Sa loob ng command center ng Blue Ocean Cruise, nakatayo si Captain Prescilla, hawak-hawak ang kanyang tiyan habang pinagmamasdan ang dashboard ng barko. Ilang araw nang patuloy na tumataas ang mga kaso ng COVID sa loob ng barko, at kahit anong gawin nilang pag-iingat, parang hindi ito napipigilan.Habang malalim siyang nag-iisip, bumukas ang pinto at pumasok si Captain Jal, ang kanyang asawa. Kasunod nito ay si Dr. Manuel Reyes, ang chief medical officer ng barko."Captain Prescilla," seryosong bungad ni Dr. Manuel, "kailangan na po nating higpitan ang restrictions, lalo na para sa inyo. Delikado ang sitwasyon, at hindi tayo puwedeng magpabaya."Tiningnan siya ni Jal, halatang may pag-aalala sa kanyang mukha. "Prescilla, tama si Doc. Hindi ka na dapat lumalabas nang madalas. Mas mataas ang risk mo dahil buntis ka. Kailangan mong magpahinga."Nagtaas ng tingin si Prescilla kay Jal, halatang hindi siya sang-ayon sa sinasabi nito. "Jal, hindi ako puwedeng basta-basta magkulong sa kwarto
Anim na buwan ang lumipas mula nang manganak si Cherry…Anim na buwan na rin ang lumipas mula nang malaman ni Prescilla na dinadala niya ang anak nila ni Captain Jal Pereno.Sa kabila ng hirap ng sitwasyon—ang patuloy na banta ng COVID sa loob ng Blue Ocean Cruise, ang walang-katapusang quarantine protocols, at ang hindi pagkakaunawaan nila ni Jal—isa lang ang hindi maitatanggi. Malapit na siyang maging ina.At ngayon, sa loob ng medical bay ng Blue Ocean Cruise, habang nakahiga siya sa examination bed, hawak ang kamay ni Jal, nararamdaman niya ang pinakamalakas na tibok ng kanyang puso."Are you ready?" tanong ng doktor habang hinahawakan ang ultrasound probe sa kanyang tiyan.Hindi agad nakasagot si Prescilla. Naramdaman niya ang bahagyang pagpisil ni Jal sa kanyang kamay. Tumingin siya rito—tahimik, seryoso, pero bakas sa mukha ang tensyon."Oo…" mahina niyang tugon.Kasabay ng tunog ng ultrasound machine, unti-unting lumitaw sa screen ang imahe ng kanilang anak. Halos pigilin ni P
Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Jal. "Ang anak natin."Napapikit si Jal, parang tinamaan ng isang matinding suntok sa puso."Jal, matuto kang lumaban," mahina ngunit mariing bulong ni Prescilla. "Dahil kung hindi mo kayang lumaban para sa akin, sana, lumaban ka man lang para sa anak natin."Hindi sumagot si Jal. Sa unang pagkakataon, hindi niya alam ang tamang sagot.Ang tanging nagawa niya ay titigan ang monitor kung saan makikita ang imahe ng kanyang anak. Ang maliit na buhay na nasa sinapupunan ni Prescilla.Ang anak nilang hindi niya inakalang darating sa buhay niya."Jal, matuto kang lumaban," mahina ngunit mariing bulong ni Prescilla. "Dahil kung hindi mo kayang lumaban para sa akin, sana, lumaban ka man lang para sa anak natin."Sa sumunod na araw, hindi pa rin nag-usap sina Jal at Prescilla.Si Jal—patuloy na binabagabag ng kanyang mga pangamba.Si Prescilla—tahimik ngunit matigas ang determinasyong panindigan ang kanyang pagiging ina.Habang abala si Jal sa kanyang
