Ceo Mga Nobela at Kwento

"โอ๊ย ปล่อยนะ! คุณจะทำอะไร" "ไม่กลัวไม่ใช่เหรอ" "ฉันไม่กลัวคนอื่น" ตอนที่พูดหญิงสาวพยายามดันเขาให้ออกเพราะเขาทับร่างของเธอ ถึงแม้ตรงที่นอนทับอยู่จะเป็นหญ้าแต่มันก็ทำให้รู้สึกเสียวๆ กลัวว่าจะมีงูหรือสัตว์ที่มีพิษ "ไม่กลัวคนอื่นแต่กลัวผัวตัวเองเนี่ยนะ" "เรียกผัวได้เต็มปาก" "แล้วไอ้ที่เอากันอยู่เกือบทุกวันเรียกผัวไม่ได้เหรอ" พูดจบต้นข้าวก็ฝังริมฝีปากลงกับซอกคอระหง มือเรียวผลักดันร่างของเขาออก จะบ้าเหรอ ชอบมาทำอะไรกับเธอสถานที่แบบนี้เนี่ยนะ "คุณต้นข้าว!" ต้นข้าวไม่คิดจะทำอะไรเธอตรงนี้หรอกแค่อยากจะกำราบ แต่พอได้สัมผัสร่างกายแล้วไอ้เจ้านั่นมันก็แข็งตัวขึ้นมาโดยที่ไม่ต้องบิ้วอารมณ์อะไรมากเลย "ฉันเจ็บนะ!" ดิ้นไปก็รู้สึกแสบๆ คันๆ คงเพราะถูกต้นหญ้าทิ่มหลัง "ก็อยู่เฉยๆ สิ" "อยู่เฉยๆ ปล่อยให้คุณทำอะไรเนี่ยนะ" "ไม่ทำอะไรตรงนี้หรอกน่า" "ไม่ทำก็ปล่อยสิ" "หรือจะให้ทำ" เพราะคำพูดของเธอมันคิดได้สองแบบ "ไอ้บ้า ไม่อายฟ้าอายดินบ้างเลยหรือไง ปล่อยได้แล้วฉันเจ็บ"

เมื่อคาสโนว่าตัวพ่อ ที่ใครๆก็ว่าร้าย ต้องมาเจอกับ คาสโนวี่ตัวแสบอย่างเธอ ใครจะแพ้ใครจะชนะ เค้าร้าย เธอแรง ความรักระหว่างตัวพ่อ กับตัวแม่ มาเจอกัน เธอที่อยู่ไม่ไกลจากตัวเค้า แต่ก็ไม่ได้อยากเข้าใกล้ หรืออยากจะทำความรู้จักกับเค้าเลย ผู้ชายร้ายกาจ ที่เธอไม่อยากเข้าใกล้ เธอสวยร้อนแรง จนเค้าอยากจะได้มาแนบชิด เธอมีเสน่ห์ เร่าร้อน จนเค้าทุรนทุราย อยากได้มาอยู่ด้วยในยามค่ำคืน ความรักของคาสโนว่า และคาสโนวี่ จะเริ่มต้น และจะจบลงอย่างไร กันต์-ไข่มุก

เพียงแค่เห็นหน้า สัญชาตญาณนักล่าก็ถูกกระตุ้น แต่เพราะกลัวว่าเจ้าลูกแกะตัวน้อยจะตกใจและหนีหาย เมคินจึงต้องใช้วิธีอ้อมๆ ต้อนเจ้าแกะน้อยให้เข้ามาใกล้ หลอกให้ตายใจก่อนลงมือขย้ำ

"ระหว่างเรา... มันคือหนี้บุญคุณ หรือความรักที่ถอนตัวไม่ขึ้นกันแน่?" เมื่อ 'วรัลฌา' สาวน้อยวัยใสต้องกลายมาเป็น 'ผู้มีพระคุณ' ของรองประธานหนุ่มสุดฮอตอย่าง 'ชวินทร์' ความใกล้ชิดในที่ทำงานส่อแววเกินเลย จากเจ้านายผู้เคร่งขรึม กลายเป็นชายหนุ่มขี้อ้อนที่จ้องจะ 'กิน' เธอทุกวินาทีที่เผลอ! "ผมไม่เคยทำเพื่อตอบแทนบุญคุณ... แต่ผมทำเพราะคุณคือคนเดียวที่ผมอยาก 'ฝากชีวิต' ไว้ด้วย" ท่ามกลางคำดูถูกว่าเธอไม่คู่ควร และแผนการร้ายที่จ้องจะทำลายความเชื่อใจ เขาจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่า... สำหรับ 'เมีย' คนนี้ ต่อให้ต้องแลกด้วยตำแหน่งหรือเงินพันล้าน เขาก็ไม่เสียดาย!

