nang galit sa mga mata niya.
"You're just a trash! You're nothing but a trash!" sigaw niya at hindi ko napag-handaan ang sunod niyang ginawa.
Mabilis at malakas niya akong itinulak dahilan para mapaupo ulit ako sa semento.
Akmang tatayo na sana ako nang bigla siyang umupo sa aking tiyan at pinag sasampal ako dahilan para mapasigaw ako sa sakit."Aray! Ano ba! Bitiwan mo 'ko!" Sigaw ko at sinangga ang bawat sampal niya sa mukha ko.
"Masakit? Pwes damhin mo ang ganti ko Trixie!" Bahagya niyang inuntog ang ulo ko sa semento kaya napadaing ako.
Nakaramdam ako ng pagkahilo dahil sa ginawa ni Krezha.
"Ang kapal kapal ng mukha mong sagutin ako! Sino ka ba sa inaakala mo ha?! Isa ka lang pangit na walang lugar sa mundo!"
Nanghihina na ako. Tuluyan nang nawala ang lakas ko dahil sa ginawang paghampas ni Krezha sa ulo ko.
Wala akong nagawa kundi ang hayaan itong sabunutan at hampasin ang braso ko. Wala akong nagawa kundi tiisin ang sakit at mapahikbi na lang dahil sa kahinaan.
"T-tama na please..." napahikbi na 'ko nang hindi ko na talaga nakayanan.
Pero mukhang wala naman itong narinig dahil patuloy pa rin siya sa pagsabunot sa buhok ko.
Narinig ko na ang bulongan sa paligid pero kahit ni isa sa kanila ay walang may nagtangkang tulongan ako. Walang ni isa sa kanila ang sumubok na patigilin si Krezha.
Hindi rin nakatakas sa pandinig ko ang mahihina nilang pagtawa na animo'y nanonood lamang sila nang isang nakakatawang pelikula.
"Tama na? The hell I care, Trixie!"
Hindi ko na mabilang kung ilang beses niya nang inihampas ang ulo ko sa semento.
Basta ang alam ko lang ay nahihilo na 'ko at sumasakit na ang ulo ko.
This is too much. Hindi ko na kaya. Sumusobra na talaga siya.
Gamit ang buong lakas ko ay pwersahan kong itinulak si Krezha paalis sa kandungan ko dahilan para matumba siya at mapahiga sa semento.
Nabigla siya at mukhang hindi inaasahan ang biglaang ginawa ko kaya hindi niya napaghandaan.
Literal siyang napahiga sa semento.
Narinig ko ang sabay sabay-sabay na pagsinghap sa paligid. Kahit ako ay nabigla rin sa ginawa. Hindi ko akalain na gano'n kalakas ang pwersa ko para mapahiga si Krezha.
Pero hindi ako dapat maawa sa kaniya dahil kung tutuusin ay mas malala ang ginawa niya sa akin.
Tumayo ako. Inayos ko ang buhok ko maging ang aking uniform na nalukot dahil sa ginawa niya bago siya muling tinapunan nang tingin at nagsalita.
"Sabi ng tama na eh!" Sigaw ko. "Nasasa---
"What's happening here?!"
Hindi ko na nagawang ituloy ang aking sasabihin nang may biglang magsalita sa likuran ko.
Automatiko akong kinabahan kahit hindi ko pa man ito nililingon. Akmang magsasalita na sana ako nang magulat ako sa biglaang pagdaing ni Krezha.
"Argh!"
Napaawang ang labi ko nang makitang umiiyak siya. Nagawa niya pang takpan ang kaniyang mukha gamit ang kaniyang dalawang palad.
Pero mas lalo akong nagulat sa sunod niyang sinabi.
"S-she hurt me! Itinulak ako ni Trixie, Dean!" Sigaw niya ng todo.
Napasinghap ako sa narinig. What the hell?
