Hey You Re Finally Awake Novels & Stories

I woke up in the morning feeling something heavy on top of me. Dahan-dahan akong nagmulat at tumambad sa akin ang pamilyar na ulo ang nakapatong sa aking tiyan. Mahina akong tumikhim kaya agad na umayos siya nang pagkakaupo bago lumingon sa gawi ko. "Did I wake you up?" Umiling ako. He chuckled as he nodded. "Anyway, good morning, Fiel," he greeted cheerfully as if we had done nothing last night.

Bakit nandito pa siya! Nakaramdam ulit ako ng hiya dahil sa muling pagragasa ng mga alaala ng kahalayan ko kagabi. Nakakahiya! “I was about to wake you up,” ang sa wakas ay pagsasalita nito dahil muntikan ko ng isipin na gawa-gawa lang siya ng isip ko ngayon. “I cooked breakfast. Sorry, ginamit ko na ang kusina mo.”

At ang huling tunog bago ako tuluyang madapa—ang boses tila pamilyar. “Mission accomplished.” Then everything turned black. At sa isang kisapmata—nawala na ang lahat. Wala na akong makita. Tunog ng machine ang gumising sa diwa ko. At unti unting dumilat ang mga mata ko. Si Zahara nakaupo sa tabi ko. Iba ang ngiti. Anong nangyari? "Glad your awake Hon, I have something for you." Ulo ng isang tao. Fuck.. Did she do this for me?

Hinayaan ko na lamang na nakalugay ang aking buhok. "[Hello? Good morning.]" I said on the other line. Kaka-park ko lang ng aking sasakyan ng ma-receive ang tawag ni Althea. "[Good morning, ba't di mo man lang ako kinatok bago ka umalis?]" it looks like she just woke up. I can still hear the cartoon that Ryker is watching in the background. "[I don't want to bother you anymore, basta ikaw na muna ang bahala kay Ryker. Sige na, bye.]" I just waited for her to hang up before I finally went inside.

Now Playing: Less of you by Keshi "Hello Are you awake right now? God, I just need to hear the sound of you Please, calm me down And I know that it's selfish, but You are the only thing that's Ever made sense to me, I I don't wanna do this I don't know how to do this without you" Akala ko kapag nasa malapit na siya, okay na ako. Hindi na ako manginginig sa kaba, matutulala sa presensya niya at higit sa lahat akala ko hindi na ako tatamaan kapag narinig ko ng personal ang boses niya.

Napatingin siya sa kisame. Kailangan niyang matulog. Kailangan niyang itigil ang pag-iisip. Ngunit hindi niya magawa. Maya-maya, gumalaw si Adrian. Bahagyang bumaling ang katawan nito. Nagmulat ang mga mata. "You're awake." Mara stiffened. "Oo." "You've been awake for a while." "How do you know?" "You keep moving." Napabuntong-hininga siya.

Agad akong lumapit sa kaniya at inihiga sa bisig ko. "Hey! Wake up, dumbass! Wake up!" Panggigising ko sa kaniya at sinampal-sampal siya. Nangunot ang noo niya bago ako sinamaan ng tingin. "Damn.you." madiin niyang sabi. And it made me smile in relief. He is alive! "You're alright." Thanks god. He is fine. Tinulungan ko siyang tumayo at inakay papunta sa upuan niya.

"Yes, you can go now.." Napakuno't noo ako at dahan-dahang minulat ang aking mata, matapos kong marinig ang pamilyar na boses. Hinanap ko ito at napataas-kilay ako nang makilala kung sino ang nandito ngayon sa kwarto. "Keanne?" tawag ko. "Oh! You're awake, thanks God," sabi niya at nasapo ang kanyang noo.

I woke up feeling weak and drowsy. Kumunot ang aking noo, maliwanag na ilaw sa itaas ang sumalubong kaya muling napapikit. Bahagya kong ginalaw ang aking mga kamay at paa. Kasunod ang buong katawan. "You are finally awake," a voice, so quiet and cold had my eyes opening wide. Nanghihina akong bumangon. Unang namataan ang taong hindi ko inaasahang muling makikita. I thought he was killed too.

Wala na ang lalaking buong gabi akong nilamon ng halik at init. Tahimik lang siya habang nakatingin sa kawalan, at tila ba hindi man lang alintana na gising na ako’t pinagmamasdan siya. "You're awake," mahina niyang sambit, hindi man lang lumingon sa akin. Tumikhim ako, pilit nilulunok ang kaba sa lalamunan ko. “Yeah… barely.”