Hindi naakala ni Charlie na iimbitahan siya ni Faith sa kanilang bahay para kumain.Nag-iisip siya ng palusot para tumanggi pero hindi man lang hinintay ni Faith ang kanyang tugon “Nagkataon ring Sabado bukas. Walang trabaho si Doris. Pwede kang pumunta sa bahay para makakain tayo ng masarap na pagkain.”Habang nakahiga sa kama, nagsalita rin si Corwin, “Oo nga, Charlie. Kumain tayo sa bahay! Isipin mo na lang na paraan rin iyan para mas magkakilala tayo.”Halata namang hindi alam ni Corwin na nakapunta na si Charlie sa bahay nila.Nang makitang parehong nagsalita si Faith at Corwin, hindi alam ni Charlie ang gagawin.Gusto niyang tumanggi sa imbitasyong ito, pero pakiramdam niya mahirap tanggihan ang kabutihan ng isang tao.Habang nahihirapan siyang magpasya kung ano ang dapat gawin, agad na nagsalita si Doris, “Mama, hindi ako bakante bukas. Kailangan kong mag-overtime sa trabaho. Pwede bang sa ibang araw na lang?”“Ah? Kailangan mong mag-overtime bukas?” Kita ang dismaya sa b
Hanggang sa pinto lang hinatid ni Doris si Charlie. Nang makitang niyang nakaalis na si Charlie, tumalikod na siya sa pinto.Pagkapasok niya sa ward, agad na lumapit si Faith. Hinawakan niya ang kamay ni Doris saka siya nagtanong, “Doris, ano ang relasyon mo kay Charlie?”Agad na tumugon si Doris, “Magkaibigan lang kami.”“Magkaibigan lang kayo?” Hindi makapaniwala si Faith nang marinig ito, “Kung gano’n, may nararamdaman ka ba para sa kanya? Kahit ano, mayroon ba?”Natatarantang sumagot si Doris, “Huh? Ako? W…wala?!”Umiling si Faith. Hindi makapaniwala ang ekspresyon sa kanyang mukha, “Sa tingin mo ba mahuhulog ako sa sinasabi mo? Akala mo ba hindi ko mababasa ang kasinungalingan mo? Mula pa lang sa mukha mo, halata namang may nararamdaman ka para sa kanya!”Hindi alam ni Doris kung paano niya sasagutin ang kanyang ina.Sa loob ng kanyang puso, totoo nga namang may nararamdaman siya kay Charlie. Malalim pa nga ito.Umigting pa ito lalo ngayong pinarusahan ni Charlie si Edmund
Nakaramdam ng lumbay si Doris nang marinig ang sinabi ng kanyang ina.Syempre, totoo namang nahulog ang kanyang loob kay Charlie, pero sa kasamaang palad, alam niyang wala na siyang tsansa.Ang magagawa niya na lang ay magtrabaho nang mabuti sa Emgrand Group at dalhin ang kumpanya sa mas mataas na lebel para pasalamatan ang kabutihan ni Charlie habang tinatago ang tunay niyang nararamdaman sa loob ng kanyang puso.Tila ba namimilipit ang puso ni Faith sa katahimikan ng kanyang anak. Hinawakan niya na lang ang kamay ni Doris at seryoso siyang nagsalita, “Anak, alam kong lagi kitang pinagsasabihan na magpakasal na, pero nauunawaan kong hindi kita pwedeng pilitin na mangyari ang ganitong klase ng bagay. Kaya, sana magtrabaho at mabuhay ka ayon sa mga kagustuhan mo. Hindi na kita pagsasabihan kung ano ang dapat gawin.”Bumuntong hininga si Corwin, “Doris, tama ang mama mo! Dati, lagi kaming nangingialam sa mga problema mo sa buhay nang hindi tinitignan ang perspektibo mo. Hindi ka nami
Sa puntong iyon, wala ng ibang hinihiling si Doris kundi balang araw dumating rin ang pagkakataong maunawaan siya ng mga magulang niya. Hindi niya naman inaakalang magiging totoo talaga ito!Nang maisip ito, naantig si Doris hanggang sa mamula ang kanyang mga mata at malapit nang bumagsak ang luha sa kanyang pisngi.Para hindi makita ng mga magulang niya ang luha sa kanyang mukha, agad siyang nagsalita, “Mama, Papa, hintayin niyo ako rito. Aayusin ko lang ang discharge procedures ni papa para makauwi na tayo!”***Habang inaasikaso ni Doris ang discharge procedures sa ospital, nahuli na ni Isaac at Albert si Edmund pati na rin ang mga kasabwat nito saka nila ito inilagay sa establisyemento na pinaglalagyan nila ng mga aso.Hindi lamang nakalaan para sa pag-aalaga ng mga breed dogs na sumasali sa mga kompetisyon ang gusaling iyon, kundi ginagamit rin ito ni Albert para sa mga illegal niyang negosyo. Iyan ang dahilan kung bakit metikuloso ang pagkakagawa sa disenyo at istruktura ng