Akmang magpoprotesta pa sana ako nang biglang magsalita si Dean dahilan para manlumo ako at mas lalong kabahan.
"Ms. Alcantara and Ms. Trinidad in my office, now!"To be continued...Chapter 2.2WALA akong nagawa kundi ang sumunod sa office ni Dean katulad nang sinabi niya.Kasama ko ngayon si Krezha pati na rin ang mga kaibigan niya. Dahil ayon sa kanila ay saksi raw sila sa lahat ng pangyayari.Gusto kong matawa pero hindi ko magawa. Saksi sila sa pangyayari pero batid kong iba ang ipapalabas nilang kuwento.Alam ko sa mga oras na 'to ay ako na ang talo. Pero lihim pa rin akong nananalangin na sana pumanig sa'kin ang katotohanan.Kinakabahan ako nang husto at nanlalamig ang buong katawan ko.Wala pa mang nangyayari pero nakikita ko na ang posibleng mangyari sa'kin dahil sa ginawa ko. Sana hindi ko na lang pinatulan si Krezha at sana umalis na lang ako kanina para hindi na kami umabot sa ganito.Buhaghag pa rin ang buhok ko at ang lukot kong uniporme ay mas lalong nalukot at naging marumi tignan dahil sa nangyari sa'min ni Krezha.Ang kaba sa'king puso ay mas lalong dumoble nang m
Chapter 3"WHAT WERE you thinking, Zialla Trixie at ginawa mo 'yon ha?!"Malakas na sigaw ni Papa ang bumungad nang makapasok ako sa loob ng bahay.Akala ko sisigawan at papagalitan niya lang ako pero nagulat ako ng bigla niya akong sinampal nang malakas sa pisngi.Napatulala ako at hindi agad nakagalaw. Parang namanhid ang katawan ko sa ginawa ni Papa."Alfred!" sigaw ni Mama halatang nagulat din sa ginawa ni Papa.Ito ang unang beses na pinagbuhatan niya ako ng kamay. Talagang ginawa niya 'yon sa isang kasalanan na hindi ko naman ginawa.Nanginginig ang katawan ko sa takot.Sa takot sa posible niya pang gawin sa'kin lalo na't ngayon ko lang siyang nakitang ganito kagalit."Don't hurt your daughter, Alfred!""H'wag kang makialam dito, Zera!"Walang nagawa si Mama kundi ang manahimik. Maging ako ay wala ring nagawa kundi ang tiisin ang sakit.Ramdam ko pa rin ang pamamanhid nang pisngi ko
Chapter 4Kinabukasan ay maaga akong nagising na namumugto ang mga mata. Ramdam ko ang pagod at antok sa sistema ko dahil sa kakulangan ng tulog.Dahil sa nangyari kagabi ay hindi ko namalayan na nakatulogan ko na ang pag-iyak.Napabuntong hininga ako nang maisip ko na naman ang nangyari kahapon. Hanggang ngayon kumikirot pa rin ang puso ko at hindi pa rin makapaniwala sa ginawa ni Papa sa'kin.Bumangon ako sa kama at dumiretso sa banyo para maligo. Binabad ko ang sarili ko sa ilalim ng shower ng ilang minuto.At nang matapos ay agad din akong lumabas at tinungo ang cabinet. Kinuha ko ro'n ang uniform ko at nagbihis.Binalot ko ng tuwalya ang basa kong buhok at pinunasan. Nang matuyo ay basta ko na lang 'yong tinali at sinuot ang malaki kong salamin. Malaki ang tulong ng salamin na 'to dahil natatakpan nito ang namamaga kong mata.Pagkatapos kong kunin ang bag pack at ang libro ko ay lumabas na 'ko ng k
