แชร์

บทที่ 121

ผู้เขียน: แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ
ชั่วขณะหนึ่ง ร่องรอยของการประชดประชันปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

อีกฝ่ายได้ทําให้ชัดเจนว่าเขาไม่มีความรู้สึกต่อเขาเลย ถ้าเขายังกวนใจอยู่ เขาก็ตามใจตัวเอง

"ทราบแล้วค่ะ"

ท่านแม่เฒ่าเสิ่นยังคงต้องการเกลี้ยกล่อมเขา เมื่อเธอได้ยินคําพูดนั้น เธออึ้งไปชั่วขณะ แล้วมองเขาอย่างสงสัย

“คุณจะไม่เก็บอะไรไม่ดีในใจอีกใช่ไหม”

เสิ่นซื่อ: "......"

"เมื่อเห็นว่าเขาเงียบ ท่านแม่เฒ่าเสิ่นหน้าตึงขึ้น กำลังจะพูด เมื่อจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ประตู"

"คุณนาย คุณหวงมาแล้วค่ะ"

"ทุกคนในห้องนั่งเล่นเงยหน้าขึ้นและเห็นผู้หญิงที่หน้าตาสวยอายุประมาณยี่สิบกําลังเดินเข้ามา"

เธอสวมชุดแขวนสีเหลืองห่าน ผมสั้นของเธอที่เพิ่งถึงกระดูกไหปลาร้าถูกย้อมเป็นสีน้ำตาลชา การแต่งหน้าของเธอเบาและร่างกายของเธอสง่างามซึ่งทําให้ผู้คนตกหลุมรักเธอโดยไม่รู้ตัว

เธอสวยจริงๆ

แม้ว่าจี้อี่หนิงจะได้เห็นผู้หญิงสวยหลายคน แต่ช่วงเวลาที่เธอเห็นหวงอีเหรินดวงตาของเธอก็เปล่งประกายด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

ด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นบนใบหน้าของท่านแม่เฒ่าเสิ่น ลุกขึ้นและพูดว่า "อีเหริน มานั่งข้างฉันสิ"

ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของหวงอีเหริน เดินไปที่
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทที่เกี่ยวข้อง

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 122

    รอยยิ้มบนใบหน้าของหวงอีเหรินนั้นแข็งกระด้างเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะพูดอะไร ท่านแม่เฒ่าเสิ่นก็ปัดตะเกียบลงบนโต๊ะ"เสิ่นซื่อ ทำไมคุณถึงหยิบจานแบบนี้ล่ะ?!"เธอขอให้เขาตักอาหารให้หวงอีเหริน โดยหวังว่าเรื่องนี้จะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาดีขึ้น แต่เขากลับเกือบจะยกจานไปวางตรงหน้าเธอเลยถ้านี่แพร่กระจายออกไป จะไม่ทำให้ตระกูลหวงขุ่นเคืองเหรอ?"เสิ่นซื่อมองไปที่ท่านแม่เฒ่าเสิ่นด้วยรอยยิ้ม "แม่ เพราะคุณรู้ว่าผมตักอาหารไม่เป็น อย่าจัดงานแบบนี้ให้ผมเลย"ท่านแม่เฒ่าเสิ่นโกรธมากและกำลังจะโกรธ เมื่อหวงอีเหรินพูดว่า "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันชอบทานปลา ประธานเสิ่นสามารถยกปลาไปให้ฉันได้เลย จะได้ไม่ต้องรบกวนเขาตักอาหารให้ฉันอีกแล้วค่ะ"เมื่อเห็นว่าหวงอีเหรินเต็มใจที่จะยอมแพ้ ท่านแม่เฒ่าเสิ่นยิ้มอย่างมีความสุขอย่างเป็นธรรมชาติและพอใจกับเธอมากขึ้น"มันยังคงเป็นอีเหรินที่พูดได้ ไอ้สารเลวรู้วิธีทำให้ฉันโกรธ ยังไงก็ตาม ให้คุณส่งเธอกลับหลังทานข้าวเสร็จ"เสิ่นซื่อขมวดคิ้วและกำลังจะปฏิเสธ หวงอีเหรินข้างๆ เขาพูดว่า "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขับรถมาที่นี่เองค่ะ"ตอนนี้เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า เสิ่นซื่อไม่สนใจเธอ จะไม่มี

