หมับ! ระหว่างที่เดินกลับคณะ ฉันก็ถูกใครสักคนคว้าแขนแล้วพาฉันเข้าหลืบมุมของตึก ตึก! แผ่นหลังกระทบกับกำแพงแกร่ง คะแนนที่ลืมส่งงานอาจารย์ได้แยกตัวออกไปเมื่อกี้“..พะ พี่ชิริว?” อึ้งมากนะ ที่คนที่ลากฉันเข้าหลืบของตึกเป็นพี่ชิริวที่แทบจะไม่เคยได้คุยอะไรกันนอกจากทักทายอย่างเป็นทางการแค่ครั้งเดียว“คิดดีแล้ว?”“ค๊ะ? พี่หมายถึงเรื่องอะไร?”“…..” แต่พี่เขาก็ไม่ตอบ ท่ายืนที่ท้าวเอวมองฉันทำให้ฉันนึกออกก็แค่เรื่องที่คุยกับแนน“..นี่พี่ได้ยินด้วยเหรอ?”“อยู่เฉยๆ”“ถ้าพี่ได้ยินที่เวลคุยกับแนนแล้ว พี่ก็น่าจะรู้ว่าเพื่อนพี่เป็นคนยังไงนะคะ”“ก็เพราะรู้ ถึงเตือน”“…..”“อย่าหาเรื่อง อยู่เฉยๆ นี่ไม่ใช่ปัญหาของเธอ”“ไม่ใช่ได้ไงละคะ ก็เพื่อนพี่กำลังจะถอนหมั้นเพราะเวลนะ”“…..”“นี่แหละปัญหาของเวลเลย”“ถ้าเธอไม่หยุด ฉันจะบอกไอ้เรียว”“เดี๋ยวนะคะ ทำไมพวกพี่ต้องเข้าข้างคุณเรียวตลอดเลยอะ พวกพี่ไม่รู้หรอคะ ว่าเวลรู้สึกยังไงอะ? ถ้าพี่เป็นคนที่ทำให้ใครสักคนต้องถอนหมั้นเพราะตัวเอง พี่กินอิ่มนอนหลับได้ด้วยเหรอ”“…..”“เวลทำแบบนั้นไม่ได้นะคะ” ความตั้งมั่นเดียวที่เวลมีชัดเจนที่สุดในชีวิต คงไม่พ้นสิ่งที่คะแนนมองเห็น
เอาละ ถึงเวลากลับบ้านแล้วสินะ.. เวลยืนมองนาฬิกาที่ข้อมือรู้สึกวันนี้ตื่นเต้นกว่าทุกที ก็ไม่รู้จะตื่นเต้นทำไมนะ ครั้นตอนที่ขอพ่อกับแม่เที่ยวยังไม่กลัวขนาดนี้เลย.. ร่างบางเดินไปที่ลานจอดรถ ยังไม่ทันได้ถึงรถคันที่คุ้นชิน ร่างสูงๆกับสีผมหมอกควันบุหรี่ก็ทำให้รู้ว่าเจ้าของรถได้มาถึงก่อนแล้ว คุณเรียวสูบบุหรี่จัดจัง.. ควันโขมงยังกับอยู่บนเทือกเขาดงหมอกทำนองนั้นเลย.. มีอะไรหรือเปล่า แต่เพราะคิดอยู่อย่างนั้น จังหวะที่เรียวหันมาก็ทำเวลสะดุ้งไปนิดก่อนจะรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปหา แต่อีกฝ่ายกลับใช้สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “..เอ่อ มาถึงนานหรือยังคะ?”“สักพัก” “มีอะไรหรือเปล่า?”“ใช้ชีวิตยังไง กับกระโปรงยาวเท่าฝ่ามือ” คุณเรียวไม่พูดเปล่านะ! อยู่ๆก็คาบบุหรี่คาไว้ที่ปาก เดินตรงเข้ามาหาฉันก่อนจะนั่งยองๆตรงหน้า! หน้าพอดิบพอดีกับจิ๊มิ๊เลยค่ะ! ร่างบางถอยครูดด้วยความตกใจ แต่ก็ถูกจับข้อมือแล้วดึงกลับไปยืนที่เดิม“คุณลุกดีกว่านะ แบบนี้มันดู…”“ทำไม่ได้หรอก”“…..”“สิ่งที่เธอคิดอยู่ ขาเธอไม่ได้พาดไหล่ฉัน”“คุณเรียว!”“ลงลิ้นไม่ได้” ดูเขาพูดเข้า! พูดทั้งที่ยังคาบบุหรี่อยู่ที่ปาก ฝ่ามือหนาๆยกทาบความยาวข