Cherry.Kumusta na kaya siya?Wala siyang balita tungkol sa kanya mula nang magdesisyong lumayo ito. Hindi rin niya alam kung tama bang hinayaan niya na lang itong mawala sa buhay niya."Anong iniisip mo?" tanong ni Prescilla habang lumalapit sa kanya, hinahaplos ang kanyang balikat. Malambot ang tinig nito, ngunit may bahagyang pag-aalinlangan."Wala," sagot ni Jal, mabilis na umiwas ng tingin. "Pagod lang siguro ako.""Jal…" Bumuntong-hininga si Prescilla at umupo sa tabi niya. "Six months na akong buntis. Six months na rin tayong magkasama sa cruise ship na ‘to. Pero hanggang ngayon, pakiramdam ko, may iniisip kang iba."Napapikit si Jal, pilit na iniiwasan ang usapan."Hindi ko maintindihan," patuloy ni Prescilla. "Alam kong mahalaga ako sa’yo. Pero may isang parte ng puso mo na hindi mo maibigay sa akin."Nagtaas siya ng tingin kay Jal, nakikita ang pagkagulo sa kanyang mga mata."Si Cherry pa rin ba?" diretsong tanong ni Prescilla.Natahimik si Jal.Isang malalim na buntong-hini
SA BLUE OCEAN CRUISE SHIP…Malamig ang simoy ng hangin sa deck ng barko, pero hindi iyon sapat para palamigin ang nagngangalit na damdamin ni Prescilla."Ano? Wala kang balak akong habulin?!" sigaw niya kay Jal, na nanatiling nakatayo at tahimik sa harapan niya."Prescilla, please… huwag na tayong mag-away," mahinang sagot ng lalaki."Hindi na tayo nag-aaway, Jal. Dahil sawa na akong makipaglaban sa’yo!" Muling tumulo ang luha niya. "Araw-araw, nagpapakatanga ako, iniisip ko na baka isang araw, magising ka at sabihin mo sa akin na mahal mo ako. Pero hindi nangyari ‘yon. At alam kong hindi na mangyayari kailanman!""Prescilla, alam mong mahalaga ka sa akin—""Mahalaga?!" Natawa siya nang mapait. "Yan na naman tayo, Jal! Mahal ako pero hindi kasing mahal ni Cherry, ‘di ba? Ako ang babaeng kasama mo, pero siya ang babaeng laman ng puso mo!"Hindi nakasagot si Jal.At doon, tuluyan nang napuno si Prescilla."Mahal ko kayo ng anak natin, pero hindi ko kayang ipagpilitan ang sarili ko sa is
SAMANTALA, SA KABILANG PANIG...Karga ni Cherry si Mikee habang pinapakain ng gatas sina Mikaela at Mike sa kanilang duyan. Napapangiti siya sa tuwing tinitingnan ang tatlong anghel sa kanyang harapan.Naputol ang kanyang pagmumuni-muni nang biglang tumunog ang kanyang cellphone."Marites."Nag-aalangan man, sinagot niya ito."Cherry…" may pag-aalalang boses ng kaibigan. "Narinig mo na ba ang nangyari?""Ano na naman, Marites?""Nag-aaway sina Jal at Prescilla," diretsong sagot nito. "At… Cherry, tanong ko lang—kung bumalik si Jal, tatanggapin mo pa ba siya?"Napatigil si Cherry.Napatingin siya sa kanyang mga anak. Sa maamo nilang mga mukha, sa munting paghinga nila, sa kapayapaang taglay nila na pilit niyang pinoprotektahan.Pinikit niya ang kanyang mga mata.Maingat na pinahigaan ni Cherry ang triplets sa kanilang crib. Tahimik na natutulog ang kanyang mga anak—mga inosenteng nilalang na siyang naging dahilan ng kanyang lakas. Habang pinagmamasdan niya sila, ramdam niya ang kapayap
Sa loob ng kanyang cabin, hindi mapakali si Prescilla habang nakahawak sa kanyang lumalaking tiyan. Malakas ang alon sa labas, at nararamdaman niyang may kakaiba sa kanyang katawan."Jal…" Mahinang tawag niya, habang pinipilit abutin ang kanyang cellphone.Wala siya sa tabi niya.Muling sumipa ang matinding sakit sa kanyang tiyan, dahilan para mapangiwi siya."A-Ah!" Napakapit siya sa gilid ng kama. "Diyos ko… hindi pa ngayon… hindi pa dapat ngayon…"Ngunit hindi niya kayang pigilan.Ramdam niya ang pag-agos ng tubig mula sa kanyang sinapupunan."Hindi… Jal! Tulungan mo ako!" sigaw niya nang maramdamang pumutok na ang panubigan niya.Sa labas ng cabin, naglalakad si Captain Jal Pereno, hawak ang kanyang radyo. Kasalukuyan siyang abala sa pagbibigay ng utos sa kanyang mga tauhan dahil sa higpit ng protocols sa gitna ng pandemya.Bigla niyang narinig ang isang pamilyar na tinig."CAPTAIN! SI MA’AM PRESCILLA! NAHAGIP NG CCTV SA KWARTO NIYO—MUKHANG MANGANGANAK NA!"Parang biglang nagdilim