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 123

    ถ้าคำพูดนี้หลุดออกไปไม่รู้ว่าอาจจะต้องพูดถึงว่าเธอได้รับความลำบากจากตระกูลเสิ่นแล้วหรือเปล่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นเยี่ยนจือลึกขึ้นเล็กน้อย เขามองไปที่เสิ่นซื่อและพูดทีละคําว่า "ผมเกรงว่าอาเล็กยังไม่รู้อี่หนิงย้ายกลับมาวันนี้แล้วครับ"รูม่านตาของเสิ่นซื่อหดตัวลงอย่างกะทันหัน และดวงตาที่เย็นชาของเขามองไปที่จี้อี่หนิงซึ่งเงียบอยู่ข้างๆเขาอยากจะสอบถามเธอว่าเธอคิดจะให้อภัยเสิ่นเยี่ยนจือจริงๆ หรือไม่ แต่เขาไม่สามารถทำได้ เขาเป็นอาเล็กของสามีเธอ นอกเหนือจากนั้นทั้งสองก็ไม่มีความสัมพันธ์อื่นใด เขาจะมีสิทธิ์อะไรไปสอบถามเธอแม้ว่าจี้อี่หนิงจะก้มหน้าลง แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าดวงตาของเสิ่นซื่อจับจ้องมาที่เธออย่างเห็นได้ชัดความเยือกเย็นที่หนาวสั่นของกระดูกลุกขึ้นจากฝ่าเท้าของเธอ และร่างกายของเธอสั่นอย่างไม่รู้ตัวหลังจากนั้นนานกว่าสิบวินาทีเสิ่นซื่อยิ้มเบา ๆ"อืม ดีเลย"เสิ่นซื่อมองออกไป แม้ว่าจะมีรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา แต่ดวงตาของเขาก็เย็นชาเสิ่นเยี่ยนจือมีแววตาแห่งความภาคภูมิใจแวบผ่านก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า:"อาเล็กเองยังไม่มีแฟนเลย ควรจะสนใจตัวเองมากกว่านะ ผมว่าคุณหวงกับอาเล็กก็ดูเข้ากันดี

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 124

    จี้อี่หนิงยืนนิ่งโดยไม่ขยับ ในขณะนี้ เสิ่นซื่อทําให้เธอรู้สึกอันตรายมาก ซึ่งทําให้จิตใต้สํานึกของเธออยากอยู่ห่างๆ"อาเล็ก ที่นี่มืดมาก พวกเราอยู่กันตามลำพังที่นี่ไม่เหมาะสม ฉันขอตัวกลับก่อนนะ"หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็หันหลังกลับและจากไป ทันทีที่เธอเดินไม่กี่ก้าว ก็มีเสียงฝีเท้าอยู่ข้างหลังเธอจี้อี่หนิง รู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อยและต้องการเร่งความเร็วโดยไม่รู้ตัว แต่ถูกสะดุดด้วยตัวเองในขณะที่ร่างกายของเขาเสียสมดุล เอวของเธอถูกดึงกลับด้วยมือใหญ่ และ จี้อี่หนิง ก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นซื่อหลังจากยืนอย่างมั่นคง เธอรีบผลักเสิ่นซื่อออกไปและถอยหลังไปสองก้าวเสิ่นซื่อหรี่ตาลง และก้นตาของเขาก็อันตรายยิ่งกว่า"ใช้แล้วก็วิ่งหนี เธอช่างชำนาญการทิ้งคนหลังใช้ประโยชน์จริงๆ"จี้อี่หนิงกัดริมฝีปากล่างของเขา ดูเขินอายเล็กน้อย"อาเล็กขอบคุณมากในตอนนี้ แต่ควรรักษาระยะห่างระหว่างเราไว้ดีกว่า"เสิ่นซื่อเข้าใกล้เธอ และ จี้อี่หนิงอยากจะถอยโดยไม่รู้ตัว แต่ข้างหลังเธอคือประตูห้องดอกไม้ และไม่มีทางที่จะถอยได้จนกระทั่งระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้จนพวกเขาได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน เสิ่นซื่อมองลงม

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 125

    "ใครอยู่ตรงนั้น?"ในชั่วพริบตา เสิ่นซื่อผลักประตูห้องดอกไม้เปิดออก แล้วอุ้มจี้อี่หนิงเข้าไป ปิดประตูทันทีในห้องดอกไม้มืดสนิท เสิ่นซื่อกดจี้อี่หนิงไว้ที่ประตู ร่างกายของทั้งสองชิดติดกัน เขาใช้มือหนึ่งโอบเอวเธอ อีกมือหนึ่งจับลูกบิดประตู ระหว่างพวกเขาแทบไม่มีช่องว่างเสียงหัวใจที่มั่นคงของเขาดังขึ้นใกล้หู จี้อี่หนิงพูดเบาๆ: "คุณปล่อยฉันได้ไหม..."เสิ่นซื่อโน้มตัวมาใกล้หูเธอ พูดเสียงของเขาเบาจนมีแค่สองคนได้ยิน"มีคนมาแล้ว ถ้าไม่อยากถูกพบก็อย่าพูดนะ"ทันทีที่เสียงเขาดับลง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นที่หน้าห้องดอกไม้ในวินาทีถัดมา ลูกบิดประตูถูกบิด จี้อี่หนิงใจแทบกระเด็นบิดไปสักพัก ก็บิดไม่ได้ เสียงของคนนั้นจึงสงสัย: "เป็นอะไรไป? ประตูห้องดอกไม้เสียเหรอ?"คนนั้นยืนอยู่หน้าประตูอีกสักครู่ ไม่พบอะไรผิดปกติ ก็บ่นพึมพำแล้วจากไปเมื่อเสียงฝีเท้าหายไป จี้อี่หนิงจึงผ่อนหายใจ"ตอนนี้ปล่อยฉันได้แล้วใช่ไหม?"เสิ่นซื่อปล่อยเธอ กำลังจะพูด โทรศัพท์ของจี้อี่หนิงก็ดังขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็นเสิ่นเยี่ยนจือ จี้อี่หนิงกำลังจะรับสาย เสิ่นซื่อก็พูดด้วยเสียงต่ำ: "ถ้าเธอไม่กลัวว่าเขาจะรู้ว่าเราอยู่ในห้องดอกไ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 126