Chapter 4.1Si Kairo Ace De Guzman ay may taglay na mapaglaro at game sa lahat ng bagay. Kahit saan at kahit ano pa ang ipagawa mo rito ay hindi niya ito tinatanggihan. Kahit pa sabihin mo na pagtripan niya ang isang tao ay gagawin niya talaga.Kilala siya bilang palatawa, mapaglaro at captain sa basketball. May pagka badboy type rin si Kairo na naging isa sa mga rason kung bakit sobrang kinababaliwan siya ng mga babae. And I admit he's an ideal type for everyone.Sa kanilang tatlo siya itong mas kinababaliwan ng lahat dahil sa angkin nitong charisma pero iyon nga lang hindi ko gusto ang ugaling meron siya. Masyado siyang mapaglaro at walang pakialam sa feelings ng iba. Wala siyang pakialam kung nasasaktan niya na ba ito o hindi.Si Brent Mendoza naman ay palabiro sa kanilang tatlo. Kung meron man sa kanila ang madali mong makasama ay si Brent iyon. Hindi siya snobber, masungit, mapaglaro at mayabang katulad ni Kairo. Kaya niya rin sabayan ang trip mo sa
Chapter 5"TRIXIE, natapos mo ba 'yong pinapagawa ko sa'yo kagabi?"Bungad ni Irish sa'kin sa araw ng biyernes. Kakapasok ko pa lang sa classroom ay mabilis niya agad akong sinalubong para sa isang favor na hiningi niya sa'kin kagabi."Yes, ma'am," sagot ko pagkatapos ilapag ang libro sa'king desk at nilagay ang bag sa upuan ko.Kinuha ko sa loob ng bag ang notebook niya sa biology at inabot 'yon sa kaniya."Nasagutan ko na lahat ng questions diyan. Don't worry magkaiba tayo ng sagot kaya hindi malalaman na ako ang gumawa sa assignment mo." Inirapan ko siya na ikinatawa niya naman."The best ka talaga bestfriend!" Niyakap niya 'ko bigla kaya wala akong nagawa kundi ang matawa.Nag favor si Irish sa'kin kagabi na kung p'wede raw ay ako na ang sumagot sa assignment niya sa bio since busy siya kagabi dahil sa family dinner nila at no'ng nakauwi na sila ay napagod din naman siya.Kaya ayon wala rin akong nagawa kundi ang pumayag sa
Chapter 6"SANA hindi mo na 'ko pinigilan kanina Trixie, edi sana naipag higanti kita sa babaeng 'yon!" Sigaw ni Irish nang makapasok kami sa loob ng CR."Ayoko ng gulo Irish kaya hayaan mo na,""S'ya ang unang nanggulo Trixie. Wala siyang karapatan na ipahiya ka roon!""Alam mo naman ang ugali ni Krezha 'di ba? Kaya hangga't maari ay tayo na lang ang umiwas sa gulo," sabi ko.Pagkatapos naming umalis sa cafeteria ay dumiretso kami ni Irish sa CR para magbihis. Masyadong marami ang binuhos ni Krezha na tubig kanina dahil nabasa talaga ang blouse ko.Mabuti na lang palagi akong may extra na damit sa locker kaya may pampalit ako.Narinig ko ang malalim na pagbuntong hininga ni Irish pero hindi naman nagsalita. I inserted my white t-shirt in my skirt at hindi pinansin si Irish.Nakita ko sa repleksiyon ng salamin na titig na titig siya sa'kin."Bakit ba masyado kang mabait, Trix?" Napatigil ako sa'king ginagawa dahil sa tan
Chapter 7Kinabukasan ay tanghali na 'kong nagising. It's Sunday at balak kong linisin ang kuwarto ko. Gusto kong baguhin ang arrangement ng mga stuffs ko para kahit papaano ay maging maganda naman ito.Bumangon ako sa kama at dumiretso na sa banyo para maligo. Nang matapos ay lumabas ako at nagtungo sa walk in closet para magbihis. Merong cabinet at walk in closet ang kuwarto ko.Pinasadya ko talagang lagyan ito dahil sa cabinet ko nilalagay ang mga old stuffs ko na hindi ko na masyadong nagagamit. Samantalang sa walk in closet ko naman nilalagay ang mga bagong stuffs ko, like dress, pants, shorts, t-shirt, sling bag and shoes.Suot ang isang over-sized pink t-shirt and black short ay lumabas ako sa walk in closet at nagtungo sa vanity mirror. Tinignan ko ang kabuuan ko at napanguso ako nang mapagtanto kung gaano talaga ako ka pangit.Naalala ko na naman ang nangyari kahapon sa Mall kung saan pinahiya ako at sinabihan ng pangit sa harap ng maramin