Habang mahigpit na yakap ni Prescilla ang kanilang bagong silang na anak, mabilis niyang kinuha ang cellphone ni Jal at tinawagan si Madam Luisa sa Facebook Messenger."Lola! Eto na po ang apo n’yo!" Masiglang aniya habang iniharap ang camera sa maliit na sanggol na mahimbing na natutulog sa kanyang bisig.Sa kabilang linya, agad na lumitaw ang larawan ng matandang babae—si Madam Luisa Pereno, ang kilalang matriarka ng kanilang pamilya. Sa kabila ng kanyang edad, bakas pa rin ang matalas niyang pananalita at ang dating ng isang babaeng sanay mag-utos.Ngunit sa sandaling makita niya ang bata, nag-iba ang ekspresyon nito. Napalitan ng tuwa ang dati niyang matapang na mukha, at ang kanyang matang dating singtulis ng isang agila ay napuno ng luha."Oh, Diyos ko!" Napahawak siya sa kanyang dibdib, nanginginig ang kanyang mga daliri. "Napakaguwapo ng apo ko, Jal! Diyos ko, kamukhang-kamukha mo noong sanggol ka pa!"Napangiti si Prescilla. "Lola, si Miguel po! Eto na po ang inyong apo sa tu
Habang mahigpit na yakap ni Prescilla ang kanilang bagong silang na anak, mabilis niyang kinuha ang cellphone ni Jal at tinawagan si Madam Luisa sa Facebook Messenger."Lola! Eto na po ang apo n’yo!" Masiglang aniya habang iniharap ang camera sa maliit na sanggol na mahimbing na natutulog sa kanyang bisig.Sa kabilang linya, agad na lumitaw ang larawan ng matandang babae—si Madam Luisa Pereno, ang kilalang matriarka ng kanilang pamilya. Sa kabila ng kanyang edad, bakas pa rin ang matalas niyang pananalita at ang dating ng isang babaeng sanay mag-utos.Ngunit sa sandaling makita niya ang bata, nag-iba ang ekspresyon nito. Napalitan ng tuwa ang dati niyang matapang na mukha, at ang kanyang matang dating singtulis ng isang agila ay napuno ng luha."Oh, Diyos ko!" Napahawak siya sa kanyang dibdib, nanginginig ang kanyang mga daliri. "Napakaguwapo ng apo ko, Jal! Diyos ko, kamukhang-kamukha mo noong sanggol ka pa!"Napangiti si Prescilla. "Lola, si Miguel po! Eto na po ang inyong apo sa tu
Sa loob ng kanyang cabin, hindi mapakali si Prescilla habang nakahawak sa kanyang lumalaking tiyan. Malakas ang alon sa labas, at nararamdaman niyang may kakaiba sa kanyang katawan."Jal…" Mahinang tawag niya, habang pinipilit abutin ang kanyang cellphone.Wala siya sa tabi niya.Muling sumipa ang matinding sakit sa kanyang tiyan, dahilan para mapangiwi siya."A-Ah!" Napakapit siya sa gilid ng kama. "Diyos ko… hindi pa ngayon… hindi pa dapat ngayon…"Ngunit hindi niya kayang pigilan.Ramdam niya ang pag-agos ng tubig mula sa kanyang sinapupunan."Hindi… Jal! Tulungan mo ako!" sigaw niya nang maramdamang pumutok na ang panubigan niya.Sa labas ng cabin, naglalakad si Captain Jal Pereno, hawak ang kanyang radyo. Kasalukuyan siyang abala sa pagbibigay ng utos sa kanyang mga tauhan dahil sa higpit ng protocols sa gitna ng pandemya.Bigla niyang narinig ang isang pamilyar na tinig."CAPTAIN! SI MA’AM PRESCILLA! NAHAGIP NG CCTV SA KWARTO NIYO—MUKHANG MANGANGANAK NA!"Parang biglang nagdilim