    จี้อี่หนิงตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลดสายตาลงและพูดอย่างใจเย็นว่า "คุณหวง ฉันเกรงว่าฉันช่วยคุณไม่ได้ ฉันไม่รู้จักประธานเสิ่นดีค่ะ""เป็นครอบครัวเดียวกัน เราจะไม่รู้จักกันดีได้อย่างไร คุณจี้ คุณไม่อยากช่วยฉันใช่ไหม"ในแววตาของหวงอีเหรินเต็มไปด้วยการทดสอบ ครั้งที่แล้วที่ไปทานข้าวที่ตระกูลเสิ่น เธอรู้สึกว่าเสิ่นซื่อมองจี้อี่หนิงด้วยสายตาที่แปลกๆหลังจากคิดอยู่นาน ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ฉันตรวจสอบจี้อี่หนิงและพบว่าตอนนี้เธอทํางานในชิงหง ดังนั้นจึงมาที่นี่เพื่อทดสอบทัศนคติของจี้อี่หนิงที่มีต่อ เสิ่นซื่อจี้อี่หนิงมองไปที่หวงอีเหรินแล้วพูดว่า "คุณหวงคะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วย แต่จริงๆ แล้วฉันไม่ค่อยสนิทกับประธานเสิ่น และในห้องปฏิบัติการยังมีงานที่ต้องทำ ฉันขอตัวก่อนนะคะ"พูดจบ จี้อี่หนิงก็หมุนตัวเดินจากไปหวงอีเหรินจ้องมองที่หลังของเธอ และความเย็นชาก็ฉายแววในดวงตาของเขาดูเหมือนว่าจี้อี่หนิงก็ไม่ใช่คนที่ง่ายจะเข้าหานะ ต่อไปคงต้องระวังหน่อยกลับมาที่ห้องปฏิบัติการ จี้อี่หนิงเริ่มการทดลองในช่วงบ่าย โดยไม่รู้ตัว ถึงเวลาเลิกงานเร็ว ๆ นี้ จนกระทั่งเสิ่นเยี่ยนจือโทรหาเธอ เธอรู้ว่า

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 127

    เสิ่นเยี่ยนจือเริ่มขับรถและพูดว่า "ถ้าคุณชอบก็เป็นเรื่องดี จากนี้ไปผมจะไปรับคุณจากที่ทำงานทุกวันนะ โอเคไหม?""ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น ฉันก็ซื้อรถไว้ใช้เองแล้ว และคุณก็ยุ่งกับงานอยู่ด้วย"เมื่อเห็นจี้อี่หนิงมีสีหน้าที่ไร้อารมณ์ เสิ่นเยี่ยนจือก็ต้องกดความคิดนี้ลงไปถึงแม้ตอนนี้จี้อี่หนิงจะย้ายกลับมาแล้ว แต่เขาก็รู้สึกว่าเธอดูเหมือนจะห่างจากเขามากขึ้นความรู้สึกแบบนี้เขาไม่ชอบเลย แต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเพื่อให้ทั้งสองคนกลับมาเป็นเหมือนเดิมในรถเงียบลง จี้อี่หนิงหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ในอดีตเมื่อทั้งสองคนอยู่ด้วยกันคนเดียว จี้อี่หนิงมักจะพูดไม่จบ แต่ตอนนี้เธอกลับไม่เริ่มต้นหาหัวข้อคุยอีกต่อไปเสิ่นเยี่ยนจือถอนหายใจในใจและคิดว่าเขาคงต้องใช้เวลาเมื่อเข้าใกล้วิลล่า โทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาก็ดังขึ้นทันที"จี้อี่หนิง ช่วยเอาโทรศัพท์ของฉันออกมาให้หน่อย"เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและเห็นชื่อ "ฉินจืออี้" กระโดดขึ้นที่หน้าจอ เสิ่นเยี่ยนจือขมวดคิ้ว"ไม่ต้องรับหรอก"เขาเตือนฉินจืออี้แล้วว่าอย่าตามหามัน แต่ไม่คิดเลยว่าฉินจืออี้จะไม่ฟังคิดถึงเรื่องนี้ เสิ่นเยี่ยนจือร