‘ขอโทษที่หนีออกมาแบบนี้ค่ะ ฉันเมามากเมื่อคืนนี้และทำเรื่องผิดพลาดไปฉันขอให้เรื่องทุกอย่างจบลงที่นี่และหวังว่าเราจะไม่ต้องเจอกันอีกเลย ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือในการชนะเกมของเพื่อนค่ะ’ ‘ฉันไม่รู้ว่าบาร์เทนเดอร์อย่างคุณคิดค่าตัวเท่าไหร่ แต่ขอให้เงิน 3,000 บาทนี้ เป็นค่าปิดปากเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นคืนนี้นะคะ’ น้ำผึ้ง โน้ตที่ทิ้งไว้ทำให้เขารู้สึกสนใจและบังเอิญเหลือเกินที่เธอเดินเขามาในถิ่นของเขาเอง

เขาสั่งจับผู้หญิงอีกคนมาแก้แค้น แต่กลับได้อีกคนมาเป็นเมียรักเมียสวาท +++ กุมภ์ ธีรดล นายหัวหนุ่มเจ้าของเกาะแห่งรัก เขาไม่คิดว่าการพลั้งปากด้วยความเมาสั่งลูกน้องไปจับตัวผู้หญิงคนหนึ่งมาจะทำให้เขาได้เมียสมใจมารดา กุลยา พิทักษ์โสภณ เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตจะต้องมาเจอคนเถื่อนแบบกุมภ์ แต่ทำไมคนป่าเถื่อนเช่นเขาถึงทำให้เธอหวั่นไหวได้ขนาดนี้

“ต้องการงั้นเหรอ?” ซางเลี่ยรุ่ยจ้องมองหญิงสาวที่มีใบหน้าแดงก่ำโผเข้าสู่อ้อมอกของเขา กล่าวด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน อาการของเวินหร่านกำเริบ เธอกัดฟันพยักหน้า แต่งงานมาหนึ่งปี ฟู่จิ่งเฉิงผู้เป็นสามีกลับไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลย ด้วยเหตุนี้ เวินหร่านจึงป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย เมื่อไหร่ที่อาการกำเริบก็จะมีความต้องการอย่างรุนแรง จนกระทั่งบังเอิญไปเห็นสามีแอบจูบรูปถ่ายพี่สาวของเธอกลางดึก ถึงได้รู้ว่าตัวเองเป็นแค่ตัวแทนของพี่สาวเท่านั้น เมื่ออาการหนักขึ้น เธอทำได้เพียงไปโรงพยาบาล แต่กลับต้องมาเจอกับหมอหนุ่มสุดหล่อ เธอแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ เกือบจะจับเขา... เสียตรงนั้น คิดไม่ถึงเลยว่าวันรุ่งขึ้นเวลาไปทำงาน หมอหนุ่มที่เพิ่งจะตรวจร่างกายให้เธออย่างใกล้ชิดเมื่อวาน กลับกลายเป็นท่านประธานคนใหม่ที่เพิ่งมารับตำแหน่ง? เวินหร่านตั้งใจจะทำเป็นไม่รู้จัก แต่กลับถูกเลื่อนขั้นให้เป็นผู้ช่วยส่วนตัวข้างกายประธานคนใหม่เสียอย่างนั้น ...... “ท่านประธานคะ ฉันมีสามีแล้วนะคะ หรือว่าคุณอยากจะเป็นมือที่สาม?” ภายในห้องทำงาน เวินหร่านถูกบังคับให้นั่งคร่อมอยู่บนตักของเขา ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ ชายหนุ่มรวบเอวของเธอไว้แล้วจูบลงไป “ที่รัก คุณลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อคืนคุณเพิ่งจะเรียกผมว่าสามีทั้งคืนน่ะ?” หลังจากนั้นเวินหร่านก็แต่งงานใหม่โดยไม่หันหลังกลับไปมอง อดีตสามีกลับคิดเสียใจภายหลัง เขาอ้อนวอนด้วยดวงตาแดงก่ำ “หร่านหร่าน เรามาเริ่มต้นใหม่กันเถอะนะ! ขอแค่เราไม่หย่ากัน คุณต้องการอะไรก็ได้ทั้งนั้น!” เวินหร่านตอบกลับอย่างเย็นชา “ขอโทษที ฉันไม่สนใจขันทีหรอกนะ”