SAMANTALA, SA KABILANG PANIG...Karga ni Cherry si Mikee habang pinapakain ng gatas sina Mikaela at Mike sa kanilang duyan. Napapangiti siya sa tuwing tinitingnan ang tatlong anghel sa kanyang harapan.Naputol ang kanyang pagmumuni-muni nang biglang tumunog ang kanyang cellphone."Marites."Nag-aalangan man, sinagot niya ito."Cherry…" may pag-aalalang boses ng kaibigan. "Narinig mo na ba ang nangyari?""Ano na naman, Marites?""Nag-aaway sina Jal at Prescilla," diretsong sagot nito. "At… Cherry, tanong ko lang—kung bumalik si Jal, tatanggapin mo pa ba siya?"Napatigil si Cherry.Napatingin siya sa kanyang mga anak. Sa maamo nilang mga mukha, sa munting paghinga nila, sa kapayapaang taglay nila na pilit niyang pinoprotektahan.Pinikit niya ang kanyang mga mata.Maingat na pinahigaan ni Cherry ang triplets sa kanilang crib. Tahimik na natutulog ang kanyang mga anak—mga inosenteng nilalang na siyang naging dahilan ng kanyang lakas. Habang pinagmamasdan niya sila, ramdam niya ang kapayap
SA BLUE OCEAN CRUISE SHIP…Malamig ang simoy ng hangin sa deck ng barko, pero hindi iyon sapat para palamigin ang nagngangalit na damdamin ni Prescilla."Ano? Wala kang balak akong habulin?!" sigaw niya kay Jal, na nanatiling nakatayo at tahimik sa harapan niya."Prescilla, please… huwag na tayong mag-away," mahinang sagot ng lalaki."Hindi na tayo nag-aaway, Jal. Dahil sawa na akong makipaglaban sa’yo!" Muling tumulo ang luha niya. "Araw-araw, nagpapakatanga ako, iniisip ko na baka isang araw, magising ka at sabihin mo sa akin na mahal mo ako. Pero hindi nangyari ‘yon. At alam kong hindi na mangyayari kailanman!""Prescilla, alam mong mahalaga ka sa akin—""Mahalaga?!" Natawa siya nang mapait. "Yan na naman tayo, Jal! Mahal ako pero hindi kasing mahal ni Cherry, ‘di ba? Ako ang babaeng kasama mo, pero siya ang babaeng laman ng puso mo!"Hindi nakasagot si Jal.At doon, tuluyan nang napuno si Prescilla."Mahal ko kayo ng anak natin, pero hindi ko kayang ipagpilitan ang sarili ko sa is
Cherry.Kumusta na kaya siya?Wala siyang balita tungkol sa kanya mula nang magdesisyong lumayo ito. Hindi rin niya alam kung tama bang hinayaan niya na lang itong mawala sa buhay niya."Anong iniisip mo?" tanong ni Prescilla habang lumalapit sa kanya, hinahaplos ang kanyang balikat. Malambot ang tinig nito, ngunit may bahagyang pag-aalinlangan."Wala," sagot ni Jal, mabilis na umiwas ng tingin. "Pagod lang siguro ako.""Jal…" Bumuntong-hininga si Prescilla at umupo sa tabi niya. "Six months na akong buntis. Six months na rin tayong magkasama sa cruise ship na ‘to. Pero hanggang ngayon, pakiramdam ko, may iniisip kang iba."Napapikit si Jal, pilit na iniiwasan ang usapan."Hindi ko maintindihan," patuloy ni Prescilla. "Alam kong mahalaga ako sa’yo. Pero may isang parte ng puso mo na hindi mo maibigay sa akin."Nagtaas siya ng tingin kay Jal, nakikita ang pagkagulo sa kanyang mga mata."Si Cherry pa rin ba?" diretsong tanong ni Prescilla.Natahimik si Jal.Isang malalim na buntong-hini
Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Jal. "Ang anak natin."Napapikit si Jal, parang tinamaan ng isang matinding suntok sa puso."Jal, matuto kang lumaban," mahina ngunit mariing bulong ni Prescilla. "Dahil kung hindi mo kayang lumaban para sa akin, sana, lumaban ka man lang para sa anak natin."Hindi sumagot si Jal. Sa unang pagkakataon, hindi niya alam ang tamang sagot.Ang tanging nagawa niya ay titigan ang monitor kung saan makikita ang imahe ng kanyang anak. Ang maliit na buhay na nasa sinapupunan ni Prescilla.Ang anak nilang hindi niya inakalang darating sa buhay niya."Jal, matuto kang lumaban," mahina ngunit mariing bulong ni Prescilla. "Dahil kung hindi mo kayang lumaban para sa akin, sana, lumaban ka man lang para sa anak natin."Sa sumunod na araw, hindi pa rin nag-usap sina Jal at Prescilla.Si Jal—patuloy na binabagabag ng kanyang mga pangamba.Si Prescilla—tahimik ngunit matigas ang determinasyong panindigan ang kanyang pagiging ina.Habang abala si Jal sa kanyang
