Chapter 15เหนือตื่นมาทำข้าวต้มกุ้งร้อนๆแต่เช้า ภายในห้องพักพื้นที่ตรงระเบียงด้านหลังจัดโซนเป็นห้องครัวเล็กๆ มีตู้เย็น ไมโครเวฟ เตาไฟฟ้ารวมถึงอุปกรณ์ไฟฟ้าที่จำเป็นอื่นๆ เขาให้พนักงานของรีสอร์ตจัดเตรียมอาหารสด ผลไม้ เนื้อสัตว์ไว้ในตู้เย็นสำหรับทำอาหารง่ายๆด้วย เขาติดการตื่นแต่เช้าเพื่อทำอาหารให้นานะเพราะเคยรับปากว่าจะดูแลเรื่องอาหารการกินของหญิงสาวทั้งสามมื้อเพื่อให้เธอได้กินอาหารตรงเวลา พาเธอออกกำลังกายเพื่อให้สุขภาพแข็งแรงและประจำเดือนมาเป็นปกติ จะว่าไปประจำเดือนของนานะก็เลทมานานแล้ว อาจจะต้องพาไปหาหมออีกสักครั้ง“เหนือ ทำอะไรทานคะหอมจัง” นานะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวอยู่ในชุดเดรสผ้าผ้าพื้นเมืองสีชมพูซึ่งยิ่งขับผิวคนตัวเล็กให้ขาวออร่าขึ้นมาอีกหลายเท่า เธอถักเปียผมเป็นแกละสองข้างดูน่ารัก ใบหน้าเล็กๆน่ารักตกแต่งแต่พองามแต่สวยเป็นธรรมชาติจนเขาอดมองซ้ำๆไม่ได้“ข้าวต้มกุ้งครับ นานะหิวหรือยัง”“นิดหน่อยค่ะ” หญิงสาวจัดเตรียมภาชนะที่ใช้ในการทานมื้อเช้า ยกออกไปวางริมระเบียงด้านหน้าห้องพักแล้ว เหนือยกหม้อข้าวต้มที่สุกได้ที่ออกไปวางที่โต๊ะอาหาร หมอกยามเช้าตัดกับภาพภูเขาสีเขียวๆ
Chapter 16พอถึงจุดชมวิวบนดอยเหนือก็จอดรถที่ลานจอดรถ ออมบุญกับเจด้ากระโดดลงรถกระบะของเหนือ นานะซึ่งสวมชุดเดรสผ้าฝ้ายก็ค่อยๆหย่อนขาลงอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะรถกระบะจะสูงกว่ารถปกติทั่วไป“นานะยื่นมือมาครับ เดี๋ยวเหนือช่วย” ร่างสูงยืนรออยู่ก่อนแล้ว พอมือเล็กๆนั้นยื่นมา เขาก็กุมมือเธอไว้พร้อมกับอุ้มคนตัวเล็กลงจากรถ ท่ามกลางสายตาของเพื่อนสนิททั้งสอง“ทีเราลง ไม่เห็นอุ้มแบบนี้เลย เค้าคงห่วงกันแหละ” ออมบุญหันไปจีบปากจีบคอคุยกับเจด้า“ตัวโตยังกะไดโนเสาร์ คิดว่าเป็นสาวร่างเล็กให้เค้าอุ้มง่ายๆเหรอคะ”“นังเจได เอาปากหรืออะไรพูดคะ”“อุ้ย โทษที จะบอกว่าตัวโตเหมือนช้างค่ะ”“เจด้า เอ็มม่าทำอะไรอยู่คะ มาทางนี้เร็ว” นานะเห็นเพื่อนทั้งสองกำลังประทะฝีปากอย่างเอาเป็นเอาตายจึงรีบห้ามทัพ ก่อนที่สงครามโลกครั้งที่สามจะบังเกิดเสียก่อน กลุ่มเพื่อนๆของโน้ตเป็นชายหนุ่มด้วยกันห้าคน ซึ่งแต่ละคนเรียนที่มหา’ลัยชื่อดังในกรุงเทพฯ แต่อยากมาเที่ยวแบบลุยๆจึงใช้รถกระบะขับมาเที่ยวเชียงใหม่ในวันหยุดยาว“เจด้า คนนั้นแฟนของนานะเหรอ?” หนุ่มหน้ามนนามว่านัทเอ่ยถาม เมื่อเห็นนานะกำลังยืนถ่ายรูปโดยให้เหนือเป็นตากล้องให้“เอ่อ..จะว่าไง