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 128

    จี้อี่หนิงยิ้มเบาๆ และมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา"คุณพูดอย่างนั้น? คุณอาจไม่เชื่อด้วยซ้ำใช่ไหม ถ้าคุณจริงจังที่จะไม่ไปพบเธอ คุณคงไม่ปล่อยให้เธอเก็บลูกไว้อย่างนั้น และคงไม่ปล่อยให้เธออยู่ในเมืองเซิน ด้วยความสามารถของคุณ การทำเรื่องนี้คงง่ายมากค่ะ""เด็กในท้องของเธอ... ถูกบังคับให้เก็บไว้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้..."จี้อี่หนิงหรี่ตาลงและพูดอย่างช้าๆ "คุณไม่ต้องบอกฉันถึงปัญหาของคุณ ฉันไม่อยากทะเลาะกับคุณเรื่องนี้อีก ถ้าคุณอยากไปหานาง ฉันจะลงจากรถและนั่งแท็กซี่กลับตอนนี้ก็ได้"ทันทีที่คำพูดหลุดออกมา รถคาเยนสีดำก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถก็หยุดที่หน้าวิลล่าจี้อี่หนิงกำลังจะลงจากรถ แต่เสิ่นเยี่ยนจือพูดด้วยท่าทางเย็นชา "อี่หนิง ผมหวังว่าคุณจะจำไว้ ว่าคุณคือคนที่ผลักผมไปทางเธอครับ""ถ้าคุณอยากไปที่บ้านของเธอจริงๆ ฉันจะไม่โทษคุณ ถ้าฉันเต็มใจที่จะกลับมา ฉันพร้อมที่จะยอมรับเธอและเด็กคนนั้นค่ะ"เสิ่นเยี่ยนจือไม่มองเธอ แต่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ลงไป!"จี้อี่หนิงลงจากรถ ทันทีที่ปิดประตู รถของเสิ่นเยี่ยนจือก็ขับออกไปมองไปที่รถของเขาที่หายไปจากสายตาของเธอ ดวงตาของ จี้

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 129

    จี้อี่หนิงดูเฉยเมยและไม่ได้รับผลกระทบจากคําพูดของเธอถ้าเธอไม่ได้เป็นแม่บ้านหลังจากแต่งงานกับเสิ่นเยี่ยนจือ เธอสามารถใช้ชีวิตปัจจุบันได้ด้วยตัวเอง"คุณเฉินไม่รู้เหรอ? ฉันไม่อยากกลับมาด้วยซ้ำ มันเป็นลูกชายของคุณที่บังคับให้ฉันกลับมา ทําไมคุณไม่บอกเขาให้ไล่ฉันออกไปล่ะ"เฉินเสวี่ยหรงหน้าแดงด้วยความโกรธและชี้ไปที่ จี้อี่หนิง และพูดอย่างโกรธ ๆ ว่า "คุณ!"ด้วยประสิทธิภาพการต่อสู้ที่ไม่มีประสิทธิภาพ จี้อี่หนิงไม่สนใจที่จะพูดเรื่องไร้สาระกับเธอ เธอลุกขึ้นตรงๆ และพูดว่า "ป้าหวัง ฉันหิว กินข้าวเถอะ"เมื่อเห็นว่าเธอทำตัวอย่างไม่ใส่ใจกันเลย เฉินเสวี่ยหรงโกรธจนแทบจะตาย และโทรหาเสิ่นเยี่ยนจือเพื่อบอกเล่าเรื่องราวทันทีไม่คาดคิดว่าเสิ่นเยี่ยนจือจะรู้ว่าเธอมาที่วิลล่า หลังจากนั้นเขาก็พูดเสียงเย็นให้เธอออกไปทันที ถ้าเธอโทรไปอีกฝั่งจะไม่รับสาย และทำให้เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะบอกเสิ่นเยี่ยนจือว่า จี้อี่หนิงไม่สามารถมีลูกได้ เกือบจะทำให้เฉินเสวี่ยหรงหัวใจวายจากความโกรธจริงๆ แล้วมีภรรยาก็ลืมแม่!หลังจากที่เฉินเสวี่ยหรงจากไป จี้อี่หนิงก็โทรหาโรงพยาบาลที่เธอเคยตรวจร่างกายมาก่อนทันที และขอให้พวกเขาส่งสํ

