Hey You Re Finally Awake Mga Nobela at Kwento

Este si Conrad! Pilit ko pang inisip ang mga nangyari kagabi at kung paano ako napunta rito pero hindi naman maliwanag sa isipan ko ang lahat, maliban lang talaga sa gwapong mukha nun na napakaseryoso! Hinagod ko ng tingin ang sarili at nagpasalamat akong suot ko pa rin ang damit ko kagabi. "You're awake!" "Ahhhy Kabayo!"

Now Playing: Less of you by Keshi "Hello Are you awake right now? God, I just need to hear the sound of you Please, calm me down And I know that it's selfish, but You are the only thing that's Ever made sense to me, I I don't wanna do this I don't know how to do this without you" Akala ko kapag nasa malapit na siya, okay na ako. Hindi na ako manginginig sa kaba, matutulala sa presensya niya at higit sa lahat akala ko hindi na ako tatamaan kapag narinig ko ng personal ang boses niya.

Napatingin siya sa kisame. Kailangan niyang matulog. Kailangan niyang itigil ang pag-iisip. Ngunit hindi niya magawa. Maya-maya, gumalaw si Adrian. Bahagyang bumaling ang katawan nito. Nagmulat ang mga mata. "You're awake." Mara stiffened. "Oo." "You've been awake for a while." "How do you know?" "You keep moving." Napabuntong-hininga siya.

Agad akong lumapit sa kaniya at inihiga sa bisig ko. "Hey! Wake up, dumbass! Wake up!" Panggigising ko sa kaniya at sinampal-sampal siya. Nangunot ang noo niya bago ako sinamaan ng tingin. "Damn.you." madiin niyang sabi. And it made me smile in relief. He is alive! "You're alright." Thanks god. He is fine. Tinulungan ko siyang tumayo at inakay papunta sa upuan niya.

"Yes, you can go now.." Napakuno't noo ako at dahan-dahang minulat ang aking mata, matapos kong marinig ang pamilyar na boses. Hinanap ko ito at napataas-kilay ako nang makilala kung sino ang nandito ngayon sa kwarto. "Keanne?" tawag ko. "Oh! You're awake, thanks God," sabi niya at nasapo ang kanyang noo.

I woke up feeling weak and drowsy. Kumunot ang aking noo, maliwanag na ilaw sa itaas ang sumalubong kaya muling napapikit. Bahagya kong ginalaw ang aking mga kamay at paa. Kasunod ang buong katawan. "You are finally awake," a voice, so quiet and cold had my eyes opening wide. Nanghihina akong bumangon. Unang namataan ang taong hindi ko inaasahang muling makikita. I thought he was killed too.

At ang huling tunog bago ako tuluyang madapa—ang boses tila pamilyar. “Mission accomplished.” Then everything turned black. At sa isang kisapmata—nawala na ang lahat. Wala na akong makita. Tunog ng machine ang gumising sa diwa ko. At unti unting dumilat ang mga mata ko. Si Zahara nakaupo sa tabi ko. Iba ang ngiti. Anong nangyari? "Glad your awake Hon, I have something for you." Ulo ng isang tao.

Wala na ang lalaking buong gabi akong nilamon ng halik at init. Tahimik lang siya habang nakatingin sa kawalan, at tila ba hindi man lang alintana na gising na ako’t pinagmamasdan siya. "You're awake," mahina niyang sambit, hindi man lang lumingon sa akin. Tumikhim ako, pilit nilulunok ang kaba sa lalamunan ko. “Yeah… barely.”

Ramdam ko rin ang bimpo na humahaplos sa mukha, leeg, at braso ko… hanggang sa nilamon ako ng kadiliman. … Pagising ko ulit, napansin kong may nakatusok sa kamay ko. Kumurap-kurap ako hanggang luminaw ang paningin ko… at nakita ko ang isang lalaki sa harapan ko, nakaupo, nakatitig. “You’re awake!” sabi niya. “What are you doing here?” “Tsk! Obvious ba? Eh ’di ginagamot ka na naman.” “Tsk,” paggaya ko sa kanya habang pinipilit bumangon.

Nang makabawi ako ay bahagya ko siyang tinulak. Gusto ko ng pink na pancake. “K-kioz…” paos na tawag ko sa kanya at bahagya ko siyang niyugyog. “Kioz… gising….” “Gising na…” He slowly open si eyes at nakasimangot na ang mukha ko. He opens his and close again, and open again. And finally, he is awake. “G-good morning,” antok na bati niya sa akin habang nakapikit.