Chapter 17นานะสูดลมหายใจเข้าลึกๆและเดินตรงไปหาร่างสูงที่ยืนมองหญิงสาวอยู่ก่อนแล้ว นานะตั้งใจว่าจะจบเรื่องราวทุกอย่างในวันนี้ ในเมื่อเขาไม่ได้มีใจให้เธอ ไม่คิดจะรั้งหรืออยากสานสัมพันธ์เป็นคนรัก มันก็เปล่าประโยชน์ที่อยู่ในสถานะเฟรนด์วิธอีกต่อไป เพราะนานะได้ล้ำเส้นคิดกับชายหนุ่มเกินกว่าคำว่าเพื่อนไกลเกินจนยากที่จะย้อนกลับแล้ว“เหนือคะ นานะว่าจะกลับกรุงเทพฯตอนนี้”“ได้ครับ กลับเลยไหม เดี๋ยวแวะกินมื้อเที่ยงก่อนละกัน นานะคงจะหิวแล้ว” เหนือยิ้มอย่างดีใจเพราะอยากจะแยกตัวจากเพื่อนๆของนานะ เขาชอบที่จะได้อยู่เพียงลำพังกับหญิงสาวมากกว่า ที่สำคัญเขาไม่ชอบขี้หน้าผู้ชายที่เข้ามาจีบนานะ ทั้งๆที่เขายังอยู่ตรงนี้ ถึงสถานะของเขากับนานะจะไม่ได้เป็นคนรัก แต่เขาก็แสดงออกชัดเจนว่าเขากับนานะมันเกินกว่าคำว่าเพื่อน“นานะจะนั่งเครื่องกลับค่ะ จองตั๋วไว้แล้ว” นานะหลบสายตาของเขาเพราะกลัวจะเผลอร้องไห้“ได้ครับ งั้นเหนือให้บริษัทขนส่งยกรถกลับกรุงเทพฯ” เหนือคิดว่านานะคงเหนื่อยกับการนั่งรถ หญิงสาวจึงอยากจะนั่งเครื่องเพื่อความรวดเร็วในการเดินทาง จริงๆเขาก็อยากนั่งเครื่องแต่แรก แต่ที่ยอมเหนื่อยขับรถมาหลายร้อยกิโลเมตรเพ
Chapter 18“ไหนว่าเลิกกันไงแก นี่เสิร์ฟอาหารกันจนจะแดกกันเองอยู่แล้ว” ออมบุญกับเจด้าออกอาการงุนงง เมื่อเห็นเพื่อนสาวกลับมาที่รีสอร์ตแถมยังสวีทหวานแหววกับหนุ่มหล่อในความลับที่เจ้าตัวบอกว่าจะเลิกๆ เหนือจัดหมูกระทะชุดใหญ่พร้อมเครื่องดื่มชุดใหญ่ริมระเบียงห้องพักของเขา ทั้งยังมีน้ำใจเชิญเพื่อนของนานะอย่างออมบุญกับเจด้ารวมถึงแก๊งเพื่อนนัทด้วย แม้ว่าจะอกหักจากนานะรอบที่ล้านแปดแต่นัทก็ปฏิญาณในใจว่าจะรอโอกาสและจีบนานะอีกครั้ง พอเหนือขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพื่อนๆของนานะจึงรับบทแอดเพจใต้เตียงดาราดัง สัมภาษณ์ถึงการกลับมารีเทิร์นอย่างอลังการดาวสามล้านดวง“ตามไปที่สนามบินแล้วไงต่อวะ ทำไมแกยอมคืนดี” เจด้าถามด้วยความอยากรู้พอๆกันกับออมบุญ“เหนือก็คุกเข่าแล้วก็ขอ...”“อุ้ย!! แต่งงานเลยเหรอ?” ออมบุญตีแขนเจด้าอย่างแรงด้วยความขัดเขิน“บ้าสิ ขอเป็นแฟน”“แหม แค่ขอเป็นแฟน ดีใจยังกะเค้าขอแต่งงาน”“ก็แค่เค้ามีใจ นานะก็พร้อมให้แม่ยกขันหมากไปขอเหนือถึงบ้านเลย” ใบหน้าขาวนวลเนียนขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด นานะยิ้มกว้างจนลักยิ้มทั้งสองข้างบุ๋มลึก เป็นเวลาที่เหนือเดินกลับมาและได้ยินประโยคนี้พอดี เขาเข้าไปสวมกอดทางด้านหลังพร