บทล่าสุด

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 284

    เมื่อเห็นว่าท่านผู้เฒ่าเสิ่นไม่ได้มอบหมายเรื่องนี้ให้ตนอีกต่อไป ทนายความลุกขึ้นกล่าวว่า "คุณเสิ่นผู้อาวุโส ผมต้องไปหาข้อมูลดูว่ามีวิธีประกันตัวคุณชายใหญ่ออกมาได้หรือไม่ ผมขอตัวก่อน"ท่านผู้เฒ่าเสิ่นพยักหน้า "ไปเถอะ"หลังจากทนายความจากไป ท่านผู้เฒ่าเสิ่นมองไปที่เฉินเสวี่ยหรง"เธอก็กลับไปเถอะ ซื่อเยี่ยนจะออกมาได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะโน้มน้าวจี้อี่หนิงได้หรือไม่"พูดจบ ท่านผู้เฒ่าเสิ่นก็ลุกขึ้นเดินจากไปมองตามแผ่นหลังของเขา เฉินเสวี่ยหรงอดกัดฟันไม่ได้ ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นดูเหมือนว่าท่านผู้เฒ่าเสิ่นก็พึ่งพาไม่ได้ มีเพียงเธอเท่านั้นที่ห่วงความเป็นความตายของเสิ่นซื่อเยี่ยนหลังจากออกจากบ้านตระกูลเสิ่น เฉินเสวี่ยหรงอัดอั้นตันใจโทรหาเสิ่นเยี่ยนจือ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้อย่างเกินจริง"เยี่ยนจือ ตอนนี้การช่วยพ่อของลูกออกมาขึ้นอยู่กับพวกเราเท่านั้น พรุ่งนี้ฉันจะไปรอที่ด้านล่างของตึกชิงหง ฉันไม่เชื่อว่าจะดักไม่เจอเธอ!"อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเสียงเย็นชาของเสิ่นเยี่ยนจือจึงดังมา "อืม ผมจะหาทางสร้างปัญหาให้บริษัทของอาเล็กผมเล็กน้อย เพื่อให้เขาไม่มีเวลามาดูแลจี้อี่หน

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 283

    เวินจิ้งหงถอนหายใจ "อย่าพูดถึงเลย เธอหย่ากับเสิ่นเยี่ยนจือแล้ว และยังมี..."ก่อนที่เธอจะพูดจบเวินลี่เจ๋อก็ขัดขึ้น "เธอหย่าแล้วหรือ?"เวินจิ้งหงไม่ทันสังเกตความตื่นเต้นในน้ำเสียงของเขา เธอขมวดคิ้วพูดว่า "ใช่ เรื่องนี้ซับซ้อนมาก ฉันจะเล่าให้ฟังละเอียดเมื่อฉันไปถึงประเทศ M""...ได้"หลังจากพูดคุยกันอีกสองสามประโยค เวินจิ้งหงก็วางสายเมื่อนึกถึงการไปพบลูกชายที่ประเทศ M มุมปากของเวินจิ้งหงก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัวเมื่อเธอและจี้เหว่ยหงไปถึงประเทศ M สิ่งที่จี้อี่หนิงทำในประเทศจะไม่ส่งผลกระทบต่อพวกเขา เธอเพียงแค่ต้องการใช้ชีวิตที่ดีกับจี้เหว่ยหงและเวินลี่เจ๋อในฐานะครอบครัวสามคนส่วนจี้อี่หนิง เธอไม่เคยถือว่าเป็นคนในครอบครัวการที่เธอสุภาพกับจี้อี่หนิงก่อนหน้านี้ ก็เพียงเพราะเห็นแก่จี้เหว่ยหงเท่านั้นตอนนี้เมื่อจี้อี่หนิงไม่เคารพเธอแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องเอาใจเธออีกที่บ้านตระกูลเสิ่นเมื่อรู้ว่าเสิ่นซื่อพาจี้อี่หนิงไปอยู่ด้วยกันที่วิลล่าส่วนตัวของเขา ท่านผู้เฒ่าเสิ่นโกรธจนหน้าเขียว"มันกล้าดียังไง! มันอยากทำให้ตระกูลเสิ่นเสียหน้าหมดเลยหรือ?!"ทนายความนั่งอยู่ข้างๆ ก้มหน้าไม่พูดอะไรว