หรือว่าเวลคนนี้จะไม่มีความอดทนเหลืออยู่อีกแล้วนะ..เวลเริ่มรู้สึกอึดอัด รำคาน และไม่สบายตัวมากเมื่อมีคนถึงสี่คน กำลังรุมฉันอยู่ คนนึงแต่งหน้า สองคนทำผม ส่วนอีกคนเอาแต่มองฉันกับชุดสลับกันไปมา มองเวลา แถมยังเริ่มเร่งความเร็วเมื่อเข็มยาวใกล้ถึงเลขสิบสอง“เสร็จ! สวยมากค่ะ!”“ขอดูหน่อยได้ไหมคะ” มันจะสวยสักแค่ไหนกัน ไม่เชื่อหรอกนะว่าจะเปลี่ยนฉันให้กลายเป็นหงส์อย่างที่คุณเรียวตั้งใจ แค่ของแบรนด์เนม.. มันจะเปลี่ยนคนเราได้ มาก ขะ ขนาด ไหน… กะ กันเมื่อหันมองตัวเองกับกระจกตรงหน้า ก็ถึงกับต้องตะลึงไปเลยค่ะ หนึ่งชั่วโมงเปลี่ยนเวลจากหลังมือเป็นหน้ามือไปเลย จากที่มั่นหน้ามั่นใจว่าตัวเองสวยยันรูขุมขน ตอนนี้ถึงกับต้องเปลี่ยนความคิด.. เพราะฉันในสภาพนี้…“มะ แม่เจ้า!”“มันเลิศมากค่ะคุณลูกค้าาาาา” ใบหน้าเรียบเนียนไร้เม็ดสิวและรูขุมขน ริมฝีปากกระจับได้ทรงสวยอิ่มเอิบสีชมพูแดงราวกับลูกอมฮาร์ทบีท แก้มอมชมพูสวย ดวงตาคมเฉี่ยวและที่สำคัญ… ผมยาวตรงลอนปลายพอมีวอลลุ่ม ทำให้สาวน้อยดูโตขึ้นจนผิดวิสัย“นะ นี่เวล จริงๆ เหรอคะเนี่ย”“ก็ใช่นะสิคะ”“..คุณเรียวจะชอบไหม ..เขาจะชอบเวลในตอนนี้ใช่ไหมคะ สวยมากอะ(*0*)”“ต้องชอ
มันน่าโมโห สวยขนาดนี้แล้วยังจะ… ปากแข็งอีกเวลยืนมองตัวเองหน้ากระจกเงาของห้าง พลันหยิบบัตรที่เรียวเคยให้เธอไว้ เธอแทบจะไม่เคยได้ใช้มัน… “..เดี๋ยวแม่จะใช้ให้หมดเลย” ถึงจะเต็มไปด้วยอารมณ์ แต่สุดท้ายก็เก็บบัตรใส่กระเป๋าสตางค์เหมือนเดิมก่อนจะสรุปได้ว่า เธอควรจะ.. เดินกลับไปหาเรียว สภาพของเธอตอนนี้ไม่เหมาะเลยที่จะวิ่งไปขึ้นแท็กซี่แล้วรีบกลับบ้าน เวลไม่กล้าคิดแล้วว่าชีวิตคนเราจะเหมือนกับในละคร แผ่นหลังสวยๆของฉัน.. ฉันกลัวว่ามันจะ ทำให้ทุกอย่างยุ่งเหยิงวุ่นวายไปมากกว่าเดิมถึงจะคอตกแต่ก็ยอมเดินกลับไปยังทางเดิมที่ได้เดินมา แต่ก็ไม่เห็นคุณเรียวซะอย่างนั้น ไม่อยู่ในร้าน ไม่อยู่แถวนี้ด้วย..“หายไปไหนของเขานะ” เวลหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อโทรหาร่างสูง แต่ก็รู้สึกว่าเหมือนจะได้ยินเสียงอยู่ใกล้ๆ และเหมือนเสียงจะ.. อยู่ด้านหลังของฉันร่างบางหันหมุน ปะทะกับร่างสูงที่กำลังกดวางสายจากมือถือ“ไม่เก่งให้จบ?”“..สภาพนี้เก่งไม่ไหวหรอกค่ะ เวลออกจากห้างไปนะ เดี๋ยวเวลก็โดนฉุด”“ขนาดนั้น?”“ค่ะ.. วันนี้เวลสวย ถ้าคุณจะมองว่าหลงตัวเองก็ไม่ว่าหรอกนะคะ เวลไม่ใช่พวก ปากอย่างใจอย่าง”“เธอแคลงใจอะไรฉันหรือเปล่า รู้สึกจะ