Chapter 19“ตอนนานะกำลังเดินไปขึ้นรถกับนัท เหนือใจหายแว่บเลย นึกว่าจะไม่ได้เจอกันแล้ว” จู่ๆเหนือก็พูดขึ้นมา“ก็เราเป็นแค่เฟรนด์วิธ ในเมื่อเหนือไม่ได้พยายามที่จะไปต่อ นานะก็ต้องถอยไง” หญิงสาวอธิบายถึงเหตุผลที่ทำให้เธอตัดสินใจเดินจากเขาไป“ตอนนั้นเหนือไม่รู้ตัวอ่ะ นานะบอกตลอดว่าอยากเป็นแค่เฟรนด์วิธ ถ้าบอกว่าอยากเป็นแฟนแต่แรก เหนือจะให้สิทธิ์นั้นเลย แต่ตอนนี้ให้เป็นมะ..” ก่อนที่เขาจะพูดจบก็โดนคนตัวเล็กหยิกที่สีข้างอย่างแรง“โอ้ย เจ็บนะ แค่จะบอกว่าเป็นแม่คุณทูนหัว ผู้อยู่เหนือทุกอย่าง”“แต่นานะยังงอนอยู่ ใครที่บอกว่าถ้านานะเจอคนที่ถูกใจก็ไปได้เลย”“ทำยังไงจะหายงอนครับ” ชายหนุ่มสวมกอดที่ด้านหลัง คางเรียวเกยที่ไหล่นานะพร้อมกับถูไปมาอย่างออดอ้อน ไรหนวดที่กำลังขึ้นจิ้มที่ไหล่บอบบางนั้นจนหญิงสาวรู้สึกจั๊กจี้จนกลั้นหัวเราะไม่ได้“พอแล้ว ยอมแล้วค่ะ”“ได้ครับ ยอมแล้วใช่ไหม” เหนือดันร่างบางให้ศีรษะแนบไปกับหมอนแล้วคร่อมทับอย่างรวดเร็ว เขามองใบหน้าของคนรักอย่างพิจารณา ไม่รู้ว่าไปหลงคนน่ารักแบบนี้ตรงไหน รู้ตัวอีกทีนานะก็มาวิ่งเล่นอยู่ในใจของเขาแล้ว“มองทำไมอ่ะ นานะน่ารักล่ะสิ” ใบหน้าเล็กๆยิ้มกว้างพร้
Chapter 20หลังจากจอดรถที่หน้าตึกคณะอักษรฯ นานะก็เดินเข้านั่งสมทบกับเพื่อนในกลุ่ม หญิงสาวนอนหลับๆตื่นๆ เพราะอาการปวดท้องจากรอบเดือนและคิดไปต่างๆนานาเรื่องของเหนือและอิงฟ้า“นานะ ทำไมหน้าซีดจังวะ เติมลิปหน่อยไหมแก” เจด้าที่กำลังเขียนคิ้วเอ่ยทัก“ไม่ค่อยได้นอนเลยค่ะ ปวดประจำเดือน” นานะทรุดลงที่ม้านั่งอย่างไร้เรี่ยวแรง“กินข้าวกินยาหรือยัง” ออมบุญถามอย่างห่วงใย“ยังเลยค่ะ” เมื่อเช้าเธฮแทบจะไม่มีแรงลุกขึ้นมาอาบน้ำ ไม่นึกอยากอาหารเลย ปกติมื้อเช้าจะมีใครบางคนเตรียมให้ ทว่าต่อไป..คงไม่มีอีกแล้ว“พวกเธอ กินน้ำพริกหนุ่มแคปหมูไหม มีคนเอามาฝากจากเมืองเหนือ” เสียงแจ้วๆของอิงฟ้าดังขึ้น ดาวคณะคนสวยเน้นคำว่าเหนือชัดเจน มือของเธอถือถุงของฝากถุงใหญ่ซึ่งเป็นร้านเดียวกับที่นานะกับเหนือซื้อที่ร้านของฝากไม่ผิดแน่“แหม น่ากินจังเลย ใครเอามาฝากนะ” เจด้าพูดแล้วเบ้ปากอย่างประชดประชัน“จะใครล่ะ เหนือไปเที่ยวเชียงใหม่มา ก็เลยซื้อมาฝาก” “หยุดยาวทั้งทีทำไมเค้าไปชวนไปด้วยล่ะ เอ๊ะ หรือว่าเค้าไปเที่ยวกับสาวอื่นนะ” ออมบุญพูดขึ้นบ้าง ได้ผล..อิงฟ้าเงียบไปสักพัก ก่อนจะพูดขึ้นมาอีก“เค้าชวนค่ะ แต่ฉันไม่ว่าง ต้องกลับไ
Chapter 21นานะลืมตาขึ้นในตอนเช้า อาการปวดประจำเดือนก็ลดน้อยลงจนแทบจะไม่เหลือความเจ็บปวดเลย วันนี้มีเรียนตอนสิบโมง คนข้างๆที่นอนคุยกันเกือบทั้งคืนหายไปแล้ว ร่างบางลุกขึ้นจากเตียงนุ่มๆเดินออกจากห้องนอนไปยังห้องนั่งเล่น หญิงสาวจำได้ว่าเมื่อวานหลังจากอาบน้ำเสร็จเธอถอดชุดนักศึกษาใส่ตระกร้าไว้และลืมไปเลยว่ายังไม่มีชุดที่จะใส่ไปเรียนวันนี้ แต่พอนานะเห็นเหนือกำลังรีดเสื้อนักศึกษาของเธออยู่หน้าเครื่องซักผ้า หญิงสาวถึงกับน้ำตาซึมด้วยความตื้นตันที่เขาใส่ใจเรื่องของเธอทุกๆเรื่องจริงๆ“เหนือ เดี๋ยวนานะรีดเองค่ะ”“ไม่ต้องครับ นานะยังไม่หายป่วยเลย