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 282

    "ไม่ต้องหรอก ฉันทำเองได้ค่ะ"พอจะลุกขึ้น มีมือคู่หนึ่งกดไหล่เธอไว้"อย่าขยับ นั่งรออยู่ตรงนี้"เมื่อเจอกับสายตาดุดันของเขา จี้อี่หนิงเม้มริมฝีปาก และพยักหน้าโดยไม่รู้ตัวเสิ่นซื่อลูบศีรษะเธอ แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม: "เด็กดี"จี้อี่หนิง "..."เสิ่นซื่อทำอาหารได้เร็วมาก ไม่นานกลิ่นหอมของอาหารก็ลอยมาจากครัว จี้อี่หนิงอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องครัวไม่ได้กินข้าวเย็น ตอนนี้เธอหิวมากแล้วพอเดินมาถึงประตูห้องครัว เสิ่นซื่อก็ถือชามบะหมี่เดินออกมาพอดี"ทำไมมาตรงนี้ล่ะ?"สายตาของจี้อี่หนิงถูกดึงดูดด้วยชามบะหมี่ในมือเขา เขาทำบะหมี่ธรรมดาชามหนึ่งใส่ผักเขียวและไข่ดาว โรยต้นหอมด้านบน ผักเขียวสดและไข่ดาวที่ทอดจนเหลืองกรอบทั้งสองด้านดูน่ากินมากภายใต้แสงไฟ ดูน่าอร่อยมากเห็นเธอให้ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่บะหมี่ ไม่สนใจเขาเลย เสิ่นซื่ออดไม่ได้ที่จะยิ้ม"ไปเอาตะเกียบมาครับ"เมื่อได้ยินเช่นนั้น จี้อี่หนิงรีบเดินเข้าไปในครัว หยิบตะเกียบมาแล้วกลับมานั่งที่โต๊ะอาหาร มองไปที่เสิ่นซื่อที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดว่า: "อาเล็ก ขอบคุณนะคะ"เสิ่นซื่อไม่ได้แก้ไขคำเรียกที่เธอเผลอเรียกเขา พยักหน้าและ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 281

    พูดจบ เธอหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็วจี้เหว่ยหงอ้าปากจะเรียกให้เธอหยุด แต่สุดท้ายกลับไม่มีเสียงใดๆ หลุดออกมาเขาปิดหน้าด้วยสีหน้าเจ็บปวด ในใจเต็มไปด้วยความเสียใจ เขาทำอะไรลงไป พูดอะไรออกไปกันนะ!ทั้งที่จริงๆ แล้วเป็นห่วงเธอ แต่คำพูดที่ออกมากลับทำร้ายเธอมากเวินจิ้งหงที่อยู่ข้างๆ ถอนหายใจ แล้วพูดเบาๆ ว่า: "เหวยหง อย่าโทษตัวเองเลย เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ... มันเป็นความผิดฉัน ถ้าฉันอดทนไม่พูดคำเหล่านั้นออกไป ความสัมพันธ์พ่อลูกของพวกคุณก็คงไม่เป็นแบบนี้..."จี้เหว่ยหงก้มหน้าไม่พูดอะไร เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรอีกแล้วเมื่อเดินออกจากโรงพยาบาลจี้อี่หนิงเช็ดน้ำตาที่มุมตา เป็นครั้งแรกที่เธอสงสัยว่าสิ่งที่เธอทำมาก่อนหน้านี้ผิดหรือไม่ทำไมทุกคนถึงยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเธอ?หรือว่า เธอควรจะยอมแพ้จริงๆ?แต่เมื่อนึกถึงการวางแผนที่เสิ่นซื่อเยี่ยนและเสิ่นเยี่ยนจือเคยทำกับเธอ และสิ่งที่เสิ่นซื่อเยี่ยนทำกับตระกูลจี้ เธอก็ไม่สามารถโน้มน้าวตัวเองให้ลืมทุกสิ่งเหล่านี้ได้ตอนนี้เธอไม่มีทางกลับแล้ว ได้แต่ต้องอยู่กับเสิ่นซื่อต่อไป และใช้เขาเพื่อจัดการกับตระกูลเสิ่นกลับถึงบ้วิลล่า เป็นเวลาเกือ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 280

    จี้อี่หนิงเม้มริมฝีปากก่อนก้าวเข้าไปในห้องผู้ป่วย มองไปที่จี้เหว่ยหงแล้วพูดว่า “พ่อ ฉันเตรียมจะส่งพ่อไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ หมอเจ้าของไข้ก็เห็นด้วยแล้ว รอให้ร่างกายพ่อดีขึ้นหน่อย ทางโน้นจัดเตรียมเรียบร้อย ฉันจะซื้อตั๋วเครื่องบินให้พ่อกับคุณน้าเวินไปต่างประเทศค่ะ”พอพูดจบ จี้เหว่ยหงก็ปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด “ผมไม่ไป ผมจะอยู่ที่ประเทศนี้ครับ”จี้อี่หนิงขมวดคิ้ว “พ่อ การแพทย์ต่างประเทศดีกว่าที่นี่นะ แล้วโรคของพ่อก็ต้องพักฟื้น…”จี้เหว่ยหงขัดขึ้น “เธอจะทำอะไรต่อหลังจากส่งฉันกับน้าเวินไปต่างประเทศ? คิดจะสู้กับตระกูลเสิ่นคนเดียวหรือไง?”จี้อี่หนิงก้มตาลง สีหน้าเรียบเฉย “เปล่า ก่อนหน้านี้พ่อไม่บอกให้ฉันหยุดแล้วเหรอ?”“ถ้างั้น ทำไมเธอยังไปยุ่งเกี่ยวกับคนตระกูลเสิ่นอีก!”จี้เหว่ยหงตบตะเกียบลงบนโต๊ะดังปัง ดวงตามีแต่ความโกรธขณะที่จ้องมองจี้อี่หนิง“ฉันไปยุ่งเกี่ยวกับคนตระกูลเสิ่นตอนไหน?”“เธอยังกล้าโกหกฉันอีก! เพิ่งหย่ากับเสิ่นเยี่ยนจือได้ไม่นานก็ไปพัวพันกับอาเล็กของเขา เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?!”จี้อี่หนิงดวงตาหดเกร็ง แววตาเย็นเยียบ “ใครบอกพ่อ?”“ใครเป็นคนพูดสำคัญตรงไหน? สำคัญคือมันเป็น