Chapter 8Maaga akong pumasok sa school kinabukasan ng lunes. Pagdating ko sa classroom ay hindi ko nadatnan si Irish sa kaniyang upuan.Nagtataka akong napatingin sa wrist watch ko. Malapit ng mag start ang klase ba't wala pa s'ya?Kilala ko si Irish. Early bird siyang klaseng tao. Sa aming dalawa parati siya ang nauuna sa'kin sa school at minsan lang siya ma late.Pero hindi late to the point na malapit na talaga mag start ang first period.Dumiretso ako sa upuan ko at umupo. Nilabas ko ang cellphone ko sa bulsa na minsan ko lang ginagamit at chineck kung may message ba si Irish.Nang makitang may isa akong mensahe sa inbox ay mabilis ko itong binuksan at binasa.Irish:Trix, absent ako ngayon. May pupuntahan kami ni Mommy na importante. Ikaw na bahala sa teachers natin ha? Thanks!Nang mabasa ang text ay napanguso akong ibinalik ang cellphone sa bulsa. Saktong pumasok na sa loob ng room si Ms. Helena kaya umayos na 'k
Hello, Jhines! Thank you for reaching this far and finishing this book. I finished it within two months! Despite of the busy schedules of mine, the school works, and revising my other stories I still made it to an end. I am beyond proud to myself for reaching this. Actually this is my first time writing a story on GoodNovel and now I was able to complete my first ever novel. I hope that despite of my mistakes as I write this novel I still make you smile. I hope you will continue to support my next stories. To all who read my first story, from the buttom of my heart thank you so much. May this story will serve as a lesson for you to still fight all the problems will comes in your life. That no matter how hard it is you won't give up and even if the person you love doesn't choose you, you will always choose yourself. Kairo Ace De Guzman and Zialla Trixie Alcantara is now signing off. Hanggang sa muli, jhi
Epilogue 1Ang mga luha ko ay nagsunod sunod na ang paglandas ng makompirma kong si Kairo ang yumayakap sa akin. Nagkahalo halo na ang nararamdaman ko ngayon, inis, saya at galit kaya naman hindi ko napigilan ang kumawalang hikbi sa bibig ko.Nanigas si Kairo sa likod ko at maya maya lang ay pinihit niya na 'ko paharap sa kaniya."What's wrong?" he cupped my face and looked at me worriedly.I shook my head and bit my lower lip. Napayuko ako at hindi napigilan ang suntukin siya sa dibdib kaya napabitaw siya sa yakap sa beywang ko."It's your fault, you jerk! Sabi mo hindi ka pupunta tapos nandito ka ngayon sa harap ko!" singhal ko at sinamaan siya ng tingin.Pinunasan ko ang mga luha sa aking pisngi habang hindi siya nilulubayan ng masamang tingin.Saglit na napaawang ang kaniyang labi bago marahang natawa."Oh. I was just kidding earlier," aniya. Inirapan ko naman siya."Kidding your ass." Tumalikod ako sa ka