อาบน้ำแล้วมากินข้าวดีกว่า” เหนือเห็นคนรักยังหน้าตาซีดเซียวและดูเนือยๆยังไม่สดชื่นเหมือนเคย จึงให้เธอไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อนจะมากินข้าวและไปมหา’ลัย พอออกจากห้องน้ำเสื้อผ้าที่รีดเรียบร้อยก็แขวนไว้ที่ตู้บิลด์อินที่มีแต่เสื้อผ้าของเธอเกือบจะเต็มตู้ตรงโต๊ะเครื่องแป้งก็เริ่มมีเครื่องสำอางและเซทแต่งหน้าวางไว้ให้เธอหยิบใช้โดยเฉพาะ“นานะ แต่งตัวเสร็จหรือยัง เดี๋ยวเหนือหวีผมให้” ร่างสูงอยู่ในชุดนักศึกษาชายที่ค่อนข้างถูกระเบียบจนนานะอดแซวไม่ได้“แล้วไม่ใส่กางเกงยีนส
Chapter 22นานะทำรายงานเพลินจนลืมเวลาที่นัดหมายไว้กับเหนือ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาแขวนผนังที่อยู่ในหอสมุดก็เป็นเวลาเกือบหกโมงครึ่งแล้ว“ว้าย แย่แล้ว”“อะไรนานะ” ออมบุญเอ่ยถามด้วยความตกใจที่เห็นเพื่อนสาวรีบเก็บของใส่กระเป๋า“นานะนัดเหนือไว้หกโมงน่ะสิ” นานะเปิดโปรแกรมแชตสีเขียวแต่ก็ไม่มีข้อความใดๆจากเขา“ไม่ใช่เค้ากลับไปแล้วเหรอ? รอนานขนาดนั้น” เจด้าว่า“งั้นนานะกลับเลยนะคะ เดี๋ยวจะโทรหาเหนือว่าเค้าอยู่ไหน” พอเดินออกมาจากหอสมุด รถเฟอร์รารีคันหรูสีขาวก็จอดอยู่ถนนฝั่งตรงข้าม เจ้าของรถนั่งอยู่บนม้านั่งใบหน้าหล่อเหลาสวมแว่นกันแดดสีดำ เขาไถมือถือเล่นโดยไม่สนใจมองสาวๆก็เดินผ่านไปมาแถมยังส่งยิ้มให้เขาเป็นระยะๆ“เหนือ มารอตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่โทรหาคะ”“ก็สักห้าโมงเศษๆ” เหนือตอบไปตามจริง หลังจากที่แยกกันกับเพื่อนเขาก็ไม่รู้จะไปไหน จึงมารอแฟนสาวหน้าหอสมุดเพราะไม่อยากไปกดดันตอนที่นานะกำลังทำรายงาน“นานะขอโทษนะคะ พอดีทำงานยังไม่เสร็จกจะทำให้เสร็จ เลยลืมเวลาไปเลย” นานะรู้สึกผิดที่ทำให้แฟนหนุ่มต้องรอเป็นเวลาเกือบชั่วโมง แถมต้องทนร้อนนั่งรอริมถนนอีกตะหาก“งั้นไปกันเลยไหมครับ” เหนือยิ้มกว้าง เขา
Special 5ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เหนือแขวนชุดที่จะให้ใส่วันนี้ไว้ในตู้ มันเป็นเดรสสีขาวแขนยาวแบบเรียบๆ แต่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งมีเซ็ทเครื่องเพชรเล็กๆอยู่ในนั้น ซึ่งเป็นใครก็พอจะเดาเหตุการณ์ออกว่ามันต้องมีความพิเศษอยู่ในนั้น ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวและแต่งหน้าอย่างพิถีพิถันกว่าทุกวัน เพราะกลัวออกกล้องแล้วจะไม่สวย พอเปิดประตูห้องออกไปเท่านั้นแหละ ว่าที่เจ้าบ่าวของฉันก็อยู่ในชุดเข้าคู่กัน หน้าห้องพักที่มีระเบียงยื่นออกไป จัดเป็นโต๊ะอาหารยาว มีซุ้มบุฟเฟ่ต์อาหาร ประดับประดาด้วยดอกไม้สดและดอกไม้แห้งทุกจุด เพื่อนสนิทอย่างออมบุญกับเจด้าที่เก็บความลับเรื่องการแต่งงานได้ดีแบบไม่ให้ฉันระแคะระคายแม้แต่นิดเดียว