“Mercury dichloride?!”Agad na nawalan ng kulay ang mukha ni Edmund nang marinig niya ito!Lumuhod siya sa sahig at agad siyang nagmakaawa kay Isaac habang lumuluha, “Pasensya na! Pasensya na talaga! Pakiusap, nagmamakaawa ako, magpadala kayo ng doktor para bigyan ako ng stomach lavage! Magiging huli na ang lahat kapag hindi kayo nagmadali…”“Stomach lavage?” Suminghal si Isaac, “Edmund, natatakot ka na ba ngayon? Bakit hindi mo inisip ang mararamdaman ng biktima mo nang gawin mo ito sa kanila? Ngayon, oras mo na pero natatakot ka? Sa tingin mo ba mareresolbahan mo ang sitwasyon sa pamamagitan ng simpleng pagmamakaawa? Ako na ang magsasabi sa’yo, imposible!”Naglupasay si Edmund habang umiiyak, “Pakitawag si Mr. Wade! Ako na mismo ang hihingi ng tawad sa kanya! Pasensya na talaga! Gagawin ko ang lahat para ayusin ang mga pagkakamali ko basta patawarin niya lang ako!”Suminghal ulit sa panunuya si Isaac. “Sa tingin mo ba kwalipikado ka para sabihin ang bagay na iyan?”“Totoo ang s
Sumagot si Albert habang nakangiti, “Kobayashi Jiro, mabilis ka naman palang nakakaintindi.”Naglakad si Jiro papalapit kay Albert at magalang siyang yumuko saka siya napabulalas, “Don Albert! Maraming salamat sa pagkilala niyo! Talagang hindi ako susuko at patuloy akong magtatrabaho nang mabuti!”Tumango si Albert bilang indikasyon ng tuwa, “Mabuti naman, Jiro. Dahil sa ipinapakita mong sipag kamakailan, kakausapin ko ang mga cooks mamaya para sabihan silang bigyan ka ng dagdag na pakpak ng manok bawat araw simula ngayon!”Agad namang nagmakaawa si Jiro, “Don Albert, p-pwede niyo bang pakiusapan ang cook na bigyan na lang ako ng drumstick? Nagpapakahirap ako bawat araw pero masyadong kaunti ang kinakain ko. Pakiramdam ko pumapayat ako…”Napangisi si Albert nang makita ang dugyot na itsura ni Jiro. “Jiro, magaling kang tumawad.”Agad na nagpaliwanag si Jiro, “Hindi naman sa ganoon, Don Albert. Hindi ko naman binabalak na tumawad sa inyo. Pakiusap, huwag niyong isipin iyan. Pakiram
Hindi nagtagal, nagsimula na ring umepekto ang mercury dichloride na ibinuhos sa bibig ni Edmund kanina. Nakaramdam na siya ng pananakit na namumuo sa kanyang loob.Alam niyang nagsisimula nang mag-malfunction ang kidneys niya!Sa puntong ito, saka lamang napagtanto ni Edmund kung anong klase ng malaking gulo ang pinasok niya.Dati, akala niya sa estado, posisyon, at family background na mayroon siya, kaya niyang maghari-harian saan mang bahagi ng mundo.Matapos ang lahat, maraming bagay ang napakamura sa kanyang mga mata kumpara sa assets ng kanilang pamilya na nagkakahalaga ng sampung bilyon.Marami siyang nagawang masama sa United States, pero kahit makapatay pa siya ng tao, maaasikaso niya ito sa pamamagitan lamang ng ilang milyong dolyar. Hindi niya na kailangang isipin pa kung ano ang resulta ng ginawa niya.Kung nilason niya si Corwin sa United States at naihayag ang bagay na ito, agad siyang makakatakas sa pamamagitan lamang ng pagbabayad ng taong magpapanggap na salarin.