EpilogueLIFE IS FULL OF CHALLENGES.Hindi mo makakamit ang tunay na kasiyahan kung hindi mo mapagdadaanan ang mga problema at masasakit na pangyayari sa buhay mo.Sabi nga nila ang buhay ng tao ay hindi lang puro saya at kailangan din nating maramdaman ang sinasabi nilang lungkot at sakit. Dahil pagkatapos daw nito ay roon mo lang makikita o mararamdaman ang isang kasiyahan na hindi mo pa naramdaman sa buong buhay mo.Iyon ang natutunan ko sa mga pinagdaanan ko. Maraming pagsubok ang dumating pero lahat ng iyon ay nalampasan ko kasi hindi ako sumuko. Hindi ako nagpadala sa takot at pangamba sa halip ay mas lalo ko pang pinatapang ang sarili.Kung hindi ko ginawa iyon siguro wala ako ngayon sa kung nasaan man ako. Hindi ko makakamit ang tagumpay kung hinayaan ko ang takot at pangamba na manaig.It's been a month since our moving up. Pagkatapos ng pangyayaring 'yon ay marami ng nagbago. Naging mas close kami ng pamilya
Chapter 50.2Hindi ko inaasahan na makikita ko siya ngayon kasi ang totoo ay hindi na talaga ako umasa na makakapunta pa siya ngayon.Pero nandito na siya at hindi na dapat ako mag aksaya ng oras. Kailangan ko siyang makausap at kung kinakailangan kong takbuhin ang distansiya namin ngayon ay gagawin ko makausap ko lang siya.Nakita kong sinuotan ng medalya si Kairo ng Mommy niya—Mabilis akong napalingon kay Papa ng maalala ang tungkol sa nalaman kong ugnayan niya sa Mommy ni Kairo. Bahagya akong nagulat nang makitang nakatitig na siya sa akin."Papa..." usal ko.Pakiramdam ko nabasa niya ang laman ng isip ko dahil mabilis niyang hinawakan ang kamay ko at ngumiti sa akin."It was all in the past now, Princess. What we had before was just an infatuation. You don't need to worry anything, hm?" aniya.Tumango naman ako at sinulyapan ang pwesto ni Mama. Nagsalubong agad ang mga mata namin at binigyan n
Chapter 50.1Nang matapos lahat ng boys ay kinabahan ako dahil girls na sa section namin ang tinawag. Kaya naman isa-isa na kaming tumayo at pumila sa hagdan ng stage."Alcantara, Zialla Trixie, M. With highest honor," ani ng emcee.Pumaibabaw naman ang malakas na palakpakan sa buong gym ng makaakyat ako sa stage. Nilibot ko ang paningin sa paligid at hindi ko maiwasan ang maluha lalo na't nakikita ko ngayon ang mga taong naging dahilan kung ba't naging miserable ang buhay ko sa school na ito na nakangiti sa akin ngayon.Kitang-kita ko ang paghanga sa mga mukha nilang lahat at ang mga ngiti sa kanilang mga labi ay mas lalong nagpapalambot sa puso ko.Sino ang mag aakala na ang binubully nila noon ay narito ngayon sa harap nilang lahat at may pinakamataas pa na award? Oh God, this is beyond my imagination."Congratulations, anak. I am so proud of you,"Nawala ang atensyon ko sa paligid nang magsalita si Papa sa tabi k
Chapter 50"Congratulations, baby!"Masayang pagbati ni Mama sa akin nang makababa ako sa hagdan namin. Naroon na silang dalawa ni Papa at naghihintay sa akin.Mabilis akong niyakap ni Mama kaya niyakap ko rin siya pabalik."We're so proud of you, baby. You really did your best on your studies!" aniya ng kumawala sa yakap namin."Thank you, Ma. This is for you and Papa," sabi ko at tinignan si Papa. Ngumiti siya sa akin at lumapit."Saludo ako sa'yo, anak,"Kusang naluha ang mga mata ko ng marinig ang salitang 'yon mula sa bibig ni Papa. Niyakap niya 'ko kaya niyakap ko rin siya pabalik.Ngayong araw ang moving up namin at walang paglagyan ang tuwa sa puso ko nang makita ang kasiyahan na nakaguhit sa mukha ng mga magulang ko. Lalo pa silang naging masaya ng malaman nila na ako ang highest honor sa batch namin.I can't believe this is happening right now. Kahit ang pagiging highest hono