ภาคินกำลังจัดทรงผมให้เพื่อนรัก ว่าที่เจ้าบ่าวของฉันอย่างตั้งใจ แต่นั่นไม่ได้เรียกน้ำตาของฉันเท่ากับ ครอบของทั้งเหนือกับฉัน แม้ว่าจะไม่มีแม่ แต่พ่อกับพี่น้ำใสก็ยืนส่งยิ้มให้ พ่อเลี้ยงสิทธา แม่เลี้ยงพิงค์ลานนาและพี่นิ้วนางกำลังยืนถ่ายรูปครอบครัวพร้อมกับเรียกฉันกับเหนือเข้าไปถ่ายกับท่าน เพียงเท่านั้นฉันก็ร้องไห้ราวกับท่อประปาแตก“นานะ ไม่ร้องไห้นะแก เช็ดก่อนๆ” เจด้าหยิบทิชชูซับน้ำตาให้ฉัน ออมบุญก็แตะ
Special 4@สำนักพิมพ์จันทร์เจ้าขา“เล่าให้ฟังหน่อย ว่าหลัวแกขอแต่งงานยังไง” ออมบุญเปิดประเด็นในขณะที่พวกเรากำลังทานมื้อเช้าที่สายจนเกือบเที่ยงด้วยกันในสวนหน้าสำนักพิมพ์ ฉันชูแหวนเพชรที่นิ้วนางข้างซ้ายที่ใส่เป็นประจำเกือบปีให้เพื่อนๆดู“แกใส่แหวนตั้งแต่วันเกิดปีที่แล้วนี่นา แล้วมันพิเศษตรงไหน” เจด้าถามบ้าง แหวนวงนี้เหนือให้เป็นของขวัญวันเกิดบอกว่าขอจองไว้ก่อน ไว้บ้านเสร็จเราก็จะแต่งงานกัน“ก็บ้านเสร็จแล้วก็เลยจะแต่งค่ะ”“ไม่ได้มีเซอร์ไพรซ์ขอแต่งงานอะไรแบบนี้เหรอ?”“อ่านนิยายมากไปไหมคะ เหนือไม่ได้โรแมนติกอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะ เค้ายุ่งจะตายดูแลกิจการโน่นนี่” ฉันยิ้มขำ ความจริงผู้หญิงอย่างเราๆจะแต่งงานทั้งที ใครๆก็อยากมีงานเซอร์ไพรซ์ขอแต่งงานที่ว่าทุกคนแหละ แต่สำหรับฉันตั้งแต่มีเหนือเข้ามาในชีวิต เติมเต็มความรักความอบอุ่นที่ฉันขาดหายไป สร้างความสุขรอยยิ้มเสียงหัวเราะตลอดเวลาสี่ปีที่อยู่ด้วยกัน มันมีค่ามากกว่ามากกว่านั้นหลายเท่า แค่มีเหนือชีวิตฉันก็ไม่ได้ต้องการอะไรแล้วล่ะ“ก็นึกว่าจะโรแมนติกสักหน่อย แหมดีที่หล่อรวยสายเปย์นะ”“อุ้ย แค่สายเปย์เจด้าก็รักหมดใจแล้วล่ะ”“เหรอ? มิน่ายังไม่มี หาพ่อ
Special 3 นานะนั่งมองนาฬิกาเป็นรอบที่ร้อยของวัน วันนี้เหนือจะกลับมาจากการเดินทางไปดูงานที่เยอรมัน เขาไปอยู่ต่างประเทศเกือบสองเดือน อาจเป็นครั้งแรกตั้งแต่เรียนจบที่เขากับเธออยู่ไกลกัน ถึงจะไม่ได้เจอกันหลายเดือน แต่กิจวัตรประจำวันของทั้งสองก็คือการวิดิโอคอลหากัน ไถ่ถามสารทุกสุกดิบสิ่งที่พบเจอในแต่วัน แม้ว่ากายจะห่างกันแต่นานะรู้สึกคล้ายกับว่าเหนือยังอยู่ใกล้ๆเธอตลอดเวลา“โอ้ย ตื่นเต้นอะไรนักหนาแค่หลัวกลับมาในรอบสองเดือน ลำไย” ออมบุญเอ่ยแซวด้วยความหมั่นไส้ในความตื่นเต้นของเพื่อนสาว ทำยังกะเด็กมัธยมกำลังจีบกันไปได้ นี่ก็คบกันมาจนจะสองปีแล้ว“ก็แหม นานะไม่เคยอยู่ห่างจากเหนือเลยนะคะ” คิดถึงอยากกอด อยากได้กลิ่นกายที่เจือน้ำหอมผู้ชายจางๆของเขา เธอคิดถึงทุกอย่างในตัวของเขา“โอ้ย เจได รำคาญคนอินเลิฟว่ะ” เพื่อนหนุ่มหัวใจสาวหันไปหาเพื่อนสาวอีกคนที่กำลังตรวจต้นฉบับนวนิยายของนักเขียนในสังกัด“ไม่มีเหมือนเขาก็เลยอิจฉาว่างั้น ปล่อยให้มันไปเพ้อไปเหอะ ฟังมาตั้งแต่วันที่เหนือขึ้นเครื่องวันแรกจนวันนี้ยังไม่ชินเหรอออมม่า” เจด้ายิ้มขำ“ใครว่าไม่มีมิทราบ มีคนคุยแล้วนะ” ออมบุญจีบปากจีบคอพูดพร้อมกับเชิดหน้าข