คำสวดภาวนาของฉันไม่เคยสำฤิทธิ์ผล ฉันขอให้พี่คาร์เตอร์ไม่มา แต่พี่เขามาถึงไวมากกก ขอให้พี่เขาไม่มานั่งข้างฉัน.. ตอนนี้พี่เขาเพิ่งหย่อนตูดลงเก้าอี้ข้างๆเวลเลยค่ะ แม้จะมีเพียงรอยยิ้มบางๆที่ยิ้มให้กันแค่ครั้งเดียว รอยยิ้มที่เหมือนเทพบุตรกำลังจะให้พร… แต่พอเขินแล้วก็ต้องหันหนีมาอีกข้าง“….” มัจจุราชกำลังรอรับดวงวิญญาณเวลแน่ๆ สายตาพ่อแรงมากค่ะ! ฉันเหมือนกำลังจะได้ไปทัวร์นรกในอีกสองวิข้างหน้า ถ้าฉันไม่ขยับหนีซะเดี๋ยวนี้ทั้งๆที่พี่คาร์เตอร์ยังไม่ได้ทำอะไรไม่มีไม่งามสักนิด แม้แต่เส้นขน ก็ไม่ได้สัมผัสกันสักกะนิดเดียววว“ไงเรา”“เอ่ออ คะ ค๊ะ!”“เป็นไงบ้างเราอะ” ไม่อยากจะสบตาเลยสักนิด! แค่เสียงก็อ่อนระทวยยวบยาบแล้วค่ะ! ตอนแรกก็ไม่ได้เป็นขนาดนี้หรอกนะ แต่พอวันนั้นที่รถอะ ความรู้สึกมันก็.. กะหยึ๊กกะหยึ๊ยยอย่างบอกไม่ถูก -////-“ก็.. สบายดีค่ะ แล้วพี่ละ”“ไม่ดีเท่าไหร่”“..ทำไมละคะ?” แต่นอกจากไม่ตอบ ท่าทีที่ดูเหมือนกังวลอะไรสักอย่าง พักใหญ่ๆก็ยอมหันหน้ามาหาเวล“เป็นห่วงฉันหรือไง?” ใช่ ใช่เลย เป็นห่วงค่ะ เป็นห่วงมากด้วย แต่.. เวลแสดงอาการไม่ได้ เพราะคนข้างๆนี่แทบจะแผ่รังสีอำมหิตใส่กันแล้วค่ะ!“…..”“
ร่างบางงัวเงียราวกับแมวน้อย เวลซุกซนไปมาในวงแขนแกร่งและหนาของเรียว“จะพาเวลไปไหน~”“กลับ”“แต่พี่ชิริว พี่อัลฟ่าและพี่คาร์เตอร์~” พลันนับนิ้วร่วมกับทำสมาธิ “ ยังดื่มกันอยู่เลยนิคะ~”“สภาพเธอไปต่อไม่ไหว”“ยังไหวค่ะ!” กำปั้นน้อยทุบที่อกของตัวเอง “ใจเกินร้อยมั่กมั่กด้วยยยยย~” สายตาคมหรี่มองใบหน้านวล น่าเอ็นดูเกินไปหน่อยไหม เด็กคนนี้ เนื้อตัวนุ่มนิ่มกลิ่นหอมบางเบา“พี่คะ~ เราต่อกันอีกสักหน่อยไหม~”“…..”“เรียกฉันพี่ อยากต่ออะไรดีละ?”“อะไรดีน๊าาา~ ชนแก้ววววว~~” ร่างบางที่ถูกโอบช้อนยกมือราวท่าซุปเปอร์แมนกึ่งท่าไชโยตามงานสังสรรค์ สร้างรอยยิ้มเพียงบางเบาให้กับคนอุ้มที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนี้“ชนแก้ว ชนแก้ว ชนแก้ววว~” ร่างน้อยที่ดิ้นไปมา แม้มีแรงเพียงนิดแต่ก็พอจะทำให้ร่างสูงยืนไม่ตรงไปบ้าง ยวงแก้มอมชมพู สะกดสายตาอีกฝ่ายได้ดี แม้ทำแค่ยืนมองเวลดิ้นดุ๊กดิ๊กไปมาราวกับสนุกสุขสรรค์ สายตาคมก็ยังเต็มไปด้วยความคิดมากมาย “คุณเรียววว~” “..อืม”“..อย่าถอนหมั้นเลยนะคะ~ เวลน่ารักเกินไปเวลรู้ตัวค่ะ~ เวลจะไม่~ ทำตัวน่ารักอีก~ นะคะ~”“คนบ้าอะไรชมตัวเองน่ารัก==^”“แล้วมันน่ารักไหมละคะ~ มันน่ารัก สำหรับคุณหรือเปล่
“กลับ”“อะไรคะ~ …ไม่เอาอะ~” ชิริวที่เห็นสภาพของเวลก็ได้แต่พยักหน้าบอกให้เรียวพาเธอกลับไปซะเดี๋ยวนี้ ถึงจะไม่ได้สร้างความน่ารำคานอะไรก็ตาม แต่การมีผู้หญิงยืนหัวเราะคิกคักและไม่ค่อยระมัดระวังตัว ..มันเป็นอาหารตาของพวกเสือพวกตะเข้แถวนี้“พากลับไปให้ไวเลยมึง กูจะขึ้นไปดูไอ้เตอร์เหมือนกัน”“..มันหนักเลยเหรอวะ?”