เมื่อกวินซีอีโอหนุ่ม ผู้มีใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างของเขาสมชายชาตรี มวลกล้ามเป็นมัดๆ เพื่อนรักของเอเดน ทั้งคู่วางมือจากธุรกิจสีเทา หลังจากนั้นพวกเขาต่างมีอาชีพที่สุจริต ชายหนุ่มหน้าตาดีมีดีกรีเป็นถึงเจ้าของโรงงานส่งออกรองเท้าแบร์นดังรายใหญ่ของประเทศ แต่แล้วเรื่องราววุ่นๆ กำลังจะทำให้เขาปวดหัว เมื่อใบบุญปรากฏตัวขึ้นเธออยู่ในสถานะของสาวโรงงาน หญิงสาวมีหน้าที่เพียงเพื่อคัดเลือกรองเท้า ควบคุมคุณภาพของสินค้าให้เป็นไปตามคุณสมบัติที่กำหนดเอาไว้ เพื่อสร้างความพึงพอใจให้กับลูกค้าสูงสุด หรือคิวซีนั่นเอง (Quality Control) ใบบุญไม่ได้เอะใจในหน้าตาของกวินแม้แต่น้อย เพราะเธอเป็นเพียงแค่พนักงานทั่วไป ซึ่งดูเหมือนจะไม่มีใครให้ความสำคัญ วันหนึ่งชายหนุ่มเดินชนกับเธอเข้าเต็มเปา จึงทำให้เรื่องราวในค่ำคืนนั้นผุดเข้ามาในหัวของซีอีโอหนุ่มอีกครั้ง เมื่อเธอคือผู้หญิงที่ตราตรึงในหัวใจของกวิน ในที่สุดเขาก็ได้เจอกับใบบุญจนได้ แต่ทว่าหญิงสาวกลับมีท่าทีเฉยเมย เหมือนกับเธอไม่เคยรู้จักกับเขามาก่อน ดวงตาของคนตัวเล็กไร้ซึ่งเยื่อใย จนชายหนุ่มหวั่นไหว ฝากซีรีส์ชุดนี้ด้วยนะคะ กำราบรักนางบำเรอ/เทพบุตรในคราบซาตาน/รักวุ่นๆ ของนายวายร้าย(ออสติน)/ (Doctor) Love me love my dog.

“อย่าเสนอหน้าเข้ามาพื้นที่ส่วนตัวฉันอีกเป็นครั้งที่สอง” น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมที่ดังรอดไรฟันนั้นยังไม่น่ากลัวเท่ากับแววตาที่เหมือนราชสีห์กำลังอยากฉีกกระชากร่างของเหยื่อที่ไม่มีค่าตรงหน้า “หงส์เป็นห่วงนี่คะ ว๊าย!” แค่เอ่ยคำว่าเป็นห่วงแค่นี้ คนใจร้ายถึงกับผลักฉันล้มลงพื้นอีกครั้ง “เก็บความเป็นห่วงของเธอไว้ตรงนั้นแหละ ฉันไม่เคยอยากได้ไอ้ความเป็นห่วงจากผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้น” ‘คนไม่มีสิทธิ์ ต่อให้ดิ้นให้ตายยังไงมันก็ไม่มีสิทธิ์อยู่วันยันค่ำ จำใส่หัวสมองน้อยๆ ของเธอเอาไว้ไฉ่หง’

“เฮีย! ขึ้นมาทำไม ทำไมไม่ไปนอนที่ห้องตัวเอง” “ทีเมื่อกี้เรียกร้องจะให้นอนด้วย” “นั่นมันเมื่อก่อนนะ แต่ตอนนี้ไม่อยากให้นอน” “ใจร้าย...” เขาบ่นอุบ ซุกหน้าเข้าหาอกอวบๆ ของเมีย “เฮีย... จะมาซงมาซุกทำไมนี่” “พอได้เฮียเป็นผัวก็จะไล่ใช่ไหม เห็นเฮียเป็นของตาย” “ไม่ใช่ อัญกลัวเฮียจะลักหลับอัญ” เธอนิ่วหน้ายังเจ็บตรงหว่างขาอยู่เลย “เฮียไม่ลักหลับหรอก ชอบแบบดิ้นได้มากกว่า โอ๊ย! หยิกทำไมนี่ ยัยเด็กซาดิสม์” “ถ้าจะนอนด้วยกันก็อย่าลามกนะคะ” อัญชัญอ้าปากหาวอีก ซุกหน้าเข้าหาหมอน แต่เขาดึงศีรษะของเธอให้มาซุกหน้าเข้าหาอกกว้างของเขาแทน “ซุกตรงนี้” “เฮียไม่ใช่หมอนเสียหน่อย” เธอบ่นเสียงอู้อี้อยู่ที่อกเขา ตาปรือด้วยความง่วง ตะกายมือกับเขากอดเขาเหมือนเขาเป็นหมอนข้าง