Hindi nagdala ng kahit anong sensasyon ang pagkawala ni Edmund at ng mga kasama niya sa Aurous Hill. Sa sampung milyong populasyon ng lugar, wala man lang ni isa ang nakapansin ng pangyayari.Natulog si Charlie na para bang isang sanggol sa gabing iyon. Dahil si Elaine ang nag-aasikaso ng almusal, tulog pa si Charlie sa oras na ito.Samantala, mag-isa namang nagmaneho si Helen mula sa mansyon ng pamilya nila papunta sa dating tinitirahan ni Curtis.Simula nang dumating siya sa Aurous Hill, bawat gabi, napapanaginipan niya si Curtis. Espesyal ang panaginip niya kagabi. Sa ilusyong ito, siya ang naging asawa ni Curtis at tinangay siya nito mula sa Eastcliif papunta sa Aurous Hill. Naging masaya ang pamumuhay nila sa mansyong pupuntahan niya ngayon.Dahil sa panaginip na ito, hindi niya mapigilang bumisita ulit para muling silipin ang panaginip niya kagabi.Ipinarada ni Helen ang kanyang kotse sa labas, itinulak niya ang lumang gate para buksan ito saka siya humakbang papasok sa loob
Habang nagsasalita siya, unti-unting naging seryoso ang ekspresyon niya. Sinabi niya, “Leni, mangako tayo sa isa’t isa. Subukan muna nating mabuhay ngayong taon. Kung sa susunod na taon, may mangyaring himala at walang namatay sa atin, pwede kang pumunta sa Oskia at makilala ang mga magulang ko para makuha ang basbas nila. Pagkatapos, pupunta ako sa United States kasama ka.”Si Leni, na kanina pa masaya, ay biglang naging mukhang pagod. Binulong niya, “May apat na buwan pa hanggang sa susunod na taon. Natatakot ako na kahit na hindi ako mamatay sa sandaling iyon, hindi ako makakapunta sa Oskia para makita ka.”Namula ang mga mata ni Shermaine, pero ngumiti siya at sinabi, “Ayos lang. Araw-araw na lang tayo mag-video call. Online na ang lahat ngayon. Kahit ang mga korte ay may hearing sa online. Kung kailangan, pwede na lang tayo kumuha ng isang pari, at pakakasalan kita sa online.”Pinigilan ni Leni ang mga luha niya, tumango nang marahan, at ngumiti habang sinabi, “Okay, deal. Kapa
Hindi inaasahan ni Charlie na habang nagca-camping siya sa mga bundok ng Yorkshire Hill, matatagpuan niya ang dalawang batang pasyente na may cancer. Ang nagpasorpresa sa kanya ay gustong sumali ng dalawang ito sa mga clinical trial ng Apothecary Pharmaceutical sa Aurous Hill, pero tinanggihan silang dalawa.Ang mas nagpahanga pa sa kanya ay ang taong ito, si Leni, ay kilala pa si Jameson.Habang iniisip ang iba ang tungkol kay Jameson, na dating pinapangunahan ang buong FDA, na kusang umalis at nagsimula ng charity sa Aurous Hill, tinanong nang mausisa ni Charlie si Leni, “Helron, sobrang pamilyar ka ba kay Jameson Smith?”Sumagot nang kalmado si Leni, “Hindi naman. Dahil, bago siya umalis, isa siyang mataas na opisyal sa United States, at ang mga taong nakakausap niya sa FDA ay mga matataas na biopharmaceutical company at mga negosyante sa buong mundo. Ang isang tao tulad ni Jameson ay kahanga-hanga kahit sa mataas na lipunan. Paano magkakaroon ng pagkakataon ang isang ordinaryong