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 279

    ในน้ำเสียงของเขา กลับมีความรู้สึกน้อยใจปะปนอยู่เล็กน้อยจี้อี่หนิงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนเงยหน้ามองเขา “ฉันตั้งใจจะเก็บงานทดลองให้เสร็จก่อนแล้วค่อยขึ้นไป”“ไหน ๆ ผมก็ลงมาแล้ว เธอช่วยเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ผมตรงนี้เลยก็ได้ เดี๋ยวผมต้องไปประชุมต่อ”“โอเค ถอดเสื้อก่อนสิ”จี้อี่หนิงก้มลงเตรียมผ้าก๊อซและยา แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นแผงอกเปลือยเปล่าของเสิ่นซื่อ มือที่ถือผ้าก๊อซเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัวเอวแข็งแรงสมบูรณ์ มีกล้ามท้องเป็นมัดถึง 8 ลูก รูปร่างทรงวี ทำให้เขาดูแข็งแกร่งและเต็มไปด้วยพละกำลังดิบเถื่อนเห็นจี้อี่หนิงจ้องกล้ามท้องของเขาจนเผลอเหม่อ เสิ่นซื่อกระแอมเบา ๆ “ถ้าเธออยากดู คืนนี้กลับไปผมถอดให้ดูแบบเต็ม ๆ เลยก็ได้นะ”ได้ยินน้ำเสียงล้อเลียนของเขา จี้อี่หนิงหน้าแดงขึ้นมาทันทีอายจริง ๆ!ดันไปจ้องกล้ามท้องของเขาจนเหม่อไปได้!แต่เธอไม่มีทางยอมรับเรื่องน่าอายแบบนี้เด็ดขาด“เมื่อกี้ฉันแค่คิดอะไรเพลิน ๆ ผู้ชายที่มีกล้ามท้อง ฉันก็เห็นมาเยอะแล้ว คงไม่ถึงกับต้องตะลึงเพราะกล้ามของคุณหรอก”เสิ่นซื่อเลิกคิ้ว “เหรอ? แล้วเธอเคยเห็นของใครบ้างล่ะ?”“เยอะมาก จนจำไม่ได้แล้ว”“ลืมจริง ๆ หรือแกล้

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 278

    ได้ยินน้ำเสียงไม่พอใจของเธอ เสิ่นซื่อหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะปล่อยเธอไปถ้าแกล้งต่อไป คงได้โกรธจริง ๆ แล้วจี้อี่หนิงถอยหลังสองก้าว ใช้มือจัดผมที่ยุ่งเหยิงเพราะการดึงทึ้งเมื่อครู่ให้เข้าที่ มองเสิ่นซื่ออย่างไม่พอใจ“เอาล่ะ อย่าโกรธเลย คืนนี้ผมอาจจะต้องทำงานล่วงเวลา เดี๋ยวผมให้คนขับรถไปส่งเธอกลับก่อนนะ”จี้อี่หนิงขมวดคิ้ว “แผลของคุณต้องเปลี่ยนผ้าพันแผล แล้วคุณจะทำงานล่วงเวลาถึงกี่โมง?”“ยังไม่แน่ใจ เรื่องเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ซุนสิงทำก็ได้”เห็นเขาดูไม่ใส่ใจ จี้อี่หนิงเริ่มไม่พอใจ หน้านิ่งไม่พูดอะไรเสิ่นซื่อถอนหายใจเบา ๆ “จริง ๆ แล้วไม่เป็นไร แค่แผลถลอก อีกไม่กี่วันก็หายครับ”“หลังเลิกงานฉันจะไปเปลี่ยนผ้าพันแผลให้คุณ เสร็จแล้วฉันค่อยกลับค่ะ”ประตูลิฟต์เปิดออก จี้อี่หนิงทิ้งคำพูดนี้ไว้ก่อนเดินออกไป ไม่ให้เสิ่นซื่อมีโอกาสปฏิเสธมองแผ่นหลังของเธอที่รีบเดินจากไป เสิ่นซื่อเผลอยิ้มมุมปากอีกด้านหนึ่ง เสิ่นเยี่ยนจือกลับถึงบ้านด้วยสีหน้าบึ้งตึงฉินจืออี้กำลังนั่งดื่มรังนกที่ห้องรับแขก เห็นเขาขมวดคิ้วแน่นก็วางถ้วยลงแล้วถามว่า “เป็นอะไร? หรือว่าคุณปู่ยังไม่ให้คุณกลับไปที่เสิ่นซื่อกรุ๊ป?”เส