“เออดิ ไม่รู้เป็นไงบ้าง”“พี่เตอร์เป็นอะไรเหรอคะ~ เมื่อกี้ก็ยังเห็น.. ดีๆอยู่เลยนี่นา~”“ไม่ใช่เรื่องของเธอ” เรียวกำชับก่อนจะดึงแขนสวยอย่างไม่ออกแรง แต่คนตัวเล็กกลับดื้อดึงจนอีกฝ่ายยอมปล่อยแล้วหันมองท่าทางของเธอ“ไม่ใช่ได้ไงอะ พี่คาร์เตอร์ก็เพื่อนคุณนะ”“ฉันบอกว่าไม่ใช่เรื่องของเธอ ไม่ได้บอกว่าไม่ใช่เรื่องของพวกฉัน”“…..”“อีกอย่างนะ ถ้ามัวจะเอาเวลาไปห่วงมันละก็ ห่วงตัวเองก่อนจะดีกว่าว่าคืนนี้จะโดนอะไร ถ้าเธอยังไม่หยุดดื้อกับฉันหลังจากนี้”เหมือนเวลาสนุกของฉันจะหมดลงเพียงเท่านี้ค่ะทุกคน ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมเดินตามคุณเรียวเขาไปแต่โดยดี เวลเสยผมด้วยความรู้สึกที่ค่อนข้างหงุดหงิด แต่เธอเองก็ไม่ได้เมาจนงี่เง่าเอาแต่ใจ ก็แค่กล้าที่จะพูดทุกอย่างออกไปในตอนนี้.. “หมดเวลาสนุกแล้ว” ตาคมมอ
เป็นประโยคที่ไม่ได้รับคำตอบ เวลเองก็กำลังสุขสมกับสัมผัสเพียงปลายนิ้วของเรียว ร่างกายกำยำมีไออุ่นอยู่มากโข มากพอที่จะส่งความร้อนเร่า หรืออบอุ่นราวกับถูกโอบกอดให้ร่างบางตามความปราถนาจากภายในครั้นมือน้อยดึงกางเกงของอีกฝ่ายลงมากองที่พื้น เรียวที่ยืนนิ่งมองการกระทำของเด็กสาวในสายตาของเขา ก็พลันลูบหัวของเธออีกครั้ง ก่อนจะจับเอ็นหนาที่แข็งผงาดตีเบาๆที่ริมฝีปากจนลิปสติกเริ่มเลอะเปื้อนที่แก้มสวยปั่ก ปั่ก.. การตอบสนองน่าพอใจอย่างยิ่ง เมื่อเวลเลือกที่จะแลบลิ้นออกมา เลียช่วงโคนเนื้อ พร้อมกับสบมองใบหน้าเจ้าของเอ็นตรงหน้าจากมุมที่ต่ำกว่า ความสว่างจ้าของแสงไฟในห้องสาดส่องใบหน้านวล เห็นความฉ่ำวาวของเนื้อผิวสาว มันส่องแสงสว่างราวกับกำลังสะท้อนดวงไฟที่ฝ้าเพดาน แก้มยวงอมชมพู ใบหูอมชมพูไม่ต่าง“เปิดไฟแบบนี้ ก็เห็นหน้าเธอชัดดี” มือหนาสอดขยุ่มปลายเส้นผมสลวย ก้มมองพลันเลียริมฝีปากของตนอย่างไม่ละสายตาจากคนที่อยู่ตำแหน่งต่ำกว่าเวลไม่คิดว่าความร้อนเร่าจากเครื่องดื่มที่กระดกดื่มไป มันจะร้อนรุ่มได้ขนาดนี้ ทั้งที่ชื่อของมันก็คือชื่อที่ฉันดื่มอยู่ประจำและไม่คิดว่ามันจะทำอะไรฉันได้เพียงแค่สามแก้ว คงเป็นเพราะ เกร
มาถึงตอนนี้แล้ว ทุกคนคิดว่าที่สุดของชีวิตคืออะไรเหรอคะ.. ครอบครัว เงินทอง ความรัก หรือความสุข อะไรคือดัชนีวัด ว่าชีวิตคนเราจะสมบูรณ์แบบและอยู่ในจุดที่เรียกได้ว่า นี่แลหะคือที่สุดของชีวิต เวลเชื่อว่าไม่มีใครตอบได้ เพราะทุกสิ่งที่กล่าวมา ล้วนเป็นหนึ่งในองค์ประกอบของชีวิตจริงๆเวลไม่อยากพูดไปถึงเรื่องของบุญบาป เวลมีความเชื่อแค่ว่า ถ้าเราปลูกส้ม ผลลัพท์ ย่อมเป็นส้ม ถ้าเราปลูกส้มโอ ผลลัพท์ ก็คือส้มโอ มันไม่มีทางกลายเป็นส้มจี๊ด หรือส้มเขียวหวาน ทุกอย่างในชีวิตล้วนขึ้นอยู่กับการกระทำของตัวเองทั้งนั้น