Sinabi ni Shermaine, na nasa gilid, “Hindi naman gano’n. Ang pamamahagi ng mga pwesto para sa clinical trial ng Apothecary Pharmaceutical ay hindi base sa kung sino ang may pera at kapangyarihan, ngunit kung sino ang pinaka nangangailangan ng gamot. Ang lahat ng sumali para sa clinical trial ay mga pasyente na may cancer. Halos tatlumpung porsyento sa kanila ang idineklara ng mga doktor na may anim na buwan na lang para mabuhay. May daang-daang pasyente na may advanced pancreatic cancer, at marami sa kanila ay mga bata. Ang mga taong katulad namin na nasa 20s na ay mahihirapan na makakuha ng pwesto.”Tinanong nang mausisa ni Charlie, “Shermaine, sumali ka rin ba sa clinical trial ng Apothecary Pharmaceutical?”Tumango si Shermaine at sinabi, “Oo, pero hindi ako napili. Ang pamamaraan ng pagpili ng Apothecary Pharmaceutical ay parang pagkukumpara ng mga paghihirap. Una, ikukumpara nila kung sino ang may pinakamalalang sakit, pagkatapos ay kung sino ang pinakabata, kung sinong pamilya
Ang mga kabataan na mahilig sa mga panlabas na gawain ay karaniwang bukas at masigla, at karamihan sa kanila ay palakaibigan at madaling pakisamahan. Bukod dito, ang mga kabataan na ito ay puno ng sigla kina Charlie at Vera, kaya mabilis na nag-usap nang masaya ang lahat.Sobrang laki na impluwensya ni Helron sa grupong ito, at malinaw na ginagalang siya ng lahat. Napansin ni Charlie na parang hindi siya masyadong matanda, kaya tinanong niya siya nang mausisa, “Heron, estudyante ka ba o nagtatrabaho ka na?”Tumango si Helron at sinabi, “Estudyante pa ako. Nag-aaral ako sa United States dati. Isa akong Oskian American, at bakasyon ngayon, kaya gusto kong bumalik sa Oskia para mag-hike nang kaunti at maranasan ang ganda ng bansa natin.”Nagpatuloy siya, “Karamihan sa amin ay mga estudyante sa unibersidad. Kami nila Jung, Louie Mant, ay nag-aaral sa United States. Sina Shermaine at Bobbi ay galing sa Queenston University. Sina Perry Hinskey at Jenell Looten ay galing sa Blastun Univers
Kaharap ang imbitasyon ng binatang ito na nagngangalang Helron, taimtim na pumayag si Charlie at sinabi nang nakangiti, “Kung gano’n, hindi na kami mahihiya sa inyo!”Tumawa si Helron at sinabi, “Hindi mo kailangan maging magalang nang sobra. Magkakaibigan tayo mula sa iba’t ibang lugar, ang pag-aalaga sa isa’t isa ay ang tradisyon ng mga hiker.”Pagkasabi nito, tinanong niya si Charlie, “Tol, anong pangalan mo?”Magsasalita na sana si Charlie nang ngumiti si Vera, na nasa tabi niya, at sinabi, “Charlesly Lavor ang pangalan ng boyfriend ko. Pwede mo siyang tawaging Charles!”Nagulat si Charlie. Naintindihan niya ang layunin ni Vera. Dahil, nandito sila para hintayin si Fleur. Kahit na totoong pangalan ito ni Charlie o ni Vera, siguradong pamilyar si Fleur sa kanila, kaya mas mabuti na iwasang gamitin ang totoong pangalan nila hangga’t maaari.Pero, hindi niya inaasahan na bibigyan siya ni Vera ng alias na ‘Charlesly Lavor’ at nag-isip pa ng palayaw na ‘Charles’ para sa kanya.Ini
“Sigurado ako!” Hinila ni Vera si Charlie sa tulay na bato-bato. Sa gitna ng tulay, tinuro niya ang isang basag na asul na bato at sinabi kay Charlie, “Nasira ito dahil sa isang natakot na kabayo. Ang may-ari nito ay isang mason ng bato na pumunta para magdala ng dalawang batong rebulto sa bagong mansyon ng pinuno ng Stoneridge. Nabalisa ang kabayo, nadulas, at halos bumagsak siya, at nahirapan itong umabante na tila ba baliw ito, binaliktad ang hinihila nitong kariton. Tumama ang isa sa mga rebulto sa batong ito, at nag-iwan ito ng basag dito.”Habang nagsasalita siya, nagpatuloy si Vera, “Nagkataon, sinamahan ko ang lolo ko mula sa Digerro town sa araw na iyon para batiin ang pinuno dito. Kaya, nagkataon na nakita ko ang buong pangyayari noong gumawa ng problema ang kabayo sa tulay.”Habang nakikinig si Charlie sa paglalarawan niya, hindi niya maiwasan na isipin ang eksena na sinabi niya.Sa sandaling iyon, isang babae na nasa seven o eight years old na may suot na tradisyonal na