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 277

    วินาทีถัดมา หน้าผากของเธอรู้สึกถึงสัมผัสที่นุ่มนวลเหมือนขนนกที่ปัดผ่านเบา ๆ ทำให้รู้สึกจั๊กจี้และสะกิดใจเสิ่นซื่อจูบหน้าผากของเธอเบา ๆ แล้วผละออก ดวงตาของเขามีแววรู้สึกผิด"จี้อี่หนิง ขอโทษนะ เมื่อกี้ผมนึกถึงเรื่องที่เธอเคยเต็มใจทำเพื่อเสิ่นเยี่ยนจือแล้วผมรู้สึกไม่สบายใจ แต่นั่นไม่ยุติธรรมกับเธอเลย"ตั้งแต่ตัดสินใจคบกับเธอ เขาก็ควรยอมรับอดีตของเธอ ไม่ใช่โกรธเธอเพราะเรื่องนั้นจี้อี่หนิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโอบรอบเอวเขาและพิงอกเขาเบา ๆ พลางพูดเสียงแผ่วว่า "อืม"ร่างกายในอ้อมแขนของเขานุ่มนวล กลิ่นหอมอ่อน ๆ ทำให้ดวงตาของเสิ่นซื่อเปลี่ยนเป็นแววลึกล้ำ"อี่หนิง ถ้ายังกอดต่อไปแบบนี้ ผมไม่กล้ารับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ครับ"น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่พยายามระงับ ทำให้หัวใจของจี้อี่หนิงสั่นไหว ความรู้สึกซาบซ่านแล่นไปทั่วร่าง และแก้มของเธอก็เริ่มร้อนขึ้นเธอรีบผลักเขาออก ดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองผสมความเขินอาย "ฉันแค่กอดเธอแค่นิดเดียวเอง"เสิ่นซื่อรู้สึกกระอักกระอ่วน ลูบจมูกตัวเองเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำว่า "ผมต้องไปประชุมแล้ว ไปกันเถอะ"พูดจบ เขาก็รีบเปิดประตู

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 276

    "ไม่ครับ"จี้อี่หนิงเลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงแข็งกระด้างแบบนี้ยังกล้าบอกว่าไม่โกรธอีกเหรอ?"คุณโกรธอะไร? เพราะฉันคุยกับเสิ่นเยี่ยนจือเหรอ?"เสิ่นซื่อสายตาดูลึกซึ้งขึ้น "ผมไม่เด็กขนาดนั้น""งั้นคุณโกรธเรื่องอะไร?"เมื่อกี้นอกจากจะคุยกับเสิ่นเยี่ยนจือไปสองสามคำ จี้อี่หนิงก็ไม่ได้ทำอะไรที่น่าจะทำให้เขาโกรธเลยอีกอย่าง เธอกับเสิ่นเยี่ยนจือหย่ากันแล้ว และเธอก็พูดกับเขาต่อหน้าด้วย เขาจะมีอะไรต้องโกรธ?เสิ่นซื่อเงียบไปสักพักก่อนจะพูดเสียงต่ำ "สิทธิบัตรยารักษาโรคหัวใจที่เขาเอามาตอนนั้น เป็นของคุณเหรอ?"จี้อี่หนิงชะงักไปนิด ก่อนจะพยักหน้า"อืม ตอนนั้นเขาเพิ่งเข้าทำงานที่เสิ่นซื่อกรุ๊ป ผู้ถือหุ้นยังไม่ยอมรับเขา แล้วตอนนั้นฉันก็แต่งงานกับเขา ถ้าเขาดี ฉันก็ต้องดีไปด้วย ฉันเลยยกให้เขาไปค่ะ"เสิ่นซื่อแสยะยิ้มออกมา น้ำเสียงแฝงความประชด "คุณดูจะดีกับเขาจังเลยนะ"ตอนนั้นเสิ่นเยี่ยนจือใช้สิทธิบัตรนั่นแย่งโครงการดี ๆ ไปจากชิงหงหลายโครงการ แถมยังเล่นงานบริษัทของเขาลับหลังอีกถ้าไม่ติดว่าเป็นหลานชาย และเสิ่นซื่อกรุ๊ปก็เป็นธุรกิจของตระกูลเสิ่น เขาคงไม่ปล่อยไปแน่แต่ไม่คิดเลยว่า สิทธิบัตรนั่นจะเป็นข

สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status