ทำสิ่งใดย่อมได้สิ่งนั้นหลายคนชอบบอกว่า เพราะเธอมีบุญ ชีวิตเธอจึงสุขสบาย.. เวลแค่รู้สึกว่ามันไม่ใช่ทั้งหมด ถ้าเรามัวแต่รอพึ่งบุญเก่า รอช่วงจังหวะที่บุญจะส่งผลตอนนี้.. แล้วอะไรคือคำตอบละคะ ว่าบุญของเราจะส่งผลกับเราตอนไหน? ถูกไหม ถ้าเราอยากมีความสุข เราต้องเปลี่ยนที่ตัวเอง เราต้องเริ่มที่ตัวเอง เพราะถ้าคุณไม่มีความสุขให้ตัวเอง ใครจะหยิบยื่นความสุขให้คุณ.. “ทำอะไร?” เสียงหนาเอ่ยทักจนร่างบางสะดุ้ง สมุดไดอารี่ถูกปิดเมื่อสิ่งที่อยากระบายได้ยุติลง“เขียนไดอารี่ค่ะ พอดีแนนอยากได้มุมมองชีวิตหลายๆอย่าง ก
ชีวิตก็ผ่านไปอย่างราบเรียบ ไม่อยากจะเชื่อว่าการประกาศปาวกลางโรงอาหาร ว่าฉันเป็นผู้หญิงของคุณเรียว มันจะทำให้ทุกคนมีรอยยิ้มให้ฉันมากกว่าเดิม ถึงแม้บางกลุ่มจะยังดูหมั่นไส้เวลก็ตาม.. ก็จะทำความเข้าใจนะคะ เขาคงรักของเขามาเป็นปีๆ อยู่ๆเวลโผล่มาแบบนี้ จะถูกเกลียดก็ไม่แปลกละเนอะ“ว่าจะถามตั้งนานแล้วแต่ก็ลืมทุกทีเลย” เวลเอ่ยถามเรียวที่นั่งพิงต้นไม้ต้นโต เขากลับมาให้ความสนใจกับเธอหลังจากนั่งงีบหลับไปนาน“แบบนี้.. เวลยังเป็นสินค้าของคุณอยู่ไหมคะ?”“สินค้าอะไร”“ก็ตอนนั้น ทุกคนยัดเยียดความเป็นสินค้าให้เวลนี่น่า ยังไม่เคลียร์เลยนะเนี่ย ไหนจะพวกของ18+ในห้องนั่น.. มีไว้ทำบ้าอะไรเป็นภูเขาเหล่ากอ” ทุกคนจำได้ใช่ไหม ฉากแรกที่เราเจอกัน คุณเรียวบอกให้ฉันเดินเข้าบ้านและตรงมายังห้องซ้ายมือ ที่มีพี่พริม พี่นิ้งและทุกๆคน แถมยังต้องเลือกอุปกรณ์หนึ่งชิ้นที่ทำให้คุณเรียวพอใจ แม้หลายเรื่องจะคลี่คลายแล้ว ว่าทุกอย่างอยู่ในการช่วยเหลือและอุปถัมภ์ของคุณแม่คุณเรียว ส่วนไอ้คำว่า สินค้า ก็เป็นคำ และสถานะที่ทุกคนต่างคิดกันขึ้นมาเอง เหมือนการถูกช่วยเหลือจะอยู่ในใต้อาณัติของคุณเรียวเมื่อคุณแม่คุณเรียวเสีย คำว่า สินค้า ใน
ดอกกุหลาบถูกจัดปลูกลงดินเรียงรายอยู่เต็มไปหมด ราวกับสวนกุหลาบขนาดย่อม กุหลาบสีแดงคือดอกไม้ที่แม่คุณเรียวชอบ หากท่านยังอยู่ตรงนี้ละก็.. น่าจะมีความสุขน่าดู ใช่ไหมคะ…เวลเอ่ยถามในใจ แม้ไม่เห็นความผิดปกติหรือมีเหตุการณ์ที่เหนือธรรมชาติเกิดขึ้นก็ตาม เวลแค่รู้สึกว่าคุณแม่คุณเรียวน่าจะรู้สึกแบบนั้น..พื้นที่ที่เคยถูกปล่อยให้รกร้าง ตอนนี้กลับมาเริ่มมีชีวิตชีวา มีสีสัน แม้แต่ใบหน้าของคุณเรียวเองก็.. ดูดีขึ้นเยอะมากๆ ฉันเลือกที่จะเดินไปหาคุณเรียว ใช้มือประคองใบหน้าของเขาเอาไว้ และสายตาที่แค่นถามการกระทำของฉันถึงตอนนั้นฉันก็เป็นฝ่ายจูบริมฝีปากของเขาไปซะแล้ว“ตรงนี้เลยเหรอ?”“แค่จูบเอง^^”“..เธอนี่มัน น่ารักเกินไปจริงๆ”สายลมอ่อนๆลอยพัดปะทะตัว คุณเรียวก้มลงจูบฉันอีกครั้งและอีกครั้ง แบบไม่ได้แคร์สายตาของใครต่อใครที่อยู่ตรงนี้..