Tulad ng sinabi ni Vera, sa buong buhay niya, hindi niya kayang maghiganti kay Fleur gamit ang lakas niya, pero kaya niyang harapin si Fleur gamit ang matinding tapang. Marahil ay ang pinakamagandang paraan para harapin niya si Fleur ngayon ay huwag mapansin ni Fleur na malapit siya sa kanya.Kaya, medyo naimpluwensyahan din si Charlie sa kanya at sinabi, “Kung gano’n, hindi na natin kailangan kumuha ng tao para palihim na maglagay ng mga monitoring equipment. Sasamahan kita dito at hihintayin si Fleur. Gusto kong makita kung sino ba talaga ang Fleur na ito!”Tinanong ni Vera sa sorpresa, “Young Master, sasamahan mo talaga ako?”Tumango si Charlie. “Oo.”Sinabi nang seryoso ni Vera, “Parang maglalakad tayo sa isang lubid sa bangin. Nakamamatay ang isang kamalian.”Tumawa si Charlie at sinabi, “Kung hindi ka takot, bakit ako matatakot?”Ngumiti nang bahagya si Vera, at puno ng katapatan ang kanyang mga mata habang sinabi, “Kuntento ako sa mga sinabi mo, Young Master, pero hindi ak
Hindi inaasahan ni Charlie na si Vera, na mukhang mahina at walang masyadong karanasan, ay may ganitong tapang. Malinaw na alam niya na hindi nila kayang tapatan ni Fleur. Sa sandaling magkita sila, halos sigurado na mamamatay sila.Dahil, dati, sinabi ni Ruby sa kanila na nabuksan na ni Fleur ang kanyang elixir field, mahigit isang daang taon na ang nakalipas, at ang ibig sabihin ay mas malakas na siya noong isang daang taon na ang nakalipas kaysa sa kasalukuyang lakas ni Charlie.Pero kahit gano’n, handa si Vera na kunin ang panganib.“Alam mo na wala tayong pag-asa na mabuhay laban kay Fleur. Sigurado ka ba na gusto mong kunin ang panganib dito?” Tinanong nang seryoso ni Charlie.Tumango nang seryoso si Vera, nakatingin kay Charlie nang disidido habang sinabi, “Sa mahigit tatlong daang taon, iniwasan ko siya. Naging maingat ako sa punto na hindi na ako tumatapak sa kahit anong lugar na may kaugnayan sa kanya sa halos buong buhay ko. Pero ngayon, kahit alam ko na marahil ay pupun
Bukod dito, kung may mangyayari, mahihirapan siyang protektahan si Vera.Mukhang alam na ni Vera ang iniisip ni Charlie. Ngumiti siya at naunang magsalita at sinabi, “Darling, huwag kang mag-alala. Bihira lang magkaroon ng malakas na hangin sa Yorkshire Hill, at mas bihira pa dito sa taas. Bukod dito, sobrang ganda ng panahon ngayon. Isang gabi lang tayo mananatili, kaya walang kahit anong malakas na hangin. Kahit na mayroon, hindi ito abot sa atin.”Hindi inaasahan ni Charlie na may ganitong hilaw na ideya si Vera, kaya sinabi niya, “Sige, Darling, bumaba muna tayo sa bundok at pag-usapan ito sa daan.”“Okay!” Tumango nang kuntento si Vera, kinabit ang kanyang braso sa braso ni Charlie, at sinabi nang malambing, “Kung gano’n, kailangan nating magmadali. Natatakot ako na kung mahuhuli tayo, wala nang matitira na maayos na lugar!”Habang pababa ang dalawa sa bundok at nang silang dalawa na lang sa paligid, nagsalita si Charlie, “Miss Lavor, seryoso ka ba sa sinabi mo?”Sumagot nang