Anim na buwan ang lumipas mula nang manganak si Cherry…Anim na buwan na rin ang lumipas mula nang malaman ni Prescilla na dinadala niya ang anak nila ni Captain Jal Pereno.Sa kabila ng hirap ng sitwasyon—ang patuloy na banta ng COVID sa loob ng Blue Ocean Cruise, ang walang-katapusang quarantine protocols, at ang hindi pagkakaunawaan nila ni Jal—isa lang ang hindi maitatanggi. Malapit na siyang maging ina.At ngayon, sa loob ng medical bay ng Blue Ocean Cruise, habang nakahiga siya sa examination bed, hawak ang kamay ni Jal, nararamdaman niya ang pinakamalakas na tibok ng kanyang puso."Are you ready?" tanong ng doktor habang hinahawakan ang ultrasound probe sa kanyang tiyan.Hindi agad nakasagot si Prescilla. Naramdaman niya ang bahagyang pagpisil ni Jal sa kanyang kamay. Tumingin siya rito—tahimik, seryoso, pero bakas sa mukha ang tensyon."Oo…" mahina niyang tugon.Kasabay ng tunog ng ultrasound machine, unti-unting lumitaw sa screen ang imahe ng kanilang anak. Halos pigilin ni P
Sa loob ng command center ng Blue Ocean Cruise, nakatayo si Captain Prescilla, hawak-hawak ang kanyang tiyan habang pinagmamasdan ang dashboard ng barko. Ilang araw nang patuloy na tumataas ang mga kaso ng COVID sa loob ng barko, at kahit anong gawin nilang pag-iingat, parang hindi ito napipigilan.Habang malalim siyang nag-iisip, bumukas ang pinto at pumasok si Captain Jal, ang kanyang asawa. Kasunod nito ay si Dr. Manuel Reyes, ang chief medical officer ng barko."Captain Prescilla," seryosong bungad ni Dr. Manuel, "kailangan na po nating higpitan ang restrictions, lalo na para sa inyo. Delikado ang sitwasyon, at hindi tayo puwedeng magpabaya."Tiningnan siya ni Jal, halatang may pag-aalala sa kanyang mukha. "Prescilla, tama si Doc. Hindi ka na dapat lumalabas nang madalas. Mas mataas ang risk mo dahil buntis ka. Kailangan mong magpahinga."Nagtaas ng tingin si Prescilla kay Jal, halatang hindi siya sang-ayon sa sinasabi nito. "Jal, hindi ako puwedeng basta-basta magkulong sa kwarto
Habang tahimik na nakatayo sa labas ng kwarto, hinaplos ni Gemma ang kanyang dibdib, pilit pinipigil ang luha ng kasiyahan. Hindi niya inakalang darating ang araw na ito—na ang dating batang inaalagaan niya noon ay isa nang ganap na ina ngayon.Dahan-dahang bumukas ang pinto ng silid at lumabas ang kanyang asawa na si Ralph, may bitbit na maliit na tray na may pagkain para kay Cherry."Kumain na ba si Cherry?" tanong nito habang nilingon ang asawa."Hindi ko pa alam… pero mukhang pagod na pagod pa rin siya," sagot ni Gemma. Napatingin siya sa loob ng kwarto, sa kanyang anak na mahimbing na natutulog habang nakahiga ang tatlong munting anghel sa kanilang mga crib. "Ang bilis ng panahon, Ralph. Parang kailan lang, siya ‘yung inaalagaan ko, ngayon, may tatlo na siyang anak."Napabuntong-hininga si Ralph at marahang tinapik ang balikat ng asawa. "Ganyan talaga ang buhay, Gem. Noon, tayo ang bumubuhay sa kanya… ngayon, siya na ang may responsibilidad sa tatlo niyang anak."Hindi na napigil