“เกรงใจพวกกูหน่อย”“อิจฉาก็หาเมียดิ”“มันมีแต่มันแค่ไม่ยอมรับ” พี่คาร์เตอร์ตอบพี่เรียวลอยๆ ก่อนจะได้กระถางต้นไม้ลอยเข้าไปปะทะด้วยฝีมือของพี่ชิริว“หลายรอบแล้วมึงอะ”“ดีกว่าเพื่อนเวลเนี่ยก็หาไม่ได้เเล้วนะ” ฉันเองที่พอจะรู้เรื่องคร่าวๆของพี่ชิริวกับคะแนนขอเสริมทัพบ้าง กลายเ
ถอนหายใจไปหนึ่งกรุบค่ะ วันรุ่งขึ้นเวลยังไหว เวลยังไม่ตายค่ะทุกคน ดูเหมือนจะเวอร์ถ้าพูดออกไป.. เพราะงั้นเลยไม่อยากพูด หรือจริงๆแล้วที่เวลเป็นฝ่ายตื่นก่อนคุณเรียวแบบนี้ อาจจะเป็นเพราะ เวลเจ็บเนื้อปวดตัวจนนอนนิ่งๆไม่ได้..ร่างบางค่อยๆสวมเสื้อผ้าทั้งที่ร่างสูงยังนอนหลับสนิทไม่มีตื่น เวลคิดจะทำในสิ่งที่พูดกับน้าพีเอาไว้ และนี่ก็คิดว่าน่าจะถึงเวลาแล้วฉันเดินลงมาจากชั้นสอง เสียงหยุบหยิบทำให้รู้ว่าน้าพีน่าจะกำลังจัดเตรียมในสิ่งที่ฉันได้ร้องขอเอาไว้ แล้วก็จริงดั่งคิด ถุงเครื่องมือทำความสะอาดสวนหญ้า ถูกวางไว้กลางบ้าน ทั้งดิน ทั้งต้นไม้“อ้าว ทำไมหนูเวลตื่นเร็วจังคะ”“น่าจะเพราะปวดตัวจนนอนไม่ได้ค่ะ”“แล้วลงมาแบบนี้คุณเรียวรู้หรือเปล่าคะเนี่ย”“รายนั้นยังหลับอยู่เลยค่ะ” ฉันรีบเดินไปดูของที่น้าพีเตรียมเอาไว้ พร้อมกับ…“กูบอกแล้วว่ามันไม่ตื่น”“..พี่เตอร์ ..ทุกคน?” พี่เตอร์ พี่ชิริว พี่อัลฟ่า ทุกคนเดินเข้ามาในตัวบ้าน ก่อนจะทักทายฉันในแบบฉบับของแต่ละคน แน่นอนว่าพี่เตอร์ต้องเป็นคนเดียวที่ยิ้มให้ พี่ชิริวพยักหน้านิ่งๆ ส่วนพี่อัลฟ่าแค่ชายตามองฉันเท่านั้น แอ่กกก.. น่ากลัววววว>“สามพัน ให้ไว” พี่ชิริวห
ครั้นพอขึ้นถึงห้องนอน เวลกลับเป็นคนที่ทำทุกอย่างเองโดยไม่รั้งรอเวลา มือบางปิดประตูก่อนจะกดล็อคกลอน ก้มลงเพื่อถอดรองเท้าให้กับร่างสูง“ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้”“ให้เวลทำเถอะนะ”“….”“คุณดูแลเวลมาเยอะเเล้ว ให้เวลได้ทำเพื่อคุณบ้าง”“เวล”“นะคะ” เธอนุ่มนิ่ม ออดอ้อน สำหรับเรียวเสมอมา แม้บางครั้งการกระทำของเธอมันจะโง่เงาสำหรับเขาไปบ้าง แต่ในความโง่เง่าและในความคิดที่พยายามจะมองโลกในแง่ดี แม้ว่าตัวเองจะไม่ได้เติบโตมาในสภาวะแวดล้อมที่ดีนัก ก็ทำให้เรียวหักล้างความอ่อนต่อโลกของเธอไปบ้าง น้อยเหลือเกินที่จะเจอผู้หญิงที่พร้อมจะคิดดีกับทุกคนเสมออย่างเวลมือบางสอดประสานฝ่ามือหนา รั้งบีบให้เดินตามตนไปยังเตียงนอนไซส์คิงส์ หัวใจดวงน้อยเต้นสั่นไม่ต่างจากทุกครา และอาจจะเต้นแรงกว่าที่เคยเพราะครั้งนี้.. เธอเป็นฝ่ายเริ่มเกมส์เวลถอดเสื้อผ้าทีละชิ้นลงไปกองกับพื้น เผยผิวนวลเนียนขาวอมชมพู เปร่งประกายแม้แสงจากพระจันทร์จะฉายเข้าห้องเพียงนิด ก่อนจะคลายเข่าขึ้นเตียง ปลดกระดุมเสื้อจากตัวของเรียวทีละเม็ดด้วยใบหน้าที่แดงราวกับผลมะเขือเทศสุก“จะพยายามทำให้ถูกใจนะคะ”“รู้เหรอ ว่าฉันต้องการยังไง?”“รู้ค่ะ.. คุณชอบเห็นเวลเ