Chapter 49Bakit ba hindi umaayon sa akin ang panahon? Bakit hindi ako pinagbibigyan ng tadhana? Bakit kung sino pa 'yong mahalaga sa akin ay siya pa 'yong nawawala?Gusto ko lang naman makausap si Kairo, gusto ko lang malinawan sa lahat ng gulo pero bakit napakahirap naman yatang gawin iyon? Bakit kung kailan ko siya gustong kausapin, kung kailan handa na 'kong pakinggan kung ano man ang dahilan niya, kung kailan binubuksan ko na ang puso ko sa mga sasabihin niya saka pa siya aalis.Noong una si Kaizer 'yong umalis tapos ngayon naman siya. Huli na ba talaga ako? Huli na ba ako para humingi ng tawad sa kanilang lahat?Gusto ko lang naman sumaya pero bakit hindi ko magawa?Simula ng sinabi ni Irish sa akin na umalis na si Kairo ng bansa at nagtungo sa New York hindi ko na alam kung paano pa nagpatuloy ang buhay ko. Pumupunta ako sa Xavier para sa practice ng graduation at umuuwi rin pagkatapos. Pagdating ko naman sa bahay ay hindi ko pa rin pi
Chapter 48Siguro nga pinanganak talaga ako sa mundo para maghatid ng kamalasan sa mga tao. Siguro ang dahilan ng presensiya ko ay magbigay sakit sa ulo sa mga magulang ko.Kaya hindi ako sumasaya kasi wala akong kwenta. Kaya ang bilis bawiin ng ngiti sa akin kasi hindi ko deserve ang sumaya.Looks like my life was meant to be this way. Walang kahit na sino ang mananatili sa tabi ko dahil hindi naman ako kamahal mahal. Kahit sariling pamilya ko nga nagawa akong saktan ng hindi ko nalalaman."Bakit ba walang katapusan ang mga luha ko? Nakakainis!" sabi ko sa sarili.Pagkapasok ko sa kuwarto ko ay umiyak agad ako sa unan ko. Doon ko binuhos lahat ng sakit at puot na naramdaman ko pagkatapos malaman ang lahat. Akala ko masakit na iyong mga pinagdaanan ko sa ibang tao. Iyong pangbubully at pang aapi nilang lahat sa akin pero hindi pala.Kasi walang kasing sakit kapag nalaman mo na mismong magulang mo pala ang puno't dulo ng lah
Chapter 47.1Maraming katanungan ang namumuo sa isip ko ngayon at tanging si Papa lang ang may kakayahang bigyan iyon ng kasagutan. Gusto kong tumayo mula sa pagkakaupo ko at pumasok sa kuwarto nila pero hindi ko kaya, wala akong lakas para gawin iyon.Pero hindi ko akalain na bibigyan ako ng tadhana ng pagkakataon na kausapin si Papa ng biglang bumukas ang pinto ng kuwarto nila.Napaangat ako ng ulo at doon iniluwa sina Mama at Papa. Nakita ko ang panlalaki ng kanilang mga mata nang matagpuan nila akong nakaupo sa sahig at umiiyak."T-trixie..." si Mama at bakas sa boses niya ang pag-aalala.Saglit ko siyang tinapunan ng tingin bago binalingan si Papa. After all these years, mula sa malamig niyang ekspresyon ay ngayon ko lang ulit siya nakitaan ng emosyon. Para siyang tinakasan ng dugo dahil sa pamumutla habang nakatitig sa akin.Dahan-dahan akong tumayo gamit ang nanghihina kong mga tuhod. Pinunasan ko ang mga luha kong walang