Special 2 ฉันกับเหนือกำลังจะจบปีสี่พร้อมๆกัน ช่วงนี้เขามักจะไปทำโปรเจ็กจบที่แลบกับเพื่อนสนิทของเขานั่นก็คือภาคิน เพื่อนรักที่ชอบบ่นว่ารำคาญแฟนของฉันแต่ก็เลิกคบกันไม่ได้เสียที เหนือสวมเสื้อชอปเดินเข้ามาในห้องที่เราอยู่กันมาเกือบปีกว่า จะว่าไปฉันกับเขาก็คบกันมาเท่าๆเวลาที่อยู่คอนโดหน้ามหา’ลัย ใครเลยจะคิดว่าคนอย่างเหนือจะคบใครได้นานเป็นปีๆ จากวันไนต์เลื่อนเป็นเฟรนด์วิธจึงคบหากันเป็นแฟน ไม่มีวันไหนที่ฉันจะไม่รักเขา ยิ่งรักมากขึ้นทุกวันด้วยซ้ำ“เหนื่อยจังเลยวันนี้ ขอชาร์ตพลังหน่อยครับ” ร่างสูงเดินเข้ามากอดฉันพร้อมกับเกยคางที่อกของฉันแล้วถูไปมาอย่างออดอ้อน“มัวแต่หมกมุ่นทำโปรเจ็ก โกนหนวดได้แล้วนะ” ฉันท้วงเพราะไรหนวดถูผิวกายเหนือเนินอกจนเจ็บนิดๆ“โกนให้หน่อยครับ เหนือไม่มีเวลาเลย”“ล่อลวงนานะไปทำอะไรมิดีมิร้ายในห้องน้ำหรือเปล่าเนี่ย” ฉันยิ้มขำ พออาบน้ำด้วยกันทีไรมันก็ไม่จบแค่นั้นหรอก“ไม่ได้เรียกว่าล่อลวงนะครับ เรียกว่าสมยอมเพราะนานะก็ดูจะชอบไม่ใช่เหรอ เหนือรู้นะ”“เกลียดนักคนรู้ทัน” ฉันใช้จมูกหอมที่แก้มแฟนหนุ่มแรงๆ“กินอะไรหรือยังครับ ไปกินข้างนอกนะ วันนี้เหนือเหนื่อยมาก คงไม่ทำอาหารแล้ว”
Special 1 (เหนือ นานะ) love at first sight“เอ้าชน!!” เสียงของภาคินดังกว่าใครในโต๊ะ ตอนนี้เกือบสี่ทุ่มแล้วทุกคนในงานเลี้ยงพี่ปีสี่ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหา’ลัยชื่อดังมีดีกรีสูงกันทั้งนั้น จะมากจะน้อยก็ขึ้นอยู่กับคำพูดและการทรงตัว ผมดื่มเป็นแก้วที่เท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่ตอนนี้อุณภูมิร่างกายเริ่มสูงขึ้นเกิดความต้องการเรื่องอย่างว่าขึ้นมา อาการมึนศีรษะก็เริ่มตามมา แสดงว่ามีใครสักคนตั้งใจใส่ยาปลุกเซ็กซ์ในเหล้าอย่างนั้นเหรอ?“เหนือ เมามากเหรอ? ไปนอนก่อนไหม ท่าจะไม่ไหวแล้วนะ นี่คีย์การ์ดพลอยจองห้องไว้นอน ขี้เกียจขับรถกลับ เหนือไปนอนเลยเดี๋ยวพลอยนอนห้องเดียวกับเพชรก็ได้” พริมพลอยเพื่อนสาวคนเดียวในกลุ่มเอียงหน้าเข้ามาพูดใกล้ๆ มือเรียวเล็กแตะลงที่ไหล่ของผมอย่างจงใจ ผมไม่ทันได้สนใจอะไรตอนนี้ขอแค่ได้ไปนอนในห้องดื่มน้ำเปล่าอึกใหญ่ๆแล้วข่มตานอนน่าจะช่วยได้ ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะไม่เคยโดนยานี้มาก่อน ถ้ายังอยู่ในงานกลัวจะลากใครสักคนเข้าห้องไปด้วย“ขอบใจนะ” ผมรับคีย์การ์ดจากพริมพลอยและรีบเดินไปขึ้นลิฟท์ทันที พอถึงชั้นแปดก็เดินไปยังห้องที่เพื่อนสาวเช่าไว้ ทว่าก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้อง รู้สึกเหมือ