สองมือประสานจูง พากันเดินเข้าคฤหาสน์กลางป่า คฤหาสน์หลังนี้มันเคยเป็นดั่งคฤหาสน์ของแวมไพร์กินเลือด เมื่อครั้งแรกเจอกับคุณเขา ไม่คิดว่าวันนี้จะมองคฤหาสน์ที่เคยแสนน่ากลัว เป็นบ้านหลังใหญ่ที่แสนอบอุ่น “ตอนแรก เวลคิดว่าคฤหาสน์ของคุณน่ากลัว เจ้าของคฤหาสน์ก็ต้องน่ากลัวแบบแวมไพร์ดูดเลือด แต่ตอนนี้.. กลับไม่ใช่” “ฉันไม่ชอบดูดเลือด.. แต่ถนัดดูดอย่างอื่นมากกว่า” “…ทะลึ่ง!” “ทะลึ่งอะไร?” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถาม ก่อนจะหยุดเดิน และพยายามเค้นคำตอบกัน “…..” “ทะลึ่งอะไร?” “ก็.. คุณหมายถึงเรื่องแบบนั้น” “แล้วทั้งร่างกายเนี่ย.. ฉันยังไม่ได้ดูดอะไรบ้าง?” “หยุดพูดเลย! ไม่ใช่เรื่องน่าพูดสักนิด” แต่คุณเรียวแค่นยิ้มพร้อมหยักคิ้ว “..ไว้พูดเวลาอยู่กันสองคนสิ>“ ก่อนจะรัวมือตีที่แขนหนาเป็นชุด เวลเขินเสียจนหน้าแกง แต่กับเรียว เขาแค่แค่นยิ้มก่อนจะสวมกอดจากด้านหลัง เรียวคางคมๆวางเกยที่ไหล่เล็ก “ตอนนี้กลัวอยู่หรือเปล่า” “ไม่แล้วค่ะ ไม่มีอะไรน่ากลัวสักนิด” เพราะรู้สึกจริงๆถึงพูดออกไปแบบนั้น “คุณไม่ใช่แวมไพร์กินเลือด.. แต่คุณคือคนที่ เอาหัวใจของเวลไปหมด” “….” “เอาไปไม่เหลือสักห้องเลย” “งั้นแลกกัน” “…
1ปีนิดๆผ่านไป..ชีวิตที่แสนหวานแบบนี้ไม่เคยคิดจะมีมันสักนิด จนกระทั่งได้เจอกับตัวเอง.. ใครจะไปคิด ใครจะไปฝัน.. เด็กผู้หญิงที่ถูกขายในวันนั้นจะมีชีวิตที่ดีขนาดนี้..หลังจากวันเวลาผ่านไป คุณเรียวและเพื่อนๆของเขาจบการศึกษาไปก่อน ส่วนฉันก็ขึ้นมาเรียนปีสี่ ปีสุดท้ายจนแทบจะจบปีการศึกษาแล้ว ไม่คิดว่าจะคบกันได้นานขนาดนี้ พ่อกับแม่ของฉันไม่มาวอแวหลังจากได้เงินครั้งนั้นไป ส่วนพี่พริม..เธอเหมือนไม่ค่อยกล้าสู้หน้าพวกเราเท่าไหร่หลังจากเวลาผ่านไประยะนึง ส่วนพี่เมฆ คนรักเก่าที่ถูกพี่พริมจ้างวานให้มาทำร้ายฉันก็ยังคงติดอยู่ในคุก เพราะคุณเรียวกำชับว่าจะเอาความจนถึงที่สุด ถึงแม้คดีของพี่เมฆจะมีอายุความก็ตาม เรื่องนี้คุณเรียวก็รู้ดี แต่ขอให้อยู่ในคุกนานที่สุดเท่าที่จะนานตามอายุความได้ จริงๆก็แทบจะไม่ได้เจอพี่พริมหรอกนะ มีโอกาสเจอกันแค่สองครั้งเท่านั้น ความสัมพันธ์ของคุณเรียวกับพ่อพี่พริมที่เป็นเพื่อนกับคุณแม่ของคุณเรียว ก็ยังอยู่ในเกณฑ์ปกติแต่ตอนนี้อะ..บรื้นนน~ เสียงรถหรูแล่นเข้ามาที่คณะ เป็นใครไปไม่ได้นอกจากคุณเรียวของเวล“..ไม่เห็นต้องมารับถึงหน้าคณะเลย ที่ลานจอดรถก็ได้”“ซ่อนกิิ๊ก? ไม่อยากให้ใครเห
