Lahat ng Kabanata ng That First Night With Mr. CEO : Kabanata 281 - Kabanata 290

“Are you ready?” tanong ng Mommy ni Charlie sa kanya.She filled her lungs with air and gave her mother a slow nod. “Yes,” she replied smiling.Gumanti ng ngiti ang Mommy niya, nangingilid ang luha. Masuyo pa nitong inabot anag kanyang pisngi. “I wish you all the happiness in the world, sweetheart.”“Thanks, Mom,” sabi niya bago niyakap ang ina.They stayed like that for a while bago sila nakarinig ng katok sa pinto. “Hey, the music’s starting and all the guests are waiting. Don’t tell me may balak ka pang itakbo ‘yang anak mo, Sam,” said her father’s familiar voice outside the door.Natatawa nilang binitiwan ng Mommy niya ang isa’t-isa. Sandaling nitong pinunasan ng panyo ang gilid ng mga mata nito bago siya muling nginitian. “Let’s go. Your Dad cannot wait to give you away… officially,” pabirong sabi ng Mommy niya bago inabot sa kanya ang kanyang bouquet.When her mother opened the door to her room, she was met by her father’s loving gaze. “Finally,” anito, nakangiti. He gave her

Dahil na rin sa pagod sakakaiisip at kakaiyak, tuluyang nakatuog si Charlie. Nang magising siya, madaling-araw na. She can’t believe she slept that long and missed dinner!Dinner. Shes' not supposed to miss any meals!She secretly groaned, realizing what she did.That has sent her to the edge of panic and relief all at the same time. Sandali siyang nakiramdam. Gael wasn’t cuddling her like he used to. She turned to her side carefully and she saw her husband sleeping on his side too facing away from her. Napalabi siya. Mukhang nagtampo na talaga sa kanya ang asawa.Hindi bale, today is officially their anniversary. She can tell him her secret now.Mabilis niya itong niyugyog. “Gael, wake up,” she whispered.He groaned, shifted slowly and lied on his back. Singkit ang mga matang tumingin ito sa kanya. “W-What? What is it?”Umusog siya kaunti palayo rito. “You have to get up. I’ll tell you something.”He huffed and clicked his tongue. Subalit bumangon din. Sandali itong bumaling sa orasa

“Hazel, umuwi ka na. Baka mamaya kung ano-ano na namang iutos sa ‘yo ng mga naghahari-harian dito sa club,” sabi ni Denise kay Hazel na noon ay nasa locker room na at patapos na ang shift sa District 1, ang club na kanilang pinagtatrabahuan.Pasimpleng ngumiti si Hazel, ipinagpatuloy ang pag-aayos ng gamit sa locker. Sa lahat ng kasama niya si club, si Denise ang pinakamatino at mabait. Tatlong taon ang tanda niya rito. Subalit graduating na ito sa college, habang siyang nag-uumpisa pa lang. At mula nang pumasok siya sa club bilang waitress higit isang buwan na ang nakararaan, ito pa lang ang nagiging kaibigan niya. Paano lahat ng mga kasamahan nila roon, kung itrato siya parang alila dahil baguhan siya.Kung ano-ano ang pinapatrabaho ng ibang kasamahan sa kanya kapag nakikita siya. Madalas, sa kanya ipinapasa ng mga ito ang trabaho nila. At dahil ayaw niyang masira sa trabaho niyang ‘yon, ginagawa na lang din niya ang mga inuutos ng mga kasamahan kahit labag sa kanyang loob. Madalas

Tulala si Hazel habang nakaupo sa bench ng parke malapit sa St. Gabriel University. Ilang oras na rin siyang nakaupo roon at nakatunganga sa kawalan.Pasado alas kwatro na ng umaga nang umalis siya sa club kanina. Itinaon niyang nag-aalisan ang ibang customers sa club upang hindi siya makita ng ibang kasamahan. Isinuot din niya ang jacket ng lalaking estranghero na nakaniig niya nang nagdaang gabi upang hindi siya makilala. Balak niyang isauli iyon mamaya sa guard ng club, nagbabakasaling babalik ang customer nilang nakasama niya buong magdamag.Buong magdamag.Napabuga siya ng hininga, nasapo na sa ulo. Hanggang sa mga oras na ‘yon, hindi pa rin siya makapaniwala sa ginawa niya.Paano niya nagawang ibigay ang kanyang sarili sa lalaking ni hindi niya alam ang pangalan? Ni hindi nga siya nag-boyfriend habang nagdadalaga siya, tapos sa isang iglap, basta na lang niya isinuko ang sarili sa isang lalaki na hindi niya sigurado kung makikita pa niya ulit.Pagkakamali. Tama, isa lamang pagka

“Caleb, are you still there?” untag ng ina sa kanya maya-maya.Bumuntong-hininga si Caleb. “S-still here, Mom.”“Anak, I know you’re still hurting. But life doesn’t end where you are right now. In fact, if you’re going to ask me, this setback might be what you really needed in the future. The future maybe uncertain but we continue to trust and hope that everything happens a reason. Come home, Cale. We miss you terribly. Wala ang Ate Charlie mo at si Levi. The house feels emptier by the day. Hinahanap ka na rin ng Daddy mo. Sabi niya kung hindi ka pa magre-review for the board, pwede mong ituloy ang intership sa SSL. Kakausapin daw niya ang Uncle Joshua mo. That way you'd be distracted by working. What do you think, Cale? Will you consider it, at least, f-for me?”Bumigat na ang dibdib ng binata, nakunsensiya. Ilang taon na rin silang hindi magkakasamang mag-anak. Mula nang magkasakit ang ama ay sa US na namalagi ang mga magulang. They'd only see each other on special occasions. Ang ta