Chapter 30“นานะไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น” เหนือเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ผู้ชายที่โมโหจนชกหน้าเพื่อนสนิทคนนั้นอยู่ๆก็เปลี่ยนอารมณ์จนคนในห้องตามไม่ทัน“แล้วจะให้นานะอยู่ต่อทำไมในเมื่อเหนือไม่เชื่อใจนานะ เพราะเหนือตัดสินนานะกับคินว่าต้องเป็นเหมือนในคลิปไปแล้ว” นานะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าอย่างกลั้นไม่อยู่“ใช่ มึงยังเห็นกูเป็นเพื่อนอยู่ไหม ไม่ฟังอะไรกูเลย ดีแล้วนานะเลิกคบกับมันเลย ถ้ามันจะหูเบาตามืดบอดเชื่ออะไรง่ายๆขนาดนี้” ภาคินเสริมขึ้นด้วยความโมโห เขาใช้มือเช็ดเลือดที่มุมปากในใจผิดหวังในตัวเพื่อนรักที่คบกันมาตั้งแต่อนุบาลยันมหา’ลัย“อิงฟ้าแอบถ่ายแน่ๆเลยเหนือ แล้วทำไมคินกับนานะถึงได้นัดพบกันที่โรงแรม” พริมพลอยแสร้งตีหน้าครุ่นคิดเพื่อเพิ่มเชื้อไฟหึงหวงให้เหนือ “ไม่ต้องพูดอะไรแล้วพลอย เหนือรู้ความจริงหมดแล้ว” มือหนามองคลิปในมือถือของพริมพลอยอีกครั้ง ก่อนจะขว้างโทรศัพท์ของเพื่อนสาวกระทบผนังห้องอย่างแรง“เหนือ มึงขว้างโทรศัพท์พี่กูทำไมวะ” เพชรถามอย่างไม่พอใจ เขานิ่งเงียบมานาน เมื่อเห็นเพื่อนกำลังทำลายของสำคัญของพี่สาวก็นึกโมโหแทน“เพื่อให้คลิปนี้ไม่ถูกส่งต่อ” เหนือตอบสั้นๆแล้ว
Chapter 29“คุณนานะคะ มีคนฝากไว้ให้ค่ะ” นานะที่กำลังจะผ่านนิติของคอนโดก็หยุดชะงักและหันไปรับของซึ่งเป็นซองจดหมายสีขาว“ใครฝากให้คะ” หญิงสาวเอ่ยถามแต่พอเปิดซองด้านในกับเป็นคีย์การ์ดของโรงแรมวินซ์และเป็นห้องเดิมชั้นแปดที่เหนือกับเธอเจอกันครั้งแรก‘อะไรเนี่ย จะพาไปย้อนความหลังอีกแล้วเหรอ?’ นานะอมยิ้มในความโรแมนติกของแฟนหนุ่ม“มีผู้ชายเอามาฝากไว้ให้ค่ะ อรก็ไม่ได้ถามชื่อซะด้วย” นิติสาวบอก“โอเคค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” นานะเดินเข้าไปในห้องแล้วเก็บตำราเรียนเพราะเพิ่งจะเลิกคลาส วันนี้เหนือเรียนยังไม่เสร็จเขาบอกให้รอที่ห้องเดี๋ยวจะมารับไปกินข้าว นี่สงสัยจะพาไปนอนโรงแรมจึงฝากคีย์การ์ดไว้ให้ พออาบน้ำเปลี่ยนชุดเสร็จนานะจึงขับรถออกไปที่โรงแรมวินซ์เพื่อรอเหนือที่นั่น ทว่ารออยู่นานสองนานเขาก็ยังไม่มา จนกระทั่งมีเสียงกดกริ่งหน้าห้องหญิงสาวจึงวิ่งไปเปิดอย่างดีใจ“เหนือ” แต่คนที่อยู่หน้าห้องไม่ใช่เขากลับเป็น..“ภาคิน”“อ้าว นานะ เหนือล่ะ” แทนที่นานะจะเป็นฝ่ายถามกลับเป็นภาคินถามด้วยความงุนงง สายตาคู่คมมองเข้าไปภายในห้องพักเหมือนสงสัยอะไรบางอย่าง“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เหนือนัดนานะมาที่นี่ แต่ก็ยังไม่มา เพิ่งเลิก