การเปิดตัวเรื่องของเราด้วยวิธีการเหมือนหาเสียงแบบนั้นเหมือนจะได้ผล หลังจากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ตกหนึ่งอาทิตย์ได้ คนที่เวลไม่คิดว่าเขาจะอยากเป็นเพื่อนหรือรู้จักเราก็เริ่มมีมากขึ้น เริ่มมีการทักทายเพราะทุกคนต่างรู้ว่าเวลอยู่ในฐานะอะไรกับคุณเรียว และที่สำคัญเลยนะ เรื่องนี้มันสอนให้รู้เลยว่า การที่เรามีตนตัวและอยู่ในสถานะที่คนอยากทำความรู้จัก จะทำอะไรมันก็ดูเหมือนดีไปซะหมด นี่ต่อให้เวลเดินเหยียบแมลงสาบตาย ทุกคนก็พร้อมที่จะโทษแมลงสาบแทนที่จะด่าคนเหยียบอย่างเวล..แต่ก็ต้องยอมรับว่าไม่ใช่ทุกคน.. ที่จะเข้ามาด้วยความสนิทใจ เมื่อมีหนทางที่จะทำให้ได้ใกล้ชิดกับคนดัง หรือคนที่ตัวเองชอบ.. ส่วนใหญ่ก็พร้อมจะเอาตัวเข้าไปอยู่บริเวณนั้นๆ จนบางที.. คนที่ถูกหมายปอง ก็ไร้ความเป็นส่วนตัวในชีวิตไปเลยทั้งที่ก่อนหน้า บางคนไม่เคยเห็นเวลอยู่ในสารระบบแท้ๆ“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“..เวลคงต้องเรียนรู้การอ่านคนแล้วละ ..ตั้งแต่พี่ประกาศไปแบบนั้น มีแต่คนเข้าหาเวล”“ก็ดีแล้วนิ”“…ไม่ดีก็ตรงที่ บางคนเข้ามาก็ไม่ได้จริงใจกับเราไงคะ”“….”“เขาเข้าหาเวลเพราะอยากจะใกล้พี่ต่างหาก”“..หวงหรือไง?”“เปล่าซะหน่อย”“….”“เปล่าจริงๆนะ”
“จริงเหรอ? แล้วแกว่าไงอะ แกคิดว่าสองแสนที่พวกเขาได้ไป มันจะทำให้พวกเขาเลิกยุ่งกับแกได้จริงๆอะ”“..ถ้าตอบแบบตรงๆก็ไม่รู้อะ แต่ก็ไม่รู้นะว่าพี่เรียวพูดอะไรไปบ้างก่อนที่จะให้เงินสองคนนั้นไป”“คุณเรียวของแกนี่ใจดีจัง.. ไม่หมือนกับ..”“กับ?”“..คนบางคน”“ถ้าหมายถึงพี่ชิริวละก็.. ดูแบดๆดีนะ^^”“แบดแค่ภาพลักษณ์ก็ว่าไปอย่าง.. นี่แบดยันนิสัย..” คะเเนนบ่นอุบอิบ แต่สุดท้ายก็ไม่ปฎิเสธว่าไม่เกี่ยวข้องกัน คะแนนหน้ายู่ยับเพียงนิด ก่อนจะเหลือบสายตามองกันอีกครั้ง“…คนใจร้ายเลยละแบบนั้น”“แต่พี่เขาก็ดูไม่สุงสิงกับผู้หญิงคนไหนนะ ใจร้ายเนี่ย.. ขนาดไหนกัน ถ้าไม่มีผู้หญิงมาเกี่ยวพัน ไม่ได้ทิ้งแกไปหาใคร ถ้าใจร้ายด้วยเหตุผลประมาณนั้น.. ก็ค่อยๆปรับตัวไหม”“…ฉันไม่ปรับตัวให้กับคนที่ไม่คิดจะรักกันหรอกนะ”“…..” ก็ไม่รู้จะพูดอะไรเลย เอาจริงๆฉันก็ไม่ค่อยรู้เรื่องของคะแนนกับพี่ชิริวหรอกค่ะ จะรู้ก็พร้อมกับทุกคน ก็คือวันที่พวกพี่เขาบุกไปช่วยพวกเราจากไอ้พี่เมฆ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ความคืบหน้าของทั้งสองคนเลย ยิ่งช่วงนี้คะแนนเองก็ดูไม่ค่อยสดใสเหมือนแต่ก่อน เวลเองก็ไม่กล้าจะเซ้าซี้ถามให้ไม่สบายใจ“ช่างเรื่องฉันเถอะ แล้ว