Chapter 28“อะไรนะ!! โดนไล่ออกจากบ้าน” พอได้ที่พักเรียบร้อยนานะจึงบอกเพื่อนสนิทเรื่องที่โดนแม่สั่งห้ามคบกับเหนือจนถึงกับต้องระเห็จออกจากบ้านเพราะต่อต้านคำบัญชาของผู้เป็นแม่ เพื่อนทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกันอย่างไม่อยากจะเชื่อ ว่านานะจะกล้าออกมาใช้ชีวิตตามลำพังจริงๆ ถึงแม้คนที่บ้านจะไม่ค่อยใส่ใจลูกสาวคนเล็ก แต่ก็ไม่ถึงกับปล่อยปละละเลยตัดหางปล่อยวัดแบบนี้ นานะเป็นลูกสาวของไฮโซม่ายสาวคนดังอย่างไฮโซหนึ่งฤทัยแถมยังเป็นน้องสาวของยูทูปเบอร์คนดังอย่างคุณน้ำใสด้วย การที่กล้าตัดสายเลือดแท้ๆออกจากอก มันค่อนข้างจะเลือดเย็นไปสักหน่อย“ได้ที่พักหน้ามอ ห้องใหญ่มากถูกด้วยนะคะ เจ็ดพันเอง” หญิงสาวกล่าวอย่างภูมิใจที่ได้ห้องราคาไม่แพงแต่พื้นที่อุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครันแถมอยู่ใกล้มหา’ลัยเพียงเพียงแค่เดินข้ามถนนเท่านั้น “มีสระว่ายน้ำ ฟิทเนตแล้วก็ในห้องมีอ่างอาบน้ำด้วย”“ทำไมต้องดีใจที่มีอ่างอาบน้ำ แกไปทำอะไรในนั้นมิทราบคะ อย่าบอกนะว่าไปกินของแซ่บในอ่าง” ออมบุญเอ่ยแซว“ทำอะไรล่ะคะ นานะชอบแช่น้ำอุ่นไง” พูดแล้วก็หน้าแดง เพราะแอบต่อเองในใจว่า‘ชอบแช่น้ำอุ่นกับแฟนค่ะ’“คอนโดหน้ามอที่ว่าใช่ชื่อ เดอะเกรทเพลซไหม?”
Chapter 27“เรื่องทั้งหมดก็เป็นอย่างที่เหนือเล่า พี่นิ้วนางช่วยเหนือด้วยนะครับ” นิ้วนางมองแฟนของน้องชายคนเล็กแล้วรู้สึกสงสารจับใจ ยิ่งได้ฟังเรื่องที่โดนแม่กับพี่สาวไล่ออกจากบ้านเพียงเพราะนานะคบหากับเหนือซึ่งเป็นน้องชายของคนที่ไม่ชอบหน้าอย่างนิ้วนาง หญิงสาวจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธไม่ช่วยเหลือนานะ ในเมื่อบ้านนั้นไม่ต้องการนิ้วนางก็จะดูแลและคิดว่านานะเป็นน้องอีกคนของตัวเอง“นานะอยากทำงานพิเศษใช่ไหมคะ พอดีพี่มีบริษัทสำนักพิมพ์ ช่วงนี้นานะก็ไปทำตอนที่ว่าง ตำแหน่งเจ้าหน้าที่พิสูจน์อักษร พอขึ้นปีสี่นานะก็เก็บชั่วโมงฝึกงานไปด้วยแล้วพี่จะให้เงินเดือนเหมือนเป็นพนักงานคนหนึ่ง ค่าเทอมอีกสองเทอมพี่จะให้เบิกไปจ่ายก่อน ไม่ต้องกังวลอะไรนะ อ้อ..สมมติว่าอนาคตเราอาจจะไม่ได้เป็นอะไรกับเหนือ พี่ยังถือว่านานะเป็นน้องสาวพี่ ไว้ได้ทำงานมั่นคงค่อยทยอยใช้หนี้พี่ก็ได้ ตกลงไหมคะ” นิ้วนางได้ข้อมูลจากเหนือมาบางส่วนถึงเรื่องที่แฟนของเขาไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากน้องชายของเธอโดยไม่ให้นานะทำอะไร หญิงสาวอยากทำงานและบอกว่าหากวันใดต้องเลิกกับเหนือก็อยากมีรายได้เป็นเงินเก็บสะสมของตัวเองจากการทำงานพิเศษ“ขอบคุณพี่นิ้ว